“แตกตื่น” กันอีกครั้ง หลังมีการส่งข้อมูลต่อๆ กันมาบนโลกออนไลน์ กรณีพบ “แมงมุมพิษสายพันธุ์ใหม่” ที่พิษของมันรุนแรงถึงขั้น “เสียชีวิต” ซึ่งไม่ใช่สัตว์ท้องถิ่นในประเทศไทย โดยคาดกันว่าคงหลุดมาจาก “นักเลี้ยงสัตว์แปลก” จากที่ไหนสักแหล่งหนึ่งไม่ว่าในบ้านหรือตามตลาดค้าสัตว์แปลก ยิ่งก่อนหน้าเคยมีกรณีชายไทยรายหนึ่งถูกแมงมุมกัดจนต้องตัดขา และเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน ก็ยิ่งทำให้ข่าวลือแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

จนกลายเป็นกระแส “ตื่นตระหนก”!!!

กระทั่งต่อมา..หน่วยงานวิชาการอย่าง ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เปิดแถลงข่าวเมื่อ 20 ม.ค. 2559 เพื่อไขข้อข้องใจแก่สังคม โดย นายนรินทร์ ชมภูพวง นิสิตระดับปริญญาเอกภาควิชาชีววิทยา ในฐานะผู้ศึกษาแมงมุมชนิดนี้เปิดเผยว่า แมงมุมชนิดดังกล่าวมีชื่อเรียกว่า “แมงมุมสันโดษเมดิเตอร์เรเนียน” หรือในชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Loxosceles Rufescens ซึ่งพบได้ในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน (ยุโรปตอนใต้), สหรัฐอเมริกา, เม็กซิโก, มาดากัสการ์, ออสเตรเลีย, รัสเซีย, จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี, ไต้หวัน และล่าสุดคือประเทศไทย

ถือเป็น “ชาติแรก” ที่พบแมงมุมชนิดนี้ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน)!!!

แมงมุมชนิดนี้อันตรายแค่ไหน? คำถามนี้ ดร.ณัฐพจน์ วาฤทธิ์ อาจารย์ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระบุว่า ผู้ที่ถูกแมงมุมชนิดนี้กัดเบื้องต้นจะมีบาดแผลและอาการไม่ต่างจากถูกแมลงทั่วไปกัด แต่เมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แผลจะเริ่มลุกลามจนเนื้อเริ่มตาย หากไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธีจากแพทย์ โอกาสติดเชื้อก็จะมีสูง ถึงขั้นเสียชีวิตได้

“ในต่างประเทศแมงมุมสันโดษได้รับความสนใจมาก เพราะมีรายงานการถูกกัดทุกปี และหลายกรณีไม่ได้มารับการรักษาอย่างทันท่วงทีแล้วเกิดแผลที่ค่อนข้างรุนแรง เกิดการติดเชื้อ และอาจเสียชีวิตได้” อาจารย์ณัฐพจน์ ระบุ

ขณะที่ นรินทร์กล่าวต่อไปว่า สำหรับในประเทศไทย คณะผู้ศึกษาค้นพบแมงมุมชนิดนี้ ณ ถ้ำแห่งหนึ่งในอำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี ขนาดประมาณ 7-7.5 มิลลิเมตร มีตา 3 คู่ 6 ตา ลำตัวมีสีเหลืองน้ำตาล เบื้องต้นคาดว่ามีอยู่ราว 500 ตัว ทว่าความน่าสนใจคือ พบในถ้ำแห่งนี้เพียงแห่งเดียว ซึ่งเป็นถ้ำที่อยู่ใกล้จุดก่อสร้าง “ทางรถไฟสายมรณะ” ที่กองทัพญี่ปุ่นเกณฑ์เชลยศึกมาเป็นแรงงานทำทางรถไฟเชื่อมจากไทยไปพม่า ระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนเชลยศึกเหล่านั้นเสียชีวิตไปมากมาย

รายงานระบุว่า..แมงมุมชนิดนี้พบในญี่ปุ่นมาตั้งแต่ “ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1”!!!ข้อสันนิษฐานที่เป็นไปได้มากที่สุด..มันอาจติดมากับ “การขนส่งเสบียงและยุทโธปกรณ์”!!!

“เราสำรวจถ้ำที่พบแมงมุมชนิดนี้และถ้ำอื่นๆ ใกล้เคียงทั้งหมด แต่เราพบแมงมุมชนิดนี้เพียงถ้ำเดียวเท่านั้น ซึ่งเป็นถ้ำที่อยู่ใกล้กับการก่อสร้างทางรถไฟสายมรณะ จึงเป็นสมมุติฐานว่าแมงมุมอาจจะติดมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2ซึ่งมีการขนส่งลำเลียงวัสดุหรือยุทโธปกรณ์จากญี่ปุ่นมาไทย และอาจใช้ถ้ำแห่งนี้เป็นที่เก็บสิ่งของต่างๆ

จากข้อมูลทางประวัติศาสตร์ สงครามโลกครั้งที่ 2 เริ่มในปี ค.ศ.1939 (พ.ศ.2482) ส่วนทางรถไฟสายมรณะเริ่มสร้างในปี ค.ศ.1942 (พ.ศ.2485) และสงครามยุติในปี ค.ศ.1945 (พ.ศ.2488) แต่แมงมุมสันโดษเมดิเตอร์เรเนียน ถูกค้นพบในญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ.1906 (พ.ศ.2449) แล้ว และถูกรายงานอย่างต่อเนื่องในปี ค.ศ.1918 (พ.ศ.2461) รวมถึงช่วงที่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ก็ยังมีการตีพิมพ์รายงานพบแมงมุมชนิดนี้ที่ญี่ปุ่นด้วย” นรินทร์ กล่าว

