รายงานการจัดทำแผนที่ความเสี่ยงเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ ไม่ว่าจะเป็นการขาดแคลนน้ำ แห้งแล้ง และน้ำท่วม ของสถาบันทรัพยากรโลก (WRI) พบว่า ประชากรโลกเกือบ 1 ใน 4 หรือประมาณเกือบ 2,000 ล้านคนใน 17 ประเทศ ได้แก่ กาตาร์ อิสราเอล เลบานอน อิหร่าน จอร์แดน ลิเบีย คูเวต ซาอุดีอาระเบีย เอริเทรีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ซานมาริโน บาห์เรน อินเดีย ปากีสถาน เติร์กเมนิสถาน โอมาน และบอตสวานา มีความเสี่ยงขาดแคลนน้ำอย่างรุนแรงที่สุด

จะเห็นว่า 12 ประเทศข้างต้นล้วนอยู่ในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือที่ขาดแคลนทรัพยากรน้ำอยู่แล้ว ขณะที่อินเดียที่อยู่ในอันดับ 13 และมีประชากรมากกว่าประชากรของอีก 16 ประเทศในกลุ่มที่เสี่ยงแล้งรุนแรงที่สุดรวมกันถึง 3 เท่า ใช้น้ำใต้ดินปริมาณมหาศาลเพื่อการชลประทานจนเสี่ยงขาดแคลน ตัวอย่างเมื่อเร็วๆ นี้คือเมืองเจนไนของอินเดียที่ชาวบ้านไม่มีน้ำอุปโภคบริโภค ทั้งยังมีภาพถ่ายดาวเทียมของทะเลสาบแห้งขอดจนเห็นพื้นดินเผยแพร่ไปทั่วโลกโซเชียล

นอกจากนี้ WRI ยังระบุอีกว่า ในประเทศที่ได้รับผลกระทบหนักสุดทั้ง 17 ประเทศนั้น ทรัพยากรน้ำส่วนใหญ่หรือราว 80% ถูกใช้ไปกับการเกษตรกรรม อุตสาหกรรม และการบริโภคในชุมชน และเมื่อความต้องการใช้น้ำและปริมาณน้ำอยู่ในระดับเดียวกัน ประเทศเหล่านี้ก็ยิ่งเผชิญกับความผันผวน ไม่ว่าจะเป็นความแห้งแล้ง หรือต้องสูบน้ำออกมาใช้มากขึ้น และในที่สุดก็จะเกิดสภาวะ “วันที่ไม่มีน้ำ” หรือ Day Zero เช่นที่กรุงเคปทาวน์ของแอฟริกาใต้เผชิญเมื่อปีที่แล้ว

แอนดรูว์ สเตียร์ ซีอีโอ WRI เผยว่า “ภาวะขาดแคลนน้ำเป็นวิกฤตครั้งใหญ่ของโลกที่ไม่มีใครพูดถึง ประชากรโลกที่เพิ่มขึ้นและเศรษฐกิจที่กำลังขยายตัวยิ่งทำให้ความต้องการใช้น้ำเพิ่มมากขึ้น แต่ทรัพยากรน้ำของโลกกำลังถูกทำลายจากภาวะโลกร้อน น้ำเสีย และมลพิษ”

ส่วนประเทศไทยอยู่ในอันดับที่ 45 จาก 165 ประเทศ ระดับความเสี่ยง “ระดับปานกลางค่อนไปทางสูง” และกรุงเทพมหานครอยู่ในอันดับที่ 530 จากเมืองทั่วโลก 3,032 เมือง

ขณะที่รายงานของธนาคารโลกเน้นว่า แม้ผลกระทบของภาวะความแห้งแล้งอาจจะเห็นไม่ชัดเจน แต่ผลพวงของปรากฏการณ์นี้จะค่อยๆ สร้างหายนะอย่างช้าๆ ทั้งยังเตือนว่าการขาดแคลนน้ำจะก่อให้เกิดปัญหาทางสังคมและการเมืองตามมาอีก เช่น ความขัดแย้ง การอพยพย้ายถิ่นฐาน ภาวะขาดแคลนอาหาร และยังเสี่ยงกระทบกับอุตสาหกรรมที่ต้องพึ่งพาน้ำ รวมทั้งการทำเหมืองแร่การการผลิต