ซ้าย : รถตู้สาธารณะ พาหนะยอดนิยมของคนไทย , ขวา : กล้องหน้ารถที่คนขับรถตู้ลงทุนซื้อมาใช้

คงต้องยอมรับว่า “รถตู้โดยสาร” ได้กลายเป็นระบบขนส่งมวลชนที่สำคัญประเภทหนึ่งในสังคมไทยไปแล้ว โดยเฉพาะใน “เส้นทางสั้น” ทั้งกรุงเทพฯ-ปริมณฑล, กรุงเทพฯ-จังหวัดใกล้เคียง รวมถึงรถตู้ที่วิ่งระหว่างจังหวัดต่างๆ ด้วยกัน ข้อมูลจากกรมการขนส่งทางบก ระบุว่า ณ วันที่ 31 ธ.ค. 2558 มีรถตู้ที่วิ่งระหว่างกรุงเทพฯ-ปริมณฑล ร่วมกับองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) จำนวน 5,381 คัน และรถตู้ที่วิ่งระหว่างจังหวัดต่างๆ ร่วมกับ บริษัท ขนส่ง จำกัด (บขส.) จำนวน 5,567 คัน ซึ่งอาจตีความได้ว่ามีผู้ใช้บริการเป็นจำนวนมาก

ทว่าอีกด้านหนึ่ง..รถตู้โดยสารก็เป็นพาหนะที่ “เสี่ยงอันตรายที่สุด” เช่น ผลการศึกษาเรื่อง “การประเมินคุณภาพการให้บริการและความปลอดภัยของระบบรถโดยสารสาธารณะ” โดยสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) พบว่า ในช่วงเดือน ม.ค. 2557-มิ.ย. 2558รถตู้โดยสารสาธารณะเกิดอุบัติเหตุสูงสุดเมื่อเทียบกับรถโดยสารสาธารณะประเภทอื่น เฉลี่ยมีผู้บาดเจ็บประมาณ 27 รายต่อเดือน และมีผู้เสียชีวิตสูงถึง 9 รายต่อเดือน

จนเป็นที่มาของแนวคิด “ยกเลิก” รถตู้เป็นรถโดยสาร เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา!!!

แต่อีกมุมหนึ่ง..รถตู้นั้นเป็น “ต้นเหตุ” ของอันตรายบนท้องถนนเสมอไปจริงหรือ?

คนขับรถตู้โดยสารประจำเส้นทางกรุงเทพฯ-จันทบุรีรายหนึ่ง บอกเล่าด้วยน้ำเสียงตัดพ้อกับ “สกู๊ปแนวหน้า” ถึงสิ่งที่สังคมมักจะมองคนขับรถตู้โดยสารในแง่ลบอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริง คนขับรถทุกประเภทหากขับขี่โดยประมาทย่อมก่อความเสียหายต่อสังคมได้ไม่ต่างกัน

คนขับรถตู้รายนี้ เล่าต่อไปว่า ปัจจุบันหากเป็นรถตู้โดยสารถูกกฎหมาย (ป้ายทะเบียนสีเหลือง-ตัวอักษรสีดำ) จะถูกควบคุมด้วยกฎระเบียบมากมายอยู่แล้ว อาทิ ต้องติดระบบแจ้งพิกัดผ่านดาวเทียม (GPS), ใช้ความเร็วได้เฉลี่ย 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หรือ มากที่สุดไม่เกิน 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และคนขับ 1 คน ห้ามขับรถติดต่อกันเกิน 400 กิโลเมตร เป็นต้น

ขณะที่คนขับรถตู้อีกรายในวินรถตู้เดียวกัน กล่าวว่า ทุกครั้งเวลาเกิดอุบัติเหตุ สังคมไม่ว่าจะเป็นประชาชนที่ใช้สื่อออนไลน์ (Social Media) รวมถึงสื่อมวลชน มักจะตัดสินไปก่อนแล้วว่ารถตู้เป็นฝ่ายผิดทั้งที่อุบัติเหตุหลายครั้งมาจากความประมาทของผู้ขับขี่รถชนิดอื่นๆ บนถนน

โดยเฉพาะ “รถยนต์ส่วนบุคคล”!!!

“ถ้าใครไม่เชื่อก็อยากให้มาลองนั่งรถตู้บ่อยๆ แล้วมาดูว่ารถอะไรเป็นต้นเหตุมากกว่ากัน รถบ้านทั้งนั้น ผมไม่เข้าใจนะ ไฟเลี้ยวก็มีแต่ทำไมไม่ค่อยจะเปิดกันเวลาจะเลี้ยว อยู่ในซอยนึกจะออกมาก็ออก แต่เวลาเกิดอุบัติเหตุ สื่อก็ไปพาดหัวตลอดว่ารถตู้ซิ่ง ตอนนี้คนขับรถตู้หลายคนลงทุนซื้อกล้องหน้ารถมาติดแล้วครับ จะได้มีหลักฐาน ทุกวงการก็มีทั้งคนดีและไม่ดีรถตู้ก็เหมือนกัน อย่าเหมารวม คนขับเขาก็รักชีวิตเขาเหมือนกันไม่มีใครอยากเจ็บอยากตาย”

คนขับรถตู้รายนี้ กล่าวพร้อมกับชี้ให้ดูกล้องหน้ารถที่ลงทุนซื้อมาติดตั้ง ขณะที่แนวคิดของรัฐบาลกรณีต้องการให้ยกเลิกการใช้รถตู้เป็นรถโดยสารสาธารณะ แล้วให้นำรถมินิบัสมาวิ่งแทน เขากล่าวว่าหากจะทำจริงๆ ก็ต้องหามาตรการช่วยเหลือผู้ประกอบการด้วย เพราะต้องลงทุนมากพอสมควร

“ถ้าจะยกเลิกรถตู้จริงๆ รัฐบาลให้เราเอารถตู้ไปเทิร์นเป็นมินิบัสได้ไหมล่ะ?” คนขับรายนี้ ย้อนถาม

ด้าน นพ.ธนะพงศ์ จินวงษ์ ผู้จัดการศูนย์วิชาการเพื่อความปลอดภัยทางถนน (ศวปถ.) กล่าวว่า เรื่องของรถตู้สาธารณะต้องแยกเป็น 2 ประเภท คือ ประเภทวิ่งระยะทางสั้น กรุงเทพฯ-ปริมณฑล หรือจังหวัดใกล้เคียง ระยะทางประมาณ 100 กิโลเมตร กับ ประเภทวิ่งระยะทางยาว กรุงเทพฯ-จังหวัดที่อยู่ไกลออกไปมากๆ ระยะทางมักจะมากกว่า 100 กิโลเมตรขึ้นไป ซึ่งประเภทหลังนี้เองที่เป็น “กลุ่มเสี่ยง” เกิดอุบัติเหตุสูง

ฉะนั้นถ้าจะยกเลิก..ควรเริ่มทำที่ “รถสายระยะไกล” ก่อน!!!

นพ.ธนะพงศ์อธิบายว่า เหตุที่คนนิยมใช้บริการรถตู้โดยสาร เพราะ 1.ออกรถได้รวดเร็ว รถตู้ 1 คัน นั่งได้มาตรฐาน 14-15 คน คน จึงเต็มรถได้ไว รถก็เคลื่อนที่ออกได้เร็วกว่ารถบัสที่จำนวนที่นั่งมากกว่า 2.เข้าถึงใจกลางเมือง หากเป็นรถบัสจากจังหวัดอื่นๆ มักจะต้องไปจอดที่สถานีขนส่งแล้วต้องต่อรถออกมาอีกทอดหนึ่ง ขณะที่รถตู้ วินจำนวนมากจอดที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ซึ่งเป็นใจกลางกรุงเทพฯ ผู้โดยสารจึงรู้สึกว่าสะดวก

หากแก้ 2 ข้อนี้ได้..คนก็จะหันมาใช้รถโดยสารอื่นๆ แทน เพราะ “นั่งไกลๆ สบายกว่า”!!!

“สายสั้นๆ พวกกาญจนบุรี ราชบุรี สระบุรี อะไรแบบนี้เข้ากรุงเทพฯ พวกนี้เขานั่งแค่ 40 นาทีหรือชั่วโมงเดียวเขาไม่อึดอัด แต่ถ้าสายไกลๆ พวกจันทบุรี ตราด หรือโคราช อันนี้มันมีความเสี่ยง ทีนี้ถามว่าจะลดช่องว่างยังไง มันขึ้นอยู่กับการบริหารจัดการ จะทำยังไงให้ออกตรงเวลาและมีจุดจอดที่เชื่อมต่อได้ง่าย คนก็จะกลับมานิยมรถบัส

สมมุติถ้าเรามีรถบัสที่นั่งสบาย ออกตรงเวลา วิ่งบนมอเตอร์เวย์ ผมว่าคนจันทบุรี ก็พร้อมที่จะมาขึ้น คุณลองนึกถึงการนั่งรถ 3-4 ชั่วโมง นั่งอัดในรถตู้นี่ทรมานนะ กับการนั่งรถบัส มันอาจจะถึงช้าลง 20-30 นาที แต่สบายกว่า ผมว่าตรงนี้ถ้าจะทำ มันต้องทำที่รถสายไกลๆ ก่อน อย่าไปเล่นกับรถสายสั้น เพราะจะเจอแรงต้าน” นพ.ธนะพงศ์ กล่าว

นอกจากแก้ไขปัญหา 2 ข้อที่ว่าให้ได้แล้ว นพ.ธนะพงศ์ ย้ำว่า รัฐต้อง “เยียวยา” ผู้ประกอบการรถตู้ในช่วงเปลี่ยนผ่าน เช่น หาสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำ ลดภาษีรถมินิบัส ส่งเสริมให้ไปวิ่งในเส้นทางระยะสั้นแทน ฯลฯ เพื่อสร้างแรงจูงใจให้กับผู้ประกอบการยอมให้ความร่วมมือมากขึ้น

“รัฐจะต้องไม่ห้ามอย่างเดียว ต้องช่วยอุดหนุนให้เอื้อต่อคนที่เขาอยากจะเปลี่ยนจากรถตู้มาเป็นมินิบัส เช่น ลดภาษี จัดงบประมาณเป็นเงินกู้ หรือถ้าเขามีรถอยู่แล้ว ก็เปิดช่องให้เขานำรถไปเปลี่ยนเป็นวิ่งระยะสั้น อย่างรถที่วิ่งระหว่างจังหวัดไปแต่ละอำเภอ เรามีความต้องการรถแบบนี้เยอะนะ สำคัญเลยคือรัฐต้องลงมาช่วยด้วย ไม่ใช่ปล่อยให้เป็นภาระของผู้ประกอบการฝ่ายเดียว” ผจก.ศวปถ. ฝากทิ้งท้าย

อย่างไรก็ตาม..ในเวลาต่อมา นายออมสิน ชีวะพฤกษ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม เปิดเผยว่า การยกเลิกรถตู้สาธารณะคงไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ เพราะจะกระทบทั้งผู้ประกอบการและผู้ใช้บริการอย่างมาก ขณะที่ นายสนิท พรหมวงษ์ อธิบดีกรมการขนส่งทางบก กล่าวเพิ่มเติมว่า ขณะนี้เรื่องของรถตู้โดยสารสาธารณะ อยู่ในระหว่างการศึกษาวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คาดว่าจะแล้วเสร็จในเดือนก.ย. 2559

ฉะนั้นคงต้องอดใจรอบทสรุปเรื่องนี้..ในอีก 6 เดือนข้างหน้า!!!

SCOOP@NAEWNA.COM

หากถามว่า “โตขึ้นอยากเป็นอะไร?” เชื่อว่าหนึ่งในอาชีพที่เด็กๆ มักจะตอบคือ “กัปตัน” หรือ “นักบินประจำเครื่องบินพาณิชย์” ด้วยลักษณะงานและเครื่องแบบที่ดูแล้ว “สุดเท่” แถมยังเป็นอาชีพที่ “รายได้สูง” ดังรายงานจากสื่อ 2 สำนักอย่าง Thai PBS และสำนักข่าวไทย เมื่อเดือน ก.พ. 2559 ระบุตรงกันว่า สายการบินต้นทุนต่ำ (โลว์คอสต์) ตั้งเงินเดือนนักบินระดับกัปตันราว 380,000 บาทต่อเดือน ขณะที่นักบินผู้ช่วย (Co-Pilot) อยู่ที่ราว 1 แสนบาทต่อเดือน

แม้นักบินจะเป็นอาชีพที่ภาพลักษณ์ดูดีแถมยังรายได้สูง อีกทั้งยังเป็นที่ต้องการของตลาดในขณะนี้อย่างมาก สืบเนื่องจากการขยายตัวของบรรดาเที่ยวบินโลว์คอสต์ ดังการเปิดเผยของ นายนิตินัย ศิริสมรรถการ ผู้อำนวยการใหญ่ บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) “ทอท.” เมื่อเดือน ก.ย. 2558 ว่า “ท่าอากาศยานดอนเมือง” ถูกจัดอันดับให้เป็นอันดับ 1 ของโลกในด้าน “ท่าอากาศยานรองรับสายการบินต้นทุนต่ำ” มีผู้โดยสารเฉลี่ย 22.5 ล้านคนต่อปี และจำนวนเที่ยวบินเติบโตเฉลี่ยร้อยละ 30 ต่อปี แต่นักบินก็ยังเป็นอาชีพหนึ่งที่ประสบปัญหาขาดแคลน

เพราะ “ไม่ใช่ว่าใครก็บินได้”!!!

น.อ.จิรพล เกื้อด้วง ผู้ว่าการสถาบันการบินพลเรือน (สบพ.) บอกเล่าผ่าน “สกู๊ปแนวหน้า” เมื่อ 15 มี.ค. 2559 ว่ากว่าจะได้นักบินระดับกัปตันประจำเครื่องสักคนหนึ่ง “ไม่ง่าย” ไล่ตั้งแต่ผู้ที่ต้องการเข้าศึกษาในหลักสูตรนักบินพาณิชย์ตรี จะต้องผ่านการตรวจสุขภาพที่เรียกว่า “คลาส 1” (Class 1 Medical Assessment) เท่านั้น ซึ่งปัจจุบันในประเทศไทยมีสถานที่รับตรวจอยู่ 2 แห่ง คือสถาบันเวชศาสตร์กองทัพอากาศ และโรงพยาบาลกรุงเทพ

ซึ่งมีเกณฑ์ชี้วัดในระดับ “เข้มงวด” ทุกรายละเอียด!!!

“คุณจะเรียนหลักสูตรนักบินพาณิชย์ตรีได้ คุณจะต้องตรวจร่างกายให้ได้ Medical Class 1 เท่านั้น จะ Class 2 ก็ไม่ได้
ผมเคยถามผู้เชี่ยวชาญ เขาบอกว่าผู้ที่ผ่านการตรวจร่างกายแบบ Class 1 จะมีร่างกายและจิตใจพร้อมที่จะเป็นนักบินไปจนถึงระดับกัปตัน การทดสอบก็เช่นการตัดสินใจ การประมวลความคิด เป็นต้น” น.อ.จิรพล กล่าว

เมื่อผ่านการทดสอบและรับรองผลว่ามีร่างกายและจิตใจพร้อมสำหรับการเป็นนักบินแล้ว ก็จะต้องเข้าเรียนและรับการฝึกรวม 52 สัปดาห์ ในจำนวนนี้เป็นการฝึกบินจริง 200 ชั่วโมง ซึ่ง น.อ.จิรพล ระบุว่า ในส่วนของ สบพ. ผลิตนักบินได้ปีละ 4 รุ่น
รุ่นละประมาณ 25 คน หรือเฉลี่ยแล้วได้เพียงปีละประมาณ 100 คน

หลักสูตรของ สบพ. ยึดมาตรฐานสากล “องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ” (ICAO)!!!

เมื่อสำเร็จการศึกษาจาก สบพ. รวมถึงสถาบันการศึกษาอื่นๆ ที่เปิดสอนหลักสูตรนักบินพาณิชย์ และได้รับใบอนุญาตนักบินแล้ว ก็จะเข้าทำงานกับสายการบินต่างๆ เริ่มที่ตำแหน่ง “นักบินฝึกหัด” สักระยะหนึ่ง ก่อนจะเข้ารับการทดสอบเพื่อบรรจุเป็นนักบินผู้ช่วย โดยมีกรมการบินพลเรือนกับสายการบินนั้นๆ เป็นผู้ประเมิน

“ครูเขาจะขึ้นไปนั่งเช็คเลย ดูว่าคุณเป็น Co-Pilot ผ่านไหม? นี่ครูของสายการบินเขานะครับ นอกจากนี้ยังมีครูของกรมการบินพลเรือนมาเช็คอีกที ถ้าผ่านก็แสดงว่าคุณทำหน้าที่ Co-Pilot ได้แล้ว” น.อ.จิรพล ระบุ

เมื่อได้เป็น Co-Pilot หรือนักบินผู้ช่วยแล้ว นักบินยังต้องทำการฝึกฝนเป็นการภายในกับเครื่องบินที่สายการบินนั้นๆ ใช้ต่อไปอีก ซึ่งเครื่องบินแต่ละรุ่นสมรรถนะและเทคนิคในการควบคุมก็แตกต่างกันไป ทั้งนี้ นักบินจะต้องมีชั่วโมงบินขั้นต่ำอย่างน้อย 1,500 ชั่วโมงขึ้นไป จึงจะสามารถเลื่อนชั้นขึ้นเป็นระดับกัปตันได้

แต่จะ “เร่งเก็บชั่วโมงบิน” ตามใจชอบก็ไม่ได้…เพราะถูกควบคุมด้วย “มาตรฐานความปลอดภัย”!!!

“ก่อนที่คุณจะไปเป็นกัปตันได้ อย่างต่ำคุณต้องมีชั่วโมงบินไม่ต่ำกว่า 1,500 ชั่วโมง หรือบางรุ่นที่เป็นเครื่องบินลำตัวกว้าง เขาก็กำหนดไว้ 2,500 ชั่วโมง ตีเป็นเวลาทั่วไปจะใช้เวลาเฉลี่ย 6-10 ปี แล้วแต่คน เพราะคุณไปเชียงใหม่ก็บินแค่ 45 นาทีเอง นักบินเขามีเกณฑ์ชั่วโมงบินของเขาอยู่ เฉลี่ยเดือนละไม่เกิน 80 ชั่วโมง

หน่วยงานที่กำหนดมาตรฐานนี้เขาศึกษามาแล้ว ว่าการทำงานประเภทนี้คุณต้องทำกี่ชั่วโมง พักผ่อนกี่ชั่วโมง คุณต้องทำอะไรบ้าง เขาถึงกำหนดว่าให้คุณบินได้เท่านี้นะ ยิ่งถ้าบินกับสายการบินเขายิ่งมีกำหนดอีก เขาก็มีเกณฑ์มาตรฐานของเขา เพราะความปลอดภัยของการบินถือว่าสำคัญอย่างยิ่งยวด ชีวิตผู้โดยสารเป็นร้อยคน ถ้าไม่เลือกคนที่พร้อมจะตัดสินใจ ร่างกายและจิตใจสมบูรณ์ และมีประสบการณ์ ก็ไม่สามารถฝากชีวิตไว้ได้”ผู้ว่าการ สบพ. กล่าว

ในวันเดียวกัน ศ.ดร.ชาญณรงค์ พรรุ่งโรจน์ ผู้อำนวยการสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.) กล่าวในงานแถลงข่าว “เปิดมาตรฐานสถานศึกษาที่เปิดสอนด้านการบินในประเทศไทย” ณ หอประชุมสถาบันการบินพลเรือน จตุจักร กรุงเทพฯ เปิดเผยว่า ปัจจุบันมีสถาบันการศึกษา 26 แห่ง ที่เปิดสอนหลักสูตรเกี่ยวกับธุรกิจการบินพาณิชย์ และในจำนวนนี้มีเพียง 4 แห่งเท่านั้นที่เป็นแหล่งผลิตนักบินโดยตรง

ประกอบด้วย 1.สถาบันการบินพลเรือน ผลิตนักบินได้เฉลี่ยปีละ 80-120 คน 2.วิทยาลัยการบินนานาชาติ มหาวิทยาลัยนครพนม ผลิตนักบินได้เฉลี่ยปีละ 10-20 คน 3.โรงเรียนการบินกรุงเทพ บริษัท บางกอกเอวิเอชั่น เซ็นเตอร์ จำกัด (BAC) ผลิตนักบินได้เฉลี่ยปีละไม่เกิน 200 คน และ 4.โรงเรียนการบินศรีราชา บริษัท ศรีราชาเอวิเอชั่น จำกัด ผลิตนักบินได้เฉลี่ยปีละ 15-20 คน

รวมๆ กันแล้วในแต่ละปี…ประเทศไทยมีนักบินใหม่ไม่ถึง 400 คน!!!

เห็นได้ชัดว่าในขณะที่ความต้องการเดินทางด้วยสายการบินในประเทศไทย นับวันมีแต่จะสูงขึ้น โดยเฉพาะเที่ยวบินโลว์คอสต์ แต่ปริมาณนักบินที่ผลิตได้ในแต่ละปีกลับไม่เพียงพอ ข้อมูลจาก น.ต.วัฒนา มานนท์ รองผู้ว่าการสถาบันการบินพลเรือน ที่เคยเปิดเผยผ่านเว็บไซต์ นสพ.ไทยรัฐ เมื่อเดือน พ.ค. 2558 ระบุว่า แต่ละปีธุรกิจการบินมีความต้องการนักบินใหม่ประมาณ 400-500 คน เพื่อนำไปทดแทนนักบินที่เกษียณอายุและขับเครื่องบินลำใหม่

ไม่เพียงแต่ในประเทศไทย..แม้กระทั่งภาพรวมของธุรกิจการบินทั่วโลก ผู้ผลิตเครื่องบินพาณิชย์รายใหญ่อย่าง โบอิ้ง (Boeing) ก็ยังคาดการณ์ว่าตั้งแต่ปี 2558-2577 จะมีความต้องการนักบินใหม่เพิ่มขึ้นถึง 5.58 แสนคน ในจำนวนนี้
อยู่ในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิกถึง 2.26 แสนคน จึงไม่ต้องแปลกใจว่าเหตุใดจึงมีข่าว “แย่งตัว-ซื้อตัวนักบิน” กันอุตลุด
ทั้งระหว่างสายการบินในประเทศด้วยกัน และสายการบินในประเทศกับสายการบินต่างชาติ

ที่มีอยู่ก็ “น้อยเกินไป” แต่จะผลิตเพิ่มง่ายๆ ก็ไม่ได้..เพราะต้องรักษา “มาตรฐานสากล”!!!

อนาคตธุรกิจการบินของไทย..จะทำอย่างไรกันดี?

หมายเหตุ : ผู้สนใจสามารถดูเกณฑ์การตรวจสุขภาพเพื่อการศึกษาหลักสูตรนักบินพาณิชย์ตรี (Class 1
Medical Assessment) ได้ที่ https://www.aviation.go.th/upload/download/file_5597622ace2018affc84b2258
e3a7991.pdf

ยังคงเป็นปัญหาที่พบได้ทุกปีกับ “ไฟป่า-หมอกควัน” ซึ่งประเทศไทยพบได้ทั้ง “ต้นปี” ระหว่างเดือนมีนาคม-เมษายน บริเวณ
ภาคเหนือ และ “ปลายปี” บริเวณภาคใต้ ช่วงเดือนตุลาคม โดยสาเหตุสำคัญมาจากการเผาป่าเพื่อทำเกษตรแบบเลื่อนลอย และแม้รัฐบาลไทยจะทำทั้งรณรงค์ให้ความรู้ รวมถึงบังคับใช้กฎหมายกับผู้ฝ่าฝืน แต่ก็ยังมีปัจจัยแทรกซ้อนอื่นๆ ที่ทำให้ปัญหาดังกล่าวไม่หมดสิ้นไปโดยง่าย

โดยเฉพาะการเผาป่าที่เกิดขึ้นในประเทศเพื่อนบ้าน!!!