อย่างไรก็ตาม..แม้แมงมุมชนิดนี้จะดูน่ากลัว แต่ก็ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกมากนัก นรินทร์กล่าวต่อไปว่าประการแรก..แม้หลายประเทศจะพบว่ามีผู้ถูกแมงมุมสันโดษเมดิเตอร์เรเนียนกัดเป็นจำนวนมาก เช่นที่ บราซิล พบสูงถึงปีละหลายพันกรณี ทว่าจำนวนผู้เสียชีวิตเฉลี่ยแล้วมีไม่ถึง 10 รายต่อปี ซึ่งถือว่าน้อยมาก

แต่ก็มีคำแนะนำเมื่อถูกแมงมุมกัดว่า 1.พยายามจับแมงมุมตัวที่กัดให้ได้ เพื่อให้แพทย์ทราบว่าถูกแมงมุมชนิดใดกัด จะได้ทำการรักษาได้อย่างถูกต้อง2.ล้างแผลให้สะอาด ด้วยน้ำและสบู่ ก่อนไปพบแพทย์โดยเร็ว3.หลีกเลี่ยงการเคลื่อนไหวโดยไม่จำเป็น เพราะเป็นการกระตุ้นให้พิษกระจายตัว

ประการที่สอง…พื้นที่ที่พบแมงมุมชนิดนี้เป็นพื้นที่ควบคุมของทหาร โดย พล.ต.ณัฏฐพัชร สกุลรังศฤษดิ์ผู้อำนวยการสำนักงานทหารพัฒนา หน่วยบัญชาการทหารพัฒนา กองบัญชาการกองทัพไทย ยืนยันว่า บริเวณถ้ำดังกล่าวเป็นพื้นที่ปิด แม้แต่คณะของผู้ศึกษาวิจัยที่เข้าไปก็ต้องทำหนังสือขออนุญาตทุกครั้ง ดังนั้น คงเป็นไปได้ยากที่จะมีใครไปจับออกมาเพาะขายในตลาดซื้อขายสัตว์แปลกอย่างที่มีข้อกังวล

“พื้นที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ทหาร มีกิจกรรมดูแลรักษาอย่างดี ฉะนั้นคนที่จะเข้าไปได้ อย่างเจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยที่เข้าไปสำรวจ ก็จะทำหนังสือไปแล้วเราก็จะเข้าไปดูแล ซึ่งเราร่วมกับทหารในพื้นที่และเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ในการลาดตระเวนป้องกัน ตรงนี้คิดว่าคงไม่น่าเป็นห่วง” พล.ต.ณัฏฐพัชร กล่าวยืนยัน

และ ประการที่สาม..แมงมุมชนิดนี้ “สันโดษ”สมกับชื่อของมัน เพราะจากการศึกษาพบว่ามันชอบอยู่นิ่งๆไม่เคลื่อนไหวไต่ไปมามากนัก ซึ่ง นรินทร์ ฝากเตือนไว้ว่า..หากมนุษย์ไม่ไปรบกวน ไม่ไปจับไปสัมผัสตัวมันหรือที่อยู่ของมัน ก็จะไม่ทำให้แมงมุมชนิดนี้หลุดออกมาสู่โลกภายนอก

“เวลาที่เราเข้าไปในถ้ำ อย่าไปหยิบจับสิ่งต่างๆ ให้มันอยู่คงความเป็นธรรมชาติให้มากที่สุด เข้าไปก็ดูด้วยสายตา อาจจะถ่ายรูปเก็บไว้ได้ แต่อย่าไปหยิบไปจับ ไม่ใช่แค่แมงมุมเท่านั้น เพราะสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ก็อาจได้รับผลกระทบด้วย” นรินทร์ ฝากทิ้งท้าย

สำหรับประชาชนที่พบแมงมุมต้องสงสัยว่าจะเป็นแมงมุมพิษหรือไม่? สามารถส่งตัวอย่างไปตรวจสอบได้ที่ศูนย์เชี่ยวชาญเฉพาะทางด้านกีฏวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพฯ 10330 โทรศัพท์ 0-2218-5272

SCOOP@NAEWNA.COM

เดือนมกราคม..นอกจากจะเป็นช่วงเวลาของการต้อนรับปีใหม่แล้ว เดือนนี้ยังมีวันสำคัญของคน 2 กลุ่ม หนึ่งคือ “วันเด็ก” ตรงกับวันเสาร์ที่ 2 ของเดือน และอีกหนึ่งคือ “วันครู” ตรงกับวันที่ 16 มกราคม ซึ่งทั้ง 2 วัน ถือว่าเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกัน เพราะครูบาอาจารย์นั้นเปรียบเหมือน “ต้นแบบ” ที่จะถ่ายทอดทั้งความรู้และบุคลิกภาพที่ดีให้แก่เด็กๆ ในฐานะนักเรียนให้เติบโตขึ้นไปเป็นพลเมืองที่มีคุณภาพของสังคม

ตามขนบประเพณีไทย..ครูถูกคาดหวังให้เป็นดั่ง “พ่อแม่คนที่สอง”!!!

ทว่ายุคสมัยที่เปลี่ยนไป ครูกลายเป็นวิชาชีพที่ถูกควบคุมมาตรฐาน ด้านหนึ่งถือเป็นสิ่งที่ดีเพราะจะทำให้ได้ผู้สอนที่มีความรู้ความสามารถ แต่อีกด้านหนึ่ง เสียงสะท้อนทั้งจากครู นักวิชาการด้านการศึกษา ตลอดจนผู้ปกครองและนักเรียน ต่างตั้งคำถามว่ามาตรการควบคุมนั้น “สมเหตุสมผล” หรือไม่? โดยเฉพาะ “การประเมิน” ที่มีมากมาย และส่วนใหญ่ตัดสินกันที่ “เอกสารกองโต” มากกว่าการทำงานจริง

“ครูต้องทำเอกสาร เพราะมีผลต่อความก้าวหน้าในอาชีพ จึงไม่มีเวลาสอน” นี่คือสิ่งที่พูดถึงกันมานาน!!!

