แม้ว่าผู้เขียนจะมีอายุเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่คุณแม่ของผู้เขียนก็ยังคงเห็นว่าเรามีความเป็นเด็กอยู่เสมอ ไม่ว่าจะซื้อชุดนอนลายกระต่ายมาฝาก หรือเป็นประจำในทุกๆ อาทิตย์คือ คุณแม่จะสั่งอาหารทะเลสดๆ จากแพปลามาส่งให้ผู้เขียนถึงบ้าน เพื่อใช้เป็นวัตถุดิบในการทำกับข้าวให้ลูกๆ หลานๆ ได้กินกันทั้งอาทิตย์

ถือเป็นความใส่ใจของแม่ที่มีมาให้ตลอด อยากให้กินอาหารทะเลดีๆ สดๆ เพราะความคิดที่ว่าอาหารทะเลจำพวกปลาจะช่วยทำให้หลานๆ ของคุณยายฉลาด เรียนเก่ง และมีความจำดีจากสารอาหารชั้นยอดในอาหารทะเล

บางครั้งลูกๆ ของผู้เขียนมักจะบ่นอยู่เสมอว่าบ้านเรากินปลาบ่อยเกินไปแล้ว บ้านเพื่อนๆ กินหมูทอด หมูปิ้ง อาหารที่เด็กๆ ชอบ แต่บ้านเราต้องมีปลาเป็นอาหารประจำโต๊ะ และน่าแปลกคือ เด็กๆ ส่วนใหญ่ถ้าเลือกได้ เขาจะไม่กินปลาเป็นอันดับแรกๆ อาจจะด้วยเรื่องของก้าง กลิ่นและรสชาติที่ไม่เข้มข้นเท่าหมู ไก่หรือเนื้อวัว กว่าเขาจะเลือกกินปลาก็น่าจะเป็นช่วงอายุผู้ใหญ่ที่เริ่มรู้ประโยชน์ของอาหารทะเลสดๆ

สุดสัปดาห์ล่าสุดก็เช่นกัน ผู้เขียนกลับมาจากเชียงใหม่พร้อมสตรอเบอร์รี่ลังใหญ่สดๆ จากดอย แบ่งเอาไปฝากแม่ ได้ปลากะพงและปลาเก๋าชิ้นงามกลับมาพร้อมกุ้งและปลาหมึกถุงใหญ่ เลยตัดสินใจว่าจะนำปลามาชุบแป้งทอดกินกับยำสตรอเบอร์รี่ดีกว่า เพราะสตรอเบอร์รี่ที่ได้มานั้นยังสุกไม่เต็มที่มีรสเปรี้ยวนำแต่กรอบอร่อย

มานึกได้ว่าเพิ่งได้ชิมสลัดผลไม้น้ำปลาหวานจากร้านโอ้กะจู๋ สาขาต้นตำรับที่เชียงใหม่ เลยจัดแจงทำน้ำปลาหวานขึ้นมาแบบง่ายๆ เครื่องเคราไม่ได้หนีไปจากยำผลไม้นัก ยังคงมีน้ำปลา มะนาว แต่เลือกใช้เป็นน้ำตาลปี๊บแทนเคี่ยวแบบน้ำปลาหวานจนข้นเหนียว

ความอร่อยของยำสตรอเบอร์รี่น้ำปลาหวาน ต้องมีเนื้อสัมผัสอื่นๆ แตกต่างไปด้วย เพราะสตรอเบอร์รี่กรอบน้อยๆ มีความฉ่ำน้ำมากกว่าน้ำปลาหวานที่กินกับมะม่วง ผู้เขียนจึงขอแทรกความกรอบด้วยหอมแดงและกุ้งแห้งทอดกรอบ

สำหรับปลากะพงทอดนั้นยิ่งง่าย แค่ตบแป้งทอดกรอบให้ทั่วชิ้นปลา ทอดน้ำมันเยอะๆ ร้อนจัดๆ ให้ฟูฟ่องกรอบเหลือง ตักขึ้นมาสะเด็ดน้ำมันแล้วเสิร์ฟคู่น้ำปลาหวานสตรอเบอร์รี่ของเรา ซึ่งหอมด้วยพริกป่นคั่ว ใครชอบเผ็ดรสจัดจะซัดลงไปทั้งพริกขี้หนูซอย พริกป่น แล้วแถมด้วยลูกโดดพริกแห้งทอดด้วยก็ยังได้