ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 กันยายน 2559 เวลา 10:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/456825

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ… กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

หลายคนอาจคุ้นใบหน้าคมเข้มสไตล์ไทยแท้ของเธอคนนี้ ในบทบาทนางแบบสาวไทยดาวรุ่งที่อายุแค่ 20 ต้นๆ ก็ได้มีโอกาสโกอินเตอร์ไปเฉิดฉายถึงนิวยอร์กแล้ว แต่เชื่อว่าอีกหลายคนคงคุ้นชื่อของ กุ้ง-กุสุมา ชาวดอน ในฐานะสาวงามที่มีบุคลิกและรูปร่างที่โดดเด่นจากการประกวดมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สปีล่าสุด แม้ปลายทางชื่อของเธอซึ่งเป็นตัวเต็งมาตลอดจะหลุดโผไม่ได้เป็นหนึ่งในสาวงาม 5 คนสุดท้ายที่ได้ไปต่อ เส้นทางความฝันสู่การเป็นนางงามต้องดับมอด แต่ดูเหมือนว่าหนทางสู่การเป็นนางแบบอาชีพในเวทีโลกยังเปิดกว้างรอเธออยู่

จากเด็กกะโปโลสู่นางแบบมืออาชีพ

ย้อนวันวานของนางแบบสาวไทยคนดัง ในวัย 15 ปี เธอมีความสูงถึง 174 ซม. (ปัจจุบันสูง 179 ซม.) ด้วยส่วนสูงที่โดดเด่นนี้เอง เธอจึงมักได้รับการยุยงจากเพื่อนๆ และอาจารย์ให้ไปเป็นนางแบบ แต่เธอเองไม่เคยสนใจ เพราะด้วยความที่เติบโตมากับพี่ชาย ทำให้เธอออกจะเป็นสาวห้าว มีความแก่นแก้ว ไม่อ่อนหวานรักสวยรักงามสักเท่าไหร่

“ตอนเด็กๆ ด้วยความสูงของกุ้ง ถ้าไม่ถูกมองว่าน่าจะไปเอาดีด้านนางแบบ ก็ต้องมาสายนักกีฬา อย่างที่บอกว่ากุ้งโตมากับพี่ชาย เลยดูเหมือนตั้งแต่เด็กจะเอนเอียงมาสายเล่นกีฬามากกว่า แต่ถึงกุ้งจะเล่นกีฬาบ้างก็ไม่ถึงขั้นอยากทำเป็นอาชีพ”

ในเมื่อกีฬาไม่ใช่คำตอบ นางแบบไม่ใช่ทางที่เลือกเดิม แล้วความฝันของกุ้งคืออะไร เธอตอบอย่างฉะฉานว่า มีหลายอย่าง ทั้งแอร์โฮสเตส สถาปนิก หมอฟัน และนางงาม

“ฝันที่จะเป็นนางงาม กุ้งว่าเป็นฝันของเด็กผู้หญิงหลายๆ คนนะ แต่เราก็เหมือนได้แค่ฝัน เพราะด้วยรูปลักษณ์ของเรา กุ้งมองว่า เราไม่ใช่พิมพ์นิยมของนางงาม ทุกปีเวลาเราดูข่าวว่าใครได้ตำแหน่ง ก็จะเห็นว่านางงามต้องผิวขาว ซึ่งเราไม่ใช่เลย (ยิ้ม)”

สำหรับอาชีพนางแบบนั้น กุ้งไม่เคยคิดฝันมาก่อน แต่ที่มาโลดแล่นในวงการได้ เพราะคำเพื่อนยุ กุ้งเล่าว่า เธอเริ่มต้นจากการประกวดไทยซูเปอร์โมเดล ตอนที่มาประกวดเหตุผลเดียวเลยคือ รับคำท้าของเพื่อน รางวัลจากการรับคำท้าไม่ได้มีอะไร แค่เพื่อนบอกว่าจะเลี้ยงขนมก็เลยมา พอมาประกวดปรากฏว่ากุ้งติดรอบภาคกลาง ระหว่างรอประกวดรอบต่อไป มีโมเดลลิ่งมาติดต่อกุ้งให้เข้าสังกัดพอดี ตอนนั้นกุ้งคิดว่าเรามาก็ไม่ได้หวังจะมาคว้าตำแหน่งอะไร เมื่อมีโอกาสเข้ามาก็คว้าไว้ก่อน เลยหยุดเส้นทางการประกวดไว้เพียงเท่านั้น