ดร.อมรวิชช์ นาครทรรพ ผู้ทรงคุณวุฒิสำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชน (สสค.) เปิดเผยถึงโครงการสำรวจ “วงจรชีวิตครูใน 1 ปี” ที่ สสค. ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่อง และกลุ่มตัวอย่างที่ใช้สำรวจตลอดปีล่าสุด คือปี 2558 ซึ่งเป็นกลุ่มเดียวกับที่สำรวจเรื่องเดียวกันในปี 2557

ดร.อมรวิชช์กล่าวว่า กิจกรรมภายนอกห้องเรียนที่กระทบต่อการจัดการเรียนการสอนของครูพบว่า ปี 2558  มีวันเปิดเรียน 200 วัน  ครูต้องใช้เวลากับกิจกรรมนอกชั้นเรียนที่ไม่ใช่การสอนถึง 65 วัน คิดเป็นร้อยละ 32.5 ดังนี้ ประเมินโรงเรียน 19 วัน ประเมินนักเรียน 12 วัน ประเมินครู 7 วัน ประกวดแข่งขันนอกโรงเรียน 4 วัน แข่งขันกิจกรรมทางวิชาการ 9 วัน  อบรมนอกห้องเรียน 8 วัน ประเมินภายนอกโรงเรียน 3 วัน กิจกรรมอื่นๆ  3 วัน

อย่างไรก็ตาม..สำหรับปีนี้พบว่า “เริ่มดีขึ้น” เพราะหากเทียบกับปี 2557 พบว่าในปีดังกล่าวครูต้องใช้เวลากับกิจกรรมที่ไม่ใช่การสอนถึง 84 วัน เท่ากับว่าในปี 2558 ที่ผ่านมา ครูได้รับการคืนเวลาสู่ห้องเรียนมากขึ้นถึง 19 วัน หรือคิดเป็นร้อยละ 25 ถือเป็นความเปลี่ยนแปลงที่ “น่าพอใจ” และถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ลดให้ได้มากกว่านี้

“คณะกรรมการการศึกษา อย่าวอกแวกและอย่าเยอะ อะไรที่ดีจับให้มั่นและทำอย่างต่อเนื่อง เราได้เวลาคืนมา 19 วัน เราก็ต้องตั้งเป้าต่อให้เป็น 30 วัน หรือมากกว่านั้น ที่สำคัญคือ ครูมีเวลามากขึ้น ได้ทำกิจกรรมมากขึ้น คุณภาพดีขึ้น ไม่ต้องออกนโยบายอะไรเยอะ ให้นำนโยบายเก่าที่มีอยู่มาพัฒนาให้เกิดผลดีกว่า” ผู้ทรงคุณวุฒิ สสค. กล่าว

ด้านความเห็นของคนเป็นครู นายอาคม สมพามา ครูโรงเรียนสายธรรมจันทร์ อ.ดำเนินสะดวก จ.ราชบุรี ครูผู้ได้รับรางวัลครูสอนดี กล่าวว่า เบื้องต้นรู้สึกยินดีที่ได้เวลาสอนกลับคืนมา แต่ยังมีเรื่องที่อยากฝากถึงรัฐบาลและกระทรวงศึกษาธิการ คือการวางนโยบายด้านการศึกษาควรชัดเจนและไม่เปลี่ยนนโยบายบ่อยๆ หรือไม่ออกนโยบายใหม่ๆ มาถี่จนเกินไปจนทั้งครูและนักเรียนปรับตัวไม่ทัน รวมถึงยังต้องแบ่งเวลาสอนเพื่อไปประชุมรับนโยบายด้วย

“รัฐควรกินข้าวที่ละคำ ทำทีละอย่าง เพราะในรอบปีที่ผ่านมา มีนโยบายหลายอย่างมาก โดยเฉพาะนโยบายค่านิยม 12 ประการ ซึ่งทางโรงเรียนก็ได้ดำเนินการตาม ปลูกฝังให้เด็กประพฤติปฏิบัติตาม เมื่อเด็กกำลังจะซึมซับค่านิยมและเข้าใจในสิ่งนั้น รัฐก็ได้ทำการออกนโยบายใหม่ นั่นก็คือ การลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้ ซึ่งครูก็สับสน เพราะกำลังมุ่งมั่นจะดำเนินการตามนโยบายเดิม ครูต้องออกไปประชุมเพื่อรับนโยบายใหม่”

อาจารย์อาคมระบุ และกล่าวเพิ่มเติมว่า สำหรับการทดสอบกลางเพื่อวัดผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของเด็กไทย หรือ “โอเน็ต” (O-Net) ประเด็นนี้อยากให้รัฐบาลทำความเข้าใจกับครูและนักเรียนทั่วประเทศ เพราะการสอบโอเน็ตเป็นประโยชน์กับตัวเด็กเอง แต่ที่ผ่านมาทุกโรงเรียนจะมุ่งเน้นไปที่การกวดวิชา มีการจ้างบริษัทมาติวโอเน็ตโดยเฉพาะ ซึ่งจริงๆ แล้วควรสอนให้เด็กได้เรียนรู้จากกระบวนการคิดมากกว่า

กับอีกนโยบายที่ถูกมองว่าแก้ปัญหาไม่ตรงจุด คือการนำครูไปสอบโอเน็ต รวมถึงแนวคิด “ติดกล้องวงจรปิดดูการสอนของครู” ซึ่งเรื่องนี้ ศ.ดร.สมพงษ์ จิตระดับ อาจารย์คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มองว่า เป็นเพียงวิธีคิดแบบ “อำนาจนิยม” และไม่ให้เกียรติคนทำงานวิชาชีพครู ดังนั้นจึงควรนำงบประมาณในส่วนนี้ ไปจัดซื้อสื่อการเรียนการสอนจะดีกว่า

“ผมไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง ในการเอาครูไปสอบโอเน็ตและการติดตั้งกล้องวงจรปิด เพราะเหมือนระบบอำนาจนิยม ไปตรวจสอบไปเช็คว่าครูทำอะไร เป็นการไม่ไว้วางใจครูและเป็นการไม่ให้เกียรติกับวิชาชีพครูอย่างมาก ถ้าผมไปติดตั้งกล้องที่รัฐสภาบ้าง ตรวจสอบว่าคุณกำลังประชุมเรื่องอะไร ท่านจะรู้สึกอย่างไร ฉันใดฉันนั้น อย่าคอยจับผิดคน จะทำงานกับครูต้องให้เกียรติครู งบประมาณที่จะทำเอาไปซื้อสื่อดีกว่า” อาจารย์สมพงษ์ ให้ความเห็น

และท้ายที่สุดแล้ว..สิ่งที่ทั้งครูและนักเรียนต้องการที่สุดคือ “เวลาสอน-เวลาเรียน” ซึ่งอาจารย์สมพงษ์คาดหวังว่า ปีนี้ (2559) จะต้องลดเวลาที่เสียไปกับกิจกรรมอื่นๆ ให้ได้เพิ่มขึ้นอีก รวมถึงต้องให้ “ความยืดหยุ่น” กับครูในการจัดการเรียนการสอนตามความเหมาะสมมากขึ้นด้วย

“ผมลงพื้นที่จะเจอพวกสภานักเรียน แล้วเขาก็จะบอกว่า..อาจารย์คะ หนูเรียนไม่เต็มหน่วย เดี๋ยวครูไปอบรม เดี๋ยวไประชุม ทำให้งานหลักของครูกลายเป็นงานรอง เมื่อกลับมาสอนก็พยายามอัดเต็มที่ เพราะไม่ทันเวลา..เพราะฉะนั้นกิจกรรมการเรียนรู้มีผลกระทบเช่นกัน ครูก็พยายามเร่งสอน อัดให้นักเรียน ทำอย่างไรก็ได้ให้มันทันเวลาที่กำหนดไว้ ในขณะนี้ระบบการศึกษาเราต้องเช็คให้ดี ผมยืนยันว่านโยบายจากบนลงล่าง ถ้าเราไม่ตรวจสอบ มันจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี

ครูในผลสำรวจปี’58 มีความต้องการความเป็นอิสระทางวิชาการ ครูต้องตามเรื่องหนังสือเอง เตรียมการเรียนการสอน ออกแบบการเรียนรู้ นี่คือต้นทุนของครูที่จะเตรียมพร้อมในการสอนหนังสือ แต่ถ้าดึงเวลาออกไปจากพวกนี้ ความเป็นอิสระทางวิชาการก็จะตกไปอยู่ภายในกิจกรรม เช่น การอบรมต่างๆ ต้นทุนครูดีจะต้องต่อยอดจากความเป็นอิสระและความรักในวิชาชีพ” อาจารย์สมพงษ์ ฝากทิ้งท้าย

สำหรับการสำรวจวงจรชีวิตครูไทย ประจำปี 2558 นี้ ใช้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 319 คนจากทั่วประเทศ ทั้งหมดเป็นครูที่ถูกยกย่องจากท้องถิ่นให้เป็นครูสอนดี อีกทั้งมีอายุงานและวิทยฐานะสูง ซึ่งแม้จะพบว่าครูได้เวลาสอนคืนมาบ้าง แต่หากเป็นไปได้ก็อยากได้มากกว่านี้ เพื่อจะได้ดูแลนักเรียนได้อย่างเต็มที่

เสียงสะท้อนนี้จะไปถึงรัฐบาลหรือไม่?..และจะเกิดการเปลี่ยนแปลงแค่ไหน? คงต้องติดตามกันต่อไป!!!

อารีรัตน์ คุมสุข
SCOOP@NAEWNA.COM

สังคมไทยก้าวเข้าสู่ “ยุค4G” แต่บางพื้นที่ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องคลื่นสัญญาณ เอาแค่“โทรศัพท์บ้าน” ยังไม่มี…“รถไฟฟ้า” สารพัดสี จ่อเปิดใช้งาน แต่บางหมู่บ้านยังไม่มี “ถนน” หรือมีก็เหมือนไม่มี!?!?!

นี่คือความเป็นจริงของหมู่บ้าน “ชนบท” ไทย ที่หลายแห่ง “ไกลปืนเที่ยง”และ “ล้าหลัง” ยังต้องได้รับการพัฒนา!?!?!

รายงาน “หมู่บ้านชนบทไทย” ปี 2558(กชช.2ค.) สำรวจโดยคณะกรรมการอำนวยการพัฒนาคุณภาพของประชาชน(พชช.) กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย(มท.) ทุกๆ 2 ปี ได้จัดการพัฒนาหมู่บ้านเป็น 3 ระดับ คือ 1.หมู่บ้านเร่งรัดพัฒนาอันดับ 1 หรือ “หมู่บ้านล้าหลัง”, 2.หมู่บ้านเร่งรัดพัฒนาอันดับ 2 หรือปานกลาง และ 3.หมู่บ้านเร่งรัดพัฒนาอันดับ 3 หรือก้าวหน้า

การสำรวจครั้งล่าสุด ปี 2558 ที่จัดเก็บข้อมูลจาก 70,335 หมู่บ้าน 76 จังหวัด พบว่า มีทั้งหมด 10,537,844 ครัวเรือน “ภาคใต้”มีครัวเรือนเฉลี่ยต่อหมู่บ้านสูงสุดที่ 185 ครัวเรือน, มีประชากร 33,805,764 คน, จำนวนประชากรเฉลี่ยหมู่บ้านละ 480 คนมีระบบ “น้ำประปา” 65,696 หมู่บ้าน คิดเป็น 93.40%, มี “ไฟฟ้า”ใช้ 8,549,516 ครัวเรือน “ไม่มี” ไฟฟ้าใช้ 176,724 ครัวเรือน เป็นต้น

สภาพปัญหาที่น่าสนใจ เช่น…

“โครงสร้างพื้นฐาน”

