สำหรับอดีตพระเอกหนุ่ม “สเตฟาน ฐสิษฐ์ สินคณาวิวัฒน์” เรียกได้ว่าหายจากวงการไปนานหลายปีเลยทีเดียว ก่อนหน้านี้เจ้าตัวก็เคยออกมาให้สัมภาษณ์ถึงสาเหตุที่เฟดตัวออกจากวงการว่า ขอหันหน้าไปทำงานด้านอสังหาริมทรัพย์กับพี่ ประจวบกับคุณแม่ป่วยหนักเลยตัดสินใจกลับมาดูแลคุณแม่ เพราะตอนที่ถ่ายละครแทบไม่มีเวลาเจอคุณแม่ ล่าสุด หนุ่มสเตฟาน ก็ได้ออกมาไลฟ์สดพูดถึงสาเหตุที่ออกจากวงการอีกครั้งแบบชัดๆว่า

“มีคนถามผมเยอะมาก ว่าทำไมถึงเลิกเล่นละคร อาจจะงงหน่อยนะ แต่มันคือความคิดของผม มันเป็นเหตุผลหลักๆ ผมต้องอธิบายก่อน ผมเข้าวงการเพราะว่ามีคนชวนไปเล่นโฆษณา ชวนไปถ่ายแบบเดินแบบ ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่ ผมเพิ่งเรียนจบกลับมา พอผมมาทำงานถ่ายโฆษณาแป๊บเดียวก็ได้แสนกว่าบาท ได้ตังค์เยอะ มันก็คุ้ม พอทำไปเรื่อยๆ ก็มีคนชวนไปเล่นละคร ผมเล่นละครมาเรื่อยๆ มันเป็นงานที่ สำหรับเด็กคนนึงที่เพิ่งเรียนจบมา มาเล่นละคร ได้เงินเยอะก็เลยเล่น แต่ผมไม่เคยคิดเลยนะว่าผมเป็นดาราหรือพระเอก ผมคิดว่าผมเป็นคนธรรมดาที่มาทำงานในวงการมากกว่า ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมเป็นพระเอก ไปไหนแล้วคนต้องมานั่งเอาใจผม หรือมีสิทธิ์มากกว่าคนทั่วไป ผมแค่อยากจะใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป คนบางคนทำงาน 8 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น เลิกงานอยากทำอะไรก็ทำ ได้ทำเต็มที่

ตอนเด็กๆ ผมอาจจะไร้เดียงสา ที่คิดว่าตอนเล่นละครผมก็เป็นพระเอก พอกลับบ้านผมก็เป็นสามัญชนทั่วไป นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ แล้วมันก็เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่มีความสุขกับการเล่นละครนะ แต่ผมไม่มีความสุขกับการที่ชีวิตผมเป็นดารา ผมเป็นคนโลกส่วนตัวสูง แต่ผมไม่ได้ติสต์นะ ผมไม่เคยทำตัวหยิ่งยโส ผมทำตัวเป็นคนปกติอยู่ในวงการแต่มันอยู่ไม่ได้ คนที่อยู่ในวงการมันต้องทำตัวอยู่ในวงการ แต่ผมทำไม่ได้ วันก่อนผมเป็นดารา จนตอนนี้ผมเลิกเป็นดารา ผมนิสัยอย่างไรผมไม่เคยเปลี่ยน มันอยู่ยาก และผมเหนื่อย เบื่อที่จะต้องทำอะไรตามคนอื่น ผมเป็นคนทำอะไรเพราะผมอยากทำ ผมเป็นคนกลัวการติดคุก กลัวถูกขัง กลัวไม่มีอิสระ ผมอยากใช้ชีวิตตามที่ผมอยากใช้

