#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/599170

ผู้มีใจอันหนักแน่น เหมือนพื้นพสุธาหน้าแผ่นดิน ไม่มีสิ่งที่จะมาทำให้สั่นสะเทือนได้ : หลวงปู่สิม

วันพุธ ที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2564, 19.05 น.

“จงเป็นผู้ยกจิตใจนี้ให้มีพละกำลัง ให้มีความสามารถอาจหาญเต็มที่ ถ้าจิตใจผู้รู้อยู่ภายใน มีความสงบตั้งมั่นไม่หวั่นไหว ไม่มีอะไรกลัว ความกลัวย่อมหมดไป ความลุ่มหลงมัวเมาต่างๆย่อมหมดไป เหลือแต่จิตใจที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ใสสะอาดปราศจากมลทินโทษ เป็นผู้มีใจอันหนักแน่น เหมือนพื้นพสุธาหน้าแผ่นดิน ไม่มีสิ่งที่จะมาทำให้สั่นสะเทือนได้” โอวาทธรรม พระอาจารย์สิม พุทธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/598910

‘คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนสาด’ : โอวาทธรรมหลวงปู่สิม

วันอังคาร ที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.22 น.

“มนุษย์เกิดมาไม่ใช่จะมีแต่คนรักกัน คนชังกัน คนหาข้อที่ทำลายชีวิตของเราก็มีอยู่ แต่เราไม่รู้ คนเกลียดคนชังก็มี คนรักนั้นมีน้อย คนชังนั้นมีมาก คนโบราณจึงแต่งคำสอนใจไว้ว่าคนที่มีความรักนั้นมีเท่าผืนหนัง เหมือนหนังวัวหนังควายมันมีจำกัด แต่ว่าคนชังนั้นมีเท่าผืนเสื่อ คนชังมันมีได้เต็มโลก มันมากกว่าคนรัก 

ฉะนั้นอย่าไปหลงคนรัก อย่าไปหลงอารมณ์กิเลส คนชังคนคอยเบียนเบียนมาก แต่เขาไม่บอกให้รู้ เพราะบอกให้รู้มันก็ไม่พอใจของคน แต่ว่าคนที่ชอบคอพอใจกันทั้งนั้น คนหนึ่งสองคนก็รู้มาบอกว่า ข้าพเจ้าเคารพ นับถือท่าน แต่คนชังเขาไม่บอก

โน่นละถึงฆ่ากันตายกลางถนนหนทางเป็นศพไปแล้ว แก้ไม่ได้อันนี้เค้าจึงแต่งคำกลอนว่า คนรักมีเท่าผืนหนัง คือน้อยนิดเดียวนะ คนชังเท่าผืนเสื่อสาด คนชังมันเห็นได้เต็มโลก คนทั้งโลกมาก คนรักคนชอบ พอใจมันน้อย คนชังมันมาก คือเป็นการเตือนใจทุกคนนั้นเอง”

โอวาทธรรม พระอาจารย์สิม พุทธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/598670

ฝึกหัดวิชาว่ายน้ำไว้ให้ดี…วิชาว่ายน้ำนี้แหละเป็นเหมือนกับว่าบุญบารมี : หลวงปู่สิม

วันจันทร์ ที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.49 น.

“การเกิดการตายเป็นธรรมดาของสังขาร บุญบารมีที่เราบำเพ็ญมา บำเพ็ญอยู่ จะบำเพ็ญต่อไป…อันนี้สำคัญกว่าชีวิต ชีวิตนั้นเอาแน่นอนไม่ได้ มันจะแตกดับทำลายตายเมื่อใดเวลาใดเราก็ห้ามไม่ได้ แต่ทาน ศีล ภาวนา ในจิตใจของเรานั้นเราต้องทำเอง ปฏิบัติเอง บำเพ็ญให้ได้ให้ถึงตามสติกำลัง ความพากเพียรพยายาม ความอดความทนของเราอีกทีหนึ่ง เปรียบอุปมาเหมือนอย่างว่า คนเราที่เกิดมาในโลกนี้เมื่อเราเกิดมาเป็นเด็กเป็นคนหนุ่ม “วิชาว่ายน้ำ” เราจะไม่หัดไม่ได้ เวลาตกน้ำเราก็ตายเพราะไม่ได้หัดวิชาว่ายน้ำ