1.“ถนน” ปี 2558 มีหมู่บ้านในชนบทมีปัญหาในระดับมาก(เป็นหมู่บ้านที่ถนนเส้นทางหลักภายในหมู่บ้านใช้การได้ไม่ดีตลอดทั้งปี) 6,231 หมู่บ้าน คิดเป็น 8.86% ของหมู่บ้านทั้งหมด “ภาคใต้” มีปัญหาเรื่องนี้มากที่สุด คิดเป็น 10.50% เทียบกับปี 2556 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องนี้ในระดับมากเพิ่มขึ้น 1,385 หมู่บ้าน คิดเป็น 1.97%

2.“น้ำดื่ม” ปี 2558 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาในระดับมาก(เป็นหมู่บ้านที่มีครัวเรือนมีน้ำสะอาดสำหรับดื่มและบริโภคน้อยกว่า 63% ของครัวเรือนทั้งหมด) 1,406 หมู่บ้าน คิดเป็น 2% ของหมู่บ้านทั้งหมด “ภาคใต้” มีปัญหามากที่สุด คิดเป็น 3.6% เทียบกับปี 2556 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องนี้ในระดับมากเพิ่มขึ้น 406 หมู่บ้าน คิดเป็น 0.58%

3.“น้ำใช้” ปี 2558 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาในระดับมาก(เป็นหมู่บ้านที่มีครัวเรือนมีน้ำสะอาดสำหรับดื่มและบริโภคน้อยกว่า 63% ของครัวเรือนทั้งหมด) 2,204 หมู่บ้าน คิดเป็น 3.13% ของหมู่บ้านทั้งหมด “ภาคใต้” มีปัญหามากที่สุด 4.12% เทียบกับปี 2556 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องนี้ในระดับมากเพิ่มขึ้น 509 หมู่บ้าน คิดเป็น 0.72%

4.“น้ำเพื่อการเกษตร” ปี 2558 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาในระดับมาก(เป็นหมู่บ้านที่มีน้ำไม่เพียงพอต่อการเพาะปลูก) 4,604 หมู่บ้าน คิดเป็น 6.55% “ภาคเหนือ” มีปัญหามากที่สุด 8.29 เทียบกับปี 2556 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องนี้ในระดับมากเพิ่มขึ้น 1,221 หมู่บ้าน คิดเป็น 1.74%

5.“ไฟฟ้า” ปี 2558 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องการมีไฟฟ้าของรัฐใช้ในระดับมาก 1,335 หมู่บ้าน คิดเป็น 1.90% ของหมู่บ้านทั้งหมด “ภาคเหนือ” มีปัญหามากที่สุด 3.24% เทียบกับปี 2556 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องนี้ในระดับมากเพิ่มขึ้น 339 หมู่บ้าน คิดเป็น 0.48%

6.“ที่ดินทำกิน” ปี 2558 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาในระดับมาก(มีจำนวนครัวเรือนที่มีที่ดินทำกินของตนเอง แต่ต้องเช่าเพิ่มบางส่วน รวมกับจำนวนครัวเรือนที่ไม่มีที่ดินทำกินของตนเองต้องเช่าทำกินทั้งหมด มากกว่า 25% ของครัวเรือนทั้งหมดในหมู่บ้าน) 14,116 หมู่บ้าน คิดเป็น 20.07% ของหมู่บ้านทั้งหมด “ภาคเหนือ” มีปัญหาเรื่องนี้มากที่สุด 30.84% เทียบกับปี 2556 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องนี้ในระดับมากเพิ่มขึ้น 356 หมู่บ้าน คิดเป็น 0.52%

7.“ติดต่อสื่อสาร” ปี 2558 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาในระดับมาก(ในหมู่บ้านไม่มีบริการโทรศัพท์สาธารณะที่ใช้การได้ และครัวเรือนไม่มีโทรศัพท์ประจำบ้าน โทรศัพท์มือถือ หรืออินเตอร์เนต) 1,693 หมู่บ้าน คิดเป็น 2.41% ของหมู่บ้านทั้งหมด “ภาคเหนือ” มีปัญหาเรื่องนี้มากที่สุด 3.42% เทียบกับปี 2556 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องนี้ในระดับมากเพิ่มขึ้น 544 หมู่บ้าน คิดเป็น 0.78%

“การศึกษา”

ปี 2558 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องการได้รับการศึกษาของประชาชนอยู่ในระดับมาก(เด็กในหมู่บ้านที่กำลังศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย น้อยกว่าร้อยละ 5 ของเด็กอายุ 15-17 ปี หรือกำลังเรียนการศึกษาภาคบังคับ น้อยกว่า 80% ของเด็กอายุ 6-15 ปี หรือเข้าเรียนก่อนประถมศึกษาน้อยกว่า 60% ของเด็กอายุ 3-5 ปี หรือคนที่พลาดโอกาสจากการศึกษาภาคบังคับได้รับการบริการหลักสูตรของการศึกษานอกโรงเรียน น้อยกว่า 30% ของคนที่พลาดโอกาสจากการศึกษาภาคบังคับ หรือในระบบโรงเรียน) 31,492 หมู่บ้าน คิดเป็น 44.77%

“ภาคเหนือ” มีปัญหาเรื่องนี้มากที่สุด 46.9% เทียบกับปี 2556 หมู่บ้านในชนบทมีปัญหาเรื่องนี้ในระดับมากเพิ่มขึ้น 5,454 หมู่บ้าน คิดเป็น 7.77%

สถานการณ์หมู่บ้านชนบทไทยระหว่างปี 2556 กับปี 2558 พบว่า จากการสำรวจข้อมูลหมู่บ้านชนบทไทยปี 2558 เมื่อพิจารณาจากตัวชี้วัดสภาพของหมู่บ้านเรียงลำดับจากเรื่องที่หมู่บ้านส่วนใหญ่มีปัญหามากไปหาน้อย เปรียบเทียบกับปี 2556 พบว่าสถานการณ์โดยรวมนั้น “ตกต่ำ” ลงส่งผลให้กลุ่ม “หมู่บ้านก้าวหน้า” หรือหมู่บ้านที่มีปัญหาน้อยมีจำนวนลดลง, หมู่บ้านปานกลางเพิ่มจำนวนขึ้น และมีหมู่บ้านปานกลางก้าวหน้าปี 2556 ส่วนหนึ่งมีปัญหาเพิ่มมากขึ้น ทำให้กลายเป็น “หมู่บ้านล้าหลัง”

