บทเรียน‘CTH-เคเบิล’…จอดำ! ‘กองทุน’…ใบประกันลูกค้าถูกทิ้ง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

http://www.naewna.com/scoop/229573

วันอังคาร ที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2559, 06.00 น.

“กลุ่มบริษัท ซีทีเอช จำกัด (มหาชน) มีความประสงค์จะเรียนให้ท่านทราบว่า เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจในสภาวการณ์ปัจจุบัน ทำให้บริษัทมีความจำเป็นต้องยกเลิกการให้บริการแก่ลูกค้า โดยลูกค้าทุกท่านจะไม่สามารถรับชมช่องรายการต่างๆ ได้ ตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน 2559 เวลา 0.00 น.”

นี่คือข้อความ “แจ้งเตือน” ถึงผู้ใช้บริการ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าเว็บไซต์ www.cth.co.th ของธุรกิจเคเบิลเจ้าใหญ่อย่าง “ซีทีเอช”(CTH) ซึ่งหลายคนบอกว่า “ไม่เกินความคาดหมาย” เพราะก่อนหน้านี้มี “สัญญาณ” บางอย่างออกมาแล้ว อาทิ ช่วงต้นปี 2559 ที่แจ้งยกเลิกออกอากาศบนกล่อง Sun Box ของค่าย RS และบนจานดาวเทียมของ PSI หรือยกเลิกออกอากาศบนจานดาวเทียมระบบ KU-Band มีผลตั้งแต่วันที่ 1 สิงหาคม 2559 เป็นต้นไป ในเวลานั้นก็มีข่าวว่าเคเบิลเจ้านี้ “ขาดทุนสะสม” จนในที่สุดก็เข้าสู่ภาวะ…

“จอดำ”!!!

ขณะที่ผู้ใช้บริการของ CTH วันนี้กำลัง “หวั่นเกรง” ว่าจะถูก “ทิ้งขว้าง”?

วันที่ 3 สิงหาคม 2559 มีการจัดเสวนา “การเยียวยาความเสียหายของผู้บริโภค : กรณีผู้ประกอบการยกเลิกการให้บริการช่องรายการ/ทีวีดาวเทียมและเคเบิล” ณ อาคาร กสทช. ซอยสายลม หรือพหลโยธิน ซอย 8 กรุงเทพฯ

“วชิร พฤกษ์ไพบูลย์” ทนายความประจำมูลนิธิคุ้มครองผู้บริโภค กล่าวว่า หากนับจนถึงกลางเดือนกรกฎาคม ที่ผ่านมา “มูลนิธิคุ้มครองผู้บริโภค”ได้รับเรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับการใช้บริการกล่องรับสัญญาณดาวเทียมและเคเบิลทีวีทั้งสิ้น 47 ราย ในจำนวนนี้แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ 1.ผู้ยอมรับแพ็กเกจ “เปลี่ยนกล่อง-เปลี่ยนจาน” และ 2.ผู้ที่ต้องการ “ขอเงินคืน” แต่ล่าสุดยังต้องรอความชัดเจนในการเจรจาตกลงกันระหว่างผู้ประกอบการกับสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ(กสทช.)

เช่นเดียวกับ “อนุพงษ์ เจริญเวช” ผู้แทนจากสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค(สคบ.) ที่กล่าวว่า ขณะนี้ สคบ.ได้รับเรื่องร้องเรียนจากประชาชนกรณีกล่องรับสัญญาณดาวเทียมและเคเบิลทีวีมากกว่า 60 รายซึ่งมีทั้งกรณีของ CTH และกรณีของผู้ประกอบการรายอื่นๆ อาทิ GMM, RS รวมถึงเคเบิลทีวีท้องถิ่น ทั้งนี้กรณีของ CTH มีทั้งปัญหาภายในของ CTH เอง รวมถึงการที่ CTH มีข้อขัดแย้งกับผู้ให้บริการรายอื่นๆที่ CTH ขายสิทธิในการออกอากาศรายการที่ตนถือครองอยู่ให้ แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร…

คน “รับเคราะห์” ย่อมหนีไม่พ้น “ผู้บริโภค”!!!