วิชาว่ายน้ำนี้แหละเป็นเหมือนกับว่า “บุญบารมี” ที่เราบำเพ็ญในทาน ในศีล ในภาวนา มารวมอยู่ที่ตัวบุคคลผู้นั้น บุคคลผู้นั้นได้ฝึกหัดฝึกซ้อมวิธีว่ายน้ำ เวลาไปเรือไปแพหรือมีอะไรเกิดขึ้น เกิดเรือล่ม แพจม บุคคลผู้นั้นจะไม่ตาย เพราะเรือล่มแพจม เพราะเขาฝึกวิชาว่ายน้ำไว้ คนนั้นจะลอยน้ำได้ ไม่ตาย ฝั่งที่ไหนเขาลอยข้ามไปได้ เปรียบเหมือนเรามีทาน มีศีล มีภาวนา อยู่ที่กาย วาจา จิตของเราอยู่ทุกลมหายใจ.

โอวาทธรรม พระอาจารย์สิม พุทธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/598261

อีกไม่นานความตายนั้นก็จะเข้ามาถึงตัวเราทุกคน : หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร

วันเสาร์ ที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.07 น.

ท่านว่าคนเราเกิดมาบนโลกนี้ ความแก่ความชรา มันก็ไล่ติดตามอยู่เสมอ ความเจ็บไข้ได้ป่วยก็ไล่ติดตามอยู่เสมอ มรณภัยคือความตาย ขยับใกล้เข้ามาทุกวันคืน ท่านเปรียบอุปมาเหมือนหมาไล่เนื้อในป่า สมัยโบราณเขาเอาหมาไปไล่เนื้อ ไล่สัตว์ป่ามากินเป็นอาหาร เมื่อสุนัขมันเห็นสัตว์ป่ามันก็ไล่ ไป เมื่อสุนัขไล่ไปไล่อยู่ไม่หยุด ไม่หย่อนก็ย่อมมีเวลาทัน ทันเนื้อสัตว์ป่านั้น เมื่อทันที่ไหนมันก็กัดเอาจนเนื้อตัวนั้นตายไป

ที่เราเกิดมาแล้วนี้มันได้ชื่อว่า เหมือนหมาไล่เนื้อมาโดยลำดับ มันใกล้เข้ามาเป็นลำดับๆ ฉะนั้นพระพุทธเจ้า พระองค์จึงทรงเตือนว่า ให้ภาวนามรณกรรมฐานไว้ มรณํ เม ภวิสสติ ให้พากันภาวนา ให้นึกถึงว่าความตายมันใกล้เข้ามา ไล่เข้ามาโดยลำดับ

อีกไม่นานความตายนั้นก็จะเข้ามาถึงตัวเราทุกคน แต่ทุกวันนี้มันก็ใกล้เข้ามา เดี๋ยวก็ได้ข่าวว่าคนนั้น คนนี้ตาย พระเณร พระท่านผู้เฒ่าผู้แก่ตายไป นี่คือว่ามันเหมือนหมาไล่เนื้อ เมื่อมาทันเวลาใด หมามันไม่ได้ยกเว้น มันกัดเอาจนเนื้อตัวนั้นตายไป ชราความแก่ พยาธิความเจ็บไข้ มรณภัยคือความตายอันมันไล่ติดตามตัวเรา อันมันไล่ติดตามเราท่าน ทั้งหลายอยู่นี้ ถ้าเราไม่รีบเร่งภาวนา ไม่ตั้งอกตั้งใจปฏิบัติให้ดีแล้ว เมื่อมรณภัยคือความตายมาถึงเข้าบุคคลผู้นั้น ย่อมมีความพลั้งเผลอ ลุ่มหลงเพราะไม่ได้ประกอบกระทำในภาวนาไว้ให้เพียงพอ ยิ่งเมื่อความแก่ชรา แก่ตัวมาเท่าไร พยาธิ โรคา มันก็มากขึ้น สติสตัง ก็ต้องตั้งขึ้นมา ให้มีสติ ความระลึกได้ จิตใจจึงจะตั้งมั่นในสมาธิภาวนาได้ ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วจิตใจก็จะฟุ้งไปซ่านมา แส่ส่ายหาอารมณ์ต่างๆ ไม่มีที่จบที่สิ้น

โอวาทธรรม พระญาณสิทธาจารย์ (หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร) คัดมาจาก หนังสือพุทธาจารานุสรณ์ ขอบคุณลานธรรมจักร

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/598087

‘ลมแรงนั้นนานๆจึงจะพัดมาทีหนึ่ง แต่ลมปากมนุษย์มันพัดอยู่ทุกวันเวลา’ โอวาทธรรม หลวงปู่สิม

วันศุกร์ ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.06 น.

