เมื่อย้อนกลับไปพิจารณาข้อมูลการนับศพช่วงสงกรานต์ปี 2556 เสียชีวิตรวม 321 คน ปี 2557 เสียชีวิต 322 คน เวลา 3 ปีผ่านไปวิธีคิดเหมือนเดิม วิธีการเหมือนเดิม และความสูญเสียที่สะท้อนให้เห็นความล้าหลังในการทำงานด้านความปลอดภัยทางถนนก็ยังคงเหมือนเดิม น่าสงสัยว่า เพราะเหตุใดจึงไม่สามารถปรับรื้อโครงสร้าง และระบบการบริหารจัดการที่เห็นผลเชิงรูปธรรมอย่างชัดเจนว่าไม่สามารถทำงานด้านความปลอดภัยทางถนนให้บรรลุผลสำเร็จได้

                    การถูกระบุให้รับรู้กันทั่วโลกว่า ประเทศไทยล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงในการทำงานป้องกันและแก้ไขอุบัติเหตุทางถนนจนกระทั่งมีสถิติการเสียชีวิตเป็นอันดับ 2 นั้น ไม่เพียงพอหรอกหรือต่อการตั้งคำถามถึงการทำงานของข้าราชการที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องโดยตรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของการบริหารจัดการ ซึ่งเป็นจุดสำคัญของการขับเคลื่อนกลไกในการทำงานที่มีผลกระทบโดยตรงต่อความสำเร็จหรือความล้มเหลว

                    การส่งข้อมูลเพื่อให้ศูนย์อำนวยการความปลอดภัยทางถนนได้รวบรวมเพื่อสื่อสารประชาสัมพันธ์ในเช้ามืดของทุกวันที่ประกาศเป็นวันอันตราย ดังตัวอย่างของข้อมูลที่ถูกสรุปผ่านการทำงานอย่างหนักของคนทำงานตัวเล็กๆระดับปฏิบัติการในพื้นที่ที่ถูกสั่งให้เก็บข้อมูลแบบนับจำนวนนั้น ได้ข้อสรุปที่เกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนนไม่แตกต่างจากทุกปีที่ผ่านมา อย่างเช่นเมื่อช่วงเทศกาลสงกรานต์ปีที่แล้วรายงานว่า มีผู้เสียชีวิต 364 คนส่วนใหญ่เป็นเพศชาย (81.59%) อายุตั้งแต่ 50 ปีขึ้นไป (27.47%) ผู้ประสบเหตุเป็นคนในตำบล/แขวงหรืออาจเรียกว่าเป็นคนในพื้นที่คิดเป็น 58.24% สถานะของผู้ประสบเหตุส่วนใหญ่เป็นผู้ขับขี่ (66.48%) ยานพาหนะที่เกิดอุบัติเหตุจนทำให้เสียชีวิตคือ รถจักรยานยนต์ (64.10%) สาเหตุของการเกิดอุบัติเหตุเกิดจากการขับรถเร็ว (40.45%) รองลงมาคือ เมาสุรา (24.92%)

                    ข้อมูลเหล่านี้มีประโยชน์หรือไม่? อย่างไร? ผู้สั่งให้เก็บข้อมูลได้ใช้ประโยชน์จากข้อมูลหรือไม่? อย่างไร? กระบวนการที่ดำเนินการต่างเพื่อป้องกันและลดจำนวนอุบัติเหตุทางถนนลดจำนวนคนเจ็บ และลดจำนวนคนตายเป็นกระบวนการ หรือวิธีการทำงานที่ถูกต้อง ถูกสาเหตุทั้งในมิติของการมีระบบการบริหารจัดการที่ดี การมีถนนที่ปลอดภัย การมียานพาหนะที่ปลอดภัย การมีพฤติกรรมการขับขี่ที่ปลอดภัย และการมีระบบการช่วยเหลือหลังการเกิดเหตุที่ดีแล้วหรือไม่? อย่างไร? มีการดำเนินการที่เป็นมาตรฐานอย่างยั่งยืนหรือไม่? อย่างไร?

                    ข้อมูลด้านพฤติกรรมเสี่ยงสำคัญที่รายงานว่าเกิดจากการไม่สวมหมวกนิรภัย (25.55%) มีเหตุเกิดในถนนของกรมทางหลวง (61.81%) จุดเกิดเหตุเป็นทางตรง (61.29%) เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ (59.07%) ช่วงเวลาเกิดเหตุ คือ 16.01-20.00 (32.04%) นั้น ไม่ใช่ข้อมูลใหม่ที่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ลักษณะการเก็บรวบรวมข้อมูลที่เป็นไปในลักษณะการเปิดเผยให้เห็นปรากฏการณ์เพียงส่วนผิวภาพรวมกว้างๆ แต่เพียงเท่านั้น ย่อมไม่สามารถนำข้อมูลไปใช้ประโยชน์ในการแก้ไขป้องกันที่ตรวจจุด ตรงสาเหตุ และเฉพาะเจาะจง ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนี้งบประมาณ เวลา พลังกายและพลังใจที่ใช้เพื่อการเก็บรวบรวมข้อมูลเหล่านี้จึงสูญเปล่า มีประโยชน์น้อยและไม่คุ้มค่าต่อทรัพยากรที่ถูกใช้ไป

                    สิ่งที่น่าชื่นชมคือ การตัดต้นไม้ข้างทางที่บดบังทัศนวิสัย(ในช่วงนี้) การเพิ่มพื้นที่ผิวถนนโดยขอคืนพื้นที่จากผู้รับเหมาที่ก่อสร้างหรือซ่อมทาง การปรับผิวถนน แก้ไขปรับปรุงแสงสว่างและสัญญาณไฟจราจร รวมถึงการประสานให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เช่น ตำรวจทางหลวงทำการบังคับใช้กฎหมายอย่างเข้มข้นและเคร่งครัดกับกลุ่มรถบรรทุกที่มักจอดรถข้างทางกีดขวางในช่องทางเดินรถเพื่อหยุดพักโดยไม่มีการทำสัญลักษณ์ให้ชัดเจนจนกระทั่งรถที่ขับมาด้วยความเร็วชนท้ายรถบรรทุกที่จอดพักอยู่ต้องตายกลางถนนอย่างอเนจอนาถนั้นเป็นการดำเนินงานที่ถูกต้อง และควรกระทำอย่างเข้มข้น ต่อเนื่อง และยั่งยืน แต่หากลองทบทวนหรือเก็บข้อมูลสภาพถนนและสภาพแวดล้อมที่อยู่ไม่ห่างจากแนวถนนที่เป็นช่องทางเดินรถทั่วประเทศจะพบข้อมูลที่น่าตกใจว่า

                    นี่หรือคือถนนและสภาพแวดล้อมข้างทางที่ผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยทางถนนกล้ายืนยันว่า “ปลอดภัย?”

                    สงกรานต์ปีนี้ ลองคิดใหม่ว่า สาเหตุที่ทำให้คนไทยต้องตายกลางถนนจำนวนมากไม่ได้มาจากผู้ขับขี่แต่ประการเดียว แต่เกิดจากเจ้าหน้าที่รัฐที่มีส่วนเกี่ยวข้องไม่ได้ทำหน้าที่ในความรับผิดชอบอย่างมีประสิทธิภาพหรือเต็มศักยภาพอย่างแท้จริง!!!!

                    จะดีกว่าหรือไม่???

————————-