ในเมื่อใครๆก็รู้ว่า กระเทียมเป็นพืชที่ปลูกขึ้นง่าย โตเร็ว แล้วห้องเย็นแบบโมเดิร์นสมัยนี้ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าสนามฟุตบอล สามารถเก็บรักษาความสดใหม่ไว้ได้นานสุด 2 ปี

ด้วยกระเทียมเป็นปัจจัยหลักในการประกอบอาหารของคนเอเชีย (จะว่าไปน่าจะทั่วโลกนะ) จะกินสดๆก็ได้ หรือจะทอด จะผัด จะตุ๋น หรือแม้แต่ทำเป็นขนมของหวานเครื่องเคียง แถมคุณประโยชน์ทางยาล้นกลีบ เพราะสรรพคุณที่มีสารประกอบคุณค่าต่อร่างกายถึง 202 ชนิด จนถูกนำไปประกอบเป็นรูปของแคปซูล เพื่อให้ง่ายต่อการรับประทาน

หากย้อนไปเมื่อปี พ.ศ.2552 กลุ่มนักลงทุนสุมหัวคิดปั่นราคา ด้วยการโหมโฆษณา ชวนเชื่อช่วงที่ โรคไข้หวัดหมู เอช 5 เอ็น 1 (Swine Flu) ระบาดหนักว่า กินกระเทียมแล้วช่วยให้หายจากไข้หวัดนี้เป็นปลิดทิ้ง!!! ส่งผลให้ราคาที่จีนพุ่งพรวด 15 เท่า จนมีโรงเรียนหนึ่งที่เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง ทิศบูรพา ถึงกับกว้านซื้อไปตุนไว้ 200 กก. เพื่อให้พอสำหรับทำกับข้าวมื้อเที่ยง

แต่การลงทุนกับ “หุ้นกระเทียม” ก็ไม่ใช่ว่าจะอร่อยหอเจี๊ยะแบบคงที่ เพราะตลาดกระเทียมในเมืองจีนนั้นจะว่าไป…ตามยาก เพราะไม่มีข้อมูลของทางการ หรือพื้นที่ปลูกที่ชัดเจน แม้แต่ราคากลางก็ไม่มี ก็เลยทำให้ราคากระเทียมแกว่งไปแกว่งมา หรือตลาดซื้อขายอนาคตดูๆแล้วเหมือนเล่นพนัน

มร.หลี่ ซึ่งบอกแต่ชื่อสกุลตัวเอง เม้าท์ให้ฟังว่า “รัฐบาลจินเซียงเองก็เฝ้าดูการตั้งราคากันอยู่ แต่ไม่มีกฎกติกาข้อบังคับและควบคุมตลาด มีแต่คอยเป็นไกด์ช่วยเรื่องเพาะปลูกกับค้าขายยังไงเท่านั้น”

แต่ไม่ว่าใครจะพูดข้อพึงระวังกระเทียมล้นบ้านล้นเมืองยังไง มร.หวัง เสี่ยวยิง นักลงทุนเจ้าของโกดัง 4 แห่งในจินเซียงก็ยังเชื่อมั่นว่า “ลื้อยังซื้อได้อีกเยอะ ทำเงินได้อีกงามๆ ถ้าลื้อลงทุนเป็นล้าน ลื้อก็ได้เงินเป็นล้าน”

เหลียวมองกระเทียมไทย (ที่ไม่มีเทรนด์เล่นปั่นหุ้นเหมือนจีน) ซึ่งมีกลีบเล็ก มีความเผ็ดร้อนและมีกลิ่นหอมมากกว่า แต่ราคาตลาดบ้านเราตก กก.ละ 150-180 บ. ซึ่งก็ไม่ใช่ราคาหน้าสวน เทียบกับของตั่วเฮียแดนมังกรที่เข้ามาตีตลาดแล้วดั๊มพ์ราคาถูกกว่าเราตั้งครึ่ง คุณภาพไม่ต้องพูดถึง

สุดท้ายก็เลยไม่ต้องมองไปไหนไกล ถามตัวเองแล้วตัดสินว่า…ควรกินของใครก็พอ?

กิรณา อินทร์ชญาณ์