“…ลมปากมนุษย์มันพอใจมันก็ว่าให้ดีที่ลมปากมนุษย์ มันไม่พอใจมันก็ด่าให้ว่าให้ อย่าไปเป็นทุกข์เป็นร้อนทำใจของเราให้วางเฉย พุทโธอยู่ในดวงใจให้จิตใจเย็นสบายเป็นเครื่องอยู่เครื่องอาศัยภายในใจของเรานี่เอง บางคนเมื่อถูกความคิดเตียนนินทาเหมือนเอาน้ำร้อนมาลวกเข้าไป เต้นเหย็งๆ คือว่าไม่ภาวนา ว่าลมแรงยังไม่แรงเท่าลมปาก เขาว่าอย่างนั้น

ลมแรงนั้นนานๆ จึงจะพัดมาทีหนึ่ง แต่ลมปากมนุษย์มันพัดอยู่ทุกวันเวลา ใครไม่ภาวนาก็เป็นทุกข์เป็นร้อนถ้าเขาสรรเสริญเราก็ไม่ควรดีใจ ถ้าเขานินทาว่าร้ายป้ายสีก็ไม่ควรเสียใจ เพราะความสรรเสริญนินทานี้ ไม่มีอะไรเที่ยงแท้แน่นอน ความเที่ยงแท้แน่นอนมันอยู่ในจิตใจทุกคน ตั้งจิตตั้งใจให้มั่นคง…” โอวาทธรรม หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง จ.เชียงใหม่ ขอบคุณลานธรรมจักร

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/597834

ให้ตั้งจิตเจตนาภาวนาสอนใจของตนให้เว้นจากบาป ให้คิดอยู่ในสิ่งที่เป็นบุญเป็นกุศล : หลวงปู่สิม

วันพฤหัสบดี ที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.25 น.

“…สิ่งใดไม่ดีไม่งามเราก็ให้พากันเลิกละออกไป ให้ตั้งจิตเจตนาภาวนาสอนใจของตนให้เว้นจากบาป ให้คิดอยู่ในสิ่งที่เป็นบุญเป็นกุศล บุญกุศลอันเกิดขึ้นจากการนึกน้อมภาวนานี้ให้มีอยู่ตลอดเวลา เราไปโกรธให้ใครก็ไม่ต้องไปโกรธอีก มีความโกรธอยู่ในใจก็ให้เลิกละออกไป เพ่งเล็งในใจให้มนุษย์และสัตว์ทั้งหลายมีความสุขกายสบายใจ เรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอย่าไปทำให้มันเดือดเนื้อร้อนใจขึ้นมา

เอาภาวนานี้แหละมัดจิตใจของเราให้อยู่ ไม่ให้ไปที่ไหนทุกลมหายใจเข้าทุกลมหายใจออก พระพุทธเจ้าสอนพระอานนท์พุทธอุปัฏฐากว่า ดูก่อนอานนท์วันหนึ่งวันหนึ่งนั้นให้นึกถึงความตายให้ทุกลมหายใจเข้าออก ถ้าผู้ใดนึกได้ทุกลมหายใจเข้าออกซึ่งความตายจิตใจก็ตกอยู่ในความไม่ประมาท ถ้าหมดวันหมดคืนหมดคืนหมดเดือนหมดปีบางคนตลอดชาติไม่ได้นึกว่าเราต้องตาย เป็นความประมาท คือจิตมันประมาทมัวเมา

ถ้านึกได้ทุกลมหายใจเข้าไปว่า เราต้องตายเวลาลมหายใจเข้าไปนี่ก็ได้ เวลาลมหายใจออกมาเราต้องตายก็ได้ เมื่อนึกน้อมอย่างนี้จิตใจก็จะได้มั่นคง สงบระงับ ใจที่เกิดโกรธ อิจฉาพยาบาท อาฆาตจองเวร เกลียดชังคนใดคนหนึ่งสัตว์ตัวไหนตัวหนึ่งก็จะไม่มีในใจนั้น จิตใจเราทุกคนก็จะเย็นใจ คือ ใจไม่โกรธ ใจไม่โลภอยากได้ของใคร ใจไม่หลงใหลตามรูปเสียงกลิ่นรสโผฏฐัพพะธรรมารมณ์ ที่ว่า ใจดีใจงามใจทำบุญ วาจาพูดกล่าวในสิ่งที่เป็นบุญ ความประพฤติทางกายทางวาจาได้แก่ คำพูด การนึกน้อมในใจชื่อว่าภาวนา