ย้อนไปเมื่อเดือนตุลาคม 2558 หมอกควันจากไฟป่าบนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย เข้าปกคลุมหลายจังหวัดทางภาคใต้
ของไทย ในครั้งนั้น รายงานของกรมควบคุมมลพิษ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม พบว่าหลายพื้นที่มีปริมาณฝุ่นละอองขนาดไม่เกิน 10 ไมครอน ในระดับที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ คือเกินกว่า 120 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ในหลายจุด

เช่น วันที่ 21 ต.ค. 2558 พบถึง 4 จุด คือ เทศบาลนครหาดใหญ่ อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา อยู่ที่ 227 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร, อ.เมือง จ.สตูล อยู่ที่ 192 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร, ต.สะเตง อ.เมือง จ.ยะลา อยู่ที่ 149 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร และที่ ต.รูสะมิแล อ.เมือง จ.ปัตตานี อยู่ที่ 155 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งสาเหตุสำคัญมาจากการเผาป่าเพื่อขยายพื้นที่ปลูกปาล์มน้ำมันและปลูกต้นไม้สำหรับทำเยื่อกระดาษ

ขณะที่ในช่วงต้นปีเดียวกัน ประเทศเพื่อนบ้านทางเหนืออย่างเมียนมา (พม่า) และสปป.ลาว ก็พบการเผาป่าเช่นกัน เช่นเมื่อ 31 มี.ค. 2558 ศูนย์อำนวยการแก้ไขปัญหาไฟป่าและหมอกควันแห่งชาติ พบจุดความร้อน (Hot Spot) ที่หมายถึงจุดที่เกิดเพลิงไหม้ ในเมียนมาพบถึง 512 จุด และสปป.ลาว พบถึง 320 จุด

ซึ่งมากกว่า 9 จังหวัดภาคเหนืออันเป็นพื้นที่เสี่ยงของไทยในวันเดียวกัน ที่มีเพียง 38 จุด ในจำนวนนี้จังหวัดตากที่มีจุดความร้อนมากที่สุด ก็มีเพียง 13 จุดเท่านั้น สาเหตุสำคัญมาจากการปลูกข้าวโพดเพื่อป้อนให้กับอุตสาหกรรมเกษตรขนาดใหญ่ ที่ขยายแนวการปลูกจากภาคเหนือของไทยเข้าไปยังพื้นที่ป่าในประเทศเพื่อนบ้าน

นายวิจารย์ สิมาฉายา อธิบดีกรมควบคุมมลพิษ กล่าวในงานแถลงข่าวสถานการณ์มลพิษในประเทศไทย ปี 2558 เมื่อเดือน ม.ค. 2559 ระบุว่า ที่ผ่านมาได้ประสานกับสำนักงานเลขาธิการอาเซียน รวมถึงประเทศต้นทางของปัญหา ให้ดำเนินมาตรการลดการเผาและหมอกควันอย่างเร่งด่วน อีกทั้งเสนอแนะให้เร่งจัดทำ “แนวทางแก้ปัญหาหมอกควันในอาเซียน” (ASEAN Haze-Free
Roadmap) เพื่อเป็นกรอบการดำเนินงานของทั้งภูมิภาค

ในเวลาต่อมา 7-9 มี.ค. 2559 มีการประชุมคณะทำงานอาเซียนเพื่อยกร่างโรดแมปอาเซียนปลอดหมอกควัน ณ โรงแรมฮอลิเดย์ อินน์ จ.เชียงใหม่ อธิบดีกรมควบคุมมลพิษ เปิดเผยว่า การแก้ไขปัญหาหมอกควันข้ามแดนจะมีข้อตกลงแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ กลุ่มประเทศอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง 5 ประเทศ ได้แก่ ไทย ลาว เวียดนาม เมียนมา และกัมพูชา ได้มีข้อตกลงร่วมกันแล้วว่าให้มีจุดความร้อนไม่เกิน 50,000 จุด

อีกกลุ่มคือกลุ่มประเทศอาเซียนตอนล่าง ที่ประกอบด้วยไทย มาเลเซีย สิงคโปร์ อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และบรูไน กลุ่มนี้จะไม่กำหนดจุดฮอตสปอต แต่จะใช้การกำหนดค่ามาตรฐานฝุ่นละอองให้อยู่ในมาตรฐานที่ตั้งไว้ของแต่ละประเทศ เช่น มาเลเซีย อินโดนีเซีย ค่ามาตรฐานฝุ่นละอองในอากาศอยู่ที่ 150 ไมโครกรัม/ลูกบาศก์เมตร(ลบ.ม.) ประเทศไทย 120 ไมโครกรัม/ลบ.ม. เป็นต้น ซึ่งแต่ละประเทศจะต้องมีมาตรการภายในของตัวเองเพื่อควบคุมการเผาไม่ให้ค่าฝุ่นละอองเกินมาตรฐานที่กำหนด เมื่อจำกัดปริมาณภายในประเทศได้ก็จะไม่กระทบต่อประเทศข้างเคียง

ถึงกระนั้น..อุปสรรคอย่างหนึ่งของประชาคมอาเซียน ที่ถูกตั้งข้อสังเกตมาตลอดตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง คือจุดยืนที่จะ “ไม่ก้าวก่ายกิจการภายในซึ่งกันและกัน” และข้อตกลงนี้ก็ด้วย ร่างโรดแมปดังกล่าวจะไม่มีบทลงโทษและการก้าวก่ายทางกฎหมายระหว่างประเทศ แต่จะเป็นการแลกเปลี่ยนความร่วมมือกันในการแก้ปัญหาในภูมิภาคอาเซียน

ทำให้เป็นเรื่องท้าทายว่า…ท้ายที่สุดแล้ว อาเซียนจะยุติปัญหานี้ได้หรือไม่? อย่างไร?

“แปลงผักไฮโดรโปนิกส์” จุดเด่นและจุดขายของโรงเรียน

ปัจจุบันกระแส “รักสุขภาพ” กำลังมาแรง ทั้งการออกกำลังกาย “ฟิตแอนด์เฟิร์ม” และการรับประทานอาหารที่ทำจากวัตถุดิบปลอดสารอันตราย“เกษตรอินทรีย์” แต่นั่นก็เป็นเพียงเทรนด์ฮิตของ“คนในเมือง” ที่พอจะมีฐานะดีหน่อยเท่านั้น เพราะอีกด้านหนึ่ง ผู้คนที่อยู่ไกลออกไปในชนบท หลายพื้นที่ยังมีปัญหา “ขาดอาหาร” กินไม่อิ่มทุกมื้อ หรือถึงได้กินครบทุกมื้อแต่ก็ไม่ค่อยจะครบห้าหมู่เท่าใดนัก

โดยเฉพาะ “เด็ก-เยาวชน” ที่เป็นวัย “กำลังโต” อาหารทุกมื้อที่กินมีความสำคัญต่อ “พัฒนาการ”!!!

“อาหารมื้อเช้าสำคัญที่สุด พวกหนูคงเรียนหนังสือไม่รู้เรื่องถ้าท้องยังหิว สำหรับเพื่อนๆ ที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะอาจจะไม่คิดอะไร แต่สำหรับคนที่ไม่มีเงิน โครงการอาหารโรงเรียนแบบนี้มีประโยชน์มากๆ โดยเฉพาะพืชผักสวนครัวที่เราปลูกเอง สด สะอาดปลอดภัยแน่นอน ไม่ต้องกังวลว่าจะมียาฆ่าแมลงหรือไม่เหมือนผักที่เราไปซื้อกิน”

อรพิน เลิศสินชัยสกุล นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนบ้านวนาหลวง อ.ปางมะผ้า จ.แม่ฮ่องสอน บอกเล่าถึงโครงการ “สวนเกษตรอินทรีย์” ซึ่งโรงเรียนบ้านวนาหลวง ได้รับการสนับสนุนจากองค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) โดยโครงการดังกล่าวช่วยแก้ไขปัญหาอาหารไม่เพียงพอและไม่มีคุณภาพของทุกชีวิตในโรงเรียนอย่างได้ผล

“ปลูกเอง ทำเอง กินเอง” ความภาคภูมิใจของเด็กที่นี่

ด้วยความที่เป็นโรงเรียนประจำ ทุกๆ เช้าตั้งแต่เวลา 06.00 น. อรพินและนักเรียนคนอื่นๆ จะต้องเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าสำหรับตนเองและคนอื่นๆ ราว 70 คน จากนั้นจะเริ่มรับประทานอาหาร ตามด้วยเคารพธงชาติและเข้าเรียนตามลำดับ ซึ่งพืชผักอินทรีย์ที่ปลูกกันเองภายในโรงเรียน ช่วยเพิ่มความมั่นคงทางอาหารให้กับอนาคตของชาติที่กำลังศึกษาอยู่ในถิ่นทุรกันดารห่างไกลได้มาก

ที่ผ่านมาแม้ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) ได้ดำเนิน “โครงการอาหารกลางวัน” เพื่อให้นักเรียนระดับประถมศึกษารู้จักวิธีการผลิตอาหาร การบริโภคอาหารอย่างถูกหลักอนามัย และถูกสุขนิสัยที่ดี ผ่านการปฏิบัติจริง ทำให้ทุกคนได้กินอาหารกลางวันที่ เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย ตลอดจนสร้างความเข้มแข็งให้โรงเรียนสามารถจัดอาหารกลางวันได้เองอย่างยั่งยืน

ทว่าในหลายพื้นที่ยังประสบปัญหา ไม่สามารถจัดหาวัตถุดิบที่เหมาะสมมาประกอบอาหารได้ครบถ้วนและมีคุณภาพ เนื่องจากง “งบประมาณอาหารกลางวันจากภาครัฐอยู่ที่เฉลี่ยเพียง 20 บาทต่อหัว” จึงไม่เพียงพอ ยิ่งโรงเรียนบางแห่งที่มีลักษณะเป็น “โรงเรียนประจำ” เช่นที่โรงเรียนบ้านวนาหลวง แห่งนี้ ที่ตั้งอยู่ใน จ.แม่ฮ่องสอน จังหวัดที่สภาพภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสูง เป็นอุปสรรคต่อการคมนาคมขนส่ง บางพื้นที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการเดินทางไปกลับ จึงมีนักเรียนจำนวนหนึ่งต้องอาศัยพักค้างที่โรงเรียนตลอดภาคการศึกษา

กัญญา สมบูรณ์ ครูใหญ่ประจำโรงเรียนบ้านวนาหลวง

กัญญา สมบูรณ์ ครูใหญ่ประจำโรงเรียนบ้านวนาหลวง จึงพยายามมองหาโอกาสเพิ่มความมั่นคงทางอาหารให้กับนักเรียนและคุณครูผู้สอนของโรงเรียน และมีแนวคิดทดลองทำโครงการสวนเกษตรสวนผสมที่โรงเรียน ต่อมาได้รับการสนับสนุนเบื้องต้นจาก FAO ภายใต้นโยบายความมั่นคงทางอาหารและโภชนาการของเด็กและเยาวชน

หลังจากได้รับการสนับสนุนในปี 2556 ครูกัญญาเริ่มลงมือทำสวนผักปลอดสารพิษทันที โดยสลับหมุนเวียนปลูกผักหลากหลายชนิดไม่ว่าจะเป็นคะน้า กวางตุ้ง ผักบุ้ง ผักชี ต้นหอม พื้นที่ 13 ไร่ของโรงเรียนที่เคยถูกปล่อยทิ้งร้างไว้ ก็ได้นำมาใช้ประโยชน์เพื่อเพิ่มความมั่นคงทางอาหารให้กับนักเรียนและครูที่พักอาศัยประจำอยู่ที่โรงเรียน

แน่นอนว่า “ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ” ครูกัญญา เล่าว่า ช่วงแรกที่ทำสวนผัก สามารถปลูกได้แค่เฉพาะช่วงหน้าฝนเท่านั้น พอหน้าแล้งก็ต้องปล่อยที่ให้ว่างเปล่าประโยชน์ เพราะไม่มีน้ำใช้เพียงพอ โรงเรียนก็จำเป็นต้องจัดการงบที่มีอยู่จำกัดมาใช้เพื่อไปซื้ออาหารก่อนเพราะเป็นปัจจัยเฉพาะหน้าที่สำคัญ จึงเริ่มคิดหาทางปรับปรุงระบบน้ำให้สามารถปลูกผักได้ตลอดปี ทำให้มีผักสดสะอาดไว้ประกอบอาหารได้ทั้งสามมื้อ แต่ก็มีปัญหาใหม่มาแทน คือวัวของเพื่อนบ้านในชุมชนบุกรุกเข้ามากินผักสวนครัวที่ปลูกไว้ได้รับความเสียหายมาก ต้องรีบจัดการทำรั้วกันแทบไม่ทัน

จึงเป็นที่มาของ “ไฮโดรโปนิกส์” หรือภาษาบ้านๆ คือ “ผักยกพื้น”!!!