ผมเล่นละครเป็น 10 ปี ผมได้หยุดนับวันได้เลย ผมได้หยุดสงกรานต์ทุกปี แต่วันพ่อวันแม่ไม่ได้หยุด ผมจำได้มีครั้งนึงผมโกรธคนที่กองถ่ายมากเพราะว่าวันแม่ผมต้องถ่ายละครทั้งวัน ผมถ่ายถึงตอน 8 โมงเช้านะ แล้วผมคิดว่าผมจะได้กลับบ้าน แต่ปรากฏว่าต้องไปอาบน้ำแล้วรีบกลับมา 11 โมงเพราะเราต้องถ่ายต่อ ผมโกรธมาก ผมถามคนที่อยู่ที่กองว่ามึ..ไม่มีแม่เหรอ ไอ้สั… วันนี้วันแม่นะเว้ย มึง…ยังจะให้กูทำงานอีกเหรอ ผมทำงานทุกวัน 10 ปีของผมมันผ่านไปไวเหมือนกะพริบตาจริงๆ นะ เวลามันผ่านไปเร็วมากเลยไม่น่าเชื่อ เพราะว่าผมไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับปัจจุบันเลย ผมใช้เวลามองถึงอนาคตอย่างเดียว อีก 4-5 เดือนผมถ่ายละครเรื่องนี้จบ ก็ก้มหน้าถ่ายไปให้มันเสร็จ จบปั๊บเรื่องใหม่มา ผมก็ต้องก้มหน้าถ่ายไปเรื่อย ผมก้มหน้า 10 ปี จนผมตื่นขึ้นมาอีกที 30 แล้ว การเป็นดาราก็เป็นทาสของสังคม คนมีชื่อเสียงก็เป็นทาสของสังคม ไม่ว่ามีอะไรเกิดขึ้น เราก็จะมีผู้พิพากษาเป็นสังคมเสมอ สังคมจะมามองเรา ตัดสินเรา มาคิดว่าสิ่งที่เราทำดีหรือไม่ดี มาเป็นตัวตัดสินเรา แล้วผมเป็นคนไม่ชอบแบบนั้น ผมชอบเป็นคนที่ตัดสินใจสิ่งที่ตัวเองจะทำ เลือกในสิ่งที่ตัวเองอยากเป็นอยากทำ ผมไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไร ผมไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองผมยังไงแต่ผมไม่ชอบที่คนอื่นคิดว่าเค้ามีสิทธิ์ที่จะมามองเรา ผมไม่ชอบที่เค้าคิดว่าเค้ามีสิทธิ์มาสั่งเรา สอนเรา มาบอกว่าเราควรจะใช้ชีวิตยังไง เราเกิดมาเรามีชีวิตของเรา พ่อแม่เราให้เรามา เราก็อยู่ในครอบครัวของเรา ใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุข คนอื่นไม่มีสิทธิ์ที่จะมายุ่งกับเรา

หลังจากไม่ได้เป็นดารา ผมอาจจะไม่สบาย ไม่ได้มีเงินเยอะเหมือนตอนเป็นดารา หรือหาเงินง่ายเหมือนตอนเป็นดรา แต่ทุกวันผมตื่นมา ผมมีความสุขมากกว่าตอนผมเป็นดาราอีก ผมไม่อยากใช้ชีวิตตัวเองเพื่อคนอื่น แต่ที่ผมออกจากวงการคือตอนแม่ผมไม่สบาย นั่นคือสิ่งที่ผมตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่กลับไปเล่นละคร แม้บางคนอาจจะมีความสุขกับการทำงาน ใช้ชีวิต เป็นตัวที่สร้างมาใส่หน้ากาก บางคนอาจจะมีความสุขไม่ซีเรียส บางคนอาจจะมีความสุขอยู่ในโลกปลอมๆ ผมไม่ได้พูดถึงโลกในวงการนะ หมายถึงโลกทั่วๆไป ถามว่าไม่เสียดายเงินเหรอ ผมเล่นละครเรื่องนึงผมก็ได้เป็นล้านแล้ว ผมโชว์ตัวชั่วโมงนึงก็ได้เป็นแสนแล้ว เมื่อก่อนผมใช้เงินเก่ง ผมกินเหล้าทุกวัน วันละ 5 หมื่น ผมอยากได้รถผมซื้อเงินสดเลย ซื้อของทุกวันแต่ก็ไม่มีความสุขเลย แต่ตอนนี้ผมมาสตรีมเกม เพราะผมชอบเล่นเกม ไม่ได้หวังอะไรเลยนะ คนชอบดูผมเล่นเกมแล้วมีความสุขผมก็ดีใจ มีคนถามผมเยอะนะว่าทำไมถึงออกจากวงการ วันนี้คงได้รู้แล้วว่าเพราะอะไร”