ความรับผิดชอบของประเทศที่มีต่อพลเมืองของชาติ ในเรื่องของ การให้ความช่วยเหลือ เกื้อกูล สนับสนุน ดูแล ควรจะต้องมีการปรับเปลี่ยนแก้ไข เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพความเป็นอยู่ของ การเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นในเวลานี้ ซึ่งหากจะให้สอดคล้องกับ ไทยแลนด์ 4.0 ที่เราคาดหวังว่า จะพลิกโฉมหน้าประเทศให้ก้าวเข้าสู่ความเป็นสากล

ความช่วยเหลือ พลเมืองของชาติ ควรจับตาไปถึงคนสองกลุ่ม ที่จะเป็นตัวจักรสำคัญที่สุดในการพัฒนาประเทศ และสร้างความเจริญ ความสุข ความสมหวังให้กับประเทศ ซึ่งคน 2 กลุ่มดังกล่าวคือ “คนดี”กับ “คนเก่ง”

ประเทศต้องแยกแยะให้ออกว่า นิยามของคนดี และ คนเก่ง คือ อย่างไร

บริบทของ “คนดี” หมายถึง คนที่มีจิตวิญญาณในการสร้างสิ่งที่ดีงาม เพื่อให้สรรพสิ่งรอบๆ ตัวเกิดความสมบูรณ์ คนดีจะทำทุกสิ่งทุกอย่าง โดยไม่นึกถึงตัวเอง หากจะต้องเสียเงิน เสียทรัพย์เพื่อสร้างสิ่งที่ดี ก็จะไม่ลังเล หากทำสำเร็จก็จะมีความสุขอยู่ในใจของตัวเอง โดยไม่ต้องประกาศความดีให้กับสังคมมายกย่องสรรเสริญ ความสำเร็จของคนดีคือ ความสุขทางใจที่พวกเขาได้รับ อาทิ ปลูกป่าบนพื้นที่แห้งแล้ง, สอนเด็กๆ ที่ขาดโอกาสเข้าโรงเรียน,รักษาโรคให้กับชุมชนโดยไม่คิดเงิน เป็นต้น

บริบทของ “คนเก่ง” หมายถึง คนที่มี มันสมอง มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีความเป็นอัจฉริยะเกินกว่าคนปกติธรรมดา โดยคนเก่งจะมีนิสัยที่ชอบสร้างชอบคิดให้ จินตนาการกลายเป็น รูปธรรม จับต้องได้ นำไปสร้างประโยชน์ได้ เมื่อทำสำเร็จก็จะภาคภูมิใจ และอยากประกาศถึงคุณค่าของการกระทำให้สังคมรับรู้ และพร้อมที่จะต่อยอดผลสำเร็จของตัวเองออกไปเพื่อสร้างผลประโยชน์จากความเก่งของตัวเองให้กลายเป็นทรัพย์งอกเงยขึ้นมา ซึ่งนวัตกรรมจะเกิดขึ้นได้จากคนกลุ่มนี้ทั้งสิ้น

สรุปสั้นๆ คนดี ทำโดยไม่หวังผลประโยชน์ที่จะกลับมาหาตัวเอง ส่วนคน เก่ง ทำแล้วหวังว่า จะเกิดผลประโยชน์ตามกลับมาหาตนเองในภายหลัง

ทุกวันนี้ ประเทศไทย ให้ความช่วยเหลือ กับ คนดี และ คนเก่ง แบบสับสน ไม่ตรงกับความต้องการโดยตรงกับธรรมชาติของ คนดี และ คนเก่ง

ในการก้าวเข้าสู่ ยุค 4.0 ประเทศไทยน่าจะปรับเปลี่ยนความช่วยเหลือ ระหว่าง คนดีกับคนเก่ง ให้ตรงจุดมากขึ้น เพื่อกลุ่มคนทั้งสองกลุ่มจะได้ มีอยู่ตลอดไปในสังคมไทย

เริ่มจาก คนดี เมื่อได้รับการยอมรับจากสังคมว่า เป็นคนดีแล้ว รัฐควรสนับสนุนส่งเสริม ช่วยเหลือ ด้วยการจ่ายเงินให้เป็นรายเดือน เพื่อให้เขามีชีวิตที่ดี เพื่อมีแรงในการทำความดีต่อไป เพราะคนกลุ่มนี้ตลอดเวลาที่ทำดี ไม่เคยเรียกร้องหรือใช้เงินจากคนอื่น นอกจากเงินส่วนตัว และคนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่มักจะไม่ใช่คนที่ร่ำรวยทรัพย์สินเงินทอง “เขาจะร่ำรวยมากที่สุดคือ รวยน้ำใจ”

ส่วนคนเก่ง หลายคน มีมันสมอง แต่ขาดทุนทรัพย์ในการนำไปสร้างงาน รัฐควรให้การสนับสนุน ด้วยการ ให้เงินอุดหนุน ส่งเสริม ในช่วงทำโครงการ ทำสำเร็จแล้ว ก็ช่วยหาทางกระจายคุณค่าของผลงานให้สังคมรับรู้ และหากเป็นไปได้หากสามารถส่งเสริมให้ผลงานสามารถกลายเป็น สินค้าที่มีคนต้องการมากยิ่งขึ้น ก็จะยิ่งทำให้คนเก่ง มีแรงกาย แรงใจที่จะสร้างสรรค์งานชิ้นอื่นๆ ต่อไป ไม่จำเป็นต้อง ประกาศยกย่องแล้ว จ่ายเงินให้เป็นรายเดือน เพราะเขารู้ว่า “ขอเพียงมีโอกาส เขาสามารถช่วยเหลือตัวเองได้”

ก็ไม่เลวเหมือนกันนะครับ ถ้าไทยแลนด์ 4.0 จะกำหนดวัฒนธรรมของเป้าหมายการให้ความช่วยเหลือคนที่ทำคุณประโยชน์ให้กับสังคมอย่างเป็นมาตรฐาน เพราะนอกจากจะไม่เอาเงินไปละลายทิ้งอย่างไร้คุณค่าแล้ว ยังเป็นการส่งเสริมให้เกิดคนดี และคนเก่งเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย