ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือเส้นทางเศรษฐี

http://info.matichon.co.th/rich/rich.php?srctag=07072010958&srcday=2015-09-01&search=no

เดินเล่นต่างแดน

อ้อมแอ้ม ณ แอลเอ

สิงคโปร์ 50 ปี วางอดีตกันลงเสียบ้างนะ

ฉันเพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ตัวเองอยากแสดงอารมณ์มากๆ ไป 2 เหตุการณ์ หนึ่งคือ ครบรอบ 50 ปีการก่อตั้งประเทศของสิงคโปร์ และสองคือ การครบรอบ 70 ปีการถล่มฮิโรชิมาและนางาซากิที่ญี่ปุ่น ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกจะยุติลง

ฉันผูกพันกับสิงคโปร์ มีเพื่อนรักที่เก่ง ฉลาด เป็นมืออาชีพ แล้วก็นิสัยใจคอดีอยู่ประเทศนี้หลายคน เป็นเพื่อนร่วมงานก็มี ทำงานมาด้วยกันอย่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ฉันเคยใช้ชีวิตอยู่ในสิงคโปร์ไม่ยาวนัก แต่ได้รับน้ำใจมากมายจากคนที่นั่น ฉันจึงงงนักที่คนไทยชอบมโนเอาว่าคนสิงคโปร์ไม่มีน้ำใจ คนพูดเคยพูดกับคนสิงคโปร์สักกี่คนไม่รู้

หรืออย่างที่คนชอบโวยว่าสิงคโปร์ค่าครองชีพสูง ฉันไปใช้ชีวิตมา ฉันก็ขอเถียงหัวชนฝาหลังชนกำแพงว่าไม่จริง เรื่องแพงไม่แพงนี่พูดกันปาวๆ โดยไม่ดูสิ่งแวดล้อมของแต่ละประเทศมันก็จะกลายเป็นโจ๊กเสียเปล่าๆ

คนสิงคโปร์รายได้ขั้นต่ำเดือนละเกือบแสนบาท ถ้าเขาจะกินบะหมี่ชามละ 4 ดอลลาร์สิงคโปร์ หรือราว 100 บาท มันจะแพงตรงไหน?

ฉันว่าเขาจัดการได้ดีมากด้วยซ้ำในเรื่องจัดหาอาหารราคาเหมาะสม รสชาติดี คุณภาพดี ให้คนเขาได้กิน ทั่วเกาะเขามีศูนย์อาหารขายอาหารมากมายหลายอย่าง รสชาติดี ขายกันมาหลายชั่วคน สถานที่สะอาดพอใช้ ราคาไม่แพง (กลับไปที่เรื่องมาตรฐานรายได้เขาอีกรอบนะ) ถ้ารายได้เกือบแสนกินข้าววันละ 500 บาทมันแพงตรงไหน บ้านเรือนรัฐบาลหาให้ในราคาถูก เป็นเจ้าของตลอดชีวิต คือไม่ว่าจะยากจนตกต่ำแค่ไหน คนสิงคโปร์ก็จะมีบ้านอยู่

ดังนั้น ใครที่เดินผ่านไม่กี่วัน ไปช็อปปิ้งย่านที่มันแพงๆ ไม่เคยไปศึกษาว่าชาวบ้านเขาอยู่กันยังไง แล้วยังจะบ่นต่อเพื่อบอกว่าตัวเองก็รู้จักสิงคโปร์ ก็ขอให้บ่นเบาๆ แต่ในแวดวง อย่าดังเพราะอายเขา

ส่วนญี่ปุ่นนั้น ฉันผูกพันยาวนานยิ่งกว่า มีเพื่อนฝูงที่รู้จักกันมาเกือบ 30 ปี รักกันดี ดังนั้น เวลาญี่ปุ่นมีปัญหาอะไร ฉันจึงอดจะทุกข์ร้อนด้วยไม่ได้ คราวสึนามิ ฉันก็ร้องไห้หงิงๆ เมื่อเห็นเมืองเซนไดที่ฉันเคยไปใช้ชีวิตช่วงสั้นๆ พังราบพร้อมกับชีวิตคนมากมาย

แล้วเวลาเขาครบรอบการถล่มญี่ปุ่นด้วยนิวเคลียร์ทุกเดือนสิงหาคม ฉันก็จะรู้สึกเศร้าไปกับเขาด้วย ทั้งที่ก็รู้เต็มอกว่ากว่าจะมาถึงวันที่ฮิโรชิมากับนางาซากิถูกถล่ม ญี่ปุ่นก็เปรี้ยวเกรี้ยวกราดล่อเป้ามิใช่ย่อย

เวลาผ่านไป อายุเพิ่มขึ้น เพื่อนมากขึ้น หลายอย่างในชีวิตฉันก็ไม่ง่ายเหมือนเคย อย่างเรื่องชื่นชมคนสิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์ ฉันก็ต้องระวังไม่ให้ประเจิดประเจ้อมาก เพราะฉันก็มีเพื่อนรักเป็นชาวมาเลเซียหลายคน และเขาก็ดันมีประวัติศาสตร์ปีนเกลียวกันมา มาเลเซียไม่แฮปปี้นักที่เห็นสิงคโปร์เจริญรุดข้ามหน้าข้ามตา ดังนั้น เวลาฉันจะชื่นชมอะไร ฉันต้องระวังมาก

เรื่องญี่ปุ่นนั้นยิ่งหนัก ฉันมีเพื่อนเชื้อชาติจีนมากมาย ทั้งจีนแผ่นดินใหญ่ จีนในอเมริกา จีนในเอเชีย ทั้งหมดต่างมีญี่ปุ่นอยู่ในความทรงจำแบบเลวร้ายมาก คราวสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพญี่ปุ่นทำสงครามเวอร์วังมาก รุกรานไม่หยุด แล้วก็มีหลายเหตุการณ์ที่ทำร้ายจิตใจคนจีนสาหัส กรณีฆ่าหมู่ที่เมืองนานกิง ประเทศจีน ในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองอยู่ ก็เป็นเรื่องที่คนจีนไม่ยอมลืม ไหนจะเหตุการณ์เกณฑ์หญิงเกาหลีใต้มาเป็นนางบำเรอในกองทัพ เรื่องพวกนี้ก็ยากที่จะลืมสำหรับคนเกาหลีนะ

คนที่เคยไปเยี่ยมอนุสรณ์สถานที่ฮิโรชิมา ที่เขาสร้างรำลึกถึงเหตุการณ์ถูกถล่มด้วยนิวเคลียร์ คงรู้สึกถึงความหดหู่หม่นมัวที่ครอบคลุมไปทั่ว พวกไม่เกี่ยวข้องอะไรกับใครเขาก็เศร้าตามไปด้วย ฉันไปครั้งแรกเมื่ออายุ 20 กว่า ต่อมน้ำตาแตกเมื่อเห็นภาพคนเสียชีวิต ทั้งลูกเล็กเด็กแดงนอนกองพะเนิน เขามีทั้งวิดีโอและนิทรรศการให้ดูอย่างละเอียด

ตอนไปครั้งแรกฉันไปในฐานะแขกของสมาคมสื่อของญี่ปุ่น เขาจัดให้ดูนิทรรศการอย่างสมเกียรติ ก่อนออกมาเขาให้ลงนามในสมุดเยี่ยมด้วย ฉันก็ว่าของฉันไปสุดอารมณ์ เขียนไปน้ำตาหยดแหมะไป

แต่เพื่อนจีนแผ่นดินใหญ่ ที่ยืนอัดบุหรี่มาตั้งแต่แรกที่เหยียบเข้าไปในอนุสรณ์สถาน คว้าสมุดไปเขียนว่า “ตอแหล! ทีอย่างนี้จำเก่งนักนะมึง ทีนานกิงมึงไม่เอามาเล่ามั่งล่ะวะ” เจ้าภาพมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่คนญี่ปุ่นนี่ก็สุภาพมากนะ เขาก้มหัวรับสมุดนั้นคืนไปอย่างสงบ ถ้าเป็นประเทศอื่นมีชกกันแล้ว กระนั้นฉันก็สังเกตเห็นเพื่อนญี่ปุ่นของฉันหลายคนหายใจแรง และไม่พูดอะไรอีกเลยตลอดวันนั้น

ไม่ว่าเรื่องราวทั้งหมด มันจะเลวร้ายแค่ไหน ใครจะผิด ใครจะถูก มันต่างเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วทั้งสิ้น เราไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่บรรพบุรุษของเราบางคนทำไว้ได้ เราทำได้เพียงแค่ยอมรับ ยอมรับว่าเราและบรรพบุรุษเราก็คือมนุษย์ ที่ผิดพลาดล้มเหลวเลวทรามดีเลิศสลับกันไป เรียนรู้เพื่อจะไม่ซ้ำรอยนั้น เราทำได้แค่นั้น การยึดเอาอดีตมาทำร้ายกันไม่ก่อประโยชน์อันใด

สิงคโปร์เป็นประเทศใหม่ อดีตเขาสั้น เขาเลยไม่มีเรื่องให้ขุ่นข้องเคืองแค้นมากมาย ประเทศเขาเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวก็เหนื่อยหนักหนาแล้ว ถ้ามัวแต่วุ่นวายเกลียดคนนั้นชังคนนี้ สิงคโปร์คงมาไม่ถึงวันนี้

ที่สุดฉันก็จบตรงที่ปลื้มสิงคโปร์อีกจนได้ วันนี้ฉันพาไปเที่ยวตลาดสิงคโปร์อีกรอบ แล้วอย่าไปบอกเพื่อนมาเลเซียฉันนะ