ปี 2558 จากการสำรวจข้อมูล 70,335 หมู่บ้าน พบว่า มี “หมู่บ้านล้าหลัง” 190 หมู่บ้าน คิดเป็น 0.27%, หมู่บ้านปานกลาง 9,580 หมู่บ้าน คิดเป็น 13.62% และหมู่บ้านก้าวหน้า 60,565 หมู่บ้าน คิดเป็น 86.11% ขณะที่ปี 2556 ได้สำรวจข้อมูล 70,372 หมู่บ้าน จัดเป็นหมู่บ้านล้าหลัง 182 หมู่บ้าน, หมู่บ้านปานกลาง 7,564 หมู่บ้าน และหมู่บ้านก้าวหน้า 62,626 หมู่บ้าน

เมื่อเปรียบเทียบปี 2558 กับปี 2556 พบว่า ปี 2558 หมู่บ้านก้าวหน้า หรือหมู่บ้านที่มีปัญหาน้อยลดลงไปราว 2,000 หมู่บ้าน ขณะที่หมู่บ้านปานกลางเพิ่มขึ้นราว 2,000 หมู่บ้าน ส่วนหมู่บ้านล้าหลังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย และไม่แตกต่างจากปี 2556 มากนัก คือ จาก 182 เป็น 190 หมู่บ้าน

ทว่า…ในกลุ่ม “หมู่บ้านล้าหลัง” มีความเคลื่อนไหวทั้ง 2 ทางสวนกัน คือ มีหมู่บ้านปานกลางก้าวหน้าที่มีปัญหาเพิ่มขึ้น “ถอยหลัง” เป็นหมู่บ้านล้าหลัง และมีหมู่บ้านล้าหลังบางส่วน “ยกระดับ” ขึ้นเป็นหมู่บ้านปานกลางก้าวหน้าด้วยเช่นกัน

“ปัญหา” ที่รุนแรงเพิ่มขึ้นสูงมากในกลุ่มหมู่บ้านล้าหลัง เมื่อเทียบปี 2558 กับปี 2556 คือ การเรียนรู้โดยชุมชน มีหมู่บ้านที่ประสบปัญหาเพิ่มขึ้นจาก37.24% เป็น 45.41% , การกีฬา จาก 33.77% เป็น 45.37% ถัดไปคือการได้รับการศึกษา และการเข้าถึงแหล่งทุน เป็นต้น ส่วน “ปัญหา” ที่ความรุนแรงลดลง เช่น ระดับการศึกษา, อัตราการเรียนต่อ, ผลผลิตจากการทำไร่ และความปลอดภัยจากความเสี่ยง เป็นต้น

นี่คือสถานการณ์หมู่บ้านในเขตชนบทของไทยที่แม้จำนวน “หมู่บ้านล้าหลัง” จะเพิ่มขึ้นไม่มากนัก แต่เกือบทั้งหมดกลับเป็นหมู่บ้านล้าหลัง “เกิดใหม่” ส่วนจะเป็นที่ใดบ้างและมีสาเหตุจากปัญหาใด…

ติดตามต่อฉบับหน้า…

SCOOP@NAEWNA.COM

จีรนันท์ แก้วนำ

SCOOP@NAEWNA.COM

เรื่องของการประจานคนที่ประพฤติตนไม่ดีไม่งามผ่านสื่อออนไลน์ ที่มีบางคนให้นิยามว่า “ล่าแม่มดออนไลน์” เป็นเรื่องที่มีการถกเถียงกันอยู่เสมอว่า “ทำได้หรือไม่?” ซึ่งฝ่ายที่สนับสนุนมักให้เหตุผลว่า “เพื่อกำจัดคนไม่ดีออกไปจากสังคม” เพราะบางครั้งมาตรการทางกฎหมายไปไม่ถึงจึงต้องใช้มาตรการทางสังคมแทน ขณะที่ฝ่ายคัดค้านก็จะแย้งว่า “เข้าข่ายหมิ่นประมาท” เพราะบ่อยครั้งมิใช่แค่การแสดงภาพที่เป็นเหตุการณ์ แต่เป็นการลงรายละเอียดอื่นๆ เช่น ชื่อ-นามสกุล ที่อยู่ ที่ทำงาน ฯลฯ เพื่อให้คนไปกดดันให้ต้นสังกัดไล่บุคคลดังกล่าวออกจากงาน

นายประมาณ เลืองวัฒนะวณิช ทนายความชื่อดังอธิบายผ่าน “สกู๊ปหน้า 5” ว่ากรณีแบบนี้ค่อนข้าง“ซับซ้อน” และแบ่งได้เป็นหลายขั้นตอน ประการแรก..การโพสต์ภาพหรือคลิปวีดีโอลักษณะนี้จะเข้าข่ายหมิ่นประมาทหรือไม่? หากอ้างอิงฐานความผิดจาก ประมวลกฎหมายอาญา (มาตรา 326 และ 328) รวมถึงพ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 (มาตรา 14 ข้อ 1)

ทนายประมาณกล่าวว่า ทั้ง 2 ข้อกฎหมายนี้ต้องดูว่า “เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ” เพราะกฎหมายระบุนิยามการ “ใส่ความอันทำให้ได้รับความเสียหาย” ว่าหมายถึงการ “กุเรื่องหลอกลวง” ทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดเท่านั้น แต่หากเป็นเรื่องจริงก็ไม่เข้าข่าย เพราะเป็นเพียงการแจ้งให้สังคมรับรู้ว่ามีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น

