ส่งท้ายเดือนที่มีวันของครอบครัว พ่อลูกผูกพัน คุณพ่อที่มีบุคลิกเฮฮา ชอบเข้าสังคมสังสรรค์กับผู้คนรอบข้าง สมกับอาชีพการงาน บุญชอบ ล้ออุไร ผู้อำนวยการฝ่ายสื่อสารมวลชน โรงแรมและรีสอร์ทในเครือเซ็นทารา

ส่วนลูกสาวบุคลิกมาดนิ่งๆ แต่ดูใจเย็น ลวัณกร ล้ออุไร เจ้าของร้านกาแฟ 212 Caffe’ co ร้านเล็กๆ ที่ตั้งชื่อจากแนวคิดเก๋ๆ กิมมิกจากสูตรคูณ 2 คูณ 1 เท่ากับ 2 สัญลักษณ์สื่อถึงกิจการก้าวหน้า

โลโก้นกฮูกสัญลักษณ์คงแก่เรียน ให้เข้ากับร้านกาแฟที่อยู่ในตึกคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ร้านกาแฟที่คุณพ่อทุ่มเงินลงทุนให้ลูกสาวกว่า 7 หลัก แสดงถึงความรักที่ส่งให้ลูกสาวเติบโตก้าวสู่ธุรกิจในฝัน

เจาะลึกความเป็น ‘คุณพ่อสายโหด’

คนวัยนี้มักตั้งคำถามว่าจะเริ่มสร้างธุรกิจเป็นของตัวเองตอนไหนกันดี แล้วคนรุ่นใหม่ในวันนี้ก็ล้วนมีแนวความคิดอยากทำธุรกิจส่วนตัวกันทั้งนั้น โดยเฉพาะธุรกิจร้านกาแฟ ใครๆ ก็ใฝ่ฝันอยากมีร้านกาแฟเป็นของตัวเอง คุณพ่อบุญชอบก็เข้าใจ ด้วยเห็นว่าลูกสาวรักกาแฟแท้จริง

“ผมเป็นคนยุคโบราณ ก็อยากให้ลูกสาวคนเดียวทำงานมั่นคง รับเงินเดือนประจำไปนะครับ แต่เมื่อเขาตัดสินใจลาออกจากงานบัญชี ที่ทำงานหนักมากไปเช้ากลับดึกดื่นทุกๆ วัน ไม่ไหว

เพราะช่วงนั้นลูกเรียนต่อปริญญาโทด้วย ก็มาขอพ่อเปิดร้านกาแฟ ผมเห็นว่าลูกได้ผ่านการทำงานประจำมาระดับหนึ่งแล้ว เราก็ไม่ว่าเขาจับจดนะ เพราะเห็นว่าการบริหารเวลา ทั้งทำงานไปด้วย แล้วไปเรียนปริญญาต่ออีกหนึ่งใบไปด้วย ในช่วงภาคค่ำ มันหนักหนาสาหัสเกินไป

ไปเที่ยวไหน สิ่งแรกที่เสิร์ชก่อนเรื่องเที่ยวคือค้นหาร้านกาแฟ ไปฮ่องกง ผมเดินเสียขาลากเลย (บอกพลางหัวเราะ) หาร้านกาแฟสนูปปี้ ไปญี่ปุ่น ก็ไปเดินหาร้านกาแฟของคุณลุงคุณป้าสองสามีภรรยาที่ใช้กาแฟท้องถิ่น เปิดร้านกาแฟไม่ใช่แบรนด์โด่งดังอะไร ลูกก็สรรหาพาพ่อไปชิมจนได้

จากคนทำงานก็ผันตัวเองมาศึกษาหาความรู้เรื่องกาแฟ ต้องรู้ให้ลึกซึ้งนะครับ ค้นคว้าหาเทคนิคการชงกาแฟแบบใหม่ๆ จนเกิดมาเป็นศิลปะ

