หญิงสาวผู้รักการเขียนเป็นชีวิต ได้บันทึกความคิด ความทรงจำ และแง่มุมที่สนใจผ่านเพจเฟซบุ๊ก “ประสาแพร” พื้นที่เล็กๆ ซึ่งเป็นสาธารณะของ “แพร” นิธินาฏ ปุโรทกานนท์ นักเขียนที่หลงใหลเสน่ห์แห่งประวัติศาสตร์ศิลปะ และถ่ายทอดออกมาด้วยภาษาที่สวยงามเหมือนงานศิลป์

แพร เล่าว่า แรงบันดาลใจที่ทำให้เธอตัดสินใจเปิดเพจในวันสุดท้ายของปี 2560 เนื่องมาจาก 2 เหตุผล

 “หนึ่ง คือเป็นความตั้งใจมานานว่า เราอยากมีแพลตฟอร์มของตัวเอง เพราะเราเป็นคนชอบเขียนหนังสือ ถึงแม้จะทำงานด้านการเขียนมาตลอด แต่ก็ยังอยากมีพื้นที่ที่เป็นของเรา เขียนอย่างที่อยากเขียนจริงๆ”

 สอง คือเรามีเรื่องที่เก็บอยู่ในใจแล้วไม่อยากลืมมันไปหลายเรื่อง โดยเฉพาะช่วงชีวิตที่ไปเรียนต่อปริญญาโทด้านประวัติศาสตร์ศิลปะที่ประเทศอังกฤษเมื่อ 6-7 ปีที่แล้ว พอเรากลับมาใช้ชีวิตประจำวันทำให้ไม่ได้เขียนถึงมันมาก เราเลยอยากเขียนลงเพจไว้ เพื่อบันทึกความทรงจำของเราส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งเรายังจะได้ถ่ายทอดประวัติศาสตร์ศิลปะที่เราชอบ ที่เราเห็นมาระหว่างการเดินทาง นำมาพูดตามประสาเราเอง

 ดังนั้น เพจประสาแพรจึงเป็นเหมือนบ่อน้ำให้เราได้พักผ่อน เผื่อใครผ่านเข้ามาอ่านจะได้รับความตลก บ้าๆ บอๆ และสาระที่มีอยู่ไม่มากก็น้อย”

 นอกจากเรื่องราวตามประสาแพร เธอยังถ่ายทอดออกมาด้วยภาษาไทยที่ค่อนข้างเคร่งครัดในการเรียบเรียงคำ การเชื่อมคำ เชื่อมประโยค คำศัพท์ ตัวสะกด หรืออย่างที่อ่านแล้วจะรู้สึกได้ว่าเป็น “ภาษาสวย” ซึ่งหาคนที่ให้ความสำคัญกับภาษาเช่นนี้นั้นได้ยากนักในโลกออนไลน์

 เธอกล่าวต่อว่า แม้เรื่องราวในเพจประสาแพร จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเธอเอง แต่ทุกคนก็สามารถอ่านและเฝ้ามองชีวิตของผู้หญิงคนนี้ได้ ซึ่งแพรหวังว่าเรื่องราวที่เธอตั้งใจเขียนจะสร้างความเพลิดเพลินให้ผู้อ่าน ส่วนใครที่ได้รับมากกว่านั้น เช่น ได้รับแรงบันดาลใจบางอย่างก็จะเป็นโบนัสสำหรับผู้นั้นไป

 “คำว่างานเขียน เราต้องนั่งเขียน กลั่นภาษา เรียบเรียงเรื่องราวอย่างดี บางโพสต์หากมีประเด็นที่ไม่แน่ใจก็ต้องหาข้อมูลเพิ่ม ไม่ใช่จะเขียนอะไรลงไปก็ได้

 ส่วนรูปภาพ มีบ้างที่เราใช้รูปจากแหล่งเขียนก็ต้องให้เครดิตภาพทุกภาพ ทุกเรื่องที่เราเขียนลงไปจึงมาจากการให้เวลาและให้ความสำคัญ ฉะนั้นถ้าใครสนุกกับสิ่งที่เราเล่า เราก็มีความสุขและพอใจแล้ว”

ติดตามบันทึกฉบับภาษาแพรได้ทางเพจเฟซบุ๊กประสาแพร เรื่องราวอีกรูปแบบที่ไม่ใช่เพจท่องเที่ยว ไม่ใช่เพจประวัติศาสตร์ ไม่ใช่เพจศิลปะ แต่เป็นเพจบันทึกชีวิตของผู้หญิงวัย 35 ปี ที่มองย้อนดูชีวิตที่ผ่านมา