“โมเดลลิ่งที่มาทาบทามกุ้ง มีแค่แห่งเดียวนะที่ทาบทามเราไปเป็นนางแบบ ส่วนอีก 2-3 แห่ง ทาบทามกุ้งไปประกวดนางงาม แต่อย่างที่บอก กุ้งว่าเราไม่ใช่พิมพ์นิยม เลยตัดสินใจมาสายนางแบบดีกว่า”

การตัดสินใจเข้ามาลองทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนนี้ ถือเป็นจุดพลิกผันสำคัญในชีวิตของกุ้งก็ว่าได้ จากเด็กนักเรียนสายวิทย์ที่มุ่งมั่นจะเป็นหมอฟันให้ได้ ต้องมาเริ่มใส่ส้นสูง เรียนรู้การเดินแบบ หัดโพส หามุมสวยของตัวเองเพื่อใช้ยามอยู่หน้าเวทีหรือหน้ากล้อง

“กุ้งเซ็นสัญญากับโมเดลลิ่งปุ๊บวันรุ่งขึ้น มีงานเดินแบบเลย ตอนนั้นยังใส่รองเท้าส้นสูงเดินไม่เป็นด้วยซ้ำ ช่วงที่กุ้งรับงานเดินแบบ ชีวิตเหนื่อยมาก เพราะจากเดิมโรงเรียนเลิกบ่าย 3 กุ้งต้องขอเลิกเร็ว 1 ชั่วโมง เพื่อมาขึ้นรถตู้จากอยุธยามาลงอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิแล้วต่อรถไปทำงาน ทำงานเสร็จ ต้องอย่าให้เกินสามทุ่ม รีบมาขึ้นรถตู้กลับมาอยุธยา”

กุ้งบอกว่า เธอเริ่มต้นใช้ชีวิตทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยแบบนี้ตลอด ม.ปลาย แม้เธอจะโชคดีสามารถหารายได้ตั้งแต่วัยเรียน แต่สิ่งที่ต้องแลกคือ เวลาเรียนที่หายไป เธอบอกว่า เวลาเรียนปกติแทบไม่มี เรื่องเรียนพิเศษแทบไม่ต้องหวัง จนกระทั่งตอนที่เพื่อนๆ เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอยังทำงานเพลิน มารู้ตัวอีกทีเพื่อนๆ มีที่เรียนกันหมดแล้ว สุดท้ายเธอเลือกเรียนต่อที่คณะบริหารธุรกิจ สาขาการตลาด
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค)

สร้างโปรไฟล์ในต่างแดน

หลังจากเรียนรู้การเป็นนางแบบมาจากหน้างานจริง อาศัยลองผิดลองถูก ในที่สุด ผลงานของกุ้งก็เข้าตา เมื่อมีเอเยนซีจากต่างประเทศติดต่อมาที่โมเดลลิ่งที่เธอสังกัดอยู่ เพื่อให้เธอเดินทางไปทำงานที่นิวยอร์ก แต่กุ้งในตอนนั้นซึ่งเป็นแค่นักเรียน ม.ปลาย มองว่าตัวเองยังขาดความพร้อม แต่จะปฏิเสธผู้ใหญ่ก็ไม่กล้า จึงต้องหาทางออกด้วยวิธีการของเธอเอง

“ตอนนั้นถ้าไปคือต้องไป 6-7 เดือน กุ้งคิดว่าตัวกุ้งยังไม่พร้อม เผลอๆ ไปกลับมาอีกทีกุ้งอาจจะเรียนไม่จบ ม.6 ด้วยซ้ำ ภาษาอังกฤษเราก็ยังไม่พร้อม ตอนนั้นกุ้งเลยแก้ปัญหาแบบเด็กๆ ด้วยการถามพี่ๆ เวลาไปทำงานว่า ถ้าจะขอวีซ่าไปอเมริกาต้องทำยังไง พี่ๆ เขาก็จะแนะนำว่าต้องตอบคำถามยังไง อย่าพูดอะไร ซึ่งกุ้งเก็บข้อมูลมา แต่เวลาต่อหน้าเจ้าหน้าที่สถานทูตกุ้งทำตรงกันข้ามกับที่พี่ๆ บอกหมด เพราะกุ้งตั้งใจให้วีซ่าของกุ้งไม่ผ่าน ซึ่งก็ได้ผลสุดท้ายก็ไม่ผ่านจริงๆ (หัวเราะ) หลังจากเหตุการณ์ผ่านไปกุ้งก็ไปสารภาพกับพี่ที่โมเดลลิ่งนะคะ ซึ่งพี่เขาก็โอเคไม่ได้ดุอะไร”