ปัจจุบันไร่สวนผสมที่โรงเรียนบ้านวนาหลวงอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชผักไฮโดรโปนิกส์ และไก่ไข่ออร์แกนิคอุดมสมบูรณ์ ด้วยความคิดสร้างสรรค์และการมีส่วนร่วมในการทำงานของคุณครูและนักเรียนอย่างอบอุ่น ทำให้โรงเรียนมีรายได้หมุนเวียนเพียงพอต่อการดูแลทั้งด้านการเรียนและโภชนาการของเด็กนักเรียนและคุณครูกว่า 300 ชีวิตอย่างยั่งยืนตลอดสามปีที่ผ่านมา

“ผลผลิตส่วนหนึ่งจะมีพ่อค้าจากตัวเมืองมารับซื้อถึงโรงเรียนในราคากิโลกรัมละ 150 บาท แต่ละครั้งจะขายได้ราว 10 กิโลกรัมทีเดียว”

“วิถีเกษตร” เรียนรู้จากการทำจริง ในสถานที่จริง และใช้ได้จริง

รัตนากร แก้วน้อย ครูอีกรายที่ดูแลโครงการผักไฮโดรโปนิกส์ กล่าวถึงความสำเร็จของโครงการ ซึ่งที่นี่ไม่ได้มีแต่แปลงผักไฮโดรโปนิกส์เท่านั้น ด้านหลังโรงเรียนยังมีเล้าไก่และคอกหมู เพื่อนักเรียนจะได้มีไก่และเนื้อสัตว์ไว้บริโภคและสารอาหารครบ 5 หมู่ รายได้จากการขายผักสลัด ไข่ไก่และเนื้อสัตว์ ทางสหกรณ์โรงเรียนจะนำมาบริหารจัดการเพื่อใช้เป็นทุนหมุนเวียนสำหรับซื้อเมล็ดพันธุ์ และสำหรับทำกิจกรรมอื่น ๆ ของโรงเรียนต่อไป

แม้วันนี้โครงการเกษตรอินทรีย์จะประสบความสำเร็จด้วยดี ทว่าก็ยังต้องเดินหน้าต่อไป โดย ครูกัญญา นำเงินที่ได้มาจากรางวัลยอดครูผู้มีอุดมการณ์ ตามโครงการตามรอยเกียรติครูผู้มีอุดมการณ์และจิตวิญญาณครู ปี 2558 จำนวน 300,000 บาท ไปหาซื้อพันธุ์กาแฟมาปลูกในโรงเรียน ซึ่งหวังว่าอีก 2 ปีข้างหน้า กาแฟจะกลายเป็นพืชสำคัญอีกชนิดของโรงเรียน ทั้งในการจำหน่ายและรับรองแขกที่มาเยี่ยมเยือนดูงานที่โรงเรียนต่อไป

ทั้งหมดทั้งปวง..ครูใหญ่รายนี้กล่าวว่า “พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว” เป็นแรงบันดาลใจในการทำโครงการ!!!

ด้วยทฤษฎี “เกษตรผสมผสาน” ตามแนวพระราชดำริ..และด้วยปรัชญา “เศรษฐกิจพอเพียง” พึ่งตนเองได้!!!

“เศรษฐกิจพอเพียงเริ่มที่ตัวเรา เพียงแต่ต้องรู้จักนำปรัชญาของพระองค์มาประยุกต์และปฏิบัติใช้ให้เหมาะสมกับพื้นที่ เมื่อลงมือทำและอดทนเราจะเห็นผลด้วยตัวเองว่า ปรัชญาของพระองค์ทำได้จริงและสร้างชีวิต ความเป็นอยู่ที่ดีให้กับโรงเรียนและชุมชนรอบข้างอย่างยั่งยืน ตามที่พระองค์สอนพวกเราทุกคน” ครูกัญญา ฝากทิ้งท้าย

“บ้านมีกฎบ้าน เมืองมีกฎหมาย” แต่สิ่งที่จะทำให้กฎหมายศักดิ์สิทธิ์ได้ประการหนึ่งก็อยู่ที่ “ตำรวจ” ผู้ได้ชื่อว่าเป็น“ต้นธารแห่งกระบวนการยุติธรรม” ตั้งแต่สืบสวนจับกุมผู้กระทำผิด ไปจนถึงสอบสวนเพื่อให้ความจริงปรากฏก่อนส่งต่อให้กับอัยการและศาลตามลำดับ ทว่าในความเป็นจริง เมื่อกล่าวถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว ผู้คนในสังคมมักจะ“ส่ายหัว” อย่างไม่พอใจอยู่เสมอ สืบเนื่องจาก “ข่าวฉาว” ของวงการตำรวจที่ถูกเผยแพร่ผ่านสื่อต่างๆ เป็นรายวัน ทั้งที่จะว่าไปแล้ว..คุณภาพชีวิตของตำรวจถือว่าค่อนข้าง “ด้อยกว่า” อาชีพในสายงานเดียวกัน

บางคนให้นิยามอาชีพตำรวจว่า “เสี่ยงตาย..แต่รายได้แสนจะต้อยต่ำ”!!!

“ตำรวจส่วนใหญ่นั้นมีชีวิตที่ต่ำกว่ามาตรฐานของคนทั่วไป เงินเดือนเงินตอบแทน สวัสดิการของตำรวจมันต่ำกว่าเกณฑ์ที่ตำรวจจะทำงานในหน้าที่ให้สมกับที่ประชาชนคาดหวังได้ ทำไมผู้พิพากษา ทำไมอัยการมีเงินเดือนมากเป็นพิเศษ เราให้เขาเป็นพิเศษเพราะว่าเขาอำนวยความยุติธรรมให้กับประชาชน หวังว่าเขาจะมีชีวิตเพียงพอที่จะดำรงชีพ จะได้ทำหน้าที่อำนวยความยุติธรรมให้กับประชาชน ตำรวจก็มีหน้าที่อำนวยความยุติธรรมให้กับประชาชน แถมเสี่ยงชีวิตมากกว่าอัยการ มากกว่าผู้พิพากษา”

คำกล่าวของ “ลุงกำนัน” นายสุเทพ เทือกสุบรรณ อดีตสส.พรรคประชาธิปัตย์ อดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง และอดีตเลขาธิการกลุ่ม กปปส. ในเวทีเสวนาวิชาการเรื่องการปฏิรูปตำรวจ ณ มหาวิทยาลัยรังสิต เมื่อ 8 มี.ค. 2559 แม้ด้านหนึ่งอาจจะถูกมองว่าเป็นลีลาปราศรัยทางการเมือง แต่อีกด้านหนึ่งคำกล่าวนี้ก็มีมูลความจริงอยู่ไม่น้อย

เพราะหากไปดู พ.ร.บ.ตำรวจแห่งชาติ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2558 ระบุฐานเงินเดือนนายตำรวจชั้นสัญญาบัตรไว้ดังนี้ ระดับร้อยตำรวจตรี-ร้อยตำรวจเอก รับเงินเดือนชั้น “ส.1” ตั้งแต่ 6,470-38,750 บาท ระดับพันตำรวจตรี รับเงินเดือนชั้น “ส.2” ตั้งแต่ 13,160-38,750 บาท ระดับพันตำรวจโท รับเงินเดือนชั้น “ส.3” ตั้งแต่ 16,190-54,820 บาท ระดับพันตำรวจเอก รับเงินเดือนชั้น “ส.4” ตั้งแต่ 19,860-58,390 บาท และ ระดับพันตำรวจเอก อัตราเงินเดือนพันตำรวจเอก (พิเศษ) รับเงินเดือนชั้น “ส.5” ตั้งแต่ 24,440-69,040 บาท

ส่วนนายตำรวจชั้นประทวน ระดับจ่าสิบตำรวจ อัตราเงินเดือนจ่าสิบตำรวจ (พิเศษ) รับเงินเดือนชั้น “ป.2” ตั้งแต่ 7,140-29,690 บาท และ ระดับดาบตำรวจ รับเงินเดือนชั้น “ป.3” ตั้งแต่ 10,350-38,750 บาท นอกจากนี้ยังมี ระเบียบ ก.ตร. ว่าด้วยเงินเพิ่มสำหรับตำแหน่งที่มีเหตุพิเศษ ตำแหน่งผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้านป้องกันปราบปราม ด้านสืบสวน และด้านจราจร พ.ศ.2548 โดยผู้ดำรงตำแหน่งรองผู้กำกับการ, สารวัตร, รองสารวัตร, ผู้บังคับหมู่ ในสายงานทั้ง 3 ประเภท จะได้เงินประจำตำแหน่งเดือนละ 4,700 บาท, 4,000 บาท, 3,500 บาท และ 3,000 บาทตามลำดับ

ขณะที่เอกสาร “อัตราเงินเดือนแรกบรรจุใหม่” จัดทำโดย พ.ต.ท.ไพโรจน์ มะโนขันธุ์ ซึ่งผู้สนใจสามารถดูได้ที่http://www.personnelpolice.com/room/firstsalary.pdf ระบุว่า นายตำรวจชั้นสัญญาบัตรวุฒิการศึกษาเทียบเท่าปริญญาตรี หรือก็คือ “นายร้อยจบใหม่” รับเงินเดือน 15,290 บาท(ชั้น ส.1 ขั้น 18.5) ขณะที่นายตำรวจชั้นประทวน “นายสิบจบใหม่” รับเงินเดือน 10,760 บาท (ชั้น ป.1 ขั้น 19)

แต่เมื่อไปดูเงินเดือนอัยการ พ.ร.ฎ.การปรับเงินเดือนของข้าราชการอัยการ พ.ศ.2554 จะพบว่าเงินเดือนอัยการตั้งแต่ชั้น 1 (อัยการผู้ช่วย) เริ่มที่ 17,560-18,950 บาท ไปจนถึงชั้น 8 (อัยการสูงสุด) 73,240 บาท, เงินประจำตำแหน่ง ตั้งแต่ชั้น 2 (อัยการประจำกอง/อัยการจังหวัดผู้ช่วย) 7,900 บาท ไปจนถึงชั้น 8 (อัยการสูงสุด) 42,500 บาท

นอกจากนี้ยังมี ระเบียบคณะกรรมการอัยการว่าด้วยการจ่ายเงินเพิ่มค่าครองชีพชั่วคราวข้าราชการอัยการ พ.ศ.2556 ที่ให้เงินค่าครองชีพชั่วคราวรายเดือนอัยการตั้งแต่ชั้น 1 (อัยการผู้ช่วย) 16,050-17,440 บาท จนถึงชั้น 3 (อัยการประจำสำนักงานอัยการสูงสุด/รองอัยการจังหวัด) 5,000 บาท

และ ระเบียบคณะกรรมการอัยการว่าด้วยการจ่ายเงินเพิ่มค่าครองชีพชั่วคราวข้าราชการอัยการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2557 ที่ให้เงินค่าครองชีพชั่วคราวรายเดือนอัยการ ตั้งแต่ชั้น 3 (ขั้นที่ 6) ถึงชั้น 5 (อัยการผู้เชี่ยวชาญ) 6,800 บาท และ ชั้น 6 ถึงชั้น 8 (อัยการผู้เชี่ยวชาญพิเศษ-อัยการสูงสุด) 7,000 บาท

ส่วนเงินเดือนผู้พิพากษา พ.ร.ฎ.การปรับอัตราเงินเดือนของข้าราชการตุลาการและดะโต๊ะยุติธรรม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2554 เริ่มต้นที่ตำแหน่งผู้ช่วยผู้พิพากษา 17,560-18,950 บาทไปจนถึงประธานศาลฎีกา 75,590 บาท นอกจากนี้ยังมีเงินประจำตำแหน่ง เริ่มตั้งแต่ผู้พิพากษาประจำศาล 7,900 บาท ไปจนถึงประธานศาลฎีกา 50,000 บาท

เห็นได้ชัดว่าใน 3 เสาหลักกระบวนการยุติธรรม..ตำรวจมีรายได้น้อยกว่าอัยการและศาลอยู่พอสมควร!!!

“ถ้าไปดูตามต่างจังหวัดโดยเฉพาะครอบครัวตำรวจชั้นผู้น้อย เขาทำทุกอย่างทั้งรับจ้างซักเสื้อผ้า ทำขนมขาย ปากกัดตีนถีบ นี่เป็นข้อเท็จจริง ประเทศนี้เลี้ยงตำรวจโดยให้ไปหากินเอง แล้วก็มาโทษว่าตำรวจทำหน้าที่ไม่ดี ตำรวจแย่ ถ้าจะปฏิรูปตำรวจก็ต้องพูดเรื่องนี้” นายสุเทพ กล่าว

ไม่เพียงแต่รายได้ที่ค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับภาระงานแม้แต่เครื่องมือเครื่องใช้ก็ยังต้อง “หาเอาเอง” ดังเช่นที่ ผศ.พ.ต.ท.ดร.กฤษณพงศ์ พูตระกูล อาจารย์คณะตำรวจศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ เปิดเผยว่า นักเรียนนายร้อยตำรวจเมื่อรู้ว่าใกล้สำเร็จการศึกษา สิ่งแรกที่ทำคือ “กู้เงินไปซื้ออาวุธปืน” เป็นหนี้ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบเสียด้วยซ้ำไป

“ท่านรู้ไหมครับว่านายร้อยตำรวจที่ขึ้นปี 3 ตอนนี้กำลังไปติดต่อสหกรณ์ในโรงเรียนนายร้อยตำรวจ ไปทำอะไรทราบไหมครับ? ไปกู้เงินขอซื้อปืน..หนี้ก้อนแรกกำลังจะมาแล้วยังไม่ทันจบมารับราชการเลยก็ต้องไปกู้เงินมาซื้อปืนแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงหนี้ก้อนต่อๆ ไป เช่น คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค” พ.ต.ท.กฤษณพงศ์ ระบุ

ไม่เพียงแต่อาวุธยุทโธปกรณ์ เครื่องมือเครื่องใช้ที่ตำรวจไม่ว่าชั้นสัญญาบัตรหรือประทวนมักจะต้องใช้เงินเดือนตนเองจัดหาแล้ว “การฝึกทบทบทวนทางยุทธวิธี”ตำรวจไทยก็ยังมีปัญหามาก พ.ต.ท.กฤษณพงศ์ ยกตัวอย่าง เยอรมนี ตำรวจเยอรมันได้รับคำชื่นชมอย่างมากด้านความชำนาญงานแบบมืออาชีพ (Professional) ซึ่งสาเหตุก็มาจากการฝึกอบรม-ฝึกทบทวนอยู่สม่ำเสมอและอย่างทั่วถึง

“การพัฒนาความเป็นมืออาชีพของตำรวจ เขาก็มีการฝึกอบรมอยู่ตลอด ตรงนี้งบประมาณต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง ที่เราเห็นตำรวจไทยไล่ล่าคนร้ายแล้วยิงยาง เชื่อไหมครับต่างประเทศเขาเลิกทำแล้ว แต่ตำรวจไทยไม่มีทางเลือกนอกจากอาวุธปืนที่อยู่กับตัว แล้วตำรวจไทยจะรู้ได้อย่างไร? ก็ต้องผ่านการฝึก แล้วงบประมาณมีให้เขาไหม? แล้วเอาตำรวจไปฝึกแล้วจะเอาใครมาออกสายตรวจดูแลประชาชน จะเอากำลังที่ไหนมาทดแทน” พ.ต.ท.กฤษณพงศ์ กล่าว

นอกจากนี้ยังมีข้อจำกัดอื่นๆ เช่น ตำรวจเป็นอาชีพที่มีความเครียดสูง สุ่มเสี่ยงที่จะฆ่าตัวตายหรือทำร้ายคนรอบข้างได้ง่าย พ.ต.ท.กฤษณพงศ์ ยกตัวอย่างสหรัฐอเมริกาที่เคยมีเหตุดังกล่าวบ่อยครั้ง จึงแก้ปัญหาด้วยการบรรจุ“นักจิตวิทยา” เข้าเป็นตำรวจ โดยให้ไปตามสถานีตำรวจต่างๆ เพื่อให้คำปรึกษาแนะนำ เป็นต้น

หากคิด “ปฏิรูปตำรวจ” ให้เป็น “มืออาชีพ” เห็นผลเป็นรูปธรรม..เรื่องเหล่านี้ก็ต้อง “ไม่ละเลย”!!!

SCOOP@NAEWNA.COM

“..4) หากจะพูดถึงลอตเตอรี่ หรือการเสี่ยงโชคในบ้านเรา คนในรัฐบาลก็น่าจะลองไปดูงานวิจัยที่น่าสนใจ เรื่อง “โครงการศึกษาความเป็นไปได้ของการเปลี่ยนเงินหวยเป็นเงินออมของประชาชนในต่างจังหวัด” โดย ดร.พรเพ็ญ วรสิทธา คณะพัฒนาการเศรษฐกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า) เป็นความพยายามหาวิธีใช้เครื่องมือที่ชาวบ้านบางส่วนนิยมอย่างหวย มาใช้ในทางที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมในระยะยาว..”

(จากคอลัมน์ “กวนน้ำให้ใส” โดย “สารส้ม” – นสพ.แนวหน้า ฉบับวันพุธที่ 13 ม.ค. 2559)

คนไทยได้ชื่อว่า “ชอบเสี่ยงโชค” มาตั้งแต่สมัยโบราณ และแม้ปัจจุบันประเทศไทยจะเข้าสู่ความทันสมัยไม่ต่างจากประเทศที่เจริญแล้วอื่นๆ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนไป คือภาพของการ“ขอเลขเด็ด” จากสิ่งต่างๆ ทั้งนักบวชอย่างพระภิกษุสงฆ์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทางศาสนาอย่างพระพุทธรูปและเทวรูป สิ่งลี้ลับอย่างต้นไม้หรืออาคารสถานที่ที่เชื่อว่ามี “เจ้าที่-วิญญาณเฮี้ยน” สิงสถิตอยู่ รวมไปถึง “ของแปลกผิดธรรมชาติ” จำพวกหมูสองหัววัวหกขา ฯลฯ

ทั้งหมดก็เพื่อ “วันที่ 1 และ 16 ของเดือน” เผื่อจะ “ถูกหวย” มีโชคร่ำรวยกับเขาบ้าง!!!

ขณะเดียวกัน..เรื่องของ “สลากกินแบ่งรัฐบาล” ต้องบอกว่าเป็น “วาระแห่งชาติ” ของสังคมไทยที่ทุกรัฐบาลต้องใส่ใจทั้งราคาขายปลีกต่อคู่ โควตาการจองซื้อไปขายสำหรับรายย่อย รวมถึงบางรัฐบาลที่ต้องการดึงเม็ดเงินมหาศาลจากหวยใต้ดินขึ้นมาบนดิน แต่อีกด้านหนึ่ง คนไทยจำนวนมากกลับ “ขาดเงินออมที่เพียงพอ” ทำให้มีปัญหาในบั้นปลายชีวิต โดยเฉพาะปัจจุบันและอนาคต ที่ประเทศไทยเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุเรียบร้อยแล้ว

จึงเกิดแนวคิด “เปลี่ยนหวยให้เป็นเงินออม” เป็นที่มาของงานวิจัยดังกล่าวขึ้น!!!

งานวิจัยชิ้นนี้ของ รศ.ดร.พรเพ็ญ เน้นสำรวจกลุ่มคนที่ระดับการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรี ซึ่งในสังคมไทยอาจถือว่าเป็น กลุ่มคนผู้มีรายได้น้อย จำนวน 4,800 คน จากหลากหลายอาชีพทั้งเจ้าหน้าที่รัฐ, พนักงานเอกชน และผู้ประกอบอาชีพอิสระที่อยู่อาศัยในทุกภาค (ยกเว้นกรุงเทพมหานคร) ในปี 2555 โดยกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ ร้อยละ 93 มีรายได้ประมาณ 5,000-20,000บาทต่อเดือน ในจำนวนนี้ร้อยละ 93.73 มีรายได้เฉลี่ยไม่เกิน 15,000 บาทต่อเดือน

เมื่อมาดู พฤติกรรมการออมและการลงทุน ของคนกลุ่มนี้ พบว่ามีเพียงร้อยละ 15.83 เท่านั้น ที่ระบุว่าตนไม่มีเงินออมขณะที่ผู้มีเงินออมส่วนใหญ่ ร้อยละ 62.04 ระบุว่าอยู่ที่ 1,000-5,000บาทต่อเดือน และในบรรดาผู้มีเงินออม ร้อยละ 45.77 เก็บเงินไว้กับตัวหรือนำไปฝากธนาคาร ส่วนร้อยละ 54.23 นำเงินไปลงทุน

ดูเหมือนจะดีที่แม้แต่ชาวบ้านทั่วไปก็ยังรู้จักการลงทุนให้เงินทองงอกเงย..แต่เมื่อถามว่า เอาไปลงทุนอะไร? พบว่าร้อยละ42.46 ระบุว่า ซื้อหวย-สลากกินแบ่งรัฐบาล รองลงมาร้อยละ 20.62 ซื้อทอง ซื้อหน่วยลงทุน เล่นแชร์ รวมถึง “พนันบอล”และร้อยละ 2.37 ซื้อสลากออมทรัพย์ เท่ากับว่าคนจำนวนไม่น้อยเข้าใจว่า “การพนัน” ไม่ว่าถูกกฎหมายอย่างสลากกินแบ่งรัฐบาลหรือผิดกฎหมายอย่างหวยใต้ดินและการทายผลการแข่งขันฟุตบอลเป็นการลงทุน

ในส่วนพฤติกรรมการซื้อหวย ร้อยละ 75.30 ของกลุ่มตัวอย่าง ระบุว่าเคยซื้อหวยใต้ดิน หรือเคยซื้อสลากกินแบ่งรัฐบาล หรือเคยซื้อทั้ง 2 อย่าง หรือเคยซื้อทั้ง 2 อย่างพร้อมกับเล่นการพนันอื่นๆ ด้วย นอกจากนี้ ร้อยละ 76.25 ระบุว่าเคยซื้อมาแล้วมากกว่า 1 ปีขึ้นไป และสาเหตุที่ซื้อ ส่วนใหญ่หรือร้อยละ
57.74 คาดหวังผลตอบแทน (ถูกหวย) รองลงมาคือคนที่ซื้อเพราะเสี่ยงโชคสนุกๆ ร้อยละ 25.42 นอกจากนี้ยังมีคนที่ซื้อด้วยเหตุผลอื่นๆ เช่น ตามกระแสสังคม หรือสงสารคนขาย อีกร้อยละ 16.82

แปลง่ายๆ ว่าสาเหตุที่เล่นหวย..เพราะได้ “เสี่ยงโชค-ลุ้นรางวัล”!!!

แม้ผู้วิจัยจะเชื่อว่าแนวคิดเปลี่ยนหวยเป็นเงินออมมีทางเป็นไปได้ แต่การออกแบบตราสารลงทุนที่เหมาะสมยังต้องศึกษากันต่อไป โดยมีหลักสำคัญดังนี้ 1.มีลักษณะเป็นการเสี่ยงโชค เพราะจากการศึกษาพบว่า ผู้มีรายได้น้อยนิยมเสี่ยงโชคมากกว่าผู้มีรายได้มาก 2.เงินขั้นต่ำในการซื้อต้องไม่มากจนเกินไป ผู้วิจัยเสนอแนะว่าน่าจะอยู่ที่ 10 บาท เพราะจะเท่ากับหน่วยลงทุน 3.การออกรางวัล ใช้เลขรางวัลร่วมกับสลากกินแบ่งรัฐบาล คือเดือนละ 2 ครั้ง

4.โอกาสในการถูกรางวัล จากการที่คนนิยมซื้อหวยกันมาก เห็นได้จากแม้จะมีเพียงร้อยละ 3 เท่านั้นที่ได้กำไร ส่วนอีกร้อยละ 97มีทั้งที่ไม่เคยถูกรางวัลเลย กับถึงจะถูกแต่เมื่อหักลบกันแล้วเสียมากกว่าได้ ฉะนั้นหากคิดค้นตราสารที่คนรายได้น้อยสนใจจะซื้อได้เหมือนหวย ย่อมสามารถดึงเม็ดเงินที่ต้องเสียไปเปล่าๆ จากการพนันเสี่ยงโชคเข้ามาเป็นเงินออมวัยเกษียณได้ ทั้งนี้ให้ใช้เกณฑ์เดียวกับสลากกินแบ่งรัฐบาล คือ 1 งวด ถูกรางวัลได้ 1 ครั้ง นอกจากนี้จำนวนเงินรางวัลไม่จำเป็นต้องสูงมากนัก เน้นไปที่ให้มีโอกาสถูกรางวัลมากกว่าสลากกินแบ่งรัฐบาลจะดีกว่า

5.การคืนเงินต้นให้คืนเมื่อผู้ซื้ออายุ 60 ปีบริบูรณ์โดยคืนพร้อมดอกผลจากการนำเงินในกองทุนนี้ไปลงทุน แต่หากเสียชีวิตก่อนอายุครบ 60 ปี จะไม่ได้เงินคืน เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการจัดการมรดก ซึ่งผู้วิจัยเชื่อว่าผู้ซื้อไม่น่าคิดว่าตนเองจะเสียประโยชน์ เพราะปกติซื้อหวยก็ไม่ได้เงินคืนอยู่แล้ว 6.ควรให้มีโอกาสเลือกเลขที่ต้องการได้เองประเด็นนี้ผู้วิจัยพบว่า สาเหตุสำคัญอย่างหนึ่งที่คนไม่นิยมซื้อสลากออมทรัพย์เพราะเลือกเลขเองไม่ได้ ดังนั้นการออกแบบต้องคำนึงถึงจุดนี้ด้วย อีกทั้งคนที่ซื้อตราสารอื่นๆ เช่น หุ้นสามัญ หุ้นกู้ ฯลฯ ต่างก็เลือกตราสารที่ตนต้องการได้ทั้งสิ้น

7.ช่องทางจำหน่าย แนวทางที่น่าสนใจอาจแบ่งได้ 4 อย่าง คือ 7.1 ผ่านตัวแทนจำหน่ายที่เข้าถึงได้ง่าย เช่น ร้านสะดวกซื้อ หรือที่ทำการไปรษณีย์ 7.2 เชื่อมโยงข้อมูลเกษตรกรเข้ากับโครงการฯ เพราะส่วนใหญ่มีบัตรเครดิตเกษตรกรอยู่แล้ว 7.3 ทำแอพพลิเคชั่นในโทรศัพท์มือถือ จะสามารถดึงคนรุ่นใหม่ได้มากขึ้น และ 7.4 ติดตั้งตู้จำหน่ายไว้หน้าธนาคารข้างตู้เอทีเอ็มให้ผู้สนใจสามารถซื้อได้เอง

8.หน่วยงานผู้รับผิดชอบ ควรเป็นธนาคารที่ออกสลากออมทรัพย์อยู่แล้วเช่น ธนาคารออมสิน ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.) เพราะมีประสบการณ์ อีกทั้งธนาคารทั้ง 2 มีการออกไปพบปะกับประชาชนในท้องถิ่นอยู่เสมอ ทำให้สามารถประชาสัมพันธ์ทำความเข้าใจกับกลุ่มเป้าหมายได้

9.คุณสมบัติของกลุ่มเป้าหมาย ควรเป็นผู้มีรายได้น้อย ซึ่งในความเป็นจริงยากจะจำแนกแยกแยะ จึงควรเปิดโอกาสให้ทุกคนเข้าร่วมได้ แต่ต้องจำกัดวงเงินที่จะคืนให้ผู้ซื้อตอนอายุ 60 ปีเพื่อลดแรงจูงใจในการเข้ามาร่วมโครงการของผู้มีฐานะดี และ10.ระบบการกระจายผลประโยชน์ ใช้ระบบจ่ายเงินเข้าบัญชีส่วนบุคคล มากน้อยตามจำนวนที่ซื้อ ส่วนผู้ที่อายุ 60 ปีขึ้นไปที่ยังคงซื้อ ให้จ่ายผลประโยชน์ตอบแทนทุกๆ 1 ปี 5 ปี หรือ 10 ปี เป็นต้น

ทั้งนี้ผู้วิจัยคำนวณว่า หากผู้ซื้อซื้ออย่างสม่ำเสมอจนครบ 10 ปี จะได้เงินคืนเฉลี่ย 13,444-16,161 บาท หรือ 22,182-26,666 บาท ขึ้นอยู่กับว่าจะสามารถบริหารกองทุนให้มีผลตอบแทนได้เท่าใด (ร้อยละ 1-5) และหากผู้บริหารกองทุนสามารถทำให้กองทุนมีผลตอบแทนได้ร้อยละ 5 ทุกปี ขณะเดียวกันผู้ซื้อก็ซื้อสม่ำเสมอต่อเนื่อง 40 ปี จะได้เงินคืนราวๆ 155,215 หรือ 256,105 บาท

ซึ่งแม้เงินที่คืนจะไม่มากนัก..แต่ก็ยังดีกว่าหวย เพราะไม่ได้คืนแม้แต่บาทเดียว!!!

หมายเหตุ : ผู้สนใจสามารถดูงานวิจัยฉบับเต็มได้ที่ http://rc.nida.ac.th/en/attachments/article/145/ความเป็นไปได้ของการเปลี่ยนแปลงเงินหวย_56.pdf

SCOOP@NAEWNA.COM

บนเส้นทางขรุขระที่ทอดยาวผ่านขุนเขาสุดลูกหูลูกตา ณ “หมู่บ้านห้วยบง” ต.นาเกียน ห่างจากตัวอำเภอ “อมก๋อย” จ.เชียงใหม่ ราว 20 กิโลเมตร กลายเป็นเป้าหมายของปฏิบัติการทำลาย “ไร่ฝิ่น”ครั้งล่าสุดของสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด หรือ “ป.ป.ส.” และทหารจากกองทัพภาคที่ 3 หลังพบว่าพื้นที่แห่งนี้ลักลอบปลูกฝิ่น สารเสพติดอันตรายที่แปรรูปเป็นสารตั้งต้น “เฮโรอีน” ได้

หากมองผิวเผินพื้นที่ส่วนใหญ่ใน “หมู่บ้านห้วยบง” จะถูกชาวบ้านที่ส่วนใหญ่เป็นชาวเขาเผ่า “กะเหรี่ยง” ใช้ประกอบอาชีพทางการเกษตร ทว่า…ลึกเข้าไปใน “ไหล่เขา” กลับกลายเป็นสถานที่ “ซ่อนอำพราง” แปลงปลูกฝิ่นที่ยากต่อการพบเห็น

ปฏิบัติการครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้นราวปลายเดือนกุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา เกิดขึ้นหลังสำนักงาน ป.ป.ส.ภาค 5 พบข้อมูลว่า มีแนวโน้มเยาวชนโดยเฉพาะในพื้นที่ภาคเหนือ “เสพฝิ่น” มากขึ้น และความต้องการที่มากขึ้นกลายเป็นปัจจัยที่ทำให้มีการ “ลักลอบ” ปลูกฝิ่นมากขึ้น ป.ป.ส.จึงต้องกำจัดไร่ฝิ่นให้หมดไปจากพื้นที่โดยเร็วเพื่อสกัด “ราชินีแห่งยาเสพติด” ไม่ให้ “คืนชีพ” อีกครั้ง

“วิชัย ไชยมงคล” ผู้อำนวยการสำนักงาน ป.ป.ส.ภาค 5 กล่าวว่า พื้นที่ภาคเหนือมีอาณาเขตติดต่อกับหลายประเทศ และมีชนกลุ่มน้อยหลายเผ่า จึงถูกใช้เป็น “เส้นทางลำเลียงยาเสพติด”สำหรับสถานการณ์ภายนอกประเทศ โดยเฉพาะด้าน อ.แม่สาย จ.เชียงราย ซึ่งมีพรมแดนใกล้กับประเทศจีน เมียนมา และลาว โดยเฉพาะจุดที่สำคัญ คือ “รัฐฉาน” มีชาติพันธุ์ไทยใหญ่หรือฉานอาศัยเป็นจำนวนมาก ยาเสพติดทั้งหมดจะอยู่ในรัฐนี้ ทางรัฐบาลเมียนมาไม่สามารถจะใช้กำลังทางทหารในเขตพวกนี้ได้ จึงเป็นเหตุที่ทางการไทยไม่สามารถ “เข้าตี” โรงงานผลิตได้

“เมื่อไม่สามารถเข้าตีโรงงานผลิตได้ จึงเปลี่ยนแผนที่จะสกัดไม่ให้สารตั้งต้นจาก 3 เส้นทางเข้าไปโรงงานได้ โดยฝิ่นในพื้นที่ อ.อมก๋อย เป็นหนึ่งในสารตั้งต้นที่จะส่งเข้าสู่โรงงานผลิต เราจึงต้องเข้าตัดทำลายอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งส่งเสริมอาชีพให้กับชนกลุ่มน้อยตามแนวชายแดน เพื่อให้เลิกปลูกฝิ่น” วิชัย กล่าว

“ณรงค์ รัตนานุกุล” เลขาธิการ ป.ป.ส. กล่าวว่า สำนักงาน ป.ป.ส. และกองทัพภาคที่ 3 ได้สำรวจพื้นที่ลักลอบปลูกฝิ่นใน 12 จังหวัดภาคเหนือ ทั้งทางภาคพื้นดินและทางอากาศ เพื่อให้ได้ข้อมูลที่แม่นยำ เกิดประโยชน์สูงสุดในการตัดทำลายฝิ่นมาตั้งแต่ปี 2522 พบว่า ผู้ลักลอบจะย้ายพื้นที่แปลงปลูกฝิ่นเสมอ ช่วงระหว่างปี 2522-2523 มีพื้นที่ปลูกฝิ่น 26,440 ไร่ และแปลงฝิ่นมีขนาดค่อนข้างใหญ่ ต่อมาปี 2527-2528 ทางสำนักงาน ป.ป.ส. สำรวจพื้นที่ปลูกฝิ่นครอบคลุมทั่วประเทศ พบว่า มีจำนวนทั้งสิ้น 54,854 ไร่ และในปีเดียวกันนี้เริ่มมีการตัดทำลายพื้นที่ปลูกฝิ่น

ผลการสำรวจพื้นที่ปลูกฝิ่นส่งผลให้การตัดทำลายฝิ่นเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ ประกอบกับความเข้มงวดและจริงจังของมาตรการต่อสู้เพื่อเอาชนะยาเสพติดของรัฐบาล ตั้งแต่ปี 2546 ทำให้นายทุนและผู้ปลูกเกรงกลัว พื้นที่ลักลอบปลูกฝิ่นจึงลดลงมาก โดยเปรียบเทียบจากห้วงปี 2545-2546 ซึ่งมีพื้นที่ปลูก 5,265.58 ไร่ ลดลงเหลือเพียง 1,981.69 ไร่ ในปี 2557-2558 แต่ล่าสุดสถานการณ์เริ่มกลับมา “น่าเป็นห่วง” เพราะราคา “ฝิ่นดิบ” สูงขึ้น จูงใจให้มีการปลูกฝิ่นอีกครั้ง โดยใช้ “เทคโนโลยีการเกษตร” ที่สูงขึ้นด้วย