“อนุพงษ์” ให้ความเห็นว่า จากกรณีของ CTH ถือเป็น “บทเรียน” ที่ดีสำหรับการ “ปฏิรูป” กฎระเบียบว่าด้วยการตลาดธุรกิจดาวเทียมและเคเบิลทีวี โดยหน่วยงานกำกับดูแลควรมีการควบคุม “แผนธุรกิจ” กำหนดกรอบให้ชัดเจน ไม่ใช่ปล่อยให้ออกแพ็กเกจมาขายแบบ “ตามใจชอบ” โดยไม่รู้ว่าจะทำได้จริงหรือไม่

“การที่คุณจะไปออกแพ็กเกจเรียกรับรายเดือนแบบล่วงหน้าครึ่งปีหนึ่งปี ต้องมาคุยกันก่อนว่าจะทำได้หรือ
ไม่ได้ หรือทำได้แค่ไหนเพียงใด เอาเงินผู้บริโภคไปดำเนินธุรกิจ 1 ปี แบบนี้ความเสี่ยงมันเกิดขึ้น” อนุพงษ์ กล่าว

นอกจากการควบคุมแผนธุรกิจไม่ให้เป็นไปแบบ “ประชานิยม” เกินจริงแล้ว “ผู้แทน สคบ.” รายนี้ เสนอว่า สิ่งสำคัญที่ต้องทำคู่กัน คือ “กองทุนเยียวยา” หากกิจการมีปัญหาจนต้องยุติการให้บริการ ควรมีกฎระเบียบให้ผู้ประกอบการต้องรายงานเป็นระยะๆ ว่ามีลูกค้ากี่ราย เพื่อนำมาคำนวณเงินที่ต้องจ่ายเข้ากองทุนเยียวยา “เจ้าใหญ่-ลูกค้าเยอะ” จ่ายมากหน่อย เจ้าเล็กๆ รองๆ จ่ายน้อยลดหลั่นลงไป ผู้บริโภคจะได้รับการชดเชยอย่าง “เพียงพอ ครบถ้วน รวดเร็ว”

“คุณต้องรายงานกลับมาให้ภาครัฐรับทราบ ว่า ผมทำกล่องขึ้นมา 1 กล่อง ผมบอกรับสมาชิกไปแล้ว 10 คน เพื่อนำมาคำนวณเงินประกัน เพื่อดูว่าถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นเงินเยียวยาจะพอหรือไม่ พออยู่ไปอีก 1 ปี ลูกค้าเพิ่มเป็น 20 คน ก็ต้องมาคุยกันต่อ เพราะวางเงินไว้เท่าเดิมมันไม่พอแล้ว คุณต้องเอาเงินมาเติมเพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้น” ผู้แทน สคบ.ให้ความเห็น

ขณะที่ “อำนาจ เนตยสุภา” อนุกรรมการคุ้มครองผู้บริโภคในกิจการกระจายเสียงกิจการโทรทัศน์ กสทช. กล่าวว่า แม้ปัจจุบันผู้บริโภคมีช่องทางมากขึ้น เช่น พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 19 เปิดโอกาสให้ “ฟ้องแบบกลุ่ม” โดย สคบ. หรือองค์กรที่ สคบ.รับรองตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองผู้บริโภค มีอำนาจ “รวบรวมรายชื่อ” ผู้บริโภคที่ได้รับผลกระทบจากสินค้าและบริการ เพื่อเป็นตัวแทนในการฟ้องร้องผู้ประกอบการได้

ทว่า…ในความเป็นจริงคนไทยไม่ชอบขึ้นโรง “ขึ้นศาล” แต่เลือกที่จะเข้ากระบวนการ “ไกล่เกลี่ย” มากกว่า และเรื่องจะจบที่ผู้ประกอบการ “คืนเงิน” ผู้ได้รับผลกระทบ “ยุติคดี” มีการเยียวยาชดเชยเป็นรายๆไป ทำให้ไม่เกิดการ “เปลี่ยนแปลง” ในภาพรวม เพราะไม่มีคดีความขึ้นสู่ศาล จนมีคำพิพากษา