หลังจากตัดสินใจทิ้งโอกาสในครั้งนั้น กุ้งยังเดินหน้าเก็บชั่วโมงบินของตัวเองต่อไป เธอเข้าคอร์สฝึกภาษาอังกฤษเพื่อเตรียมความพร้อม จนพออายุ 18 ปีเต็ม เธอบอกกับตัวเองว่าพร้อมแล้วที่จะพาตัวเองไปเติบโตในอีกขั้น และแล้วโอกาสก็มาถึง เมื่อเธอได้รับการทาบทามให้ไปเซ็นสัญญากับ วิลเลห์มินา (Wilhelmina) เอเยนซีในนิวยอร์ก ที่นางแบบรุ่นพี่อย่าง สิ-พิชญ์สินี ตันวิบูลย์ ก็เคยสังกัด

“ครั้งนี้พอกุ้งพร้อมจะไป แต่การทำวีซ่ากลับไม่ง่ายเลย เพราะเราเหมือนคนมีประวัติ ต้องสัมภาษณ์ถึง 4 รอบกว่าจะผ่าน แต่วีซ่าว่ายากแล้ว การไปใช้ชีวิตที่นู่น หางานที่นู่นยากกว่า นางแบบที่นิวยอร์กมีเป็นล้าน เราจะทำยังไงให้ได้งาน ทุกวันกุ้งต้องแต่งตัวให้พร้อมสำหรับการแคสงาน คือ ถึงเราจะมีแผนคร่าวๆ อยู่แล้วว่าวันไหนต้องไปแคสงานไหน แต่ก็ต้องสแตนด์บายให้พร้อมเสมอ ถ้ามีนัดด่วนเข้ามาจะได้ไปเลย

ทุกวันกุ้งต้องเตรียมพร้อมด้วยการเลือกใส่ชุดที่เผยให้เห็นสัดส่วน ไม่ใส่เสื้อคอเต่า เพราะบางงานลูกค้าไม่ได้ดูแต่รูปร่างแต่ยังดูผิวพรรณ ดูว่านางแบบมีรอยสักหรือมีแผลเป็นตรงไหนหรือเปล่า สิ่งที่ต้องมีติดตัวคือ พอร์ตโฟลิโอ   คอมพ์การ์ด (Comp Card) เป็นแผ่นการ์ดที่แสดงรูปภาพและรายละเอียดรูปร่างสัดส่วน พร้อมที่อยู่ของเอเยนซีสำหรับติดต่อ รองเท้าส้นสูง และบิกินี่”

กุ้งบอกว่าช่วงที่ไปทำงานที่นิวยอร์กประมาณ 7 เดือน เธอต้องแคสงานไม่ต่ำกว่าวันละ 10 งาน ช่วงแรกที่ไปเป็นช่วงที่ลำบากที่สุด เพราะไม่คุ้นกับชีวิตใหม่ บวกกับคิดถึงบ้าน เธอเล่าอย่างไม่อายว่าเคยถึงขั้นเดินร้องไห้ระหว่างทางไปแคสงาน ตัดพ้อกับชีวิตของตัวเองว่ามาทำอะไรคนเดียวที่นี่ เธอเคยโดนดักปล้น แต่สุดท้ายเธอก็ผ่านพ้นทุกอย่างมาได้ และได้มีโอกาสทำงานกับนิตยสารและแบรนด์สินค้าต่างๆ มากมายที่นิวยอร์ก

หลังผ่านช่วงงานชุกของนางแบบที่นิวยอร์ก เธอก็เดินทางกลับมาเมืองไทยเพื่อเก็บประสบการณ์ต่อ ระหว่างที่กลับมานี้เอง กุ้งเห็นข่าวว่า เมญ่า-นนธวรรณ ทองเหล็ง ได้รับตำแหน่งมิสไทยแลนด์เวิลด์ 2014 เธอยอมรับว่าดีใจไม่น้อย ที่เห็นว่าคนไทยเปิดรับนางงามที่มีผิวสีเข้ม ซึ่งในฐานะเด็กผู้หญิงที่เคยฝันว่าจะเป็นนางงาม เลยมาสานฝันของตัวเอง ด้วยการมาสมัครเข้าประกวด ปรากฏว่าผ่านการคัดเลือกจนเข้ารอบ 40 คนสุดท้าย กุ้งจึงตัดสินใจหยุดรับงานเดินแบบทั้งหมด เพื่อทุ่มเทให้กับการเตรียมความพร้อมสู่เวทีนางงาม

