“เมง กะ ลา บา”

ความฝันมันฟุ้งเหมือนฝุ่นวันนี้

แม้ไม่ได้สาดเบียร์ แต่ขอเคี้ยวหมากให้คมปากสักคำ.

ชีวิตแต่ละคน เสพรสชาติไม่เหมือนกัน.

คนพม่าเคี้ยวกรัมอย่างสนุกสนาน
แต่คนอย่างเรานี่ เคี้ยวแต่ละทีฝาดฟันฉิบหาย.

55555555555555555555555555

เห็นหน้าตอนเคี้ยว ชาวบ้านขำกร๊ากกันใหญ่.
กรูเองก็พลอยจะหน้าด้านมีความสุขไปด้วย

.เออ ตลกมากมั้ยล่ะมึง !!.
555555555555555555555555

 

 

นี่คือ วันแรกของการเดินทางอันแสนทรหด เป็นเวลากว่าหนึ่งปี ผ่าน 32 ประเทศ 5 ทวีป

ของคนไทยคนหนึ่ง ที่ตัดสินใจขี่มอเตอร์ไซค์ไปผจญโลกกว้างโดยลำพัง.

เพราะด้วยความไม่รู้

เพราะด้วยข้อจำกัด.

เพราะด้วยความไม่อยากให้ชีวิตหยุดอยู่เพียงเนื้อหาตำราในหน้ากระดาษ

จึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อให้เห็นโลกใบจริง สักครั้งหนึ่งในชีวิต.

มอเตอร์ไซค์คู่ใจถูกเตรียมพร้อมไว้สำหรับผจญทุกสิ่งตามเท่าที่จะนึกจินตนการเอาได้

เพราะยังไม่เคยมีคนไทยคนใดออกเดินทาง “รอบโลก” ด้วยมอเตอร์ไซค์สองล้อมาก่อน.

และที่หนักหนาไปกว่า คือ ไป คน เดียว !!.

โดยความเชื่อบ้า ๆ ว่า

สิ่งที่ควรเตรียมพร้อมมากที่สุดในขณะนั้น คือ เตรียม..ใจ…ไว้ให้พร้อมเพียงอย่างเดียว

ที่เหลือจะเกิดอะไรขึ้นให้ไปหาหนทางแก้ไขเอาวันข้างหน้า.

555555555555555555555555555555555

จากด่านแม่สอด ชายแดนไทย ข้ามลำน้ำเมย สู่เมืองเมียวดี ประเทศเมียนมาร์.

ความแตกต่างทั้งวัฒนธรรม การแต่งกายพูดจา ของคนทั้งสองประเทศ

ถูกกลมกล่อมด้วยมิตรไมตรีที่ดีต่อกัน.

สะพานที่เชื่อมโยงผูกสัมพันธ์เขตแดน ดูสบายตา

เหมือนเชื้อเชิญให้เราก้าวข้ามไปสู่โลกใหม่ โลกที่เราไม่เคยรู้จัก.

โลกที่เราอยากจะแสวงหา เรียนรู้มาแต่ไหนแต่ไร จะเริ่มขึ้นเดี๋ยวนี้.

“ว๊าว หัวใจเลยอดเต้นระรัวสั่น โครตตื่นเต้นแบบช่วยไม่ได้ !!”.

555555555555555555555555555555555

การเดินทางเข้าประเทศพม่าสำหรับคนต่างชาตินั้น..ไม่ง่ายเลย.

ไม่ว่าจะเข้าโดย รถจักรยาน รถมอเตอร์ไซค์ หรือ รถยนต์

ต่างต้องมีบริษัททัวร์รองรับ และ นำไปตลอดเส้นทาง แม้ครั้งนี้ก็ไม่มียกเว้น.

ครั้งนี้เราได้ร่วมแจมกรุ๊ปกับฝรั่งตาน้ำข้าว อีกประมาณ 10 คน ที่มากจากนานาประเทศ

ทั้งฝรั่งเศส ฮอลแลนด์ และ อิตาลี่ พาหนะก็จะเป็นรถบ้าน รถกะบะ ส่วนฮอลแลนด์ 2 คน ใช้รถมอเตอร์ไซค์ ยี่ห้อ Royale Enfield.