จงพากันนึกน้อมอยู่ในคุณของพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าท่านทำดีด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยดวงใจ ท่านทำดีทุกวันทุกคืน ทุกอิริยาบถยืน เดิน นั่ง นอน เราทุกคนขอให้ตั้งจิตเจตนาใจของเราให้ได้ตั้งแต่วันนี้เดี๋ยวนี้เป็นต้นไป…” 

โอวาทธรรม หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง จ.เชียงใหม่ ขอบคุณลานธรรมจักร

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/597601

คนที่ชอบด่าหรือใส่ร้ายผู้อื่น กรรมจะมาเร็วมาก มีผลร้ายแรงมาก : โอวาทธรรมหลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ

วันพุธ ที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.16 น.

หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ วัดสะแก ต.ธนู อ.อุทัย จ.พระนครศรีอยุธยา สอนว่า… “… คนที่ชอบด่าหรือใส่ร้ายผู้อื่น กรรมจะมาเร็วมาก เป็นกรรมทางวาจา มีผลร้ายแรงมาก เพราะกรรมนี้สร้างได้ง่าย แต่เขาไม่รู้หรอกว่าผลของกรรมเมื่อส่งผลจะร้ายแรงเพียงไรคำพูดนั้นสำคัญมาก บางคนพูดไม่ดีกับผู้อื่น จนเป็นเหตุถึงโกรธเกลียดกันชั่วชีวิตก็มี บางรายคำพูดเพียงไม่กี่คำ ก็ทำให้ไม่พูดกันไปหลายปี คนส่วนมากที่ขึ้นโรงขึ้นศาล หรือทะเลาะกันจนไปถึงฆ่ากันตายก็เพราะคำพูดที่ไม่ดีนี่แหละ …”

“… คนที่ชอบด่าหรือใส่ร้ายผู้อื่นรวมไปถึงการพูดไม่ดีต่างๆ กับคนอื่นนั้น กรรมจะมาเร็วมาก เขาผู้นั้นจะเป็นคนที่มีศัตรูทั้งภายนอก และภายใน ไม่เป็นที่รักของคนทั่วไป ตรงกันข้ามกับเป็นคนที่น่ารังเกียจแก่คนทั้งหลาย กรรมนี้จะทำให้เขามีเรื่องและเดือดร้อนอยู่เสมอๆ ทั้งทางกาย และทางใจ บางคนทำกรรมนี้ไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้ตัว พอกรรมดีที่ตนเคยสร้างมาแต่ปางก่อนหมดหรือเหลือน้อยลง กรรมชั่วที่สร้างนี้ก็จะสนองเขาอย่างหนักทั้งในภพนี้และภพหน้า …”

“… กรรมทางวาจามีร้ายแรงมาก การที่เราพูดใส่ร้าย หรือพูดไม่ดีจนทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน และเสียใจ หรือไปพูดทำลายความหวังต่างๆ ของเขาถ้ารู้ตัวให้หยุดเสีย ถ้าไม่หยุดหรือเลิกทำเสียกรรมไม่สนองแต่ในชาตินี้ พอตายลงไปยังต้องไปใข้กรรมยังนรกตามขุมต่างๆ อีก …”

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/597358

ความตายนี้ให้เรานึกเตือนจิตเตือนใจเราให้ได้ : หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร

วันอังคาร ที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.07 น.

คำว่า “ปัจจุบัน” คำว่าเดี๋ยวนี้นั้นให้ดู “ลมหายใจ” ก็รู้ ลมที่เข้าออกอยู่เดี๋ยวนี้เวลานี้เป็นปัจจุบัน อดีตมันล่วงไปแล้ว ก็ไม่ต้องไปเป็นทุกข์เป็นร้อนเพราะสิ่งใดล่วงไปแล้วสิ่งนั้นก็หมดไปแล้ว สิ่งใดที่ยังไม่มาถึงสิ่งนั้นก็ยังไม่มาถึง ไม่ควรไปคิดคำนึง ดีใจเสียใจเป็นเรื่องของกิเลส เวลานี้เรามาละกิเลส ละกิเลสราคะตัณหา ละกิเลสโทสะ ละกิเลสโมหะ

