9 พ.ย. 60 เพจเฟซบุ๊ก “เรื่องเล่าจากโรงหมอ” ได้โพสต์ข้อความขอบคุณ ตูน บอดี้สแลม ที่วิ่ง โครงการก้าวคนละก้าว เพื่อง 11 โรงพยาบาลทั่วประเทศ” โดยระบุว่า

“พี่ตูน…ก้าว…คนละก้าว”ใครๆก็พูดถึงพี่ตูน…พี่ตูน…นักร้องดัง คนที่วิ่งตั้งแต่ภาคใต้…สุดปลายประเทศ…มีจุดหมายที่ทางเหนือ…เพื่อหาเงินให้โรงพยาบาล…น้องสาวผมถามว่า…พี่คิดยังไงเหรอ พี่ตูนช่วยโรงพยาบาล…เขียนอะไรขอบคุณพี่ตูนหน่อยสิ…ผมตอบน้องว่า…เงินน่ะ ไม่มีผลอะไรเท่าไหร่หรอก…ได้มาเท่าไหร่ก็ไม่มากเลยเวลาใช้…โรงพยาบาลในประเทศนี้ ที่ขาดที่สุดไม่ใช่เงิน หรือเครื่องมือแต่เป็นคนที่จะทำงาน…ถ้ามีคน…ที่มีใจ…ที่มีความสามารถ สู้และอดทนพอ…เงินก็จะมี ของก็จะมา…อาจจะต้องรอหน่อยนะหากความจริงในใจแล้ว…ผมและบุคลากรสาธารณสุขทุกๆคน ขอบคุณคุณตูนมากๆสิ่งสำคัญจากการ…ก้าว…ครั้งนี้…

นอกจากเงินบริจาคซึ่งก็น่าจะมากพอดู สามารถนำไปเปลี่ยนเป็นเครื่องมือดีๆ มาใช้ต่อชีวิตให้กับคนไข้จำนวนมาก…แต่…แรงกระเพื่อมในสังคม…ที่คุณตูนเริ่ม…ก้าว…จนมีคนก้าวตามการให้…และการอุทิศตน ของคุณตูน…ไปสู่การให้ ช่วยเหลือเกื้อกูล การให้…ของคนไทยทั้งประเทศนี่สิ…น่าสนใจกว่า…อย่างน้อยๆที่เป็นรูปธรรม…รัฐบาลน่าจะตอบรับแล้ว กับการเปลี่ยนให้สามารถนำเงินบริจาคให้โรงพยาบาล ไปลดหย่อนภาษีได้เป็นสองเท่าของจำนวนเงิน…เชื่อแน่ว่า…ลำพังเปลี่ยนแค่สิทธิประโยชน์นี้เรื่องเดียว การบริจาคเงินให้โรงพยาบาลรัฐ น่าจะเพิ่มสูงเป็นประวัติการณ์…และน่าจะยั่งยืนด้วย

ส่วนเรื่องที่จะสามารถแก้ไขปัญหาการขาดแคลนของโรงพยาบาลรัฐได้จริงๆ…ปัญหาการจัดสรร…บริหารงบประมาณ…และการมีส่วนร่วมในการดูแลสุขภาพของประชาชนนั้น…ก็เป็นหน้าที่ที่ผู้รับผิดชอบ และพวกเราจะสู้กันต่อ…อ้อ…ที่คุณตูนกับหลายๆคนอาจจะไม่รู้ก็คือ…พวกคุณเติมกำลังใจให้กับพวกเรามากเหลือเกิน…การที่ยังมีคนยังเห็นค่า ศรัทธากับสิ่งที่พวกเราทำ……มันมีความหมายมาก…สำหรับสถานการณ์ขณะนี้…ที่พวกเราอ่อนล้าทั้งกายและใจ…ทำยังไง ก็ไม่พอ…สู้ยังไงก็ไม่ชนะ…และตั้งใจยังไงก็ไม่พ้นถูกด่า…เพราะมันยังไม่ดีสมใจบางท่าน…วันนี้…ตรวจคนไข้ตั้งแต่เช้า จนบ่าย…ผ่าตัดต่อไปอีกหกราย…ได้กินข้าวเที่ยงตอนค่ำนี้เอง…และตอนนี้ก็มีคนไข้ช็อค ตกเลือดในท้องกำลังรอผ่าตัดอีกแล้ว…แถมบนกระดานมีชื่อคนไข้รอผ่าตัดพรุ่งนี้อีกตั้งหลายคนด้วย…เราก็จะสู้ต่ออย่างคุณตูนเหมือนกัน…ถึงมีบางท่านบอกว่าทนทำทำไม ออกมาเถอะ…รัฐบาลใช้งานเรามากเกินไป…เค้าอาจจะไม่เข้าใจ…เราไม่ได้ถูกใช้งาน…เราทำตามที่ควรต้องทำ…เราช่วยด้วยใจ…ไม่ใช่เพราะหน้าที่รึถูกบังคับ…เพราะเราก็มี….”ความเชื่อ”…ของเราขอบคุณ คุณตูน และคนไทยทุกคนนะครับ…

นี่จากใจชาวโรงพยาบาลทั้งประเทศเลยนะ… :)”มันเกือบจะล้มมันเหนื่อยมันล้าเหมือนแทบขาดใจเดินมาจนท้อไม่เจอจุดหมายปลายทางที่ฝันจะกลับดีไหมถ้าเดินต่อไปยากเย็นขนาดนั้น ยังถามใจตลอดชีวิตฉันเชื่อในสิ่งที่คิดหรือมันจะเป็นอะไรที่ผิด และฉันเองที่หลงทางชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่มันจะไปจบที่ตรงไหน เมื่อเดินเท่าไหร่มันก็ไปไม่ถึงเดินต่อช้าๆไม่อยากปล่อยฝันให้มันหลุดมือที่สั่งให้ฉันไปต่อก็คือความเชื่อเท่านั้นถ้าในวันนี้เรี่ยวแรงยังเหลือก็ยังต้องฝัน ต้องก้าวไปตลอดชีวิตฉันเชื่อในสิ่งที่คิดแม้ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิด จะขอทำสุดหัวใจชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่มันจะไปจบที่ตรงไหน แต่จะยังไงก็ต้องไปให้ถึงที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำว่าครั้งนึงเคยก้าวไปแค่คนที่เชื่อในความฝัน จะเหน็ดจะเหนื่อยก็ยังต้องเดินต่อไป”

ปล.สิ่งที่คุณตูน…ให้พวกเรามาก่อนหน้านี้โดยเจ้าตัวอาจจะไม่รู้ก็คือ…เพลงของคุณมันสร้างแรงบันดาลใจ ให้กำลังใจเวลาที่เหนื่อยๆได้ดีชะมัด…ในรถผมมีดีวีดีที่เปิดบ่อยๆแผ่นเดียว…คือ bodyslam…แต่ที่ยังทำตามไม่ได้คือ “เรือเล็กควรออกจากฝั่งนี่ละ”