ยังคงเป็นที่พูดถึงอย่างต่อเนื่องในโซเชียลเกี่ยวกับเพลง 20 ตุลา (*492 222 288) ของศิลปินระดับไอคอล“Sillyfools (ซิลลี่ฟูลส์)” ไม่ว่าจะเป็นพาร์ตดนตรีที่บางเบาเกือบทั้งเพลง, เสียงร้องของนักร้องนำ “ริม-กฤษณะ ปานดอนลาน” ซึ่งแตกต่างจากเพลงก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง รวมถึงเนื้อหาเพลงที่ดาร์กและพาดำดิ่งกันจนหลายคนนำไปตีความหาต้นตอของเนื้อเพลงนี้ ทั้งหมดนี้มันคือความเกินคาดที่ซิลลี่ฟูลส์ไม่เคยทำมาก่อน โดยหนึ่งในทีมโปรดิวเซอร์ “ต้น-จักริน จูประเสริฐ”เผยเบื้องลึกเบื้องหลังว่า

“ที่มาของเพลง 20 ตุลา เริ่มแรกเลยมีอยู่วันหนึ่งหรั่ง (เทวฤทธิ์ ศรีสุขมือเบสและทีมโปรดิวเซอร์) เขาส่งเพลงใหม่มาให้ช่วยฟังหน่อยว่าชอบไหม เป็นกีตาร์โปร่งตีคอร์ดมา ฮัมเมโลดี้มานิดหน่อย ผมฟังผมก็บอกว่าชอบนะ อันนี้มันคอร์ดแบบเพลง “ไหนว่าจะไม่หลอกกัน โครงคอร์ดใกล้กัน หรั่งก็บอกว่าใช่…ผมบอกชอบนะ ผมถามหรั่งไปว่าอยากได้เรียบเรียงแบบตามสูตรหรืออยากลองของใหม่ หรั่งยังไม่ทันตอบ ผมบอกว่ากูขอเปลี่ยนใหม่หมดละกัน อยากเปลี่ยนตามอารมณ์กูในตอนนี้ฟิวส์มันมา ปกติผมจะมีเพลงที่ทำส่วนตัวเก็บไว้เป็นอินเนอร์ส่วนตัว แต่ไม่ค่อยได้มาใช้กับซิลลี่ฟูลส์หรอก แต่เพลงนี้อยากเอามาใช้บ้าง หรั่งบอกโอเคตามสะดวก ตอนผมเรียบเรียงเสร็จ ก็ไลน์บอกหรั่งกับเบียร์ (ฟองเบียร์-ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม)ว่าเสร็จแล้ว แต่บอกก่อนเลยนะว่ามันจะไม่เหมือนเดิม มันจะเป็นเพลงที่คนจะกดข้าม มันเหมือนเพลงที่ทำไว้ฟังคนเดียว หรั่งกับเบียร์มาฟังกลับชอบ เขาเข้าใจในอารมณ์ของเพลง ตอนนั้นผมคิดในใจ โอเคกูรอด (หัวเราะ) เบียร์กับหรั่งเข้ามาฟังคนละวันกันนะ ตอนเบียร์ฟังจบ มันพูดคำแรกว่า ผมฟังแล้วรู้สึกดิ่งวะพี่ มันบอกต้องเป็นเรื่องจริง และผมรู้แล้วว่าจะเขียนเรื่องของใคร แล้วเบียร์ก็กลับบ้านไปเขียนต่อ วันรุ่งขึ้นเขาส่งเนื้อมาให้ฟัง ผมกับหรั่งชอบเลย…ชอบมาก ตอนเนื้อเสร็จยังคุยกับหรั่งว่า เป็นเพลงที่คนกดข้ามแน่ๆ และยังนึกไม่ออกว่าจะเล่นเพลงนี้ในผับกันยังไง? คนมันจะกริบขนาดไหน (หัวเราะ) สงสัยจะได้เล่นเพลงนี้แค่สามสี่ครั้งต่อปีเท่านั้น แต่ช่างเถอะเราชอบเป็นพอ!! (หัวเราะ)”

ตอนทำเพลงนี้อยู่ในอารมณ์ไหน? “ช่วง 8-9 เดือนมานี้ วันไหนที่ผมว่างผมจะขับรถไปที่เดิมๆ อยู่สองสามที่ ไปกินอาหารร้านเดิม ไปเดินที่เดิม ไปนั่งที่เดิม ไปยืนดูเครื่องเล่นเครื่องเดิมที่เขาเคยนั่งเคยเล่น ทุกครั้งที่ไปในใจก็จะแอบหวังว่า ถ้าผมเดินๆ อยู่ จะมีเสียงตะโกนดังๆ เรียกผมจากด้านหลังว่า “พ่อ!!” แล้วก็จะมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ วิ่งเข้ามากอดผม นี่แหละคือภาพความรู้สึกที่อยู่ในหัวตอนทำเพลงนี้ความรู้สึกที่เอามาโซโล่ ความรู้สึกที่เอามาเรียบเรียงดนตรีและเมโลดี้ ผมทำเพลงนี้เพื่อเก็บความรู้สึกและความทรงจำช่วงเวลานี้ของผมไว้ก่อนที่มันจะเลือนลางไปแค่นั้นแหละ โชคดีที่ทุกคนในวงอินกับเพลงไปด้วย ไม่งั้นคงโดนไล่ให้กลับไปทำมาใหม่”