ทรัพย์สินเงินทองเป็นของสำคัญก็จริง แต่ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด กำลังใจต่างหากคือสิ่งสำคัญถ้าคุณคิดจะไปต่อ ถ้าคุณจะยืนหยัดต่อสู้ กำลังใจคือต้นทุน ถ้าคุณจะมีชีวิตอยู่ต่อไป “หมดตัวไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าหมดใจอะไรก็ไม่เหลือ” สำนักพิมพ์โพสต์บุ๊กส์ เปรียบเสมือนป้ายบอกทาง ที่ชี้ทางให้ทุกคนได้ออกจากซอยแคบ ชี้ทางให้ทุกคนได้ออกไปสู่ถนนใหญ่ เป็นกำลังใจให้ต่อสู้กับอุปสรรคและความท้าทายของชีวิต

เรื่องราวแห่งแรงบันดาลใจ อาจทำให้คุณพิชิตจุดหมายที่ต้องการ

เดเร็ก เรดมอนด์-นักวิ่งที่ท้าทายอุปสรรค และสู้ด้วยความใฝ่ฝัน

ทุกครั้งที่พยายาม ความสำเร็จจะตามมา เรื่องราวของนักวิ่ง “เดเร็ก เรดมอนด์” นักวิ่งจากสหราชอาณาจักร จากโอลิมปิกที่บาร์เซโลนา เดเร็กบาดเจ็บที่เอ็นร้อยหวายระหว่างการแข่งขันวิ่ง 400 เมตร (ปี 1992) เขาวิ่งต่อไม่ไหวเมื่อวิ่งไปได้เพียง 200 เมตร บางคนอาจเดินออกจากสนามไปแล้ว แต่เขาลุกขึ้นและวิ่งต่อแบบกระต่ายขาเดียว จนร้อยเมตรสุดท้ายพ่อของเขาที่นั่งดูการแข่งขันอยู่ด้วย เข้ามากอดคอและช่วยประคองจนถึงเส้นชัยท่ามกลางผู้ชมกว่า 6,500 คนที่ลุกขึ้นยืนปรบมือให้กำลังใจ

นักข่าวถามเดเร็กว่า ทำไมจึงไม่ออกจากการแข่งขัน และทำไมต้องเข้าเส้นชัยทั้งที่รู้ว่าแพ้แน่นอนแล้ว สุดยอดนักวิ่งตอบว่า การแข่งขันอาจจบลงด้วยชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ แต่ความฝันไม่อาจจบลงได้ ถ้าหากยังไม่ได้ลงมือทำให้สำเร็จ สื่อหลายสำนักให้ข้อคิดเรื่องนี้ว่า ความเร็วสามารถวัดออกมาเป็นวินาทีได้ แต่ความกล้าหาญไม่สามารถวัดออกมาเป็นหน่วยได้ แต่แสดงออกมาให้เห็นได้ เหมือนอย่างที่ เดเร็ก เรดมอนด์ ทำในโอลิมปิกครั้งนี้ เรื่องราวของเขาเป็นอีกหนึ่งตำนานคู่กีฬาโอลิมปิกมาจนถึงปัจจุบัน ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ มาจากการรวมตัวกันของความพยายาม

โชคดีสองแบบของ ซูซาน สเปนเซอร์-เวนเดล

กำลังใจจากใครก็ไม่สำคัญเท่ากำลังใจจากตัวของเราเอง ซูซาน สเปนเซอร์-เวนเดล ผู้อยู่เบื้องหลังกิจกรรมไวรัลที่ฮอตฮิตที่สุดในปี 2014 “ไอซ์ บักเกต ชาเลนจ์” ที่คนทั่วโลกนำน้ำแข็งใส่น้ำเทราดหัวจรดเท้าของตัวเอง จากนั้นก็ท้าทายให้คนอื่นทำตามและร่วมบริจาคให้มูลนิธิช่วยเหลือผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง

วันหนึ่ง ซูซาน นักหนังสือพิมพ์และคุณแม่ลูกสาม ได้รับการบอกกล่าวจากแพทย์ประจำตัวว่า เธอป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง ซูซานครุ่นคิดถึงเวลาที่เหลืออยู่เพียงปีเดียวของตัวเอง เธอให้สัมภาษณ์ตอนหนึ่งว่า ชีวิตของฉันเหมือนรถที่มีน้ำมันแค่ถังสุดท้าย เรามีสิทธิเลือกว่าจะขับอย่างช้าๆ เพื่อให้ได้ระยะทางไกลๆ หรือขับเร็วๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใส่เกียร์เหยียบให้มิด ใช้มันให้มีความสุขไปเลย

“อย่างน้อยเราก็ยังจะได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำ” ซูซานเคยให้สัมภาษณ์ไว้อย่างนั้น

ด้วยการคิดบวกแบบสุดสุด ซูซานเลือกใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายแบบติดเทอร์โบ ทำในสิ่งที่อยากทำ เธอเดินทางท่องเที่ยวไปกับทริปที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตหลากหลายทริป จนสุดท้ายคือนิ้วโป้งมือขวาเพียงนิ้วเดียวที่ยังสามารถควบคุมได้ ซูซานใช้เคาะ…เคาะ และเคาะ พิมพ์ไอโฟนทีละตัว เพื่อเขียนหนังสือเล่มสุดท้ายของเธอ Until I Say Good-Bye: My Year of Living With Joy

“ฉันรู้ว่าวันสุดท้ายกำลังจะมาถึง แต่ฉันไม่ยอมสิ้นหวังเด็ดขาด” ซูซานเขียนหนังสือของเธอสำเร็จลงด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว กับอีกกำลังใจท่วมท้นของตัวเองและจากผู้คนทั่วโลก สุดท้ายเธอส่งข้อความนี้ผ่านไอโฟน Live with joy no matter what it is possible…อยู่ด้วยความรื่นรมย์ ไม่ว่าจะอย่างไร มันเป็นไปได้

สุดท้ายผู้รวบรวม “เอเจแมน” กล่าวสรุปหนังสือของเขาว่า กำลังใจสำคัญสำหรับทุกคนที่จะใช้ชีวิตต่อไป ไม่ว่ายากลำบากเพียงไร ก็เป็นไปได้หมดถ้ามีเป้าหมายและความใฝ่ฝัน ยิ่งไปกว่านั้นคือความพยายาม ความตั้งใจ ความรัก ความกตัญญู ความเมตตาและการมองโลกแง่ดี การคิดถึงผู้อื่น รวมทั้งการให้ความช่วยเหลือผู้อื่น

“สิ่งเหล่านี้จะหลอมรวมกันเป็นโครงสร้างพื้นฐานทางความคิด ในอันที่จะสร้างตัวตนของเราให้แข็งแกร่ง และนำเราไปสู่เป้าหมายที่ต้องการในที่สุด”

ข้อมูล : “หมดตัวไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าหมดใจอะไรก็ไม่เหลือ” สำนักพิมพ์โพสต์บุ๊กส์