ภาษาเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของประเทศไทยอีกอย่างหนึ่งที่ควรได้รับการอนุรักษ์และส่งเสริม ทั้งเพื่อให้เป็นการพัฒนาภาษาของไทยให้เกิดความก้าวหน้ายิ่งขึ้น และช่วยอนุรักษ์ รักษา มิให้ภาษาท้องถิ่นดั้งเดิมของชาติไทยสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ในสภาพภูมิประเทศของไทยที่แบ่งออกเป็นภาคๆ อาทิ ภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคใต้ ภาคอีสาน แต่ละภาค ล้วนมีมรดกทางภาษาที่แตกต่างกันออกไป บางภาคมีความคล้ายคลึง พอจะบูรณาการให้เกิดความเข้าใจร่วมกันได้ง่าย และบางแห่ง มีรูปแบบที่แตกต่างกันไปอย่างชัดเจนจนยากที่จะเข้าใจแบบผิวเผิน

วรรณกรรมและภาษาถิ่นใต้ เป็นงานค้นคว้าของนักวิชาการทางด้านภาษา ที่ มองว่า ภาษาในท้องถิ่นภาคใต้ มีความแข็งแรง มีรูปแบบที่มั่นคงและได้รับการสืบทอดตกเป็นมรดกมาจนถึงทุกวันนี้อย่างเป็นระบบ โดยผู้เขียนจะบ่งบอกให้ผู้อ่านได้รับรู้ถึง องค์ความรู้ของ การใช้ภาษาของคนในท้องถิ่นทางใต้ออกมาในเชิงวิชาการ ด้านวรรณกรรม ด้านการสื่อสาร โดยผู้เขียนกล่าวถึงด้านวรรณกรรมว่า ส่วนใหญ่วรรณกรรมของภาคใต้เป็นการถ่ายทอดกันด้วยคำพูดมากกว่าการจดบันทึก ที่ทุกเรื่องราวจะสอดแทรกอยู่ในชีวิตประจำวัน เช่น อยู่ในบทสวด อยู่ในการเล่านิทานของผู้ใหญ่ และอยู่ในปริศนาคำทาย รวมไปถึงการละเล่นของคนพื้นเมืองในอดีต

สำหรับในหนังสือเล่มนี้ ผู้เขียนได้รวบรวมทุกเรื่องราว ออกมาเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อให้เป็นกลุ่มก้อนเดียวกันที่ง่ายต่อกันรับรู้เรื่องราวอย่างเป็นระบบ และเก็บรักษาเอาไว้ศึกษาได้อย่างเป็นหลักแหล่ง

เนื้อหาภายในเล่มจึงปรากฏเป็นเรื่องราวที่ควรค่าแก่การรับรู้ ซึ่งหลายอย่าง กลายเป็นของใหม่สำหรับคนรุ่นปัจจุบันที่ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า บรรพบุรุษของเราเต็มไปด้วยภูมิปัญญาที่น่ายกย่องนับถือ

มีการยกตัวอย่างวรรณกรรมหลายเรื่องที่สะท้อนตัวตนของคนภาคใต้ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขัน และการละเล่นหยอกล้อกันด้วยข้อความที่คนรุ่นใหม่มองว่า ทะเล้น ทะลึ่ง ที่ไม่น่าเกลียด นอกจากนี้ ยังมีการกล่าวถึงการละเล่นพื้นเมืองอันเป็นที่นิยมของคนภาคใต้ อาทิ การแข่งหัวล้านชนกัน การเล่นเกม นมยานตีเก้ง เป็นต้น

อ่านแล้วต้องยกย่องและชมเชยในความอุตสาหะของผู้เขียนที่ค้นหาเรื่องราวที่มีคุณค่าในอดีตให้เชื่อมต่อมาถึงคนรุ่นปัจจุบันได้อย่างน่าภาคภูมิใจ