“พิภพ ชำนิวิกัยพงศ์” ผู้อำนวยการสถาบันสำรวจและติดตามการปลูกพืชเสพติด ป.ป.ส. ระบุว่า ผลจากปฏิบัติการของเจ้าหน้าที่ทำให้ปริมาณฝิ่นลดลงมาก ส่งผลให้ฝิ่นดิบมีราคาสูงขึ้น จูงใจให้มีผู้พยายามลักลอบปลูกฝิ่นมากขึ้น โดยนำเทคโนโลยีการเกษตรมาใช้ คือ เดิม อ.อมก๋อย มีการปลูกฝิ่นราว 50,000-60,000 ไร่ แต่ปัจจุบันลดเหลือไม่ถึง 2,000 ไร่ ปัจจุบันปลูกได้ 75 วันก็กรีดแล้ว เนื่องจากความต้องการมากขึ้น แต่เมื่อก่อนจะปลูกไว้ถึง 120 วัน หรือ 4 เดือน และในแปลงที่สมบูรณ์ได้ผลผลิตสูงที่สุดไร่ละ 12 กิโลกรัม จากเดิมได้แค่ 1.6 กิโลกรัมเท่านั้น

พิภพกล่าวอีกว่า อ.อมก๋อย ถือเป็นพื้นที่ที่มีความเหมาะสมในการปลูกฝิ่น และวิธีการข้างต้นเชื่อว่าชาวบ้านไม่มีทางปลูกเองได้ เพราะใช้ต้นทุนสูง ทั้งค่าปุ๋ย ยาฆ่าแมลง และการทำระบบน้ำ เป็นต้น จึงเชื่อว่ามี “นายทุน” เข้ามาจ้างให้ชาวบ้านบางส่วนลักลอบปลูกฝิ่น และเชื่อว่าผลผลิตฝิ่นที่แฝงอยู่ในพื้นที่แห่งนี้จะแปรเป็น “เฮโรอีน” ได้จำนวนมาก พื้นที่แห่งนี้จะเป็นเหมือน “โกดัง” เก็บวัตถุดิบผลิตเฮโรอีนในอนาคต

“ปัญหาการลักลอบปลูกฝิ่นในพื้นที่สูงแม้จะเคยหายไปด้วยโครงการหลวง แต่ปัญหาเรื่องความยากจนของชนกลุ่มน้อยยังมีอยู่ ทำให้มีการลักลอบปลูกฝิ่นอยู่ตลอด ราคาของฝิ่นก็เป็นสิ่งจูงใจ ราคาต่อไร่เป็นแสนบาท เพราะมีการเข้มงวดในการตัดทำลาย อย่างใน อ.อมก๋อย มีผู้ที่ติดฝิ่นที่มีรายงานบันทึกไว้จำนวน 4,000 คน” พิภพ กล่าว

“พ.อ.อดุลย์ จำปาทอง” รองหัวหน้าส่วนปฏิบัติการศูนย์เฉพาะกิจป้องกันและปราบปรามยาเสพติด กองทัพภาคที่ 3 และรองผู้บังคับการหน่วยเฉพาะกิจ กรมทหารพรานที่ 36 กล่าวว่า กองทัพภาคที่ 3 มีแผนงานในการปราบปรามยาเสพติด คือ 1.แผนงานอำนวยการและติดตาม 2.แผนงานพัฒนาคุณภาพชีวิต 3.แผนงานควบคุมและตัดทำลายไร่ฝิ่น และ 4.แผนงานเคลื่อนไหวเพื่อควบคุมพื้นที่ปลูกฝิ่น จากการปฏิบัติตามแผนงานทั้งหมดนี้ทำให้ปีที่ผ่านมาสามารถตัดทำลายไร่ฝิ่นในพื้นที่ภาคเหนือได้กว่า 90%

“แต่การลักลอบปลูกฝิ่นในปัจจุบันมีการพัฒนาการปลูกมากขึ้น มีการใช้สปริงเกอร์รดน้ำฝิ่น ใช้ยาฆ่าหญ้า รวมทั้งใส่ปุ๋ยเพื่อเร่งให้ฝิ่นเจริญเติบโตเร็วและให้ผลผลิตที่มากขึ้น มีกระจายปลูกเป็นแปลงขนาดเล็กในพื้นที่ที่เข้าถึงยากลำบาก เพื่อป้องกันการตรวจพบของเจ้าหน้าที่ ทำให้การเข้าทำลายไร่ฝิ่นยากลำบากและใช้งบประมาณมากขึ้น แต่เราก็จะพยายามทำงานต่อไป” พ.อ.อดุลย์ กล่าว

ด้วยความพยายามของ ป.ป.ส.และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ในการสำรวจและตัดฟันฝิ่นอย่างต่อเนื่อง เพื่อสกัดต้นทางการส่งสารตั้งต้นสู่โรงงานผลิตยาเสพติดที่จะย้อนกลับมาสู่ประเทศไทย รวมถึงการดำเนินการด้านอื่นๆ เช่น การบำบัดรักษาผู้เสพ เสริมสร้างอาชีพและรายได้ เสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชน ตลอดจนบังคับใช้กฎหมายและการ “ยึดทรัพย์”

หากดำเนินการ “ต่อเนื่อง” เอาจริงเอาจัง การทำให้ “ฝิ่น” หมดไปจากประเทศไทย ไม่น่าไกลเกินเอื้อม!!!

สิริพร พานทองถาวร
SCOOP@NAEWNA.COM

ยังคงต้องติดตามกันอย่างใกล้ชิดกับ “วิกฤติภัยแล้ง 2559” ที่ขณะนี้หลายจังหวัดขาดแคลนน้ำอย่างหนัก และยังลุกลามไปยังแหล่งน้ำในสถานที่ท่องเที่ยว ถึงขนาดที่กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช ต้องออกประกาศห้ามทำกิจกรรมกางเต็นท์พักแรมในพื้นที่อุทยานอย่างเด็ดขาด เนื่องจากหวั่นเกรงว่านักท่องเที่ยวอาจได้รับอันตรายจากสัตว์ป่าที่ออกจากป่ามาหาน้ำดื่มในเขตท่องเที่ยว

ขณะที่การพยากรณ์ของบรรดาผู้เชี่ยวชาญด้านภัยพิบัติธรรมชาติ ต่างบอกตรงกันว่า “ปีนี้หนักแน่” เช่นเมื่อช่วงสายๆ ของวันที่ 2 มี.ค. 2559 ศ.ดร.ธนวัฒน์ จารุพงษ์สกุล อาจารย์ภาควิชาธรณีวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เปิดแถลงข่าว “รับมือภัยแล้งปี’59” ณ ราชบัณฑิตยสถาน ถนนอู่ทองใน กรุงเทพฯ ซึ่งก็เป็นนักวิชาการอีกรายที่กล่าวไปในทางเดียวกัน โดยให้นิยามวิกฤติภัยแล้งครั้งนี้ว่า..

“ชาวนาจะอดใช้น้ำ..แล้งแห่งความทรงจำ”!!!

อาจารย์ธนวัฒน์ ชี้ให้เห็นถึงต้นตอของภัยแล้งหนนี้ว่าเกิดจาก “การบริหารจัดการที่ผิดพลาด” กล่าวคือต้องย้อนไปเมื่อ 4 ปีก่อน หรือเมื่อครั้ง “วิกฤติน้ำท่วมใหญ่ 2554”วันที่มวลน้ำมหาศาลไหลบ่าเข้าท่วมหลายจังหวัดรวมทั้งกรุงเทพฯ ซึ่งหลังจากนั้นเป็นต้นมา ผู้คนในสังคมไทยต่าง “หวาดผวา” เห็นน้ำเห็นฝนตั้งเค้ามาก็กลัว รีบระบายน้ำออกให้มากที่สุด ถึงขนาด “เปลี่ยนเกณฑ์ระดับน้ำมาตรฐาน” ณ เดือนพฤษภาคมของทุกปี ให้ลดลงจากเดิม

“ประชาชนและรัฐบาลกลัวน้ำท่วม โรคกลัวน้ำในปี’54 ทำให้มีการไปเปลี่ยนเกณฑ์น้ำ ไม่ให้เกิน 45-55 เปอร์เซ็นต์ในเดือนพฤษภา คือต่อไปนี้ทุกๆ เดือนพฤษภา ถ้าน้ำเกินนี้ต้องปล่อยให้หมดเพราะกลัวน้ำท่วม”

อาจารย์ธนวัฒน์ กล่าว ซึ่งนี่ถือเป็น “ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย” เพราะหากย้อนไปดูช่วงก่อนเหตุน้ำท่วมใหญ่ปี 2554 นั่นคือช่วงปี 2551-2553 ในขณะนั้นประเทศไทยประสบปัญหาฝนตกน้อย ทำให้กลัวกันว่าจะเกิดภัยแล้ง กระทั่งประมาณเดือนสิงหาคม 2553 มีฝนตกถี่ขึ้นจากปรากฏการณ์“ลานิญา” (La Nina) ทำให้เร่งกักเก็บน้ำไว้เป็นจำนวนมาก ในระดับที่ “ทะลุเป้า” ของแต่ละเขื่อน

ทว่า “ลานิญา” ได้ลากยาวไปถึงปี 2554 ทำให้น้ำล้นเขื่อนและ “ท่วม” ในที่สุด!!!

ผู้เชี่ยวชาญด้านภัยพิบัติรายนี้ กล่าวต่อไปว่า สำหรับในปี 2558 ประเทศไทยเผชิญกับปรากฏการณ์ “เอลนิโญ”(El Nino) ส่งผลให้ฤดูฝนมาช้าจากเดิมไปราว 2 เดือน ขณะที่ปริมาณฝนสะสมในช่วงฤดูฝน (พฤษภาคม-ตุลาคม) ลดลงกว่าเกณฑ์มาตรฐานเกือบทุกภาค โดยภาคเหนือน้อยกว่าร้อยละ 24, ภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ น้อยกว่าร้อยละ 13, ภาคตะวันออกน้อยกว่าร้อยละ 11 เฉลี่ยทั้งประเทศน้อยกว่าเกณฑ์มาตรฐานร้อยละ 8 ซึ่งข้อสังเกตคือปรากฏการณ์เอลนิโญเริ่มต้นตั้งแต่เดือนมีนาคม 2558 แต่ยังเชื่อกันว่าในปีดังกล่าวฝนจะยังมาตรงเวลา

ส่งผลให้ยังมีการใช้น้ำกันอย่าง “ไม่บันยะบันยัง” โดยเฉพาะการ “ทำนาปรัง” เป็นวงกว้างนับล้านไร่!!!

“ในปี’58 ตั้งแต่เดือนมีนาคมยังปล่อยให้ทำนาปรัง คิดว่าน้ำจะมาตามนัด เราให้ชาวนาปลูกข้าวแล้วคิดว่าพฤษภา’58 น้ำจะมา ปรากฏว่าเอลนิโญแรง ฝนตกช้าไป 2 เดือน แถมฝนยังน้อยกว่าค่าเฉลี่ยปกติ 8-24 เปอร์เซ็นต์ เอลนิโญมันแรงตั้งแต่มีนา ใครจะไปเชื่อว่าเดือนมีนาหน้าแล้งกรุงเทพฯจะน้ำท่วมอันนี้มันเกิดจากพายุฤดูร้อนบวกกับลมตะวันตกทำให้ฝนตกในกรุงเทพฯผิดปกติ ซึ่งในทางภูมิอากาศมันก็เป็นตัวบอกอยู่แล้ว” อาจารย์ธนวัฒน์ ระบุ

และจากข้อมูลที่ปรากฏนี้เอง อาจารย์ธนวัฒน์ ค่อนข้างเป็นห่วงว่า หากบริหารจัดการน้ำได้ไม่ดีก็อาจซ้ำรอยอดีตที่ผ่านมาอีก เนื่องจากคาดว่า เอลนิโญน่าจะส่งผลต่อสภาพอากาศของประเทศไทยไปถึงเดือนพฤษภาคม 2559 จากนั้นฝนก็จะกลับมาตกตามปกติ หากในเวลานั้นเร่งเก็บกักน้ำมากเกินไป เช่นที่เคยเป็นมาแล้วในปี 2553

นั่นหมายถึง “ประเทศไทยอาจเสี่ยงต่อน้ำท่วมใหญ่อีกครั้งในปี 2560”!!!