เมื่อพร้อมแล้ว เรามาเริ่มต้นเดินทางกันดีกว่า !!.

ออกจากเมืองการค้าด่านชายแดนฝั่งพม่า ได้ไม่นานก็ถึงเมืองเมียวดี

ถนนหนทางดูดีได้ไม่นาน ก็กลับกลายมาผจญสภาพถนนวิบากเป็นหลุมบ่อตลอดทาง.

ประเทศพม่า เป็นประเทศที่ต้องขับรถเลนขวา (ตรงข้ามกับบ้านเรา).

แต่ที่น่าพิสดารก็คือ ตามหลักที่ถูกต้อง พวงมาลัยรถควรจะอยู่ฝั่งด้านซ้าย

แต่รถยนต์ส่วนใหญ่ของที่นี่ พวงมาลัยยังคงอยู่ด้านขวา.

ดังนั้น การจะเลี้ยว จะแซง แต่ละทีคนขับต้องชะเง้อชะแง้มองมากกว่าปกติ.

ดูแล้วแปลกตาดี  !!

.ถนนส่วนใหญ่ในประเทศพม่า จะเป็นถนนแคบ ๆ ยกเว้นตามเมืองใหญ่ ๆ

คำว่า “แคบ” คือ แคบเสียจนต้องคอยหลบเข้าข้างทางเมื่อรถใหญ่วิ่งสวนมา.

นับเป็นความตื่นเต้นแบบหนึ่ง ถ้าคุณชอบใช้ชีวิตการเดินทางแบบทุกลักทุเล

 

ออกจากเมืองเมียวดี  มุ่งหน้าสู่เมืองเมาะลำไย ระยะทางตามแผนที่

ดูแล้วไม่ไกลเท่าไร คือ ประมาณ 170 กิโล.

แต่วิบากกรรมกว่าจะพาขบวนเรามาถึง ก็ใช้เวลากว่า 5 ชั่วโมง.

เมืองเมาะลำไย  (Mawlamyine) เป็นเมืองมอญ อยู่ปากแม่น้ำสาละวิน.

มาถึงก็ใกล้พลบค่ำ ยังโชคดีที่ได้มีโอกาสในการเดินเล่นเตล็ดเตร่ในเมือง

และได้กินของอร่อยย่านปากแม่น้ำสาละวิน.

คุณอาจจะแปลกใจในความหลากหลายทางวัฒนธรรมของที่นี่.

ทั้งชาวพุทธ ชาวมุสลิม ชาวคริสต์ อยู่ร่วมกัน

และยังมีความเชื่อที่ทับซ้อนขึ้นมาอีก คือ บางกลุ่มคนที่ไม่ใช่มุสลิม แต่ไม่รับประทาน “หมู” ก็มี.

ดูเป็นความน่ารักในรูปแบบของการอยู่ร่วมกันเป็นอย่างดีทีเดียว.

โชคดีที่ยามค่ำได้มีโอกาสไปเดินดูสันเขื่อนปากแม่น้ำสาละวิน.

ปี พ.ศ. นี้ เริ่มมีโรงแรมใหญ่ ๆ ให้เป็นความเจริญแบบเมืองท่องเที่ยวบ้างแล้ว.

แต่ที่เห็นเค้าลางที่ยังคงอยู่ในวิถีความเป็นชาวเมียนมาร์ก็คือ “สตรีทฟู้ดส์ข้างถนน”.

ใครเลยถ้ามาพม่าแล้วไม่ได้ลิ้มลอง.

ถือว่ามาท่องเที่ยวเสพ พม่า คาไว้แค่ลำคอ

ถ้าอยากจะกลืนกินให้ถึงรสชาติ ต้องมานั่งล้อมวงจ่อมอาหารสุดวิเศษนี้ด้วยกัน

“หูหมูกระดูกอ่อน ผ่านการตุ๋นพะโล้ และ หั่นจนพอดีคำ”

อีกทั้งหลากหลายเครื่องในส่วนต่าง ๆ มากมายหลากชนิดให้เลือก.

