ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 11:05 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/479443

โดย…พรเทพ เฮง

“เมือง บ้าน ผม” เป็นรวมเรื่องสั้นลำดับที่ 14 ของ จำลอง ฝั่งชลจิตร มือวางอันดับหนึ่งนักเขียนเรื่องสั้นมืออาชีพของเมืองไทย เขาบอกว่าถ้านับจำนวนเรื่อง เขาเขียนราวๆ 250 เรื่อง หาต้นฉบับพบบ้าง สูญหายไปบ้าง ตั้งแต่เรื่องแรกลงตีพิมพ์ในนิตยสารปี 2521

“ผมอาจเขียนไม่มากเท่านักเขียนอาวุโสอย่างครูมนัส จรรยงค์ ครูอาจินต์ ปัญจพรรค์ หรือณรงค์ จันทร์เรือง แต่ถ้านับรุ่นผมนับว่ามากพอสมควร เขียนเพราะรัก เขียนเป็นอาชีพและอยากพัฒนาตัวเอง ยกระดับตัวเองด้านการเขียนเรื่องสั้นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเขียนไม่ไหว”

จำลอง บอกว่า เขียนแล้วให้แมวบ้านสำนักพิมพ์จัดพิมพ์ เป็นสำนักพิมพ์ตั้งขึ้นมาพิมพ์งานของจำลอง ฝั่งชลจิตร โดยเฉพาะ ไม่ต้องตระเวนหาสำนักพิมพ์ ไม่ต้องไปสร้างภาระให้สำนักพิมพ์ต่างๆ ที่พิมพ์งานแล้วขายไม่ได้ แม้ว่าพิมพ์เองจะไม่มีค่าเรื่อง ซึ่งถือว่าเป็นต้นทุน

ตอนนี้เขามี “เมือง บ้าน ผม” บรรจุเรื่องสั้นไว้ 15 เรื่อง ซึ่งมีรูปแบบหรือวิธีเขียนแตกต่างกันไป

“ผมเน้นความหลากหลายมากกว่าเอกภาพของเนื้อหา บางคนอาจแปลกใจว่าทำไมตั้งชื่อถอยหน้าถอยหลัง น่าจะเป็น ‘บ้านเมืองผม’ มากกว่า ผมคิดว่านั่นแค่เป็นคำพูดที่พูดกันจนติดปาก พอตั้งชื่อ ‘เมือง บ้าน ผม’ มันขัดๆ เกิดสะดุด ไม่คุ้นลิ้น และมันไม่ใช่ประโยคบอกเล่า คุ้นเคย ต่อไปข้างหน้า ‘เมือง บ้าน ผม’ จะถูกพูดถึงในฐานะรวมเรื่องสั้นเล่มหนึ่ง เป็นคำนาม ไม่ใช่วลีลอยๆ อย่างไรก็ตาม ผมมีเหตุผลอธิบายว่าทำไมต้องตั้งชื่อนี้

“ผมแบ่งเรื่องสั้น 15 เรื่องออกเป็น 4 ภาค คือ เมือง บ้าน ผม และ ฯลฯ ชีวิตผมผูกพันกับเมืองหรือเมืองใหญ่ (Metropolis) เราจะเรียกมหานครก็ได้ แตผมพอใจกับคำว่า ‘เมือง’ มากกว่า ความเป็นเมืองชัดเจนกว่าความเป็นมหานครที่เรามักมองเห็นแต่โครงสร้าง ไม่ค่อยเห็นคน ผมใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ ประมาณ 20 ปี ได้เรียนรู้ ได้สัมผัสกับเมืองอย่างที่เขียนในรวมเรื่องสั้น ‘สีของหมา’ (ปี 2531) อาจเป็นเรื่องสั้นยุคนิกส์ หรือยุคเริ่มต้นของบริโภคนิยมก็ว่าได้ ยุคนิกส์ผ่านไปแล้ว ผู้คนลืมไปแล้ว แต่เรื่องสั้นชุดนั้นยังคงอยู่ เพราะพูดถึงผลกระทบของเมืองที่มีต่อผู้คน ผู้สนใจต้องหาอ่านเอาเอง ผมพูดถึงผู้ที่สนใจนะครับ

“เมือง บ้าน ผม ผมพยายามสะท้อนยุคสมัยของเมืองที่ส่งผลกระทบต่อบ้าน และบ้านแต่ละบ้านต้องปรับตัวเองตามความเจริญของเมือง ของเทคโนโลยีที่เข้าถึงทุกพื้นที่ไม่เลือกเมืองหรือบ้าน ตลอดจนความพยายามรักษาเอกลักษณ์อัตลักษณ์ของบ้าน ผมอาจหมายรวมถึงเธอหรือหล่อนที่ได้รับผลกระทบ ขณะเดียวกันยังสะท้อนปรากฏการณ์อันน่าวิตกของสังคมโลกด้วย”

ในวันที่อายุครบ 63 จำลองมั่นใจว่า “เมือง บ้าน ผม” จะไม่ใช่รวมเรื่องสั้นเล่มสุดท้ายของเขา เพราะยังมีผู้อ่านจำนวนหนึ่งสนับสนุนและให้กำลังใจอย่างเข้มแข็ง