“เมื่อมีการร้องเรียนเข้ามา อนุกรรมการจะแจ้งไปยังบริษัทที่ถูกร้องเรียน ว่า มีการร้องเรียนเข้ามาแล้ว บริษัทก็จะไกล่เกลี่ย เช่น จ่ายเงินค่ากล่องคืน ส่วนผู้บริโภคพอได้รับเงินแล้วก็พึงพอใจ ยุติการร้องเรียน ขั้นตอนการดำเนินการกับผู้ประกอบการรายนั้นๆก็จะไม่เกิดขึ้น เพราะร้องมากี่รายเขาก็จ่ายเท่าจำนวนคนที่ร้องไป ทั้งๆที่อาจมีผู้เสียหายจำนวนมาก แต่ไม่ได้เข้ามาร้องเรียนที่ กสทช.” อำนาจ ระบุ

อีกด้านหนึ่ง…แม้ พ.ร.บ.องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ.2553 มาตรา 31 และ 77 จะให้อำนาจ กสทช.สั่งให้ผู้ประกอบการระงับการให้บริการในลักษณะ “เอาเปรียบ” ผู้บริโภค โดยหากมีคำสั่งแล้วยัง “ฝ่าฝืน” จะมีโทษปรับสูงสุดถึง 5 ล้านบาท และปรับอีกวันละไม่เกิน 1 แสนบาท ตามจำนวนวันที่ยังฝ่าฝืน แต่ค่าปรับตกเป็น “รายได้ของแผ่นดิน” ไม่สามารถนำมาเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบได้ นอกจากนี้ กสทช.ยังเหมือน “ยักษ์ไม่มีกระบอง” ไม่มีอำนาจกำหนดแผนเยียวยาให้ผู้ประกอบการปฏิบัติตาม หากเกิดความเสียหายขึ้น

“ทำอย่างไรจึงจะมีระบบประกันภัยให้กับผู้บริโภค ในส่วนของกิจการกระจายเสียงหรือกิจการโทรคมนาคม เพราะหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่าบริษัททำธุรกิจแล้วเกิดล้มละลาย หรือขาดทุน สมมุติบริษัทเจ๊ง เขาไม่มีเงิน แล้ว กสทช.จะทำอะไรได้ ต่อให้สั่งปรับเป็นล้านไปแล้ว จะทำอะไรกับคนที่ล้มละลายได้ ดังนั้น จะทำอย่างไรให้มีกองทุนเยียวยา ซึ่งอาจจะหักจากส่วนหนึ่งของค่าใบอนุญาต ผู้ยื่นขอต้องหักส่วนหนึ่งมาเป็นกองทุนเยียวยา เวลามีอะไรเกิดขึ้นจะได้แก้ปัญหาในส่วนนี้ได้” อนุฯ ผู้บริโภค กสทช.ฝากทิ้งท้าย

SCOOP@NAEWNA.COM

ย้อนรอย‘นารายณ์บรรทมสินธุ์’ ฤา‘ทับหลังหนองหงส์’จะซ้ำรอย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

http://www.naewna.com/scoop/229349

วันจันทร์ ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2559, 02.00 น.

กลายเป็นประเด็นที่ต้อง “จับตา” หลังปรากฏภาพถ่าย “ทับหลัง” ชิ้นหนึ่งในเว็บไซต์พิพิธภัณฑ์ Asian Art Museum Chong-Moon Lee Center for Asian Art and Culture เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ซึ่งเมื่อพิจารณารายละเอียดต่างๆ พบว่าตรงกับทับหลังที่ “สูญหาย” ไปจาก “ปราสาทหนองหงส์” อ.โนนดินแดง จ.บุรีรัมย์