“ตอนนั้นกุ้งเทหมดตักจริงๆ คือเดิมกุ้งมีโปรแกรมจะไปเดินแบบที่ลอนดอน ปารีส มิลาน จ่ายค่าตั๋วเครื่องบิน ค่าที่พักไปหมดแล้ว แต่พอผ่านเข้ารอบ เราทิ้งทุกอย่าง กุ้งมาด้วยความฝันและความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม เพราะฉะนั้นตอนที่อยู่บนเวทีและชื่อของเราไม่ติดท็อปไฟว์ สำหรับกุ้งเหมือนทุกอย่างสลายไปตรงหน้าเลยนะ ตอน 3 วันแรกเสียศูนย์ไปเลย ขังตัวเองอยู่ในห้องแล้วก็กลับไปย้อนดูทุกคลิปการประกวดตั้งแต่เริ่มเก็บตัว พยายามหาว่าผิดพลาดตรงไหน ซึ่งถ้าถามกุ้งจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่รู้ว่าเราผิดพลาดตรงไหน สิ่งเดียวที่กุ้งปลอบใจตัวเองคือ ที่เราไม่ได้ตำแหน่งอาจเพราะเราไม่ใช่ เพราะฉะนั้นในเมื่อเราไม่ใช่ กุ้งถือว่าได้ทำตามความฝันแล้ว เมื่อไม่ใช่ทางของเรา ปีหน้ากุ้งก็คงไม่มาอีก คงไปในเส้นทางนางแบบอาชีพต่อไป”

เธอกล่าวด้วยแววตามุ่งมั่นว่า จากนี้ความฝันของเธอ คือ การก้าวสู่การเป็นนางแบบวิกตอเรีย ซีเคร็ตให้ได้ เพราะแฟชั่นโชว์ของวิกตอเรีย ซีเคร็ต เป็นประตูบานสำคัญให้เธอรู้จักวงการนางแบบ และอยากก้าวไปให้ถึง

“เพื่อจะก้าวไปถึง สิ่งเดียวที่กุ้งทำได้คือ พยายามเก็บพอร์ต สร้างผลงาน เมื่อไหร่ที่เราเหมาะสม โอกาสจะเข้ามาหาเอง อีกสิ่งหนึ่งที่กุ้งอยากทำควบคู่ไปคือ สร้างชื่อเสียงให้เมืองไทย ในฐานะนางแบบไทยที่ได้ไปโกอินเตอร์ กุ้งอยากให้ต่างชาติได้รู้จักประเทศไทย อย่างน้อยผ่านนางแบบตัวเล็กๆ อย่างกุ้งก็ยังดี” กุ้ง กล่าวทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 กันยายน 2559 เวลา 11:20 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/456626

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ… วิศิษฐ์ แถมเงิน

สวัสดีค่ะท่านผู้อ่านทุกท่าน ขอต้อนรับสู่เรื่องราวของผู้ชายอารมณ์ดีที่เป็นทั้งนักเขียน นักแปล ช่างภาพ ผู้กำกับ และเพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง โปรดให้ความสนใจด้วยค่ะ

วิดีโอสาธิตความปลอดภัยบนรถเมล์ ถูกส่งต่ออย่างรวดเร็วในไม่กี่ชั่วโมง พร้อมข้อความกวนๆ “ซฮ 08 รัชดา-สะพานพุทธ เป็นรถเมล์ที่ปลอดภัยที่สุดใน กทม. ไม่เชื่อดูวิดีโอสาธิตความปลอดภัยได้” แล้วจะมีใครบ้างไม่หลงกับดักความฮาของ เบนซ์-ธนชาติ ศิริภัทราชัย คนสร้างคอนเทนต์แห่งแซลมอนเฮาส์

เขาเป็นคนเดียวกับคนเขียนหนังสือเรื่อง นิวยอร์ก เฟิสต์ ไทม์ (NEW YORK 1st TIME) ที่ตีแผ่ชีวิตนักเรียนในเมืองนอกที่เด็กจบนอกไม่พูดถึง คนเดียวกับผู้ช่วยผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง ลุงบุญมีระลึกชาติ ของ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล และยังเป็นคนเดียวกับคนที่ชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ในรูปแบบของนักสังเกตการณ์สังคม