แล้วการที่ผมทำงานด้านประชาสัมพันธ์ให้องค์กรใหญ่ ก็เคยพาคณะนักข่าวไปดูงานของกรมวิชาการเกษตร บนดอยสูงที่ จ.แม่ฮ่องสอน ได้ไปเห็นการปลูกกาแฟในท้องถิ่นที่นั่น ชาวบ้านคั่วเมล็ดกาแฟเอง ให้กลิ่นหอมรสชาติดีมาก ก็เลยได้ค้นพบแหล่งกาแฟออร์แกนิกมาชงในร้าน เขาคั่วใหม่ให้เราโดยเฉพาะ

ผมมีลูกสาวคนเดียว แล้วมีลูกตอนอายุมากแล้ว ตอนอายุ 36 ปี ตอนนั้นโรงแรมเซ็นทรัลลาดพร้าวเพิ่งเปิด ผมเริ่มงานตำแหน่งช่างภาพ แล้วเมื่อมารับตำแหน่งประชาสัมพันธ์ ก็ยิ่งงานเยอะเข้างานเช้าๆ กลับดึกๆ ทุกวัน

ผมเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว (บอกพร้อมรอยยิ้ม) ไปส่งไปรับลูกสาวที่โรงเรียน เลือกใกล้ๆ ที่ทำงาน แล้วผมก็ต้องพาลูกที่ยังเล็กๆ มาที่ทำงานด้วยตั้งแต่เขาวัยอนุบาล ลูกก็นอนหลับรอบนโต๊ะทำงานพ่อทุกวัน

เราผูกพันกันมาก ลูกก็เลยไม่เคยยอมให้ผมแต่งงานใหม่เสียด้วย ซึ่งผิดกับผมนะ ตอนนี้นี่เชียร์ลูกสาวให้แต่งงานแต่งการไปเร็วๆ พ่อจะได้อิสรเสรี (ว่าแล้วก็หัวเราะชอบใจอีกครั้ง)

ใครๆ มองผมนิสัยเฮฮา แต่กับลูกสาวผมดุมาก ไม่ตีลูกนะ แต่หยิก (หัวเราะ) เพราะเห็นเธอนิ่งๆ เงียบๆ แบบนี้ แต่ดื้อมาก ผมเลี้ยงลูกคนเดียวไปไหนก็ต้องไปด้วยกัน ไปทริปพานักข่าวไปโรงแรมต่างจังหวัด ก็ต้องพาลูกเล็กติดสอยห้อยตาม ไปด้วยกันทุกที่ครับ

มีอยู่ทริปหนึ่ง พ่อก็ต้องพานักข่าวไปเที่ยวท่องราตรีดูแสงสีเมืองท่องเที่ยวกัน เด็กตามไปด้วยไม่ได้แน่นอน ปรากฏว่าคุณลูกสาวแผลงฤทธิ์เสียจนเคาน์เตอร์ฟรอนต์โรงแรมกระจาย ร้องไห้ชักดิ้นชักงอไม่ให้ไป แถมเทศนาเรื่องดื่มแอลกอฮอล์ เราเลี้ยงลูกก็ต้องกล่อมกันจนหลับ พ่อจึงแอบไปปฏิบัติงานต่อได้ แต่ถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ ก็ไม่ได้นะ ต้องมีลงไม้ลงมือปรามกันบ้าง

เรื่องการเรียนคืออีกเรื่องที่ผมเข้มงวดลูกตั้งแต่เด็ก ต้องเรียนเลขให้เก่ง เพราะอยากให้เขาทำงานบัญชี อาชีพที่หางานง่าย เขาก็มาอ่อนวิชาคณิตศาสตร์ พ่อก็ต้องหาครูดีๆ สอนเคี่ยวหนัก จากเกรด 1 พุ่งไป 4 ภาษาอังกฤษก็ต้องได้ด้วย พ่อก็ทั้งหลอกทั้งปะเหลาะให้ลูกเรียน” คุณพ่อบุญชอบบอกพลางยิ้มภูมิใจที่วันนี้ส่งลูกสาวถึงฝั่ง…ได้ดั่งใจ

‘ลูกสาวมาดนิ่ง’ เติมเต็มความผูกพัน

แน่นอนว่าการทำธุรกิจย่อมมีความเสี่ยง ไหนจะเงินทุนตั้งหลัก หากล้มเหลวขึ้นมาก็กลายเป็นปัญหาใหญ่ ความฝันที่ว่าต้องการผันตัวเป็นเจ้าของธุรกิจก็อาจสะดุด แต่ด้วยความมั่นใจธุรกิจเล็กๆ ในวันนี้ จะค่อยๆ เติบโตในวันหน้า

ปลา-ลวัณกร กล่าวถึงเรื่องนี้ว่าคนเราส่วนใหญ่มักจะไหวตัวเรื่องธุรกิจ เรื่องงาน และสิ่งต่างๆ ก็เมื่อตอนที่เราเติบโตขึ้นอย่างเต็มตัวแล้ว และเริ่มมองหาโอกาสในชีวิตอย่างจริงจัง โชคดีที่มีพ่อคือลมใต้ปีกหนุนลูก ให้โบยบินตามความฝันได้สวยงาม

 “นอกจากงานประจำ พ่อก็มีธุรกิจของเขานะคะ มีธุรกิจทั้งด้านเป็นตัวแทนส่งพัสดุไปรษณีย์ และโรงแรมสไตล์บ้านพักเล็กๆ ในญี่ปุ่น สไตล์พ่อใจร้อนค่ะ เวลาธุรกิจมีปัญหา ความใจร้อนของเขาจะแตกหักเลย พนักงานคนไหนมีปัญหาก็ให้ออก แต่ปลาคนละสไตล์ค่ะ ใจเย็นกว่า เวลามีปัญหาแบบนี้ พ่อจะเรียกปลาให้มาช่วยเจรจา บางเรื่องก็ไม่จำเป็นเลยว่าต้องแตกหักนะคะ (บอกน้ำเสียงเรียบๆ พลางยิ้มใจเย็น)

ส่วนการเลี้ยงดูลูก พ่อดุมากค่ะ ตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยได้ไปไหน ขอไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ที่โรงเรียนก็ไม่เคยได้ไป ถ้าได้ไปทั้งทีก็ต้องกลับมาภายในครึ่งชั่วโมง ซึ่งเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วนะคะ คงแก้แค้นเราบ้างที่ไม่ให้เขาไปดื่มไปโน่นไปนี่ (หัวเราะ)

ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เราไม่ชอบเรียนบัญชี ปลาอยากทำงานประชาสัมพันธ์โรงแรมแบบพ่อ ซึ่งพ่อก็บอกสั้นๆ เลยว่า ไม่! เหนื่อย แล้วพ่อก็ทั้งหลอกทั้งขีดกรอบว่าลูกต้องเรียนคณะบัญชีให้ได้

ปลาตามใจพ่อค่ะ เพราะรู้ว่าเขารักเรามาก ทำทุกอย่างให้ตั้งแต่เด็กๆ จนโตเรียนมัธยม พ่อก็ยังซักผ้ารีดผ้าชุดนักเรียนให้ ไปรับไปส่งทุกวัน จากบ้านเราที่ไกลมาก จ.นนทบุรี แต่พ่อก็ไม่เคยให้ไปกลับเองเลยสักวันนะคะ

แล้วเรื่องตลกที่สุดคือตอนอนุบาล ปลาผมยาว พ่อก็ต้องเปิดนิตยสารหาวิธีการมัดผมแกละ ถักเปียแบบเด็กๆ สารพัดวิธี หาซื้อโบ ซื้อกิ๊บให้ แล้วต้องเรียบร้อยถูกระเบียบไปโรงเรียนทุกวันอีกด้วย

พ่อเนี้ยบมากค่ะ และถ้าทำโทษก็จริงจังไม่แพ้กัน คือหยิก พอเราโตมาก็ถามนะคะ ทำไมต้องหยิกเพราะเขียวช้ำไปหลายวัน ตีไปเลยไม่ดีกว่าหรือ? พ่อบอกตีเดี๋ยวใครจะหาว่าโหด แต่เราไม่ร้องไห้นะ เป็นเด็กผู้หญิงที่ดื้อๆ นิ่งๆ (วันนี้เล่าพลางหัวเราะได้แล้ว)