“ถ้าหมิ่นประมาทต้องเป็นเรื่องในลักษณะของการใส่ความ คือการใส่ความต่อผู้อื่นหรือบุคคลที่สามให้เขามีความเสียหายต่อชื่อเสียงหรือถูกดูหมิ่น ถูกเกลียดชัง ในลักษณะนี้ถึงจะถือว่าเป็นการหมิ่นประมาท ในกรณีเช่นนี้ ถ้าเอาความจริงมานำเสนอ ก็ถือว่าไม่ได้เป็นการใส่ความอะไรเขา ให้ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง ก็ไม่ถือว่าเป็นความผิดฐานหมิ่นประมาท” ทนายประมาณ กล่าว

ทว่า ประการที่สอง..นอกจากการพิจารณาว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จแล้ว ประมวลกฎหมายอาญายังให้หลักเกณฑ์อีกข้อหนึ่งด้วยว่า “เป็นประโยชน์ต่อสาธารณะหรือไม่?” (มาตรา 330) เพราะบางเรื่องถือเป็น “เรื่องส่วนตัว” ที่ถึงจะเป็นความจริงก็ไม่สามารถนำมาเผยแพร่ในพื้นที่สาธารณะได้ ซึ่งการเปิดเผย“ข้อมูลส่วนบุคคล” ก็อาจเข้าข่ายข้อนี้

“มีความเชื่อที่ว่า ถ้ามาตรการทางกฎหมายทำอะไรไม่ได้ก็ต้องใช้มาตรการทางสังคม ต้องโพสต์เพื่อให้คนกดดันไปบีบให้เขาโดนไล่ออก พฤติกรรมแบบนี้มันทำให้เขาเสียหายถ้ามีคนโพสต์ภาพว่าคนนี้ แล้วมีคนมาคอมเมนต์(แสดงความคิดเห็น) ว่า คนนี้เรารู้จัก ชื่ออะไร ทำงานที่ไหน อยู่ที่ไหน ในกรณีนี้ถ้าดูเผินๆ เหมือนจะไม่มีอะไร แต่เจตนาจริงๆ ก็คือต้องการใส่ความคนในภาพ ให้คนอื่นเกลียดชังก็อาจเป็นความผิดได้

แม้จะเป็นภาพจริงแต่เป็นเรื่องส่วนตัวก็มีความผิด เราก็ไม่มีสิทธิ์ไปประจานคนอื่นเขา แต่ถ้าเป็นการนำเสนอว่า สังคมมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ถือว่าเป็นการนำเสนอที่สุจริต แต่คนที่มาโพสต์ต่อเริ่มมีเจตนา ถ้าเป็นการนำภาพและเนื้อหา และเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น โดยไม่มีเจตนาทำให้เขาเสียหายถือว่าไม่มีความผิด แต่คนที่มาโพสต์เปิดเผยข้อมูลก็อาจมีความผิด” ทนายความชื่อดัง อธิบาย

เรื่องของการตัดสินว่าข้อมูลแบบใดเป็นสาธารณะหรือส่วนตัวนี้ถือว่า “ตัดสินได้ยาก” พอสมควร ดังที่รศ.ดร.เจษฎ์ โทณะวณิก คณบดีคณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ (DPU) ตั้งข้อสังเกตว่า การโพสต์ภาพโพสต์คลิปวีดีโอก็ดี การวิพากษ์วิจารณ์แสดงความคิดเห็นก็ดี จะแยกแยะได้อย่างไรว่าสิ่งใดเป็นไปเพื่อประโยชน์ส่วนรวม หรือสิ่งใดเป็นไปเพียงเพื่อความสะใจเท่านั้น

“ลองคิดย้อนดูง่ายๆ ว่าหากปล่อยให้คนสามารถที่จะทำเช่นนี้ได้โดยเสรี จะทำให้ทุกคนกลายเป็นผู้ตัดสินผู้อื่นกันอย่างกว้างขวาง และต่างคนต่างก็จะคิดว่าการประจาน หรือการกระทำของตนเป็นประโยชน์ต่อสังคม โดยเหตุผลที่แตกต่างกันไป โดยไม่แน่ว่าสิ่งที่กระทำนั้นเป็นประโยชน์ต่อสาธารณะจริงหรือไม่ ดังนั้นการวัดง่ายๆ ก็อาจจะต้องเปรียบเทียบกับความเสียหาย และความเดือดร้อนที่บุคคลผู้ถูกนำรูปหรือการกระทำต่างๆ มาลงไว้นั้นจะต้องได้รับ การที่จะอ้างลอยๆ ว่าเป็นประโยชน์นั้นย่อมไม่สามารถที่จะทำได้” อาจารย์เจษฎ์ อธิบาย

นักวิชาการด้านกฎหมายรายนี้ ให้ข้อมูลเพิ่มเติมอีกว่า สำหรับผู้ที่รู้สึกว่าตนได้รับความเสียหายจากการถูกประจานดังกล่าว สามารถฟ้องร้องตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ได้ใน 2 ลักษณะ คือ 1.หากเป็นการหมิ่นประมาทอันเป็นเท็จ สามารถที่จะดำเนินการตาม มาตรา 423 และ 2.หากได้รับความเสียหายอื่นๆ ก็อาจจะสามารถดำเนินการตาม มาตรา 420 ได้ เนื่องจากเป็นการกระทำอันจงใจ หรือประมาทเลินเล่อทำให้ผู้อื่นเสียหายต่อชื่อเสียงของเขา ส่วนค่าเสียหายจะเป็นเท่าใดนั้น ก็คงจะต้องไปพิสูจน์เป็นแต่ละกรณีไป

“หากทุกคนเป็นคนตัดสินการกระทำอันเป็นการผิดกฎหมาย ทุกคนก็สามารถที่จะเป็นผู้พิพากษาคนได้ ทำให้กระบวนการยุติธรรมกลายเป็นสิ่งที่อยู่ในมือทุกคน โดยไม่ว่าจะชอบธรรมหรือไม่ชอบธรรม มีกระบวนการอันชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ จะทำให้เกิดความวุ่นวายยุ่งเหยิงมาก

