ทุกเช้า ระหว่างทางไปโรงเรียน ฮวาง วอล-กึม นักเรียนชั้นประถมปีที่ 1 จะขึ้นรถรับส่งนักเรียนคันเดียวกับสมาชิกในครอบครัวของเธออีก 3 คน คนหนึ่งเป็นเด็กอนุบาล อีกคนหนึ่งเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3

ขณะที่ ฮวาง อายุ 70 -ปีและเพื่อนร่วมโรงเรียนของเธอเป็นลูกหลานของเธอทั้งนั้น

คุณยายฮวางเป็นคนไม่รู้หนังสือมาตลอดทั้งชีวิต คุณยายจำได้ว่าเคยแอบร้องไห้อยู่หลังต้นไม้ตอนที่เห็นเพื่อน ๆ พากันวิ่งไปโรงเรียนเมื่อ 60 ปีก่อน ในขณะที่เด็กๆ ในหมู่บ้านคนอื่นๆ มีโอกาสได้เรียนเขียนและอ่าน ฮวางกลับต้องอยู่บ้านดูแลหมู หลังจากนั้นเมื่อมีครอบครัวแล้ว ก็ต้องสาละวนเลี้ยงลูก 6 คนและส่งเสียลูกๆ ทั้งหมดจนเรียนจบชั้นมัธยมหรือมหาวิทยาลัย

แต่ฮวางรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ไม่สามารถทำในสิ่งที่แม่คนอื่นๆ ทำกับลูกๆ ได้ เช่น การเขียนจดหมายถึงกัน

“การเขียนจดหมายถึงลูกๆ ของฉันนั่นเป็นสิ่งที่ฉันฝันถึงมากที่สุด” ฮวางกล่าว

ภาพประกอบเรื่อง Photo by Ed JONES / AFP

และแล้วความฝันของฮวางก็กลายเป็นจริง เมื่อโรงเรียนในท้องที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เพราะโรงเรียนเองก็ต้องการความช่วยเหลือจากผู้สูงวัยเช่นกัน หลังจากที่ขาดแคลนเด็กในวัยเรียนอย่างหนัก จนหมดหวังหานักเรียนมาเติมชั้นเรียนให้เต็ม

อัตราการเกิดของเกาหลีใต้ลดลงอย่างมากในช่วงไม่กี่สิบปีที่ผ่านมา โดยอัตราการเกิดลดลงเหลือต่ำกว่าเด็ก 1 คน ต่อแม่ 1 คน เมื่อปีที่แล้ว ซึ่งเป็นหนึ่งในอัตราที่ต่ำที่สุดในโลก

พื้นที่ที่ประสบปัญหารุนแรงที่สุดคือเขตชนบท ซึ่งมีเด็กเกิดน้อยมาก จนทำให้เด็กทารกกลายเป็นภาพที่แปลกตาไปแล้ว เนื่องจากคู่รักหนุ่มสาวอพยพเข้ามาในเมืองใหญ่เพื่อหางานทำที่ดีกว่า

โรงเรียนมัธยมต้นแทกู ก็เช่นเดียวกับโรงเรียนในชนบทอื่นๆ ต้องเผชิญกับปัญหานักเรียนลดน้อยลง ตอนที่ลูกชายคนสุดท้องวัย 42 ปีของฮวางเข้าเรียนในช่วงปี 1980 มีนักเรียน 90 คนในแต่ละชั้นเรียน ตอนนี้โรงเรียนมีนักเรียนทั้งหมดเพียง 22 คน ในชั้นประถม 4 และประถม 5 มีชั้นละ 1 คนเท่านั้น

ภาพประกอบเรื่อง Photo by Ed JONES / AFP

ในปีนี้สถานการณ์ย่ำแย่ที่สุด ครูใหญ่ของโรงเรียนต้องไปเสาะหานักเรียนชั้นประถม 1 เพียงแค่คนเดียว แต่ก็ยังไม่มี ซึ่งหมายความว่าโรงเรียนแห่งนี้ใกล้จะถึงกาลอวสานแล้ว (สถานการณ์เดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นในหลายพื้นที่ของเกาหลีใต้ เช่นเมื่อเร็วๆ นี้มีรายงานว่า โรงเรียนแห่งหนึ่งในเมืองซัมช็อก และโรงเรียน 2 แห่งในเมืองชุนชอน จังหวัดคังวอนโด มีนักเรียนใหม่เพียงคนเดียว จึงต้องจัดพิธีต้อนรับอย่างเป็นพิเศษให้ จากการรายงานของ koreabizwire)

เพื่อที่จะกอบกู้สถานการณ์ของโรงเรียนที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 96 ปี ครูใหญ่และผู้คนในชุมชนจึงเกิดความคิดขึ้นมาว่า น่าจะเปิดโอกาสให้ผู้สูงอายุมาลงทะเบียนเรียนรู้การอ่านและเขียน ดังนั้น ฮวางและผู้สูงวัยอีก 7 คนอายุระหว่าง 56 ถึง 80 จึงตัดสินใจที่จะเป็นนักเรียนชุดใหม่ และเริ่มเรียนชั้นประถมเมื่อเดือนที่แล้ว

เช่นเดียวกับนักเรียนระดับประถมคนอื่นๆ ที่ร้องไห้ตอนไปเรียนในวันแรก คุณยายฮวางก็ร้องไห้เช่นกัน แต่เป็นการหลั่งน้ำตาแห่งความสุข เพราะการได้เรียนหนังสือ และได้ถือกระเป๋านักเรียนเป็นความฝันตลอดชีวิตของคุณยาย

เรื่องจาก NYT /South Korea Dispatch
ภาพจาก Photo by Ed JONES / AFP