การทำนาของไทในอินเดีย

ในโอกาสครบรอบ ๗๐ ปี ของความสัมพันธ์ไทย-อินเดียนั้น ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) โดยนายพีรพน พิสณุพงศ์ ผู้อำนวยการได้ร่วมกับสถานเอกอัครราชทูตอินเดีย จัดสัมมนาวิชาการ เรื่อง “วัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไท ในประเทศอินเดียขึ้น เมื่อวันเสาร์ที่ ๑๘ พฤศจิกายนที่ผ่านมานั้้น ทำให้หลายคนได้รับรู้ถึงองค์ความรู้และการศึกษากลุ่มชาติพันธุ์ไทในอินเดีย ในด้านอาหาร วัฒนธรรม และภาษา ซึ่งมีทั้งนักวิชาการไทยและนักวิชาการอินเดีย” คือ Dr.Dayananda Borgohain และ Mr.Paim Thee GohainMs.Pari Borgohain  พร้อมกับการแสดงของชาติพันธุ์ไทที่เดินทางมาจากอินเดียหลายกลุ่ม เช่น ไทอาหม ไทคำตี่ จากอินเดีย ไทใหญ่และไทลื้อในไทย ดังนั้นการศึกษาและเรียนรู้ถึงพันธุ์ไทในอินเดียจึงไม่ใช่เรื่องใหม่แต่เป็นการต่อยอดความรู้จากเรื่องกาเลหม่านไตของ อาจารย์บรรจบ พันธุเมธา ที่มีการศึกษาและเดินทางไปมาก่อน ด้วยไทอาหม หรืออัสสัม :หรืออาโหมะ-อาหมนี้เป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มหนึ่งซึ่งอาศัยในรัฐอัสสัมของประเทศอินเดีย เดิมใช้ภาษาอาหมในกลุ่มภาษาย่อยไท-พายัพ ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มภาษากัม-ไทตระกูลภาษาไท-กะได ชาวอาหมในปัจจุบันนั้นหันไปใช้ภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน ต่อมาปลายคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐-๒๑ ชาวอาหมเกิดความสนใจในวัฒนธรรมดั้งเดิมของตน จึงมีพยายามที่จะศึกษาและฟื้นฟูวัฒนธรรมดั้งเดิมมากยิ่งขึ้น ชาวอาหมปัจจุบันนี้มีจำนวนมากกว่าชาวไทกลุ่มอื่นที่อพยพมายังอัสสัมในปี พ.ศ.๒๕๓๓ ชาวอาหมมีจำนวนประชากรราว ๒ ล้านคนในรัฐอัสสัม และรัฐอรุณาจัลประเทศ และมีชาวอัสสัมราว๘ ล้านคนที่อ้างว่ามีบรรพบุรุษหรือสืบเชื้อสายมาจากชาวอาหม

เมื่อราว พ.ศ.๑๗๖๓ ใกล้เคียงกับยุคที่มีการตั้งอาณาจักรสุโขทัยนั้น ชาวไทพวกหนึ่ง ชื่อว่า “อาหม” ได้อพยพเข้ามาในดินแดนนี้ โดยข้ามภูเขาปาดไก่ทางเหนือของพม่า ไทพวกนี้มาจากอาณาจักรไทโบราณอาณาจักรหนึ่ง เรียกว่า “ปง” คือโมกอง(เมืองกอง) ในพม่าทางเหนือ และเริ่มประวัติศาสตร์อาหมเมื่อ พ.ศ.๑๗๙๖ เมื่อเสือก่าฟ้า ปฐมบรมราชวงศ์อาหมได้วางรากฐานในอาณาจักรของพระองค์ ช่วงแรกของชาวอาหมนั้นอพยพมาตามตำนานกล่าวไว้ว่ามีกษัตริย์ พระองค์ ขุนนาง๘ คน ช้าง ๒ เชือก และม้าอีก ๓๐๐ ตัว ประชากร ๙,๐๐๐ คน รวมทั้งสตรี และเด็ก อาหมนั้นเป็นไทพวกเดียวกับไทใหญ่ เมื่อแรกเข้าไป ได้ตั้งภูมิลำเนาลงที่ นามรูป และได้พบชนเจ้าของถิ่นสองข้างข้างหนึ่งคือ ชุติยะซึ่งครองทางตะวันออกของแม่น้ำสุพรรณสิริ อีกข้างหนึ่งมาจากโมราน ยึดครองพื้นที่แม่น้ำทิขุ และแม่น้ำทิหิง