ทุกอย่างถูกบรรจงเสียบไม้ แล้วจัดเรียงซ้อน อังไอบนหม้อซุปร้อน ๆ

เพื่อรอเลือกผู้คนที่มานั่งล้อม..ว่ามีใครตรงใจต่อมัน !!.

น้ำซุปหม้อใหญ่ ถูกตักตวงออกมาสำหรับคนที่นิยมชมชอบ

ตักซดจนลื่นคอ สลับกับชิ้นเนื้อไม้เสียบที่จุ่มลงไปในน้ำจิ้มแสนอร่อย.

น้ำซุปส่งความหอมสะกดกลั้นไม่ให้ผู้คนเดินผ่านไปง่าย ๆ โดยไม่กลืนน้ำลาย.

ผู้คนต่างเดินเข้ามา

รายล้อมรอบวงรถถีบสามล้อที่แปลงเป็นร้านค้า.

ทุกคนต่างเข้าใจถึงน้ำซุปกลิ่นหอม

เหมือนบทกวีของใบไม้มากมายหลากหลายชนิดที่ผสมลงไปในความเดียวกันทั้งหมด !!.

โอ้ว เธอจะไม่ให้ฉันรักดวงใจของอาหารที่วางอยู่ตรงหน้านั้นได้อย่างไร !!!.

บ้าไปแล้ว !!! “.

555555555555555555555555555555555

ไม่ต้องแปลกใจ

บทพรรณาของคนบ้าอาหาร น้ำหนัก 95 กิโลกรัม.

มันบอกอะไรได้ดี ว่าต่อจากนี้ การเดินทางจะเป็นเช่นไร !!!.

555555555555555555555555555555555

รุ่งเช้าของอีกวัน ตามตารางนัดหมาย

คือมุ่งสู่ พระธาตุอินทร์แขวน

Kyaiktiyo Pagoda (Golden Rock).

หากใครได้เคยอ่านเรื่องราวของ เจ้าจันท์ เจ้าหญิงล้านนา ผ่านตัวอักษรอันงดงามของ มาลา คำจันทร์

จักรู้ซึ้งถึงค่าของความรัก ความศรัทธา ที่หญิงหนึ่งที่พยายามทุกหนทางเพื่อจะแสดงให้เห็นว่า.

” ความรัก มีค่าต่อหัวใจเธออย่างไร “.

“เจ้าจันท์เป็นแม่หญิงล้านนางดงาม เธอถูกบังคับให้ต้องพรากจากคนรัก (เจ้าอินทะ)

โดยให้แต่งเป็นคู่หมายกับพ่อเลี้ยงที่มียศศักดิ์ และ ทรัพย์ศฤงคาร.

ด้วยมั่นคงในความรักอย่างที่สุด.

เธอเดินทางไปบูชาพระธาตุอินทร์แขวน  อยู่ในเขตพม่าใกล้เมืองเชียงใหม่.

ด้วยหวังจะตัดผมหอมบูชา

ว่าผู้ใดที่ปูผมลอดพระธาตุได้ จะสมหวังในสิ่งที่ตั้งใจไว้.

และสำหรับเจ้าจันท์แล้ว

เธอกำลังต้องการให้ความหวังที่มีอยู่เป็นจริงอย่างเหลือเกิน”.

อยากให้ผู้อ่านลองนึกหลับตา แล้วถามหาความรักของตน

ว่ามันงดงามขนาดไหน.

“อย่าพลัด อย่าพราก สิ่งใด ๆ ไป เพราะโลกนี้มีความรัก คงอยู่ และงดงามเสมอ”.

จากลาพระธาตุอินทร์แขวน ด้วยเรื่องราวเก่า ๆ ที่ยังคงซึมซับได้แม้ในเวลาปัจจุบัน

………………………..

Shai Don King