โดย มัลลิกา นามสง่า

“Mon Mont Blanc หันซ้ายก็ภูผา หันขวาก็ภูเขา” คือหนังสือเล่มล่าสุด ผลงานที่ผ่านมามี หิมาลัยต้องใช้หูฟัง และ Greenland Skylight-พื้นห่มขาว ดาวห่มเขียว

ทำไมหมอเก๋อมีเวลาไปท่องเที่ยวเป็นเดือนๆ มีคำตอบว่า ปัจจุบันหมอเก๋อเป็นหมอฟรีแลนซ์ รับจ้างเฝ้าห้องฉุกเฉินทั่วประเทศไทย ซึ่งเป็นงานที่เหมาะกับไลฟ์สไตล์ สามารถจัดสรรเวลาเดินทางได้

“ผมไม่ได้คิดว่าไปเที่ยวแล้วต้องกลับมาเขียนหนังสือ ถ้าจะเขียนคงเป็นสถานที่ใหม่ๆ ที่ยังไม่ค่อยมีใครรู้จัก หรือเขียนไว้ตั้งแต่อายุ 18 ปี เวลามีโอกาสไปต่างประเทศจะเขียนบันทึกไว้เสมอ ซึ่งทักษะนี้นำมาสู่การเป็นนักเขียนหนังสือท่องเที่ยว”

“ผมชอบเล่าเรื่อง และเรื่องที่นำมาเล่าเป็นประสบการณ์ของเราโดยตรง หรือเรื่องที่เราถนัด เช่น วิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ท่องเที่ยว แต่ผมเล่าด้วยการพูดอาจไม่เก่ง ไม่สามารถเล่าได้ดังใจเราคิดทั้งหมด จึงชอบเขียนหนังสือ

การเขียนมันสามารถเล่าให้หลายๆ คนฟังได้พร้อมกัน การเขียนเล่าได้เยอะกว่ายาวกว่า ใส่ความคิดเห็นของเราได้เยอะกว่า ที่สำคัญมันค่อยๆ คิด ถ่ายทอดออกมาเป็นลำดับ การเขียนมันสรุปรวบยอดความคิดของเราไว้ได้ดี และยิ่งเขียนเยอะ ก็เป็นการฝึก ทำให้เราใช้ภาษาได้เก่งขึ้น

ผมเขียนบันทึกเวลาไปต่างประเทศ อยากจดจำความรู้สึกนั้นว่าเรารู้สึกอย่างไรเวลาไปเห็นหรือทำตรงนั้น

ผมชอบอ่านงานแนวท่องเที่ยวของนิ้วกลม อย่างเรื่อง โตเกียวไม่มีขา ก็เลยคิดอยากเขียนแนวนี้บ้าง แล้วทริปที่ผมไปออกค่ายตรวจคนไข้ที่หิมาลัย ประเทศอินเดีย ผมจดบันทึกทุกวัน จดจนเหมือนเป็นหนังสือเล่มหนึ่งเลย พอเพื่อนถามเป็นไงบ้าง ผมก็เอาบันทึกให้อ่าน ทุกคนก็บอกว่าเป็นหนังสือได้เลย ผลตอบรับดีมาก จนเราคิดว่าเราก็เขียนหนังสือแนวนี้ได้”

เช่นเคยหมอเก๋อบันทึกการท่องเที่ยวเส้นทาง “ยอดเขาตูร์ดูมงบลองก์” (Tour du Mont Blanc-TMB) ที่ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนระหว่างประเทศฝรั่งเศส อิตาลี และสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาแอลป์ จากบันทึกนำมาสู่หนังสือเรื่อง “Mon Mont Blanc หันซ้ายก็ภูผา หันขวาก็ภูเขา”

“ตอนแรกนัดกับเพื่อนไปเที่ยวฝรั่งเศส แต่คนอื่นติดภารกิจจนเหลือผมคนเดียว ถ้าจะไปเที่ยวตามแพลนเดิมไม่คุ้มค่า จึงมีคนแนะนำไปเดินรูทนี้ดีไหม ก็เลยไปศึกษาข้อมูล ที่นำมาเขียนผมรู้สึกว่า TMB เป็นรูทที่คนไม่ค่อยรู้จัก ค่อนข้างใหม่สำหรับคนไทย

การเล่าเรื่องภาษาผมไม่ได้ทางการมาก เล่าสิ่งที่ผมเห็น ผู้คน ธรรมชาติที่ควบคุมไม่ได้ แทรกความคิดเห็นของเราตลอด ไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรเยอะมาก

มันไม่ใช่หนังสือฮาวทูแต่เป็นเล่าประสบการณ์ ไม่ใช่ไกด์บุ๊ก แต่คนอ่านน่าจะได้ไอเดียบ้าง อย่างน้อยมีชื่อสถานที่เอาไปค้นข้อมูลต่อได้ ถ้าจะไปทำตามแล้วสามารถปรับตรงไหนก็ได้”

หนังสือเล่าประสบการณ์ท่องเที่ยวมีมากมาย แต่สิ่งที่หมอเก๋อมีแตกต่างจากเล่มอื่นๆ คือ “ประเด็นแรกเรื่องเดสติเนชั่นที่แตกต่าง อีกประเด็นหนึ่งเรื่องของประสบการณ์ระหว่างทางของแต่ละคนไม่เหมือนกันแน่นอน ทราเวลบล็อกเกอร์อาจจะเขียนได้ไม่ยาวเท่าหนังสือหนึ่งเล่ม

ในการทำหนังสือ ผมเริ่มจากคอนเซ็ปต์เล่มต้องการสื่ออะไรเป็นหลัก ผมต้องการเปิดการเดินทางแบบให้ทุกคนเดินทางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานที่จะไปมากนัก ก็วางลงไปทีละบท ว่าบทนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร ที่เหลือก็คือความเชื่อมโยง แล้วพูดถึงเรื่องนี้ซ้ำอีกต่อจากบทที่เราหยอดไว้เล็กน้อย

บันทึกประจำวันที่จดไว้ช่วยได้มาก แต่ผมบันทึกไว้ค่อนข้างสั้น พอมาเขียนหนังสือต้องมายืด ทำยังไงให้มีเนื้อเยอะขึ้น ก็ดูว่าในวันนี้ บทนี้จะเล่าเพิ่มในเรื่องอะไร รูปที่ถ่ายมาก็ช่วยไกด์ให้เราได้”

ถึงตอนนี้หมอเก๋อก็ยังยืนยันว่า ไม่กล้าเรียกตัวเองเป็นนักเขียน “ถือว่าการเขียนหนังสือเป็นงานที่ทำแล้วชอบ แต่การเขียนบันทึกกับการเดินทางเป็นส่วนหนึ่งของกัน และการเขียนหนังสือทำให้ชีวิตลงตัวมากขึ้น”