ผู้กำกับ

เบนซ์จบปริญญาตรี การภาพยนตร์และถ่ายภาพ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พอจบเขาว่างงานไป 4 เดือนจนมีการเปิดรับสมัครผู้ช่วยผู้กำกับหนังเรื่อง ลุงบุญมีระลึกชาติ ของ เจ้ย-อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล

“เข้าไปทำหลายอย่างทั้งติดต่อโลเกชั่น หานักแสดงเอ็กซ์ตร้า ซ้อมนักแสดง ประสานงาน และงานใดๆ ก็ตามที่ช่วยให้ผู้กำกับทำงานน้อยที่สุด” เขากล่าว “ทำตั้งแต่กั้นรถ และหลังจากนั้นก็จะเข้าใกล้กองถ่ายไปเรื่อยๆ เริ่มมารันกอง เริ่มสั่งนักแสดง เริ่มสั่งแอ็กชั่น โชคดีที่ผมได้ทำงานกับพี่เจ้ย เพราะเป็นกองถ่ายหนังอิสระ เงินทุนไม่มากเหมือนหนังอุตสาหกรรม ทำให้หนึ่งคนต้องทำได้หลายอย่าง ผมเองก็ได้ฝึกทำทุกอย่างในกองถ่ายเหมือนโตมาในนั้น”

เบนซ์ส่งใบสมัครตามขั้นตอน ผ่านเข้าไปสัมภาษณ์ และสุดท้ายถูกคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 2 คนในตำแหน่งผู้ช่วยผู้กำกับ ซึ่งเขามาทราบภายหลังว่า มีผู้สมัครถึง 300 คน “รู้สึกโชคดีที่เขาเลือกเรา” เขากล่าวต่อ “ผมเป็นแค่เด็กจบใหม่ที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร ได้ไปทำงานกับผู้กำกับที่เด็กฟิล์มทุกคนอยากทำ ผมก็ทำมันให้เต็มที่ แม้ว่าจะเหนื่อยมากก็ตาม” เขากล่าวเพิ่มเติม ภาพยนตร์ลุงบุญมีระลึกชาติได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ครั้งที่ 63 ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นภาพยนตร์จากภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เรื่องแรกที่ได้รับรางวัลนี้

นักเรียน

การทำงานสอนตัวเขาเองหลายอย่าง ทั้งการเป็นผู้กำกับที่ดี ที่ไม่ใช่แค่เก่งแต่ต้องสร้างความสุขในการทำงาน และเป็นแรงผลักดันให้ไปเรียนต่อต่างประเทศ เขาเลือกไปเรียนที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ด้าน Photography Video and Related Media หรือศิลปะทุกอย่างที่ใช้เลนส์เป็นส่วนประกอบ เช่น ถ่ายภาพยนตร์ ภาพนิ่ง งานโปรเจกเตอร์ เป็นต้น

“คลาสแรกผมตื่นเต้นมาก ใจเต้นปับๆๆ เพราะการเรียนที่นู่น (นิวยอร์ก) ไม่เหมือนการเรียนที่บ้านเรา ไม่มีสไลด์มาเปิด แต่สอนแบบนั่งคุยกัน ยกเคสมาโต้เถียงกัน ได้เรียนรู้เกี่ยวกับศิลปะซึ่งทำให้รู้ว่า ศิลปะบ้านเราแคบมาก เรายังสอนศิลปะที่เป็นวิจิตรศิลป์ เทิดทูนศิลปะ แต่ที่นู่นเลยไปถึงคอนเซ็ปชวลอาร์ต พูดกันเรื่องแนวคิด พูดกันเรื่องอื่นแล้ว นับเป็นการเรียนสองปีที่ผมได้อะไรมากกว่าการเรียนตั้งแต่ประถมจนจบปริญญาตรี” เขาเพิ่มเติม

เบนซ์จบจากนิวยอร์กพร้อมรางวัลเกียรตินิยมอันดับ 1 ซึ่งที่นั่นไม่ได้วัดด้วยเกรด แต่วัดด้วยงานธีซิสที่โดดเด่นที่สุดในรุ่น เขาทำธีซิสเรื่อง The Word I Love เป็นสารคดีแนวทดลอง ที่เกิดจากชีวิตประจำวันที่เขาชอบอ่านหนังสือบนรถไฟใต้ดิน เวลาเจอศัพท์ที่ไม่รู้ความหมายจะหันไปถามคนข้างๆ ให้เขาอธิบาย (เป็นภาษาอังกฤษ) จนเข้าใจ

