การประชุมหัวหน้าส่วนราชการของกระทรวงเกษตรฯ ในกลางสัปดาห์ที่ผ่านมา ต้องบอกว่า ผู้บริหารกระทรวงเกษตรฯที่นั่งประชุม ถึงกับอึ้งไปนานหลายนาที เมื่อรัฐมนตรี ที่ชื่อ “ฉัตรชัย สาริกัลยะ” สั่งปิดห้องประชุมก่อนพูดเปิดอก เพื่อขอความร่วมมือกับข้าราชการระดับสูงของกระทรวงเกษตรฯให้ทำหน้าที่ให้สมกับเป็นข้าราชการ หลังจากนายกรัฐมนตรี “สั่งการให้องค์การคลังสินค้า เข้าไปซื้อยางพารากับเกษตรกร” ในวันอังคารที่ผ่านมา

ก่อนตบท้ายว่า “ท่านอยู่นานก่อนผม ยังไงท่านก็หนีความเป็นคนของกระทรวงเกษตรฯไม่พ้นหรอก เห็นท่าไม่ดีเดี๋ยวอีกไม่เท่าไหร่ก็ไป ผมเปิดใจเต็มที่ทุกคนก็เห็นตัวอย่าง อะไรที่เกิดขึ้นแล้ว เชื่อว่าพูดกันมาขนาดนี้พวกเราทุกคนคงมีใจ ช่วยงานกัน” และจากนี้ไป ให้ถอดบทเรียนเรื่องปัญหาราคายางพารา มาเป็นบทเรียนที่คนกระทรวงเกษตรฯต้องช่วยกันให้มากกว่าที่เป็นอยู่ เพราะตอนนี้ปัญหาที่กำลังตามมาคือ ปัญหาภัยแล้ง และประมง เพราะที่กำลังจะเป็นปัญหาคือ น้ำไม่พอ กรมชลประทาน และกรมส่งเสริมการเกษตร รู้หรือไม่ว่าศึกกำลังจะมา หรือกรมวิชการเกษตรมีการประเมินหรือยัง ทุกอย่างต้องร่วมมือกันวางระบบใหม่ เชื่อมั่นว่าทุกคนมีความรู้ความสามารถไม่อยากตำหนิใคร แต่ก็ต้องเข้าใจถ้ามาตรการการติดตามงานหากเป็นไปตามแผนมันคงไม่เป็นปัญหา

ถอดคำพูดกลางที่ประชุมชัดๆ กับข้าราชการระดับสูงให้เห็นเป็นภาษากันชัดๆ  เผื่อเป็นประโยชน์ กับข้าราชการว่าชาติทหารที่ชื่อ “ฉัตรชัย” คิดอย่างไรกับการถูกหักหน้ากลางที่ประชุม ครม. รัฐบาลโยน เรื่องยางไปให้องค์การคลังสินค้า หรือ อคส. ของกระทรวงพาณิชย์ ไปดูแลทั้งที่  อคส. เองก็มีปัญหาในองค์กรที่  ณ วันนี้ ยังไม่มีผู้อำนวยการเป็นตัวเป็นตน แถมที่ผ่านมา ผลงานของ อคส. ก็ชัดเจนว่าเป็นอย่างไร ในเรื่องการแทรกแซงทั้งข้าวทั้งมันสำปะหลัง ที่จากนี้ไปต้องติดตามว่าใครจะติดคุกกันบ้างแต่รัฐบบาลชุดนี้ ยังเลือก เชื่อมือ อคส. ให้เข้ามารับมือยางแทน กระทรวงเกษตรฯ แล้วคนกระทรวงเกษตรฯ จะคิดอย่างไร

