จากข้อมูลของ IMF ในปี 59 ฟิลิปปินส์มีขนาดเศรษฐกิจหรือ GDP อยู่ที่ 3.047 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ใหญ่เป็นอันดับที่ 36 ของโลก และอันดับ 3 ของ AEC รองจากอินโดนีเซียและไทย หรือมีขนาด 3 ใน 4 ของไทย ที่มีขนาด GDP ประมาณ 4 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐฯ นอกจากนี้ ยังโดดเด่นด้านความใหญ่ของตลาด หรือกำลังซื้อ คือ มีประชากร 102.25 ล้านคน (ข้อมูลปี 59 ของสหประชาชาติ) สูงสุดเป็นอันดับ 12 ของโลก และอันดับ 2 ของอาเซียน รองจากอินโดนีเซีย

ประชากรของฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่เป็นคนวัยทำงาน มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไปอย่างน้อย 56.1% ของประชากรทั้งหมด ส่วนช่วงอายุ 15-24 ปีมี 19.2% และช่วงอายุ 25-54 ปี ประมาณ 36.9% ขณะเดียวกันก็เป็นประเทศแห่งอนาคตที่มีเด็กและเยาวชนจำนวนมาก ที่จะเป็นกำลังซื้อและกำลังแรงงานในอนาคต เพราะมีประชากรอายุ 0-14 ปี สูงถึง 33.7% ส่วนอายุ 55-64 ปี และ 65 ปีขึ้นไปมี 5.9% และ 4.4% ตามลำดับ นั่นหมายความว่า ฟิลิปปินส์มีประชากรที่อายุมากกว่า 60 ปีขึ้นไปน้อยกว่า 10% ของประชากรทั้งหมด พูดง่ายๆฟิลิปปินส์ยังไม่เข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ (Aging Society) เหมือนไทยและฟิลิปปินส์เป็นเพียง 1 ใน 3 ประเทศในเอเชียแปซิฟิก (รวมถึงอินเดียและอินโดนีเซีย) ที่ IMF ระบุว่าจะไม่ได้รับผลกระทบจากสังคมผู้สูงอายุ เพราะมีประชากรอายุน้อยที่อยู่ในช่วง 0-14 ปีจำนวนมาก

อย่างไรก็ตาม คนฟิลิปปินส์ยังมีรายได้ต่อคนต่อปีต่ำเพียง 2,924 ดอลลาร์สหรัฐฯ อยู่ในอันดับ 124 ของโลก หรืออันดับ 5 ของ AEC รองจากสิงคโปร์ บรูไน มาเลเซีย และไทย ดังนั้น ฟิลิปปินส์ยังไม่ใช่ตลาดหลักในปัจจุบันของ AEC แต่เป็นตลาดแห่งอนาคตที่มีการเติบโตทางเศรษฐกิจสูงและผู้คนจำนวนมาก.

ผศ.ดร.ธนวรรธน์ พลวิชัย ผอ.ศูนย์พยากรณ์เศรษฐกิจและธุรกิจ