พวกอาหมต้องพิพาทกับพวกโมราน และราวพ.ศ. ๑๗๗๙ อาหมจึงตั้งเมืองหลวงที่อภัยปุระ ต่อมาอีก ๒๐ ปีก็ขยายตัวออกไปตั้งเมืองใหม่ชื่อ เมืองเจ้รายดอย เป็นเมืองหลวงแรกแห่งอาณาจักรอาหม เมื่อย้ายเมืองหลวงไปที่อื่น ก็ยังให้ความสำคัญแก่เมืองเจ้รายดอย พระศพของกษัตริย์จะถูกฝังที่เมืองนี้ เวลาอาหมรบชนะ ก็จะตัดหัวของข้าศึกมาฝังที่เจ้รายดอย ชาวไทอาหมนั้นมีภาษาพูดและตัวหนังสือ มีพงศาวดารของตนเอง คือบุราณจี (Ahom Buranji-อาหม บุราณจี) เป็นเอกสารประวัติศาสตร์ของไทอาหมและส่วนใหญ่บุราณจีนั้นคาดว่าชาวอาหมนั้นอ่านหนังสือไม่ออกตั้งแต่ ๒๐๐-๔๐๐ ปีที่แล้ว พงศาวดารนี้มีเรื่องเกี่ยวกับการสร้างโลก ประวัติต้นตระกูลกษัตริย์อาหม ประเพณี และวัฒนธรรม รวมไปถึงพระราชประวัติกษัตริย์อาหม อาหมเป็นชาวไทที่ไม่ได้รับศาสนาพุทธ เมื่อเสือก่าฟ้านำชาวไทจากเมืองเมาหลวงในรัฐฉานจำนวน ๙๐,๐๐๐ คนข้ามช่องเขาปาดไก่มาตั้งอาณาจักรในลุ่มแม่น้ำพรหมบุตรในปี ค.ศ.๑๗๗๑ และตลอดเวลากว่า ๖๐๐ ปีที่เป็นเอกราชนั้น

สังคมอาหมนั้นไม่ได้รับความเชื่อจากศาสนาพุทธเลยดังนั้นชาวอาหมจึงไม่สูญเสียการบูชาบรรพบุรุษ เพียงแต่หันไปนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดูมากขึ้นเท่านั้น ด้วยเหตุสูญเสียสถานะการปกครองจึงทำให้อาหมกลายเป็นกลุ่มนอกวรรณะ ปัญญาชนชาวอาหมที่เป็นผู้นำในการเลิกนับถือศาสนาฮินดูนั้นได้ทำให้พิธีการบูชาบรรพบุรุษเด่นชัดขึ้น พร้อมทั้งมีการจัดพิธีไหว้ผีเป็นประจำ โดยมีการตั้งหลักไฟ ซึ่งเป็นเสาไม้จุดรายรอบปะรำเล็กๆ ไหว้บรรพบุรุษ รวมไปถึงพิธีบูชาบรรพบุรุษที่เรียกว่า เมด้ำเมผี ครั้งใหญ่ที่สุดในเมืองรังคปุระ แต่ชาวอาหมฮินดูบางส่วนอย่างเช่นในหมู่บ้านบอราโจโหกีจึงมีแนวโน้มหันไปนับถือศาสนาพุทธกันมากขึ้นเพื่อลดปัญหาเกี่ยวกับวรรณะ ดังนั้นการเชื่อมสายสัมพันธ์ไทในอินเดียด้วยการแสดงทางวัฒนธรรมจึงทำให้มีการศึกษาถึงวัฒนธรรมร่วมในอดีตกาลให้ชัดเจน ถือว่าเป็นปฐมบทแห่งพันธุ์ไทด้านตะวันตกที่ห่างไกลกันเสียนานที่ยังไม่ลืมกัน