นอกจากนี้ คำบรรยายของพิพิธภัณฑ์ ยังระบุชัดเจนว่าทับหลังชิ้นนี้มาจากปราสาทหนองหงส์ บุรีรัมย์ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย(Place of Origin: Northeastern Thailand, Nong Hong Temple, Buriram province) ขณะที่ “ทนงศักดิ์ หาญวงษ์” นักวิชาการอิสระ ระบุชัดเจนว่า มีหลักฐานคือภาพถ่ายขาวดำจากการสำรวจโดย “มานิต วัลลิโภดม”นักโบราณคดี “ชั้นครู” ระหว่าง พ.ศ.2503-2504 คาดว่า “ทับหลังปราสาทหนองหงส์” น่าจะถูกนำออกนอกประเทศไทยราว พ.ศ.2508 เป็นต้นไป

นั่นทำให้เกิดกระแส “ทวงคืน…สมบัติชาติ” ขึ้นมาอีกครั้ง!!!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดสถานการณ์ลักษณะเช่นนี้ เพราะย้อนกลับไปเมื่อเกือบ 30 ปีก่อน ได้เกิดกระแส “ชาตินิยม” สุดเข้มข้นในยุคนั้น และคนไทยยังจดจำจนถึงทุกวันนี้นั่นคือกระแส…

“ทวงคืน…ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์”!!!

จากมหาเศรษฐีชาวอเมริกัน และสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก สหรัฐอเมริกา กลับมาติดตั้งที่ปราสาทหินพนมรุ้ง จ.บุรีรัมย์

ครั้งนั้นกองบรรณาธิการ “หนังสือพิมพ์แนวหน้า” ติดตามข้อเท็จจริงอย่างเข้มข้น จนนำไปสู่การเรียกร้องอย่างกว้างขวาง กระทั่งสหรัฐอเมริกายอมคืนโบราณวัตถุล้ำค่าชิ้นนี้กลับคืนมาเป็นที่ชื่นชมของคนไทยทั่วประเทศ ผลพวงจากการทำงานหนักและจริงจังเพื่อ “ผลประโยชน์ของชาติ” ทำให้ “มูลนิธิอิศรา อมันตกุล” ประกาศตัดสินให้ “แนวหน้า” ได้รับรางวัลข่าวยอดเยี่ยม หรือ รางวัล “พูลิตเซอร์” เมืองไทย ประจำปี 2531 ด้วยข่าว “ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์”

ย้อนกลับไปเมื่อ พ.ศ.2531 ชาวไทยทั้งประเทศต่างตื่นเต้นยินดีกับข่าวการได้คืน “ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์” ซึ่งเป็นผลมาจากการร่วมมือรณรงค์ของคนจำนวนมาก หลายชาติหลายภาษา ทั้งที่อยู่ในและนอกประเทศไทย หลักฐานสำคัญที่ยืนยันได้ว่า “ทับหลังนารายณ์” เป็นของปราสาทพนมรุ้ง ได้แก่ ภาพถ่ายที่ถ่ายไว้ครั้ง “สมเด็จฯกรมพระยาดำรงราชานุภาพ” เสด็จประพาสปราสาทพนมรุ้ง เมื่อวันที่ 26 มกราคม 2472 เป็นภาพถ่ายทับหลังที่แตกหักเป็น 2 ชิ้น เหมือนกับที่ “มานิต วัลลิโภดม” ถ่ายไว้เมื่อ พ.ศ.2503

มีข้อสันนิษฐานว่าระหว่าง พ.ศ.2504-2508 ได้มีการ “โจรกรรม” ทับหลังที่แตกหักเป็น 2 ชิ้นนี้ไปจากปราสาทพนมรุ้ง โดย พ.ศ.2508 กรมศิลปากรได้พยายามไล่ยึดคืนกลับมา โดยยึด “ชิ้นเล็ก” ได้จากร้านขายของเก่าย่านราชประสงค์ ทว่า…ทับหลังชิ้นใหญ่ที่มีการ “จำหลัก” นารายณ์บรรทมสินธุ์ “สูญหาย” จากนั้นข่าวทับหลังก็เงียบหายไป

