กรมประมง ได้กำหนดระยะเวลาการออกเรือ และการคุมเข้มลูกเรือที่เป็นแรงงานบนเรือประมงอย่างเข้มงวด เพื่อแก้ไขปัญหาการค้ามนุษย์ในภาคประมงและปัญหาการทำประมงผิดกฎหมายเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ โดยกำหนดจำนวนวันที่ให้เรือประมงที่มีประสิทธิภาพในการจับสัตว์น้ำของเครื่องมือชนิดต่าง ๆ ได้แก่ ฝั่งทะเลอ่าวไทยเครื่องมืออวนลาก จำนวน 220 วันต่อปี อวนล้อมจับ 220 วันต่อปี และอวนล้อมจับปลากะตัก 235 วันต่อปี

                ส่วนฝั่งทะเลอันดามันเครื่องมืออวนลาก จำนวน 250 วันต่อปี อวนล้อมจับ 235 วันต่อปี และอวนล้อมจับปลากะตัก 205 วันต่อปี ซึ่งเป็นการช่วยเหลือชาวประมงและแบ่งปันทรัพยากรประมงชาวประมง ให้สามารถจัดสรรเวลาในการออกเรือไปทำการประมงได้อย่างเหมาะสม เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น

               นายอดิศร พร้อมเทพ อธิบดีกรมประมง กล่าวว่า การกำหนดระยะเวลาออกเรือดังกล่าว เพื่อให้มีการจับสัตว์น้ำขึ้นมาใช้ในปริมาณที่เหมาะสมและสมดุลกับธรรมชาติ และให้ได้ระดับผลจับสัตว์น้ำสูงสุดที่ยั่งยืน(MSY) มีค่าต่ำกว่า 10% ทั้งอ่าวไทยและอันดามัน เพื่อให้สามารถออกใบอนุญาตทำการประมง ให้กับผู้ประกอบการได้ตามถูกต้องกฎหมาย

                 ส่วนการจัดระเบียบเรือประมงพื้นบ้านและพาณิชย์ตามพระราชกำหนดการประมง 2558 กำหนดให้เรือประมงขนาดต่ำกว่า 10 ตันกรอส เป็นเรือประมงพื้นบ้าน และเรือประมงขนาดมากกว่า 10 ตันกรอสเป็นเรือประมงพาณิชย์ โดยเรือประมงพาณิชย์ ขนาดมากกว่า 10 ตันกรอสขึ้นไป ทุกลำจะต้องมีใบอนุญาตทำการประมงพาณิชย์ และจะต้องทำประมงนอกเขตทะเลชายฝั่ง

                  นอกจากนี้ ยังเตรียมแก้ไขปัญหาการขาดแคลนแรงงานประมงจากการจัดทำเอกสารที่เข้มงวด โดยจัดทำหนังสือคนประจำเรือ (Seabook) สำหรับแรงงานต่างด้าว เพื่อเป็นการคัดกรองแรงงานป้องกันปัญหาการค้ามนุษย์ ไม่ให้มีการใช้แรงงานเด็ก และแรงงานที่ผิดกฎหมาย พร้อมเป็นการคุ้มครองสวัสดิภาพของแรงงาน ขณะนี้มีแรงงานเข้าจัดทำหนังสือคนประจำเรือแล้วทั้งสิ้น 46,904 ราย โดยแรงงานสามารถเลือกนายจ้างได้ตามความสมัครใจถึง 3 ราย และสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามความต้องการ ขณะที่นายจ้างสามารถจะเปลี่ยนแรงงานบนเรือได้เช่นกัน

                 “สาเหตุที่ทำให้เรือประมงพาณิชย์บางส่วนขาดแคลนแรงงานไม่สามารถออกทำการประมงได้ เพราะเป็นอาชีพที่คนไทยไม่นิยมทำ ส่วนแรงงานต่างด้าวก็มีการขาดแคลนในภาคประมงสะสมต่อเนื่อง ดังนั้น นายจ้างหรือผู้ประกอบการต้องสร้างแรงจูงใจเพื่อดึงดูดแรงงาน เช่น ค่าจ้างหรือสวัสดิการต่างๆ และเป็นการแข่งขันระหว่างธุรกิจด้วยกัน”