แต่หากจะให้ชัดเจนว่ากระทำได้และเป็นประโยชน์นั้น เช่น มีกลุ่มบุคคลจะทำการข่มขืนผู้หญิง มีกลุ่มบุคคลไปไล่คนเหล่านั้น มีคนที่ถ่ายคลิปเอาไว้ได้ จึงนำมาลงให้คนดู เช่นนี้คงจะอธิบายประโยชน์สาธารณะได้ชัดเจน ดังนั้นการพิจารณาจึงต้องทำให้รอบคอบ และไม่ใช่ทุกคนจะเป็นผู้ตัดสินเสียเองได้” อาจารย์เจษฎ์ ฝากข้อคิดทิ้งท้าย

“สันติ ป่าหวาย” ท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดภูเก็ต กล่าวว่า ทางจังหวัดห่วงใยกับเหตุที่เกิดขึ้น และมีมาตรการดูแลความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว เบื้องต้นอาจ “ห้าม” เข้าไปสัมผัสสัตว์อย่างใกล้ชิด โดยได้ขอความร่วมมือจากผู้ประกอบการ และอาจมีผลต่อการบังคับใช้กฎหมาย เนื่องจากเกี่ยวข้องกับ พ.ร.บ.ธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ ในการสร้างความปลอดภัยและมาตรฐานในการท่องเที่ยว

ขณะที่ “สมาคมผู้นิยมสัตว์เลี้ยงชนิดพิเศษ” หรือเอ็กโซติคเพ็ท แนะนำ “ข้อปฏิบัติ” ในการเข้าชม “โชว์งู” ว่า 1.งูแต่ละชนิด มีอุปนิสัยทั้งในด้านความ “ก้าวร้าว” และการ “โจมตี” เหยื่อที่แตกต่างกัน แม้แต่งูชนิดเดียวกันก็อาจมีนิสัยที่แตกต่างกัน 2.ในการจับ หรือถือสัตว์ทุกชนิดเพื่อถ่ายภาพ ต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของผู้ดูแลสัตว์อย่างเคร่งครัด 3.พึงระลึกเสมอว่างูที่ถูกจับมาจาก “ป่า” และใช้ในการจัดแสดง จะมีความก้าวร้าว และดุร้ายมากกว่างูที่ “เพาะเลี้ยง” ในสถานที่เลี้ยง แม้จะเป็นงูชนิดเดียวกันก็ตาม

4.การ “สังเกต” การจับงูของผู้ดูแลสัตว์ เป็นอีกวิธีหนึ่งที่จะคาดเดาความดุร้ายของงูตัวที่ถูกนำมาจัดแสดงได้ เช่น หากเห็นว่างูถูก “ปล่อย” ให้เลื้อยอย่างสงบ หรือถูกวางไว้ หรือพาดไว้กับร่างกายโดยมิได้มีการควบคุมส่วนหัวของงูอย่างเคร่งครัด เราสามารถประเมินได้ว่างูไม่มีนิสัย “ก้าวร้าว”

ทว่า…งูที่ถูกจับไว้อย่าง “แน่นหนา” มั่นคง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วน “หัวและลำคอ” มักจะเป็นเพราะงูตัวนั้นๆ มีนิสัยดุร้าย และพร้อมจะฉกกัด แม้กระทั่งกับผู้ดูแลด้วยเช่นกัน

5.งดการสร้าง “พฤติกรรมเสี่ยง” ต่อการถูกฉกกัดโดยงูที่นำมาจัดแสดง เช่น ถ้าจับสัตว์ที่เป็นอาหารของงูมาก่อนหน้าที่จะมาจับงู ควรล้างมือให้สะอาดก่อน และหลังจับสัตว์ทุกชนิด และ “ลมหายใจของสัตว์เลือดอุ่น” ถือเป็นสิ่งที่ยั่วยวนให้งูเกิดความอยากอาหาร ดังนั้นการหายใจ หรือกระทั่งการพ่นลมใส่หน้างูถือเป็นพฤติกรรมเสี่ยงต่อการถูกทำร้ายโดยงูทุกชนิดเป็นอย่างยิ่ง

“ครรชิต ดีสมศักดิ์” นายกสมาคมผู้นิยมสัตว์เลี้ยงชนิดพิเศษ หรือเอ็กโซติคเพ็ท กล่าวว่า การโชว์งูของสถานที่ท่องเที่ยวแนวนี้ส่วนใหญ่จะโชว์งูป่าแนว “ฮาร์ดคอร์” พวกนี้มันถูก “ขัง” ทำให้ดุร้ายและก้าวร้าว แต่ถ้าเป็นการโชว์งูของสมาคมฯตลอด 3 ปีที่ผ่านมาที่เราจัดแสดงไม่เคยเกิด “อุบัติเหตุ” กับผู้เข้าชมเลย เพราะงูที่เราเอามาโชว์ผ่านการเพาะเลี้ยงและ “เชื่อง” คุ้นเคยกับคน จึงมีความก้าวร้าวค่อนข้างน้อย

“ครรชิต” กล่าวทิ้งท้ายว่า “จุดขาย” ของผู้จัดโชว์แนวนี้ คือ ความตื่นเต้น หวาดเสียว บางแห่งมีโชว์กิน “ดีงู” เพื่อโชว์ว่าแม้งูจะดุ แต่คนก็กินมันได้ แต่การโชว์ของสมาคมฯเป็นการโชว์งูเลี้ยง หรืองูแปลก โชว์ความเชื่องและความน่ารักของงู เป็นต้น ดังนั้นผู้เข้าชมต้องแยกให้ออกว่างูที่เป็น “สัตว์แปลก” กับงูที่เป็น “สัตว์ป่า” แม้จะเป็นชนิดเดียวกัน ความดุร้ายก็ต่างกัน…

ที่สำคัญ…ปฏิบัติตาม “คำแนะนำ” ข้างต้น โอกาสบาดเจ็บ หรือเสียชีวิตเพราะตกเป็น “เหยื่อ” จากโชว์งูจะไม่เกิดขึ้น!?!?!?!

SCOOP@NAEWNA.COM