“เอลนิโญจะแรงต่อเนื่องไปจนถึงเดือนพฤษภา เราก็อย่าเพิ่งดีใจว่าจะรีบเก็บกักน้ำ ผมว่าปีนี้อย่างมากที่สุดฝนจะมา
ช้ากว่าปกติสักเดือนหนึ่ง แต่สุดท้ายฝนจะมา พอมาก็ดีใจกันปุ๊บ จะเหมือนปี’54 หรือเปล่า? ถ้าเรายังบริหารจัดการกันแบบเดิม ใช้ความรู้แบบเดิม ความเสี่ยงที่จะเกิดน้ำท่วมปี’60 ค่อนข้างสูง” อาจารย์ธนวัฒน์ กล่าวย้ำ

สำหรับ “ทางรอด” จากมหาวิกฤติแล้งหนนี้ อาจารย์ธนวัฒน์ กล่าวว่า “ตัวแปรสำคัญ” ขึ้นอยู่กับว่ารัฐบาลจะเข้มงวดกับพฤติกรรมการใช้น้ำของประชาชน โดยเฉพาะการทำนาปรังได้ขนาดไหน? เนื่องจากขณะนี้มีนาปรังในเขตชลประทานอยู่ราว 2.54 ล้านไร่ หากควบคุมได้ก็จะมีปริมาณน้ำเพียงพอผ่านพ้นวิกฤติไปได้ สิ่งที่รัฐบาลและสังคมไทยทุกภาคส่วนต้องทำร่วมกัน ก็มีอยู่หลายประการ ตั้งแต่ 1.เกษตรกรต้องปรับตัว หันไปปลูกพืชอื่นๆ ที่ใช้น้ำน้อยในฤดูแล้ง เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนในเบื้องต้น

2.หน่วยงานผลิตน้ำต้องเตรียมหาแหล่งน้ำดิบสำรอง โดยต้องเตรียมสำรองไว้สำหรับ 2 เดือน หากฝนไม่มาตามเวลาปกติ แต่ก็ต้องเป็นแหล่งน้ำฉุกเฉินเท่านั้น ไม่นำมาใช้ในเวลาปกติ ขณะที่หน่วยงานต่างๆ ที่จำเป็นต้องใช้น้ำมาก เช่น โรงพยาบาล โรงเรียน โรงแรม สถานที่ราชการ ควรสำรองน้ำประปาไว้ประมาณ 1 เดือน 3.ทุกภาคส่วนต้องช่วยกันประหยัดน้ำ เกษตรกรงดปลูกพืชที่ใช้น้ำมาก ไม่ขโมยหรือแย่งชิงน้ำ ส่วนคนในเมืองก็ต้องใช้น้ำอย่างประหยัด หน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องสร้างความตระหนักรู้ตัวในหมู่ประชาชน เช่น ลดแรงดันน้ำประปาให้ไหลช้าลง

4.รัฐบาลต้องเข้มงวด ให้การใช้น้ำให้เป็นไปตามแผนที่วางไว้ และ 5.รัฐบาลต้องควบคุมอย่าให้เกิดสงครามแย่งชิงน้ำ
อีกทั้งต้องหามาตรการเยียวยาที่ทั่วถึงและเป็นธรรมให้กับผู้ได้รับผลกระทบ เพื่อไม่ให้รู้สึกเดือดร้อนเกินไปจนทำให้ปัญหาลุกลามบานปลาย

และอีกประเด็นที่สำคัญ “สงกรานต์’59 จะเอาอย่างไรกันดี?”ประเด็นนี้ อาจารย์ธนวัฒน์ ให้ความเห็นว่า เวลานี้คนไทยทุกคนไม่ว่าในเมืองหรือในชนบทต้อง “เฉลี่ยทุกข์เฉลี่ยสุข” วันนี้คนชนบทโดยเฉพาะเกษตรกรจำนวนมากไม่ได้เพาะปลูกเพราะมีน้ำไม่เพียงพอ คนในเมืองก็ไม่ควรห่วงกังวลมากเกินไปว่าปีนี้อาจจะไม่ได้เล่นสาดน้ำเช่นกัน

“ถ้าไม่มีสงกรานต์เราคงมีความสุขน้อยลงหน่อย แต่การที่ความสุขน้อยลงนี้มันทำให้ชาวนายิ้มได้กว้างขึ้น คือ ตอนนี้มันก็มีอยู่เท่านี้ คนเมืองจะสุขฝ่ายเดียวหรือเปล่า? เขาเรียกว่าแชร์ความสุขแบ่งปันความทุกข์ วันนี้ชาวนาทุกข์มาก ชาวนาไม่รู้จะมีเงินให้ลูกเรียนหนังสือหรือเปล่า? แต่คนเมืองเรียกร้องว่าจะมีน้ำไว้เล่นสงกรานต์หรือเปล่า? ในสถานการณ์แบบนี้ คนเมืองก็อาจจะต้องเล่นสงกรานต์ให้น้อยลง”อาจารย์ธนวัฒน์ ฝากทิ้งท้าย

SCOOP@NAEWNA.COM

“ความเหลื่อมล้ำ”..มีผู้ให้นิยามวงจรชีวิตของคนชั้นล่าง “รากหญ้า” ในสังคมไทยว่า “โง่-จน-เจ็บ” เริ่มจากการขาดความรู้เพื่อการยกระดับคุณภาพชีวิตของตน เมื่อไม่มีความรู้แล้วไปทำอะไรก็ไม่ได้ผลดีนัก ฐานะก็ยากจนขัดสน และเมื่อรายได้ชักหน้าไม่ถึงหลัง ผลคือต้องเป็นหนี้เป็นสิน อีกทั้งยังส่งต่อวงจรดังกล่าวไปยังรุ่นลูกรุ่นหลาน

7 มี.ค. 2559 ที่งานแถลงผลการดำเนินงานประจำปี 2558 ของ มูลนิธิปิดทองหลังพระ สืบสานแนวพระราชดำริ ณ สยามสมาคม ถ.อโศกมนตรี กรุงเทพฯ ม.ร.ว.ดิศนัดดา ดิศกุล เลขาธิการมูลนิธิปิดทองหลังพระฯ กล่าวถึงสภาพสังคม ระบบกลไกต่างๆ ของไทยขณะนี้ ที่มีแต่จะซ้ำเติมให้ช่องว่างระหว่างฐานะถ่างกว้างขึ้น โดยให้นิยามสั้นๆ ว่า…

ช่วยคนมี..ปล้นคนจน!!!

“คนต้องกู้เงินไปเรียนหนังสือ ถามว่าจบมาแล้วทำอะไร? เพราะเรียนแต่ไม่รู้ ออกมาก็ทำงานไม่ได้ จบมาก็ไปทำงานบริษัทต่อ
เพื่อเอาของเหล่านั้นไปขายให้กับคนจน ก็คือชุมชนที่จะต้องกู้ เพราะอยากมีอยากเป็นอยากได้ เขาโฆษณาทั้งทางทีวีทั้งหนังสือพิมพ์ ผู้สื่อข่าวก็ไปช่วยเขาเหมือนกัน ช่วยคนมีไปปล้นคนจน ฉะนั้นเราต้องแก้เรื่องแบบนี้ให้ได้” ม.ร.ว.ดิศนัดดา กล่าว

เมื่อหันไปดู “ระบบราชการ” ม.ร.ว.ดิศนัดดา กล่าวว่า มีคำคำหนึ่งที่นิยมพูดกันมากแทบจะทุกกระทรวงทบวงกรม นั่นคือคำว่า “บูรณาการ” ทว่ามีน้อยมากที่จะทำได้ ในความเป็นจริง เรายังสามารถพบเห็นความขัดแย้งกันทั้งระหว่างหน่วยงานต่างกระทรวง หรือหน่วยงานกระทรวงเดียวกันแต่คนละกรม ปรากฏตามสื่อต่างๆ อยู่เสมอ

“บูรณาการ..พูดกันเยอะแต่ไม่ทำ ยังทำกันเป็นแท่งๆ แต่ละกระทรวงมีกี่กรม แล้วแต่ละกรมยังมีหลายแผนกอีก ขนาดกรมเดียวกันยังไม่บูรณาการกันเลย แล้วหลายๆ กรมในกระทรวงจะบูรณาการกันได้ยังไง? ส่วนบูรณาการข้ามกระทรวงนี่เลิกคิด” เลขาธิการมูลนิธิปิดทองหลังพระฯ ระบุ

แนวทางการแก้ไขปัญหา..ม.ร.ว.ดิศนัดดา ระบุว่า คนไทยต้องร่วมมือกัน “ทุกภาคส่วน” ไล่ตั้งแต่ 1.ประชาชนในพื้นที่ แต่ละชุมชนต้องรู้ว่าปัญหาในพื้นที่ของตนคืออะไร? และวิเคราะห์หาหนทางแก้ไขด้วยตนเอง โดยมีภาคส่วนอื่นๆ ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงคอยสนับสนุน 2.ภาครัฐ หน่วยงานราชการต้อง “เข้าถึง” ความคิดของประชาชนในระดับ “ชุมชน-ปัจเจกบุคคล” อย่างแท้จริงม.ร.ว.ดิศนัดดา ยกตัวอย่างภารกิจของมูลนิธิฯ ที่เมื่อจะเข้าไปพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในพื้นที่ใด ก็จะต้อง “ไปให้ถึงบ้านแต่ละหลัง” มิใช่เพียงรับฟังจากผู้นำชุมชนเท่านั้น

“เรียนรู้จากชุมชน แล้วชุมชนนั้นเราไม่ได้ฟัง อบต. อบจ. เทศบาล กำนัน ผู้ใหญ่บ้านเท่านั้น แต่เราต้องไปทุกหลังคาเรือน และเราจะต้องได้ฟังว่า 70-80 เปอร์เซ็นต์ของทุกหลังคาเรือน ปัญหาในชุมชนนั้นคืออะไร? แบบนี้มันถึงจะเป็นปัญหาและความต้องการของชุมชนที่แท้จริง” เลขาธิการมูลนิธิปิดทองหลังพระฯ ยกตัวอย่าง

3.สถาบันการศึกษา ผู้บริหารแต่ละสถาบันต้องเชื่อมโยงความรู้ที่มีให้เกิดประโยชน์กับชุมชน ผ่านกิจกรรมลงพื้นที่พัฒนาชุมชน อันเป็นการ “เรียนรู้จากของจริง” ไม่ใช่เพียงทฤษฎีในตำราหรือห้องเรียนเท่านั้น ซึ่งการฝึกฝนจากหน้างานจะช่วยให้ผู้เรียนเห็นภาพชัดเจนขึ้น “ทำได้-ทำเป็น” เมื่อสำเร็จการศึกษาไปแล้วย่อมกลายเป็นแรงงานมีฝีมือ เป็นบุคลากรที่มีคุณภาพ รวมถึงสร้างสำนึก “จิตอาสา” ให้กับคนหนุ่มสาวเหล่านี้ด้วย

4.สื่อมวลชน ต้องช่วยกันเผยแพร่ข่าวสาร ชุมชนใดที่ทำโครงการแก้ไขปัญหาในพื้นที่จนประสบความสำเร็จ ควรถูกนำเสนอในฐานะ “ต้นแบบ” เป็นตัวอย่างแก่ชุมชนอื่นๆ ในการนำไปประยุกต์ใช้ ขณะเดียวกันผู้คนในชุมชนที่ถูกนำเสนอเป็นต้นแบบผ่านสื่อต่างๆ ก็จะเกิดความ “ภูมิใจ” และมุ่งหน้าพัฒนาชุมชนของตนให้ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง

และ 5.ภาคเอกชน ต้องใช้จ่ายงบประมาณขององค์กรเพื่อ “กิจกรรมพัฒนาสังคม” ให้มากขึ้น ซึ่ง “ไม่ใช่เรื่องเสียเปล่า” ทั้งนี้หากคนระดับล่างมีคุณภาพชีวิตและฐานะที่ดีขึ้น กำลังซื้อก็จะสูงขึ้น สามารถใช้จ่ายซื้อสินค้าและบริการจากธุรกิจต่างๆ ได้ ผลตอบแทนก็จะกลับไปสู่บรรดาผู้ประกอบการทั้งหลายในที่สุด

“คนมีต้องไปช่วยคนจน เพื่อคนจนจะได้มีโอกาส แล้วคนมีก็จะได้รวยขึ้น ไม่ใช่คนมีรวยขึ้นๆ โดยเบียดเบียนคนจนให้จนลงๆ” เลขาธิการมูลนิธิปิดทองหลังพระฯ ฝากทิ้งท้าย

SCOOP@NAEWNA.COM