ต่อมา พ.ศ.2515 “ศาสตราจารย์ ม.จ.สุภัทรดิศ ดิศกุล”และ ดร.ไฮแรม วูดเวิร์ด(Hiram Woodword) ได้พบทับหลังชิ้นนี้จัดแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก สหรัฐอเมริกา จึงแจ้งให้เจ้าหน้าที่สถาบันทราบ ขณะที่ ดร.ไฮแรม เขียนแจ้งสถาบันเป็นลายลักษณ์อักษร ในเวลาเดียวกัน “ศาสตราจารย์ ม.จ.สุภัทรดิศ” ทรงมีลายพระหัตถ์ถึงกรมศิลปากร แนะให้ขอคืนจากนายเจมส์ อัลสดอร์ฟ(James Alsdorf) เศรษฐีชาวอเมริกัน และประธานมูลนิธิอัลสดอร์ฟ (Alsdorf Foudation) ที่ให้สถาบันยืมแสดงในขณะนั้น

การต่อสู้เพื่อ “ทวงคืน…สมบัติชาติ” ครั้งนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย…ระหว่าง พ.ศ.2516-2521 กรมศิลปากรได้ดำเนินการต่างๆ เพื่อขอคืนทับหลังฯชิ้นนี้ แต่ “คว้าน้ำเหลว” เนื่องจากในขณะนั้นประเทศไทยมิได้เข้าร่วมภาคีแห่งอนุสัญญาขององค์การศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมสหประชาชาติ ว่าด้วยวิธีการห้ามและป้องกันการนำเข้า การส่งออก และโอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินทางวัฒนธรรมโดยมิชอบด้วยกฎหมาย

เส้นทางการต่อสู้ยังไม่สิ้นสุด…พ.ศ.2531 กรมศิลปากรมีแผนจะเปิด “อุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง” จึงได้ “รื้อฟื้น” เรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ไทยใช้ภาพถ่ายของสมเด็จฯกรมพระยาดำรงราชานุภาพ และภาพถ่ายของ “มานิต วัลลิโภดม” เป็นหลักฐานยืนยันว่าโบราณวัตถุชิ้นนี้เคยอยู่ที่ปราสาทพนมรุ้ง และเป็นของไทยจริง แต่กระบวนการขอคืน “ทับหลังนารายณ์” ไม่ได้ราบรื่นดั่งใจหวัง เพราะนอกจากสถาบันศิลปะชิคาโกจะ “ไม่คืน” ให้แต่โดยดีแล้ว ยังเรียกร้องให้ไทยส่งโบราณวัตถุชิ้นอื่นไปแลกอีกด้วย

นี่จึงเป็นแรงกระตุ้นที่ทำให้คนไทย และนานาประเทศ ออกมาประท้วงกดดันสหรัฐให้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง!!!

ต่อมามีการประชุมสภาเมืองชิคาโก ในเรื่องทับหลังนารายณ์ ซึ่งไทย “ไม่โดดเดี่ยว” มีผู้สนับสนุนเป็นจำนวนมาก รวมทั้งชาวอเมริกันเองด้วย ด้วยแรงกดดันต่างๆ เหล่านี้ และจากสื่อมวลชนทั้งภายในและภายนอกประเทศ รวมถึง “แนวหน้า” ที่ได้เกาะติดเรื่องนี้อย่างต่อเนื่อง ในที่สุด…

“นารายณ์ได้บรรทม” ณ ที่เดิม!!!

