ผลการศึกษาล่าสุดของทีมวิจัยประจำมหาวิทยาลัยลิงโคปิ้ง (Linköping University) ของสวีเดน ซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร Scientific Reports ระบุว่า ปริมาณของฮอร์โมนคอร์ติซอล ฮอร์โมนเครียดที่ตกค้างอยู่ในเส้นผมของมนุษย์และในเส้นขนของสุนัขที่เลี้ยงไว้ มีความเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางเดียวกันเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มที่เจ้าของสุนัขมีบุคลิกภาพแบบวิตกจริต (Neuroticism) ซึ่งมีความวิตกกังวลสูงและอารมณ์อ่อนไหวง่าย โดยปัจจัยทั่วไปที่อาจมีผลต่อความเครียดของสุนัข เช่น สภาพแวดล้อม ที่อยู่อาศัย ชั่วโมงการทำงานของเจ้าของ รวมทั้งสัตว์เลี้ยงตัวอื่นที่อยู่ร่วมบ้าน ไม่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงระดับฮอร์โมนเครียดในสุนัขแต่อย่างใด ส่วนปัจจัยเดียวที่พบว่ามีความสัมพันธ์กับระดับฮอร์โมนดังกล่าว คือระดับความเครียดและวิตกกังวลของเจ้าของสุนัข ตามปกติแล้วร่างกายของคนและสัตว์จะผลิตฮอร์โมนคอร์ติซอลเพิ่มสูงขึ้น หากอยู่ในภาวะเครียด วิตกกังวล ตกใจหรือหวาดกลัว ซึ่งในระยะยาวฮอร์โมนเครียดนี้จะทำให้เส้นผมและเส้นขนงอกยาวได้ช้าลง