กิเลสเหล่านี้มันอยู่ที่จิตใจหลง จิตใจไม่ภาวนา จิตใจไม่รู้สึกในใจของตัวเองอยู่ ให้มารู้สึกในเวลาปัจจุบันนี้ว่า “มรณํ เม ภวิสฺสติ” มรณะ มะระณัง คือความตายนี้ให้เรานึกเตือนจิตเตือนใจเราให้ได้ เดี๋ยวนี้ที่เราจำได้ว่าความตาย ก็มักจะเห็นว่าคนโน้นตาย คนนี้ตาย ที่ล่วงมาแล้วบ้าง อันความตายที่มันมีอยู่ในตัวเราต้องมองให้เห็น อะไรที่มันอยู่ในตัวของเราที่มันตายไป คำว่าตายไปคือมันหมดไป สิ้นไป เปลี่ยนแปลงไป นั่นล่ะคือมันตายไป

แรกเริ่มเดิมทีทุกคนก่อนที่จะได้มาเกิดเป็นมนุษย์ในโลกนี้ เราทุกคนไปปฏิสนธิวิญญาณในครรภ์มารดาทุกคน เมื่อได้นานเก้าเดือนสิบเดือนก็อยู่ไม่ได้ จำเป็นต้องคลอดออกมา ที่คลอดออกมานั้นก็คือว่า ตายจากในท้องแม่มาอยู่ข้างนอก อันนั้นก็ตายอย่างหนึ่ง แสดงว่าแต่ก่อนอยู่ในท้องแม่ในท้องมารดา เมื่อได้เก้าเดือนสิบเดือนแล้วไปไหนมาไหนลำบาก อุ้มท้องไปอย่างนั้นแหละ เพราะมันยังไม่ได้มาเกิดมันยังไม่คลอด พอคลอดออกมาแล้วก็มาอยู่ข้างนอก แล้วก็ให้เตือนใจเราว่า เกิดหรือว่าอยู่ในท้องแม่ลำบากลำบนที่สุด บางคนในท้องแม่คนเดียวอยู่ได้ตั้งสองคนสามคนขึ้นไปก็ยังมี ความทุกข์อยู่ในท้องแม่นั้นท่านว่ามีความลำบากที่สุด ที่จะแก้ได้ก็คือว่าแก้ภาวนานี่แหละ ไม่ให้จิตใจมาหลงในรูปในเสียงในกลิ่นในรสในโผฐฐัพพะธรรมารมณ์ แล้วจิตใจอันนี้จะไม่ได้ไปนอนในท้องแม่อันแสนทุกขเวทนานั้น

แต่เมื่อคลอดออกมาเกิดออกมาอยู่ข้างนอกแล้วเราก็มักจะลืม ให้นึกดูเสียเวลานี้ว่า ความทุกข์ที่เราอยู่ในท้องแม่ลำบากที่สุด แล้วเป็นสิ่งปฏิกูลโสโครกที่สุดการอยู่ในท้องมารดา ที่เราเกิดมานี้ก็คือว่า มันตายออกมานั่นเอง แต่คนเราไม่เรียกว่าตาย ตายคือมันเคลื่อนที่ไปจากที่หนึ่งไปที่หนึ่ง มาร้องไห้น้ำตาไหลอยู่ภายนอกอีกหลายเดือนหลายเวลาเหมือนกัน ที่เราว่าปวดแข้งปวดขาเวลาภาวนานี้มันเป็นเรื่องเล็ก เวลาเราอยู่ในท้องแม่นั้นเจ็บกว่านี้ยังทนได้ตั้งสิบเดือน การนั่งภาวนาข้างนอกไม่ถึงสิบเดือน ชั่วโมงหรือว่าสามสิบนาทีกว่าๆ ต้องมีความอดทน เราจะภาวนาแก้กิเลสในใจนี้แหละจึงจะไม่มานอนในท้องแม่อีก
…………………….

โอวาทธรรม พระอาจารย์สิม พุทฺธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง ต.บ้านถ้ำ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ ขอบคุณลานธรรมจักร

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/597060

‘เมื่อเราต้องการสิ่งใด ต้องมีความพากเพียรพยายามในสิ่งนั้น จึงจะสำเร็จได้’ : พระอาจารย์สิม

วันจันทร์ ที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.16 น.