“ผลมันต่างจากที่เราคิด เพราะเรามักคิดว่านิวยอร์กเกอร์ต้องเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่สนใจใคร พุ่งไปตามเป้าหมายของตัวเองเท่านั้น แต่กลายเป็นว่าทุกคนเฟรนด์ลี่มาก ทุกคนช่วยอธิบายความหมาย เหมือนเปิดโลกเราให้มองพวกเขาเปลี่ยนไป” เขาเล่าการสร้างงานจากสิ่งเล็กๆ ที่เกิดขึ้นทุกวันให้กลายเป็นสารคดีหนึ่งเรื่อง

นักเขียน

นิวยอร์กยังทำให้เขาเขียนหนังสือเรื่อง นิวยอร์ก เฟิสต์ ไทม์ โดยได้รวบรวมประสบการณ์ที่เกิดขึ้น 2 ปี ระหว่างที่เรียน หนึ่งคือ เวลาเราพูดว่าเด็กนอก คนจะมองว่าสวยหรู แต่จริงๆ แล้วชีวิตมันก็เฉยๆ

“เด็กนอกคือ คนที่ไปเรียนต่างประเทศเฉยๆ เด็กนอกก็ต้องไปเจอความทุกข์ ไปเจอความยากลำบากเหมือนกัน ยังมีด้านที่ไม่อภิรมย์เหมือนกัน เช่น ไปวันแรกผมโดนปล้น ทั้งอาทิตย์เหลือเงินอยู่สามร้อยบาท ก็ต้องกินจังก์ฟู้ด ทุกวันให้ผ่านไปได้ และยังต้องเจอกับความรู้สึกคิดถึงบ้าน การไม่จูนกับคนรอบข้าง ความที่ต้องไปเจอความไม่เคยชินในทุกๆ วัน มันไม่ได้สวยหรูอย่างใครมอง”

เขาจึงคิดเขียนเรื่องอะไรก็ตามที่เป็นครั้งแรก เช่น การไปเรียนเมืองนอกครั้งแรกในชีวิต เข้าโรงเรียนวันแรก เจอพายุครั้งแรก ถูกปล้นครั้งแรก ถูกว่าจ้างครั้งแรก และอะไรอีกหลายอย่างที่เคยทำในไทย

“ผมเปิดตัวเองมากขึ้น” เบนซ์กล่าวต่อ “เปิดให้ตัวเองลองเขียนหนังสือเพื่อบำบัดตัวเองจากอาการคิดถึงบ้าน” และเปิดให้ตัวเองทำคลิป ลุงเนลสัน จากแนวคิดที่ว่า หนังสือนิวยอร์ก เฟิสต์ ไทม์ เล่าเรื่องคนไทยในนิวยอร์ก ดังนั้นคลิปโปรโมทก็น่าจะเป็นเรื่องคนนิวยอร์กพูดถึงเมืองไทยที่มีความกวนในแบบฉบับของเบนซ์ ซึ่งตอนนี้ลุงเนลสันถูกต่อยอดไปถึง 10 คลิปแล้ว

นอกจากนี้เขายังเป็นผู้เขียนเรื่อง THE REAL ALASKA อลาสก้าล้านเปอร์เซ็นต์ DEAR PORTLAND TALK WITH MR.NELSON และ ONCE UBON A TIME อุบลเป็นเมืองชิกๆ ซึ่งเล่มสุดท้าย เขาชอบมากที่สุด

“งานหนังสือทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง แค่คุณกับคอมพิวเตอร์ก็ทำไม ทำให้เหมือนได้ทำสมาธิ ซึ่งเป็นกิจกรรมที่ทุกคนควรทำ ไม่ใช่แค่นักเขียน แต่ทุกคนควรทำ ก่อนนอนคุณเขียนไดอารี่หรือยัง คุณบันทึกไหมว่าวันนี้คุณคิดอะไรบ้าง รู้สึกอะไรบ้าง ลองเขียนดู ใช้เวลาอยู่กับตัวเองหน่อย ไม่มากก็น้อยทุกคนควรเป็นนักเขียน” เขากล่าว

นักสังเกต

เบนซ์ชอบหยิบจับเรื่องเล็กๆ มาขยายให้ใหญ่และน่าสนใจภายใต้อารมณ์ขันที่ไม่ไร้สาระ เหมือนคลิปวิดีโอสาธิตความปลอดภัยบนรถเมล์ ที่แสดงบทบาทเป็นแอร์โฮสเตสเพื่อสะท้อนถึงปัญหาที่เกิดขึ้นจริงของรถโดยสารสาธารณะ

