ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

16 พฤศจิกายน 2559 เวลา 12:15 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/465569

โดย…ราตรีแต่ง

อุบัติเหตุผู้โดยสารพลัดตกเรือเสียชีวิตที่ท่าเรือคลองแสนแสบ ทั้งผู้ขับเรือและกระเป๋าเรือลำเกิดเหตุได้ให้ปากคำเกี่ยวกับกรณีที่เกิดขึ้นว่า ขณะกำลังนำเชือกไปคล้องเสาเพื่อนำเรือเทียบท่า มีผู้โดยสารคนแรกกระโดดบังเสา จึงคล้องเชือกไม่ได้ ก็ตะโกนบอกว่าใจเย็นๆ อย่าเพิ่งกระโดด รอให้เรือจอดก่อน ระหว่างนั้นผู้เสียชีวิตซึ่งเป็นผู้โดยสารขาประจำที่เคยเห็นหน้าค่าตาเดินทางด้วยเรือทุกๆ วัน ก็กระโดดตามผู้โดยสารคนแรกแต่ก้าวพลาด ทำให้ตกลงไปในน้ำ กระเป๋าเรือจึงรีบตะโกนบอกคนขับเรือว่า “มีคนตกน้ำ” ให้รีบนำหางเสือออกโดยเร็ว เนื่องจากหางเสือมีใบพัดเกรงว่าจะไปฟันถูกผู้ที่ตกน้ำ

ขณะนั้นเหตุการณ์ชุลมุนมาก ผู้โดยสารในเรือก็ต่างลุกฮือและพยายามชะโงกลงดูในน้ำ กระเป๋าเรือจึงบอกให้ทุกคนใจเย็นๆ และนั่งลงก่อน “ผมทำงานเป็นกระเป๋ามา 5 ปี ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ผมรู้สึกแย่มาก เสียใจและรู้สึกผิดมากเพราะไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้” คือคำให้การของกระเป๋าเรือในอุบัติเหตุเมื่อเร็วๆ นี้ คนเดินทางด้วยเรือไปทำงานทุกๆ วัน ฟังแล้วหวั่นใจ

ในชั่วโมงเร่งด่วนมีผู้โดยสารหนาแน่น เรือโดยสารคลองแสนแสบเป็นการเดินทางที่รวดเร็วอย่างมาก ผู้โดยสารหลายคนว่ายน้ำไม่เป็น แต่ก็ยังใจกล้าเลือกใช้บริการขนส่งชนิดนี้เพราะมีรถโดยสารประจำทางเชื่อมต่อท่าเรือต่างๆ ในกรณีเดินทางเข้าเมืองจะประหยัดเวลามาก ถ้าใครจำเป็นต้องเดินทางด้วยเรือโดยสารทุกๆ วัน กรมเจ้าท่ามีข้อมูลมาให้ศึกษาไว้ เพื่อช่วยกันลดอุบัติเหตุทางเรือให้เป็นศูนย์ให้ได้

ก่อนลงเรือ

– ถ้าเดินทางด้วยเรือควรเลือกชุดที่สามารถถอดออกได้ง่าย รองเท้าที่สวมก็เช่นกันควรถอดง่าย ถ้าเป็นรองเท้าหุ้มส้นไม่ควรใช้ชนิดผูกเชือก และถ้าจำเป็นเมื่อลงเรือควรแก้เชือกรองเท้าให้หลวม หรือถอดรองเท้าออกเสียก่อน รองเท้าหุ้มข้อไม่เหมาะสมต่อการสวมใส่ในการเดินทางเป็นอย่างยิ่ง

– การรอลงเรือให้ยืนคอยบนฝั่งหรือท่า อย่ายืนคอยบนโป๊ะ เพราะโป๊ะก็มีการทรงตัวเช่นเดียวกับเรือและรับน้ำหนักได้จำนวนจำกัด หากลงไปยืนคอยบนโป๊ะมากๆ โซ่หรือเชือกที่ยึดเหนี่ยวโป๊ะไว้กับหลักอาจขาด ทำให้โป๊ะพลิกคว่ำทางด้านที่รับน้ำหนักมากกว่าได้ การขึ้นหรือลงเรือคอยให้เรือจอดเทียบท่าเรียบร้อยเสียก่อน อย่าแย่งกันลงเรือ หากเห็นว่ามีผู้โดยสารในเรือเต็มแล้ว สังเกตว่าเรือบรรทุกเอียงมากให้คอยไปเรือลำหลัง

– ผู้โดยสารเรือไม่แย่ง หรือเบียดกันขณะขึ้น-ลงเรือ ไม่กระโดดลงเรือ ไม่ยื่นแขน ขา หรือศีรษะออกไปนอกเรือ และไม่เล่น หรือหยอกล้อกันบนเรือ

