ศ.นพ.ธานินทร์  อินทรกำธรชัย ผู้อำนวยการรพ.เซนต์หลุยส์ อธิบายว่า ฮอสพิซโดยนิยามเป็นการดูแลพยาบาลผู้ป่วย เมื่อแพทย์วินิจฉัยว่าไม่ตอบสนองการรักษาแบบมาตรฐานทั้งหมดแล้ว  เป็นการดูแลให้คนไข้มีความสุขที่สุดในระยะท้ายของชีวิตและให้ญาติได้เข้าใจ ซึ่งเรื่องนี้ในเมืองไทยอาจจะมีคนเข้าใจน้อย แต่ในต่างประเทศถือเป็นมาตรฐานในการดูแลคนไข้และสามารถเบิกค่าดูแลจากระบบประกันสุขภาพภาครัฐได้
“เป็นการดูแลคนไข้ที่แพทย์วินิจฉัยว่าไม่ตอบสนองต่อการรักษาตามมาตรฐานแล้ว ส่วนใหญ่คาดการณ์ว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่เกิน 6 เดือน  ที่เห็นภาพชัด คือ ผู้ป่วยมะเร็ง แต่โรคอื่นๆก็มีเช่นหัวใจ หรือปอด ที่แพทย์วินิจฉัยว่าไม่ตอบสนองการรักษา โดยผู้ป่วยจะได้รับการดูแลเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวดหรืออาการรบกวนต่างๆ รวมทั้ง บรรเทาความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและจิตใจ มีเป้าหมายสำคัญ คือ การดูแลให้คนไข้ได้มีความสุขเป็นหลัก”ศ.นพ.ธานินทร์กล่าว
ดร.ปานตา อภิรักษ์นภานนท์ อาจารย์คณะพยาบาลศาสตร์ วิทยาลัยเซนต์หลุยส์ บอกว่า  สิ่งสำคัญในการดูแลฮอสพิซคือต้องทำความเข้าใจกับญาติของคนไข้ก่อนให้เข้าใจและยอมรับแนวทางการดูแลแบบนี้ที่จะไม่ทรมานคนไข้ในการพยายามรักษา ในกรณีที่การทำเช่นนั้นไม่ได้ประโยชน์แล้ว โดยจะมีการประชุมครอบครัว ที่มีแพทย์ พยาบาลและญาติมาหารือร่วมกันว่าเป้าหมายในการดูแลคนไข้เป็นอย่างไร ซึ่งแพทย์จะไม่ตัดสินให้ แต่เป็นการทำความเข้าใจและตกลงร่วมกันว่าความต้องการของคนไข้และญาติคืออะไร  รพ.ก็จะตอบสนองตรงนั้น เป็นการวางแผนการดูแลระยะยาวร่วมกัน เหมือนมีแผนที่ในการเดินทางของชีวิต
“การดูแลฮอสพิซไม่ใช่เป็นการฉีดยาแล้วให้คนไข้จากไปอย่างสงบ แต่เป้าหมายคือลดความทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวด แต่คนไข้จะจากไปด้วยธรรมชาติของคนไข้เอง และไม่ใช่ดูแลแบบให้คนไข้นอนรอเวลาเสียชีวิต แต่จะมีกิจกรรมต่างๆให้คนทำ เช่น วาดรูป งานศิลปะ ทำขนมร่วมกันกับญาติ เป็นการใช้เวลาร่วมกันกับครอบครัว”ดร.ปานตากล่าว
ทั้งนี้  ฮอสพิซ (Hospice)  มีรากศัพท์มาจากภาษาละตินว่า Hospes และ Hospitium ในยุโรปสมัยก่อน ฮอสพิซ  เป็นคำเรียกสถานที่พักพิงและดูแลผู้ป่วย ซึ่งมีหลายความหมาย อาจหมายถึง เจ้าของบ้าน แขก และที่พักแรม ตั้งขึ้นโดยบรรดาสำนักสงฆ์และกองกำลังของสำนักสงฆ์ต่างๆ ในคริสต์ศาสนา ในระหว่างสงครามครูเสด (Crusades) เพื่อดูแลผู้เดินทางไปแสวงบุญยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์  คนป่วยจากโรคภัยต่างๆ และคนยากจน  ฮอสพิซแห่งแรกก่อตั้งขึ้นในนครเยรูซาเล็ม โดยคณะอัศวิน Knights Hospitaller ในปี พ.ศ. 1551 (ค.ศ. 1080)  ต่อมาราวคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้เกิดฮอสพิซในฝรั่งเศส ไอร์แลนด์ และสหรัฐอเมริกา ขอบเขตการดูแลถูกจำกัดแคบลง เป็นการดูแลผู้ป่วยใกล้ตาย แต่ยังดำเนินการโดยบุคลากรในคริสต์ศาสนา