
‘อัษฎางค์’เย้ย’โรม-วิโรจน์’ สว่างจ้าที่สุดในสภาฯ แต่มืดมิดในพรรคตัว
วันพฤหัสบดี ที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2569, 10.50 น.
เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2569 อัษฎางค์ ยมนาค หรือ “เอ็ดดี้” นักวิชาการอิสระ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า ไฟฉายกับแสงเทียนในไร้ส้มธนาธร #อัษฎางค์ยมนาค #อ่านเกมอำนาจ
ใน Nation Debate สาธิต ปิตุเตชะ จากพรรคประชาธิปัตย์ กล่าวถึงกรณี ผู้สมัคร ส.ส.ตาก เขต 2 ของพรรคประชาชน ที่มีพฤติกรรมสีเทา (พัวพันเว็บพนันออนไลน์) โดยระบุว่ามี “คนในพื้นที่” ส่งเรื่องร้องเรียนไปยัง กก.บห.พรรคก่อนหน้านี้ แต่พรรคตรวจสอบแล้วไม่พบพยานหลักฐานพอ จึงยังส่งลงสมัครเลือกตั้งต่อ จนถูกตำรวจ (บช.สอท.) จับกุมเมื่อ 14 ม.ค. 2569
ธนาธรชี้แจงว่า ไม่เคยมีร้องเรียนใดระบุ “เรื่องนี้” (เว็บพนัน) สู่พรรค ถ้ามีให้เอามาแสดง
_______________________________________________
ถ้าผมอยู่ในเวทีดีเบตนั้น จะถือโอกาสนี้พูดกับธนาธร ในประเด็นที่ว่า
“โรม-วิโรจน์” คือ มือปราบคนเทาๆ ของพรรคส้ม ที่รู้ทุกความเคลื่อนไหวของนักการเมืองฝ่ายตรงข้าม แต่นักการเมืองในพรรคตัวเองกลับตาบอดสนิท
จุดที่ สาธิต ปิตุเตชะ โจมตีว่า “มีคนร้องเรียนแล้ว” แต่ธนาธรแย้งว่า “หลักฐานไม่พอ” ซึ่งในทางการเมือง นี่คือช่องว่างที่ทำให้ “คนเทาๆ” ลอดผ่านตะแกรงร่อนเข้ามาได้ เพราะพรรครอใบเสร็จที่ชัดเจนเกินไปจนสายเกินแก้
ธุรกิจสีเทายุคเก่า (บ่อน ซ่อง หวย) มักมีสถานที่และผู้มีอิทธิพลที่คนในพื้นที่รู้กันทั่ว แต่ “เว็บพนันออนไลน์” ซับซ้อนกว่านั้น
คนทำเว็บพนันรุ่นใหม่ มักสร้างภาพลักษณ์เป็น “นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง” รวยจากคริปโตฯ หรือธุรกิจออนไลน์ ซึ่งดูผิวเผินแล้ว “เข้ากันได้ดี” กับ DNA ของพรรคประชาชน
ภาพลักษณ์นี้อาจทำให้ระบบตรวจสอบภายในของพรรคเกิด ความลำเอียงเข้าข้าง ว่าคนนี้คือคนรุ่นใหม่ที่ประสบความสำเร็จ โดยไม่ได้เอะใจถึงที่มาของรายได้
ปัญหาเชิงโครงสร้างคือ การขยายตัวที่เร็วกว่าระบบคัดกรอง
พรรคประชาชนพยายามส่งผู้สมัครให้ครบทุกเขต (รวมถึงพื้นที่ยากๆ อย่าง ตาก เขต 2)
เมื่อพรรคต้องการขยายฐานเสียงในต่างจังหวัด จำเป็นต้องพึ่งพา “ตัวตึงในพื้นที่” ซึ่งบางครั้ง ตัวตึงเหล่านั้นอาจมีเบื้องหลังที่พรรคส่วนกลาง ที่นั่งอยู่ กทม. มองไม่เห็น หรือตรวจสอบได้ไม่ลึกซึ้งพอ ยิ่งเป็นพื้นที่ไกลปืนเที่ยง
กรณีนี้สะท้อนว่า “ความสามารถในการแฉรัฐบาล” ไม่เท่ากับ “ความสามารถในการบริหารความเสี่ยงองค์กร
พรรคประชาชนเล่นเกมรุกกับนพรรคการเมืองฝ่ายตรงข้าม แต่ระบบคัดกรองคนของพรรคยังมีรูรั่วใหญ่ที่ปล่อยให้ “ทุนสีเทา” แฝงตัวเข้ามาในคราบ “คนรุ่นใหม่” ได้
นี่คือบทเรียนราคาแพงที่ทำให้เห็นว่า แม้จะมี “ไฟฉาย” ที่สว่างจ้าที่สุดในสภา (โรม/วิโรจน์) แต่ในพรรคตนเองกลับกลายเป็นเพียง”แสงเทียนมืดๆ ที่มองไม่เห็นอะไรที่มันมีอยู่ชัดๆ “
ไฟฉายคือ เทคโนโลยี
แสงเทียนคือ ความโบราณ
ภายนอกดูเป็นคนร่วมสมัยหรือทันสมัย
แต่ภายใน โบราณสิ้นดี
นี่แหละ ”ไฟฉายกับแสงเทียน ของในไร้ส้มธนาธร“