3 พ.ย.60 หลังจากที่หนุ่มร็อกเกอร์ชื่อดัง “ตูน บอดี้สแลม” หรือ อาทิวราห์ คงมาลัย ได้เริ่มออกวิ่งในโครงการ “ก้าวคนละก้าวเพื่อ 11 โรงพยาบาลทั่วประเทศ” บนระยะทาง 2,191 กม. จาก อ.เบตง จ.ยะลา สู่ อ.แม่สาย จ.เชียงราย ก็มีพี่น้องประชาชนออกมาร่วมบริจาค และให้กำลังใจจำนวนมาก

ล่าสุด คุณโตโต้ ภาคภูมิ ประทุมเจริญ ช่างภาพที่คอยเกาะติดสถานการณ์อยู่กับขบวนวิ่งของ พี่ตูน ได้แชร์เรื่องราวสุดประทับใจ เมื่อมีผู้ป่วยโรคมาลาเรียท่านนึงขอคุณหมอออกมาจากโรงพยาบาล เพื่อมาเฝ้ารอให้กำลังใจ พี่ตูน บอดี้สแลม โดยได้โพสต์ผ่านเพซบุ๊กว่า

“คำสัญญาลูกผู้ชาย”
ที่หน้าโรงพยาบาลธารโต

ผู้ป่วยรายหนึ่งทราบข่าวจากเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลว่า พี่ตูนและคณะกำลังจะวิ่งผ่านหน้าโรงพยาบาลธารโต ในอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
แม้ในขนาดนั้นเขากำลังนอนพักรักษาตัวจากอาการป่วยโดยโรคมาลาเรียก็ตาม แต่ในวินาทีนั้นเขาขออนุญาตคุณหมอเพื่อออกมาเฝ้ารอ เพื่อได้เจอพี่ตูนซักครั้งในชีวิต เพื่อขอบคุณในสิ่งที่พี่ตูนได้ลงมือทำ

เพื่อนและพยาบาลช่วยกันเข็นรถวีลแชร์ขึ้นมาเฝ้ารออยู่ริมทางหน้าโรงพยาบาล

ถึงแดดจะร้อนและเหงื่อก็ไหลออกมาทั่วใบหน้า…แต่เขาก็ไม่มีสีหน้าถอดใจ

ตรงกันข้าม ยิ่งเขาเห็นขบวนวิ่งอยู่ไม่ไกล สายตาจับจ้องมองหาผู้ชายที่ชื่อ ตูน อย่างไม่กระพริบตา

ผมเฝ้ารอดูถึงภาพตรงหน้า….ในเวลานั้นคนมาเฝ้ารอเป็นจำนวนมากที่หน้าโรงพยาบาล พี่ตูนวิ่งผ่านด้านหลังของคนป่วยเข้าไปในฝูงชนไปไกลเกือบ 10 เมตร

ดูเหมือนความฝันจะพังทลาย..
พี่ตูนวิ่งผ่านไป…และไม่อาจจะรู้เลยว่า โอกาสที่จะได้ให้กำลังใจกันแบบนี้จะมีอีกไหม…

เขานั่งนิ่ง มองไปที่หัวขบวน ผมไม่รู้ว่า ในความคิดเขารู้สึกอย่างไร
แต่ถ้าเป็นผม นอกจากความเข้าใจ อาจจะแอบเสียใจที่ไม่ได้มีโอกาสพบเจอ แล้วรีบเข็นวีลแชร์ไปหลบแดด นอนพักรักษาตัว

เสียงตะโกนจากทีมงาน…

“พี่ตูนวิ่งกลับมาข้างหลังครับ แจ้งว่าวิ่งไปหาคนป่วยที่นั่งวีลแชร์ครับ”

คนป่วยทั้งให้กำลังใจและขอบคุณที่กลับมา

เวลาตอนนั้นดูเหมือนจะหยุดลง ทั้งโผล่ใส่เข้าหากันเพื่อเติมพลังให้กันและกัน

“เสียดายครับ ผมซ้อมวิ่งมาหลายวัน ดันมาป่วยเป็นโรคมาลาเรีย เลยอดวิ่งกับพี่เลย ” คนป่วยบอกกับพี่ตูน

“ไม่เป็นไร เราเป็นกำลังใจให้กันและกัน…ขอให้หายไวไว แล้วออกมาร่วมกันนะครับ ผมจะรอ” พี่ตูนพูดเสร็จพร้อมกับยื่นแขนไปข้างหน้าเพื่อขอจับมือมิตรสหายริมทางท่านนี

ก่อนจากกันทั้งคู่กำมือกันแน่นขนัดแม้ไม่ได้พูดอะไรมากกว่านี้ แต่สายตาทั้งสองกำลังสื่อสารภาษาเดียวกัน

แม้จะเป็นเพียงไม่กี่วินาที และไม่ได้ก้าวเท้าไปด้วยกันบนถนน แต่ผมว่าคนสองคนจะไม่มีทางลืมช่วงเวลาดีดีที่เจอกัน

เรื่องและภาพโดย
ภาคภูมิ ประทุมเจริญ