– ผู้โดยสารต้องช่างสังเกต หูตาไว การบรรทุกเรือให้ถูกต้องตามกฎเกณฑ์ ไม่บรรทุกคนโดยสารหรือสิ่งของจำนวนมากเกินไป โดยถือเกณฑ์เนื้อที่ 0.37 ตารางเมตร/ผู้โดยสาร 1 คน ถ้าเด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี และสูงไม่เกิน 130 เซนติเมตร ให้นับ 2 คน เท่ากับผู้โดยสาร 1 คน ส่วนเด็กอ่อนอายุ 3 ขวบ และต่ำกว่า ซึ่งไปกับพ่อแม่ผู้ปกครองด้วยนั้นจะยกเว้นไม่ต้องมีการนับจำนวน

เมื่อประสบอุบัติเหตุ

– ควรตั้งสติและทำจิตใจให้สงบ ไม่ตื่นเต้น ตกใจจนเกินไป

– ถอดเสื้อผ้า หรือเครื่องนุ่งห่มที่ทำให้ไม่สะดวกในการว่ายน้ำออกให้หมด เก็บสิ่งของ หรือของมีค่าที่สำคัญจริงๆ ไว้ติดตัวไปด้วยเท่านั้น

– ผู้ที่ว่ายน้ำไม่เป็น หรือว่ายน้ำไม่แข็ง ต้องพยายามหาสิ่งของลอยได้ไว้เกาะพยุงตัว เช่น เบาะ หรือพนักรองนั่ง ลูกมะพร้าว ชูชีพ กระเป๋าเสื้อผ้าที่ทำด้วยหนัง หรือพลาสติก และจะต้องบอกผู้อื่นให้ทราบด้วยว่าตนว่ายน้ำไม่เป็น

– หากเรือล่มไม่ไกลฝั่งนัก ควรรีบว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง และอาจหาสิ่งของลอยได้ไว้เกาะ เพื่อช่วยให้ว่ายน้ำได้เร็วขึ้น

– ถ้าเรือล่มอยู่ไกลฝั่งมาก ให้พยายามเกาะเรือไว้ก่อนจนกว่าจะมีคนมาช่วยเหลือ และพยายามส่งสัญญาณ หรือเครื่องหมายต่างๆ ให้เรือยามฝั่ง หรือหน่วยกู้ภัยทราบ

– การขึ้นจากเรือเมื่อเข้าเทียบท่าแล้วให้ทยอยกันขึ้น อย่าลุกขึ้นพร้อมๆ กัน

– ผู้โดยสารที่เห็นเหตุการณ์ รีบตะโกนให้นายท้ายเรือทราบทันที ให้บอกให้ชัดเจนว่าคนตกน้ำกราบซ้าย หรือกราบขวา เพื่อนายท้ายเรือจะได้หันเหเรือหลบไม่ให้ใบจักรเรือทำอันตรายต่อคนตกน้ำ

– โยนเครื่องช่วยชีวิต เช่น พวงชูชีพ หรือเสื้อชูชีพไปให้คนตกน้ำ หากหาเครื่องช่วยชีวิตไม่ได้ให้ตรวจดูสิ่งที่ลอยน้ำได้พอที่คนตกน้ำจะใช้เกาะพยุงตัว เช่น ไม้กระดานท้องเรือ เบาะ หรือพนักรองนั่ง ถังน้ำมัน เท่าที่จะหยิบฉวยได้ในบริเวณนั้น โยนตามไปหลายๆ อัน เพื่อว่าคนตกน้ำพลาดจากอันหนึ่งจะได้คว้าอีกอันหนึ่ง

– ผู้ตกน้ำควบคุมสติให้มั่นคง เมื่อตกน้ำให้ว่ายน้ำและผละออกจากเรือโดยเร็ว อย่าพยายามว่ายกลับ เพื่อคว้ากราบเรือขณะที่เรือกำลังแล่นเป็นอันขาด เพราะจะถูกน้ำดูดเข้าไปใต้ท้องเรือ ซึ่งจะได้รับอันตรายจากใบจักรเรือ เมื่อเห็นว่าพ้นระยะอันตรายจากใบจักรเรือแล้วให้หยุดว่ายพยุงตัวลอยตามน้ำไว้ อย่าพยายามว่ายตามหรือว่ายเข้าฝั่งเพราะอาจหมดแรงจมน้ำเสียก่อน ถอดรองเท้า เข็มขัด หรือสิ่งของติดตัวที่จะเป็นเครื่องถ่วงทิ้งให้หมด

– คอยคว้าจับสิ่งลอยน้ำที่มีผู้โยนให้จากเรือ เพื่อใช้เป็นเครื่องพยุงตัวหากคว้า จับไม่ได้หรือไม่มีผู้โยนสิ่งใดมาให้ ให้ถอดเสื้อหรือกางเกงออกทำโป่งลอยน้ำพยุงตัวไว้ชั่วคราว

– ปล่อยตัวลอยตามน้ำ รอจนกว่าเรือจะวกกลับมาช่วยเหลือหรือจนกว่ากระแสน้ำพัดเข้าใกล้ฝั่งที่ตื้นหรือที่มั่นคง ซึ่งพออาศัยยึดเหนี่ยวได้ จึงค่อยว่ายน้ำไปยังที่หมายนั้นรอการช่วยเหลือต่อไป