ชัดๆกับคำพูด รมว. เกษตรฯ “ฉัตรชัย” ท่านครับเมื่อวานนั่งประชุมครม. ที่ผ่านมา เป็นวันที่ผมอึดอัดที่สุดตั้งแต่เป็นรัฐมนตรีมา 2 กระทรวงแล้ว ผมไม่รู้ท่านคิดอย่างไงนะ แต่ด้วยความเป็นผมและเป็นทหาร มันงานของเรา แต่เวลานี้เขาสั่งให้คนนั้นทำ คนนี้ทำ ผมนั่งก้มหน้าในที่ประชุม ถ้าผมลาออกในที่ประชุมได้ ผมจะลาออกจริงๆ ผมถือว่าเราเสียศักดิ์ศรี ผมถือว่าเราไร้ความสามารถ ผมไม่รู้ท่านคิดแบบผมหรือเปล่า แต่ผมนั่งก้มหน้าและเป็นการประชุมครั้งเดียวในชีวิตผมที่นั่งอยู่ใน ครม. แล้วผมอยากให้มันจบไปเร็วๆ แล้วผมก้มหน้าตลอด  วันนี้เลือดในตัวผมหากกรีดมามันเป็นเกษตรไปหมดแล้ว และผมรักเกษตรกร ผมไม่อยากให้ใครมาว่าเราแบบนี้ วันนี้เขาให้ 8 กระทรวงมารวบรวมความต้องการใช้ แล้วให้ อคส. ไปซื้อ  กระทรวงพาณิชย์ ไปทำ นี่กระทรวงเกษตรฯไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ไม่รู้ผมพูดอย่างนี้ท่านคิดอย่างไร ถึงเวลาหรือยัง ที่เราจะกลับมาร่วมกันทำงาน ไม่รู้ท่านคิดกันอย่างไร แต่เมื่อวานนี้แว้บหนึ่งผมอยากจะลาออก แต่ผมคิดว่าผมคงลาออกไม่ได้ ผมคงทิ้งเพื่อน ทิ้งงาน ทั้งที่ผมรู้ว่ามันยาก เป็นมนุษย์ มันไม่ใช่หิน ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ไม่มีความรู้สึก แต่ก็แค่แว้บ แต่อย่างไรจากนี้ไป ก็คิดว่าจะทำอย่างไรที่จะทำวิกฤติให้เป็นโอกาสได้ จึงนึกในข้อดีว่าเราต้องใช้บทเรียนที่เกิดขึ้นให้เกิดประโยชน์ จากนี้ไปเราต้องเน้นย้ำ ว่าต้องเดินหน้าอย่างไรต่อไป อย่าให้เขามาทำอย่างนี้กับเราอีก ถ้าเป็นอย่างนี้มันต้องร่วมคิด พูดง่ายๆถ้า ให้กระทรวงเกษตรฯ ดีขึ้นแล้วถ้าตัดนิ้วผมไปนิ้วหนึ่งผมก็ยอม ถ้ากระทรวงเกษตรฯเป็นที่หนึ่งของประเทศ ผมยอมทุกอย่าง ผมเสียสละถึงขนาดนั้น ผมพร้อมทุ่มทั้งชีวิต ลูกเต้าก็ไม่ได้ดู ท่านจะให้ทำอะไรก็บอกมา พร้อมจะรับฟัง หลายเรื่องผมอาจทำไม่ถูกก็ได้ แต่ต้องเสนอกัน ผมพร้อมที่จะทำงานทุกอย่าง ยอมแล้วครับยอมทุกอย่าง ผมจะไม่ยอมอย่างเดียวยอมให้กระทรวงเกษตรฯเสียหาย วันนี้ผมพูดแรงและคงเข้าใจผมจะว่าอะไร ผมไม่เกลียดแต่โกรธ คนเราหากตั้งใจทำงาน มันผิดพลาดได้ โกรธแล้วก็หาย

มาถึงขนาดนี้ ต้องถามใจกันดูเอากันเองครับว่า ท่านๆผู้บริหารกระทรวงเกษตรฯ ที่เป็นกำลังขับเคลื่อนหลักในการแก้ปัญหาภาคการเกษตรคิดอย่างไร กับการเดินหน้าแก้ปัญหาร่วมกันหรือจะรอให้คนอื่น ย่ำยีศักดิ์ศรีของคนเกษตรกันต่อไป แต่เรื่องนี้ต้องยอมรับด้วยนะขอรับท่านรัฐมนตรี เพราะถึงวันนี้ เรื่องการเมือง ไม่ใช่ว่าแทรกแซงการทำงานของคนเกษตรไม่ได้ ลองเปิดตาดูให้ชัดว่า วันนี้ใครเป็นใครของคนการเมือง ที่อยู่รอบข้างตัวท่าน และยังเป็นเงาทะมึน ขับเคลื่อนแทนนักการเมืองเดิมๆ ที่คนกระทรวงเกษตรฯขยะแขยง ที่สำคัญคนที่ท่านไว้ใจ ดูแลเรื่องยางวันนี้ต้องยอมรับว่า คือตัวปัญหา และมือไม่ถึงจริงๆ

หลังคาเขียว