การสูญเสียนักวิชาการ  และนักประวัติศาสตร์อย่าง อาจารย์สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ หรือ “ยิ้ม” ยังความเสียใจมายังครอบครัว เพื่อนมิตรและลูกศิษย์

แม้แต่ “จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์” รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ในฐานะเพื่อนร่วมสถาบันขาสั้น “สวนกุหลาบ” ได้เขียนบันทึกถึงเพื่อนรักที่ลาลับไป ด้วยมิติแห่งความเป็นเพื่อนอย่างแท้จริง

นี่เป็นสเตตัสจากใจ “อู๊ดด้า” ผ่านเฟซบุ๊ก “จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ Aoodda” เมื่อวันที่ 28 ก.ย.2560

“อาลัย…ยิ้ม”

เมื่อวาน…ทราบข่าวแล้วใจหาย…เห็นสื่อรายงานว่า…อาจารย์“สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ” นักวิชาการ“เสื้อแดง”เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งแล้ว….พร้อมรายงานประวัติสรุปความได้ว่า…อาจารย์สุธาชัย เข้าป่าขณะเรียนอยู่ปี 3 ธรรมศาสตร์ช่วงเหตุการณ์ 6 ตุลา 19 ออกจากป่ามาศึกษาต่อจนจบ ป.ตรี ด้านประวัติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) ได้ ป.โท อักษรศาสตรมหาบัณฑิต เอกประวัติศาสตร์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แล้วก็ไปเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ที่นั่น จนสุดท้ายได้ทุนจุฬาไปเรียนต่อจนจบ ป.เอก สาขา Portuguese History จาก UNIVERSITY OF BRISTOL

หลายคนในแวดวงสื่อและผู้สนใจการเมือง…ล้วนเรียกอาจารย์สุธาชัยว่า“อาจารย์ยิ้ม”….แต่สำหรับผม…ผมเรียกอาจารย์สุธาชัยว่า “ยิ้ม” เฉยๆ เพราะ“ยิ้ม”กับผม ไม่ใช่“ยิ้ม”แค่คนรู้จักกันผิวเผินทั่วไปแต่รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมด้วยกันที่ “สวนกุหลาบ”…! และพบเจอ..กอดคอ..ตั้งวง…สนทนา..ด้วยรอยยิ้มฉันท์“เพื่อน”กันมาสม่ำเสมอ….โดยเฉพาะในงาน“เลี้ยงรุ่น”…เกือบจะเรียกได้ว่า แทบไม่มีครั้งไหนที่ไม่ได้เจอกัน!….

“ยิ้ม”จะใส่เสื้อสีอะไรไม่สำคัญเพราะในสายตาผม…! “ยิ้ม” คือเพื่อนคนหนึ่งที่มีความปรารถนาดีต่อบ้านเมือง “ยิ้ม”ไม่จำเป็นต้องคิดเหมือนผมและผมก็ไม่จำเป็นต้องคิดเหมือน“ยิ้ม” แต่ผมกับ“ยิ้ม”รักกัน! และเป็นเพื่อนกันได้…เพราะเราไม่ได้เอาความคิดต่างมาเป็นอุปสรรคกีดกันความผูกพันของความเป็นเพื่อน….!

วันที่ 29 กรกฎาคม 2560…หลังงานมุทิตาจิตท่านอาจารย์สวนกุหลาบที่โรงแรมเอเซีย…ผมจึงชักชวนเพื่อนสวนกุหลาบรุ่นเดียวกับ“ยิ้ม”ได้สองสามคนถือโอกาสแวะไปเยี่ยม “ยิ้ม” ที่โรงพยาบาลจุฬา ด้วยความเป็นห่วง เพราะทราบข่าวว่ายิ้มป่วย…!!!

เห็นหน้าผมกับเพื่อนๆวันนั้น…รู้เลยว่า“ยิ้ม”ดีใจมาก….! เรานั่งสนทนากันนาน….“ยิ้ม”ทวนความหลังกับผมหลายเรื่อง…ตั้งแต่สมัยเรียนสวนกุหลาบด้วยกัน จนจากไปเรียนที่โปรตุเกส และบอกว่า..ตั้งใจจะเขียนหนังสือทางวิชาการให้จบอีกสักเล่มคือ…“ประวัติศาสตร์การเมืองการปกครองโปรตุเกส” ซึ่งหาคนรู้ลึกเรื่องนี้ได้น้อยมากในประเทศไทย!

วันนั้น…เราสัญญากันไว้ 2 เรื่อง…เรื่องที่หนึ่ง..หากเขียนจบแล้วตีพิมพ์ ก็จะมอบหนังสือเป็นของขวัญให้ผมกับเพื่อนที่ไปเยี่ยมคนละเล่ม…สอง…รูปที่ถ่ายกันไว้วันนั้นขออย่าให้เอาไปเผยแพร่…เพราะไม่อยากให้ใครเห็น ..! ด้วยไม่อยากกวนใครให้ต้องมาเยี่ยม…จากกันวันนั้น…..ผมสัญญากับ “ยิ้ม” ว่าจะกลับไปเยี่ยม“ยิ้ม”อีก….แต่สุดท้าย..ก็ยังไม่ได้ทำตามสัญญา ด้วยภารกิจและเพราะคิดไม่ถึงว่า…วันนี้จะมาเร็ว!!!!

ผมและเพื่อนๆหลายคน…แสดงความเสียใจไปกับครอบครัวของ“ยิ้ม”…วันนี้…ก็ตั้งใจว่าจะไปทำบุญและร่วมพิธีสวดพระอภิธรรมให้ “ยิ้ม”ที่วัดหัวลำโพง…เพียงแต่มีหนึ่งข้อที่จะขอจาก“ยิ้ม”…คือ…ขอละเมิดคำสัญญาที่เอา “ภาพ” นี้มาลง แม้ไม่เคยได้รับอนุญาต…!

แต่ด้วยเชื่อว่า..มาถึงวันนี้…แม้“ยิ้ม”ยังมีชีวิตอยู่ก็คงไม่ว่ากระไร…เพราะ“ยิ้ม”คงไม่อาจกวนใครไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลได้อีกแล้ว…แต่“ภาพ”นี้….อย่างน้อย…จะเป็นภาพเดียวที่เหลืออยู่…ที่จารึก “รอยยิ้ม..มิตรภาพ..และความผูกพันของความเป็นเพื่อน” ระหว่างผมกับ“ยิ้ม”ก่อนวาระสุดท้ายที่ไม่มี“เพื่อน”คนไหนอยากให้มาถึง…!!!

จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์
28 กันยายน 2560