เพราะว่าจิตใจคนเรานั้นท่านว่า กิเลสในใจนั้นมันชอบไหลไปในทางที่ต่ำ ไม่ว่าอารมณ์เรื่องราวใดๆ มันต่ำจริงที่เรียกว่าไปตามกิเลสนั้นแหละเรียกว่ามันต่ อารมณ์ต่ำนั้นมันพาให้จิตใจเราหลงใหลไปได้ง่ายๆ ท่านจึงให้มีความสัตย์ความจริงในเวลาปฏิบัติบูชาประจำกายวาจาจิตของเรา

เมื่อมีความตั้งใจมั่นประกอบกระทำอยู่เสมอๆ อันความอยากความต้องการนั้นให้มันเป็นส่วนหนึ่ง ที่มันได้มันถึงเป็นไปได้นั้นเรียกว่าเราต้องทำอยู่เสมอๆ ในหลักท่านพูด แสดงง่ายๆ ว่า ทาน ศีล ภาวนา มีทาน มีศีล มีภาวนา ถ้าเรามีภาวนาอยุ่ทุกคืนทุกคืน พาให้นิสัยใจคอของเรานั้นเปลี่ยนแปลงจากที่ไม่ดีให้ดีได้ เพราะอะไร? ทุกอย่างมันสู้ที่ว่า “ทำอยู่เสมอๆ” ไม่ได้ การประกอบกระทำอยู่นั่นแหละเป็นหลักปฏิบัติและเป็นการเปลี่ยนแปลงจริตจิตใจของตัวเองให้ดีขึ้น ถ้าเราไม่มีข้อวัตรปฏิบัติเป็นเครื่องฝึกฝนจิตใจ มีแต่ความต้องการปรารถนาอย่างเดียวย่อมไม่สำเร็จ

เมื่อเราต้องการสิ่งใด ต้องมีความพากเพียรพยายามในสิ่งนั้น จึงจะสำเร็จได้ เราต้องการความพ้นทุกข์ภัยในวัฎสงสาร เราต้องตั้งใจทำดีตลอดกาล คนอื่นผู้อื่นจะมาชักชวนให้เราทำชั่ว เราไม่ไป เมื่อเราไม่ไป ความชั่วต่างๆ ก็เกิดขึ้นไม่ได้ ทีนี้กิเลสในหัวใจนั้น ท่านว่ากิเลสมาร สังขารมาร มารคือสังขารปรุงแต่ง เมื่อมารคือสังขารปรุงแต่ง ถ้าเราไปหลงไปเชื่อมันก็ไม่มีเวลาทำ ไม่มีเวลาปฏิบัติ

โอวาทธรรม พระอาจารย์สิม พุทฺธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง ต.บ้านถ้ำ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ ขอบคุณลานธรรมจักร

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/596515

‘ถ้ายังมีลมหายใจเข้าหายใจออกอยู่ ก็นั่นแหละ…เป็นเวลาปฏิบัติภาวนา’ : หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร

วันศุกร์ ที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 19.15 น.

” จงสงบตั้งมั่นอยู่ในจิตในใจ ให้ใจมันแน่วเป็นดวงหนึ่งดวงเดียวอยู่ภายใน “นั่งก็ภาวนา ยินก็ภาวนา เดินไปไหนมาไหนก็ภาวนามีสติระวังกาย ระวังจิตของตนอยู่ทุกเวลา” ไม่ใช่ให้ผู้อื่นบอกตักเตือนจึงทำจึงปฏิบัติ อันนั้นไม่จัดว่า “ภาวนา”

จะได้ยินได้ฟัง ไม่ได้ยินได้ฟังก็ตามเราก็ต้องนึก ก็ต้องเจริญภาวนาอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก เหมือนลมหายใจเข้าออกมันหยุดที่ไหน ถ้าคนไหนลมหายใจหมด ไม่หายใจ คนนั้นก็ตายไปแล้ว “ถ้ายังมีลมหายใจเข้าหายใจออกอยู่ ก็นั่นแหละ…เป็นเวลาปฏิบัติภาวนา”

นั่งที่ไหนก็ภาวนาในตัวในใจของเรา เพียรเพ่งดูว่ามันเกิดขึ้นมาอย่างไร มันแก่อย่างไร มันเจ็บไข้ได้ป่วยอย่างไร มันแตกมันดับอย่างไร กี่ปี กี่เดือน มันจะต้องแตกต้องดับ เราจะอยู่ได้ไปกี่ร้อยกี่พันปี เกิดมาชาติหนึ่ง…ย่อมมีเวลาตาย”

หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่อง อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ คัดลอกเนื้อหาจากหนังสือสุข สงบ เยือกเย็น สิงหาคม, ๒๕๕๖. หน้า ๔๓ ขอบคุณลานธรรมจักร