“ผมเป็นคนชอบสังเกต” เขากล่าว “เลยพยายามหามุมเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ใช่แค่เราที่รู้สึก แต่คนอื่นก็รู้สึกด้วย เช่น รถเมล์ทำไมถึงชอบมีขยะซุกอยู่ตามซอกๆ มีพัดลมแต่ทำไมชอบเสีย ทำไมคนชอบแกล้งหลับ หรือเวลาเราเข้าห้องน้ำ พอทำธุระเสร็จ กดชักโครกแล้วมันลงไม่หมด ทำไมระหว่างรอน้ำที่สอง ทำไมน้ำที่สองต้องนานเสมอ ผมชอบหยิบอะไรเล็กๆ เหล่านี้มาขยาย เป็นอารมณ์ขันแบบหนึ่งที่ฝรั่งเรียกว่า Observational Humor คือ ตลกสังเกตการณ์ ที่เริ่มจากการสังเกตสิ่งเล็กๆ น้อยๆ แล้วขยายออกให้มันเลอะเทอะ” ทั้งนี้เขาใช้เวลาเขียนคลิปรถเมล์ 3 ชม. มีคนดูมากกว่า 1 ล้านครั้งในตอนนี้

คนบ้างาน

ปีหน้า (2560) เบนซ์จะกลับไปทำงานที่นิวยอร์ก โดยเขาคิดว่าจะไปทำงานถ่ายภาพนิ่งให้มากขึ้น “โชคดีที่ผมมีโอกาสเปิดตัวเองกับโลก โลกของศิลปะ โลกของสื่อ ที่ทำให้เห็นว่าในระดับสเกลโลก สื่อมันไปได้หลายแบบ ศิลปะมีหลายแบบ บันดาลใจให้ตัวเองไม่หยุดค้นคว้า เราอยู่ในยุคที่ไม่มีใครเป็นไดเรกเตอร์ตลอดเวลา ไม่มีใครเป็นช่างภาพ ไม่มีใครเป็นนักเขียนอย่างเดียวได้ตลอดเวลา เราไม่สามารถนิยามตัวเองได้ในอาชีพเดียวแล้ว อย่างผม ผมคิดว่าตัวเองเป็นนักสื่อสาร อยู่ที่ว่างานไหนใช้สื่อไหนในการเล่ามากกว่า คนเราสามารถทำได้หลายบทบาทในยุคนี้” เขากล่าว

เบนซ์มีหลักการใช้ชีวิตอยู่บน “ความสุข” หมายความว่า ถ้ารู้ว่าความสุขคืออะไร ก็จะดำเนินชีวิตไปตามนั้น “ผมมีความสุขกับการครีเอทีฟ ได้คิดอะไรใหม่ๆ การรับสิ่งใหม่ๆ และการสร้างสิ่งใหม่ มีการวิจัยออกมาว่า ความสุขของแต่ละคนต่างกัน อย่างผมเป็นคนบ้างาน มีความสุขในการทำงาน ไม่ใช่การไปแฮงเอาต์ ดังนั้นผมจะเลือกทำงานที่ชอบ เพื่อไม่ให้เปลืองเวลาชีวิต”

ทุกวันนี้ เขาได้เป็นผู้กำกับสมใจ ได้อยู่ในวงการศิลปะอย่างที่หวังไว้ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาฝันและอยากให้เป็นจริงตลอดไป คือ อยากเป็นแรงบันดาลใจให้เด็กไทยคิดต่างและตั้งคำถามต่อสังคม

“ผมอยากให้เขาไม่ตามน้ำ ไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่บ้าง แต่ต้องรู้จักตั้งคำถาม รู้จักสังเกต และลุกขึ้นมาทำอะไรบางอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงบางอย่างให้ดีขึ้น” เขาทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 กันยายน 2559 เวลา 12:09 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/456236