สิ่งที่เหมือนพ่อ คือดุ ตอนนี้เราโตก็ได้โอกาสดุพ่อกลับบ้างแล้วค่ะ (หัวเราะ) แต่ก็รู้ค่ะว่าทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่างคือความห่วงใย อย่างเช่นพอมาเปิดร้านกาแฟ พ่อก็ซื้อโทรศัพท์ให้ใหม่รุ่นโน้ตที่มีปากกาจดรายการโน่นนี่ในการทำงานได้ เขาจะคิดเรื่องความคุ้มค่าในเรื่องของใช้

อย่างเช่นกระเป๋าที่ผู้หญิงต้องถือติดตัวทุกๆ วัน ปลาก็ใช้ไปเรื่อยๆ แต่พ่อจะซื้อกระเป๋าหลุยส์ วิตตองใบที่ราคาถูกที่สุดในช็อปปารีส (หัวเราะ) รำคาญที่เราใช้กระเป๋าใบโน้นใบนี้ แล้วก็ไม่ทนทานอะไร เดี๋ยวก็ต้องซื้อใหม่อีก สู้ซื้อของคุณภาพใช้ได้นานๆ ไปเลยดีกว่า ท่านจะชอบปลูกฝังและสอนเราแบบนี้

ส่วนปลาจะดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อาหาร กาแฟ ที่พ่อชอบ ถ้าจะซื้อของชิ้นใหญ่ ก็ต้องเป็นของขวัญวันพ่อ 5 ธันวาคม หรือวันเกิดของพ่อก็จะมีของขวัญให้ทุกๆ ปี ซื้อชุดทีวีโฮมเธียเตอร์ให้ไปเลย

เรื่องที่ห่วงใยที่สุดสำหรับวัยนี้ คือสุขภาพ เขาก็พยายามกินคลีนนะคะ แต่คลีนได้ 2 มื้อ พอมื้อที่ 3 คือมื้อเย็นปรากฏว่าคลีนแตกกระจาย (หัวเราะ) แล้วด้วยหน้าที่การงานก็ต้องมีจิบไวน์ ก็ต้องตกลงกันว่ามีลิมิต ก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง

ตอนเรียนหนังสือเคยมารอพ่อที่ทำงานกว่าจะกลับบ้าน ตี 2 ตี 3 เพราะงานประชาสัมพันธ์ต้องอยู่กับผู้คน เป็นงานบริการที่ต้องให้ทั้งใจ ทั้งเวลา พ่อคงรู้นิสัยเราว่างานนี้ไม่เหมาะกับลูกสาวแน่นอน (หัวเราะ) ก็เลยไม่สนับสนุนให้ทำงานวงการเดียวกัน

แต่พ่อก็สอนเสมอนะคะ เรื่องเซอร์วิสมายด์ ไม่ว่างานอะไรก็จำเป็นทั้งนั้น เจ้าของร้านกาแฟหน้าจะนิ่งๆ ให้พ่อเห็นไม่ได้เลย โดนเทศนาสอนทันทีค่ะ รอยยิ้มสำคัญและทำได้ง่ายดายที่สุด ให้ปลายิ้มไว้ก่อนไม่ว่าลูกค้าจะเข้ามาในสถานการณ์ไหนก็ตามแต่ (บอกพลางยิ้มคอนเฟิร์ม)

พ่อเป็นห่วงที่เราเป็นลูกสาวคนเดียวไม่มีพี่มีน้องเป็นที่ปรึกษา พ่อก็สอนว่ามิตรเท่ากับญาติ พ่อสอนและแนะนำให้เรารู้จักคนเยอะๆ ลูกเพื่อนพ่อก็คือพี่น้องของเราด้วยเช่นกันค่ะ พ่อจะย้ำเรื่องนี้เสมอนะคะว่า คนเราไม่มีใครสามารถอยู่อย่างโดดเดี่ยวได้ มิตรแท้รอบๆ ตัวเราคือส่วนหนึ่งที่สำคัญให้เราเติบโตในทุกๆ เรื่อง”