บอกได้เลย (โดยไม่ต้องทำนาย)ว่า รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการคนใหม่ จะต้องเจอกับกระแส จากนักวิชาการ และคนในแวดวงการศึกษา ให้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้าง หรือเปลี่ยนแปลงองค์กรกันใหม่ ซึ่งเป็นวัฏจักรเดิมๆ ที่พอมีคนใหม่ก็เริ่มต้นกันใหม่ เวียนวนกันเหมือนพายเรือในอ่าง ตลอดชั่วกัปชั่วกัลป์

ต้องยอมรับกันว่า บุคลากรที่เกี่ยวข้องในแวดวงการศึกษา เป็นกลุ่มบุคคลที่มีการรวมตัวกันเป็นกลุ่มเป็นก๊กหลายกลุ่ม ทุกกลุ่ม มีอำนาจ มีบารมีในการสร้างกระแส เพื่อสร้างผลประโยชน์ให้กับตัวเองได้ใน พลังที่เท่าเทียมกัน ดังนั้น เมื่อเกิดการปรับเปลี่ยนผู้นำคนใหม่ แต่ละกลุ่มก็จะ “โยนหินถามทาง” และเสนอตัว แสดงความสามารถเพื่อจะให้เป็นที่ยอมรับในการเข้าร่วมอำนาจกับคนที่มาใหม่อย่างเป็นระบบ หากผู้นำคนใหม่ ขาดวิจารณญาณ หรือหลงลืมตัว (เพียงชั่วขณะ) ก็จะเกิดอาการโอนเอียง ขาดสมดุลความเป็นตัวของตัวเองได้อย่างง่ายดาย

หน้าที่ หนักที่สุดของการบริหารงานในกระทรวงศึกษาฯ จึงไม่ใช่อยู่ที่ความสามารถในการติดของใหม่ แต่เป็นความสามารถในการควบคุมตัวเอง ให้เป็นตัวของตัวเอง มีสติสัมปชัญญะที่มั่นคง ดำเนินการทุกอย่างด้วยวิจารณญาณของตัวเอง บนพื้นที่แห่งเหตุและผล มิใช่เกิดจากกระแส หรือการนำเสนอของ กลุ่มบุคคลที่พุ่งเข้ามาหาอย่างตั้งตัวไม่ติด

สิ่งสำคัญที่สุด จึงอยู่ที่การแก้ปัญหามากกว่าการเริ่ม สร้างโครงสร้างใหม่ ผู้นำคนใหม่จะต้องพัฒนาโดยการใช้วิธีการแก้ปัญหา ตัดและทำลาย เชื้อร้ายออกไปเอาเชื้อดีเข้ามาแทนที่ และปล่อยให้งานที่ดำเนินอยู่แล้ว ดำเนินต่อไป บนตรรกะแห่งความเป็นเหตุเป็นผล

เขียนเตือนตัวเองไว้ที่หน้ากระจกเลยว่า “การที่ตนได้รับเลือกให้เข้ามาดำรงตำแหน่ง ไม่ใช่เพื่อมาอำนวยการความสะดวกให้กับความต้องการของกลุ่มคนที่ต้องการผลประโยชน์ แต่ที่ได้รับการไว้วางใจให้มาดูแล เพราะเขาเห็นคุณค่าในตัวของเราเอง”

หัวใจสำคัญที่สุดในการสร้างชาติด้วยการศึกษาคือ การทำให้การศึกษาก้าวเข้าสู่เป้าหมาย ไม่ใช่การเพิ่มหน่วยงานให้โตยิ่งขึ้น