เมื่อทางสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก ยอมส่งมอบทับหลังนารายณ์ฯคืนให้แก่รัฐบาลไทยในวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ.2531 และมีการนำกลับไปติดตั้งยังที่เดิมในวันที่ 7 ธันวาคมปีเดียวกันนั้น ทันวันพิธีเปิดอุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้งพอดีใน พ.ศ.2531

“ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์” ได้รับการยอมรับว่าเป็นทับหลังรูปพระนารายณ์ที่งดงามที่สุดในโลก และถือว่าเป็นโบราณวัตถุชิ้นเดียวที่ประเทศผู้เป็นเจ้าของสามารถทวงคืนกลับมาจากผู้นำไปครอบครองได้สำเร็จ

ผ่านมากว่า 30 ปี…การต่อสู้เพื่อทวงคืนสมบัติชาติ กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งกับกรณี “ทับหลัง…ปราสาทหนองหงส์” ซึ่ง “สมชัย กอชัยศิริกุล” นายกเทศมนตรีตำบลโนนดินแดงอ.โนนดินแดง ออกมาเรียกร้องให้รัฐบาล หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง หาแนวทางทวงคืนกลับมา เพราะเป็นสมบัติของประเทศเหมือน “ทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์”ขณะที่“ทนงศักดิ์ หาญวงษ์” นักวิชาการอิสระ ระบุว่า รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ได้สั่งการให้อธิบดีกรมศิลปากร รวบรวมพยานหลักฐานเกี่ยวกับโบราณวัตถุที่ถูกลักลอบนำออกไปขายโดยผิดกฎหมาย เพื่อวางแผนในการติดตามทวงคืนต่อไปแล้ว

“ทับหลัง…ปราสาทหนองหงส์” จะกลับคืนสู่ประเทศไทยดังเช่นทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์หรือไม่…ฤๅ…ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย พลังมวลชนจะต้องลุกขึ้นมา “ทวงคืน…สมบัติชาติ” อีกครั้ง!?!?!

เป็นประเด็นที่ต้องติดตาม…

SCOOP@NAEWNA.COM

‘ตัวตน’บนโลกออนไลน์ สร้างไม่คิด..อนาคตลำบาก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

http://www.naewna.com/scoop/229227

วันอาทิตย์ ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2559, 02.00 น.

โลกยุคปัจจุบันถือว่าเป็นยุค “ออนไลน์” อย่างแท้จริง เมื่ออินเตอร์เนตความเร็วสูงมาบรรจบกับอุปกรณ์เชื่อมต่อที่นับวันล้ำสมัยมากขึ้นเรื่อยๆ สวนทางกับราคาที่ “ถูกแสนถูก” มือถือสมาร์ทโฟนเครื่องละไม่กี่พันบาท นำพาผู้คนเข้าไปสู่ “พื้นที่เสมือน” ที่การแสดงออกแทบจะไร้ขีดจำกัด

ในจำนวนนี้ “คนรุ่นใหม่” ถือเป็นประชากรกลุ่มใหญ่บนโลกออนไลน์ ดังการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเตอร์เนตในไทย ปี 2558 จากกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 10,434 คน โดย สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (สพธอ.) พบว่า ร้อยละ 64.4 ของผู้ตอบแบบสอบถามเป็น “คนเจ็นวาย” (Gen-Y) หรือช่วงอายุ 15-34 ปี ซึ่งเฉลี่ยแล้วคนกลุ่มนี้ใช้อินเตอร์เนตราว 54.2 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ หรือเกือบ 8 ชั่วโมงต่อวัน

และ “เฟซบุ๊ค” (Facebook) ยังคงได้รับความนิยมมากที่สุด!!!

อะไรทำให้คนรุ่นใหม่ให้ความสำคัญกับโลกออนไลน์ได้ขนาดนั้น?..สกุลศรี ศรีสารคาม หัวหน้าสาขาวารสารศาสตร์คอนเวอร์เจ้นท์ คณะนิเทศศาสตร์ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ (PIM) กล่าวในงานเสวนา “Live Streaming กับวิถีการสร้างตัวตนบนโลกออนไลน์ของวัยรุ่นไทย” เมื่อปลายเดือน ก.ค.2559 ณ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ ระบุว่า เพราะแต่ละคนก็มีการ “สร้างตัวตน” ขึ้นมาบนโลกเสมือนด้วย

อาจารย์สกุลศรี อธิบายว่า การสร้างตัวตนบนโลกออนไลน์ โดยเฉพาะในเฟซบุ๊คนั้น จะมองจากยอด “ถูกใจ” (like) และยอด
“คำชม” (Comment) เป็นหลัก หากมีมากแสดงว่าคนติดตาม “ชื่นชอบ” ที่จะเห็นการแสดงออกในลักษณะนั้น ทำให้เกิดความพยายามที่จะ “ทำซ้ำๆ” จนกลายเป็นพฤติกรรมติดตัว

“ทุกอย่างบนโลกออนไลน์มันประกอบสร้างได้ เพราะฉะนั้นคนที่ต้องการหาตัวตนของตัวเองบนโลกออนไลน์ สิ่งที่เขามองหาคือ หาสิ่งที่สอดคล้องกับที่เขาคิดอยู่ หรือเขากำลังหาว่าถ้าเขาเป็นแบบนี้เขาจะได้การยอมรับ Feedback (เสียงสะท้อน) จากคนที่เห็นเราคือพลังมากๆ ที่จะผลักดันให้คนคนหนึ่ง หล่อหลอมตัวตนหรือพฤติกรรมบางอย่างขึ้นมา” อาจารย์สกุลศรี กล่าว

ทว่าอีกมุมหนึ่ง..การสร้างตัวตนบนโลกออนไลน์ก็ถือเป็น “ดาบสองคม” อยู่เช่นกัน “หมอแอร์” พ.ต.ท.พญ.อัญชุลีย์ ธีระวงศ์ไพศาล จิตแพทย์ประจำโรงพยาบาลตำรวจ กล่าวถึงการแสดงออกต่างๆ อาทิ การใช้ภาษา มุมมองความคิดภาพประกอบ ความสนใจเลือกติดตามเนื้อหาบนสื่อออนไลน์สิ่งเหล่านี้ “ไม่เคยหาย..และไม่มีทางหาย” แม้จะผ่านไปนานแค่ไหนและถึงเจ้าของจะลบไปแล้ว ก็อาจมีใครบางคนบันทึกไว้ได้

วันใดที่คุณ “โด่งดัง” ขึ้นมา..แล้วมีคน “หมั่นไส้” ไม่ชอบหน้า!!!

“อดีต” เหล่านี้จะถูก “ขุด” เพื่อ “สอยให้ร่วง” สกัดอย่าให้แจ้งเกิด!!!

“ต้องยอมรับว่าปัจจุบันมีบริษัทอยู่ไม่น้อยที่ใช้วิธีการคัดคนเข้าทำงานผ่านการดู Timeline ย้อนหลังการใช้งาน Social Media เกี่ยวกับทัศนคติของบุคคล นอกจากนี้จะเห็นได้จากกรณีข่าวดาราหรือคนที่เพิ่งจะเริ่มก้าวเข้าวงการได้ไม่นาน ถูกผู้ไม่หวังดีนำภาพ หรือข้อความที่เคยโพสต์ลง Social ไว้ในสมัยยังไม่มีชื่อเสียงออกมาโจมตี จนแทบไม่มีที่ยืนในสังคมกันเลยทีเดียว” หมอแอร์ ฝากทิ้งท้าย

คนยุคปัจจุบันจำนวนมากมีชีวิตที่ผูกติดอยู่กับสื่อออนไลน์ ไม่ว่าจะ กิน เที่ยว นอน ฯลฯ ต้องแสดงออกทั้งการโพสต์ภาพและ
บอกเล่าสถานะ เพื่อให้คนที่ติดตามรับรู้ความเป็นไปในแต่ละวัน ล่าสุดกับ “เฟซบุ๊ค ไลฟ์” (Facebook Live) ที่ให้ผู้ใช้งานสามารถ “ถ่ายทอดสด” กิจกรรมต่างๆ ของตนได้ ซึ่งการสร้างตัวตนนี้ก็มีทั้งข้อเด่นและความเสี่ยง

ฉะนั้นแล้วต้อง “คิด-ไตร่ตรอง” ทุกครั้งก่อน “โพสต์-แชร์” จะได้ไม่ “เสียอนาคต”!!!!

แก้วกานดา ตันเจริญ

SCOOP@NAEWNA.COM