ช่วงระยะหลังมานี้ เห็นข่าวที่เกี่ยวกับคุ้มครองสิทธิสัตว์ มองเห็นคุณค่าในตัวสัตว์ป่าเพิ่มขึ้น ตั้งแต่เมื่อเดือน เม.ย.ที่ผ่านมา ทาง สวนน้ำซี เวิลด์ของสหรัฐฯ ประกาศเลิกใช้งานและผสมพันธุ์วาฬเพชฌฆาตออร์กาอย่างเด็ดขาด เพราะทนแรงบีบคั้นจากกลุ่มเพต้าที่ทยอยรายงานนำเสนอการทารุณกรรม หรืออุบัติเหตุซ้ำๆ ทั้งจากตัววาฬออร์กาและเจ้าหน้าที่ถึงขั้นเสียชีวิต

ต่อมา กลุ่มนักเคลื่อนไหวชาวอเมริกัน จากองค์กร “Humane Society International” ที่เข้าช่วยเหลือสุนัขเกือบ 200 ตัว ทั้งพันธุ์โกลเดน รีทรีฟเวอร์, ไซบีเรียนฮัสกี, ร็อตไวเลอร์ และอื่นๆอีกมากมาย ให้หลุดพ้นจากการเป็นอาหารของชาว เกาหลีใต้ที่คิดว่าโอชะ จากทุกปีที่ต้องถูกเชือด 1.5-2.5 ล้านตัว และน่าจะถือว่าเป็นข่าวดีของสุนัขในประเทศนี้ ที่ธุรกิจกำลังล้มหายตายจาก เพราะคนรุ่นใหม่ไม่ปรารถนาลิ้มลองเหมือนคนรุ่นเก่า

แล้วปฏิบัติการกู้ชีพบรรดาสิงโตของ องค์กรคุ้มครองสัตว์สากล ADI จากละครสัตว์เถื่อนในโคลอมเบีย (9 ตัว) กับในเปรู (24 ตัว) ทั้งตัวผู้ตัวเมียรวมๆแล้ว 33 ตัว ให้ได้ไปใช้ชีวิตของตัวเองอยู่ใน เขตสงวนพันธุ์แมวยักษ์ อีโมยา ทางภาคเหนือของแอฟริกาใต้ ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา

ส่วนสัตว์ป่าตัวอื่นๆ ก็แยกย้ายคืนกลับไปใช้ชีวิตในป่า เพราะกฎหมายของสองประเทศนี้เพิ่งมาห้ามไม่ให้ใช้สัตว์ป่าในละครสัตว์เมื่อช่วงปี 2554-2556

แต่ก็เป็นเรื่องน่าเศร้าของสิงโตเหล่านี้ ที่อาจอยู่ยากแม้ได้กลับรังธรรมชาติแล้ว เพราะส่วนใหญ่อยู่ในสภาพพิการ ตาบอดบ้าง ถูกเลาะกรงเล็บ เลาะฟันจนแทบจะเคี้ยวเนื้อไม่ได้บ้าง ซึ่งทางเจ้าหน้าที่ก็ต้องคอยดูห่างๆอย่างห่วงๆ ให้สัญชาตญาณของสัตว์หน้าขนเหล่านี้จากที่เคยถูกบังคับเป็นแมวเชื่องๆกับคนฝึกมาตลอด จนชีวิตและจิตใจน่าจะหลอนๆหน่อย กลับมาผงาดเป็นเจ้าป่า คุ้นชินเหยียบผืนดิน เห็นผืนป่า วิ่งไล่ล่าสัตว์

ไม่ใช่เดินวนเวียน นั่งจมอยู่ในกรงขังรอเศษอาหารอีกต่อไป…

ฤทัยรัช จันทร์เพ็ญ