โดย….แมงโก้หวาน ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

แพม-พิชญา อุทารธรรม ได้ชื่อว่าเป็นเชฟรุ่นใหม่ที่ฝีมือในการสร้างสรรค์อาหารสไตล์ฝรั่งเศสต้องบอกว่าลึกล้ำเกินวัย หากใครที่ติดตามไอจีและเฟซบุ๊กของเธอก็จะเห็นว่าแต่ละเมนูที่เชฟแพมรังสรรค์ขึ้นมา นอกจากหน้าตาสีสันจะสวยเก๋และดึงดูดสายตาคนให้เกิดอยากชิมแล้ว รสชาติอาหารก็ไร้ที่ติ ใครที่เคยได้ลิ้มรสคงบอกได้ดีที่สุด และคงรู้สึกถึงความคุ้มค่าสมกับที่วางใจให้เธอจัดแจงมื้อพิเศษให้

เชฟแพมไม่ได้เปิดร้านอาหาร แต่เลือกทำ Chef’s Table ที่บ้านในซอยสุขุมวิท 33 มาหลายปีตั้งแต่เรียนจบจาก The Culinary Institute of America หรือ CIA (นิวยอร์ก สหรัฐ) แต่บอกได้เลยว่าห้องอาหารที่มีอยู่ 1 โต๊ะสำหรับ 12 คน ที่เธอจัดรับรองลูกค้านั้นน่านั่งมาก โต๊ะอาหารจัดแต่งอย่างหรูเหมือนในโรงแรม บรรยากาศดี เป็นห้องกระจกที่พอมองออกข้างนอกก็จะรู้สึกสดชื่น เพราะมีสวนที่ตกแต่งสวยงาม อีกทั้งนอกห้องอาหารยังมีที่นั่งให้ลูกค้าได้พูดคุย ผ่อนคลาย ผลัดเปลี่ยนอิริยาบถแสนสบาย ในส่วนของครัวก็สุดเดิร์น กว้างขวาง มีมุมโซฟารับรองหากลูกค้าจะมานั่งดูการทำของเธอ

“ความจริงก็อยากเปิดร้านอาหารของตัวเองนะคะ แต่คุณแม่จะบอกว่าถ้าเปิดก็ต้องเสียค่าเช่าทุกเดือน จ่ายค่าพนักงาน และอื่นๆ แล้วไม่รู้จะมีลูกค้ามารับประทานเยอะทุกวันหรือเปล่า ยิ่งทุกวันนี้รู้สึกว่าร้านอาหารที่ไม่แพงมากแล้วมันชิกๆ มีมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ถ้าทำร้านก็อาจอยู่ยาก แต่ด้วยความที่รักการทำอาหารจึงเลือกทำเป็นเชฟเทเบิ้ล คือให้คนจองเข้ามาแล้วค่อยไปซื้อหรือเตรียมของ”

เชฟแพม เล่าว่า การทำ Chef’s Table ลูกค้าจะได้รับประทานอาหารด้วยวัตถุดิบที่สดใหม่ เช่น จะรับประทานในวันพรุ่งนี้ตอนเช้าของวันนั้นก็จะไปซื้อของ ขณะเดียวกันเชฟเองก็สามารถให้ความรู้เรื่องอาหารที่สร้างสรรค์ขึ้นมาแต่ละเมนูไปพร้อมกับการแสดงการทำอาหารให้ลูกค้าได้รับรู้เรื่องราวของอาหารผ่านสัมผัสทั้งห้า หรือถ้าลูกค้าอยากรู้เกี่ยวกับเมนูอาหารนั้นๆ ขณะกำลังรับประทานก็สามารถพรีเซนต์ให้ลูกค้าได้ความรู้ไปด้วย

ลูกค้าที่อยากรับประทานฝีมือของเธอ สามารถจองโต๊ะเข้ามาล่วงหน้า 1 อาทิตย์ กำหนดที่ 6-12 คน โดยอินบ็อกซ์เข้ามาที่ Facebook : Chef Pam และ Instagram : the.table.bychefpam สำหรับลูกค้าที่ต้องการให้ไปทำครัวจัดเสิร์ฟที่บ้านของตัวเองก็กำหนดที่ 6-12 คนเช่นกัน เพราะเธอสามารถคุมคุณภาพอาหารได้ และทำให้ลูกค้าได้ทัน

“อาหารจะเสิร์ฟเป็นคอร์สทั้งหมด 7 คอร์ส แต่ละคอร์สก็จะให้ลูกค้าเลือกว่าอยากได้อะไร หรือจะปล่อยให้เชฟทำเลยก็ได้ แต่ให้บอกว่าไม่รับประทานอะไร หรือแพ้อะไรจะได้เตรียมถูก แต่ส่วนใหญ่ลูกค้าจะให้แพมจัดให้หมดเลย ส่วนราคาเริ่มต้นที่ 2,500-4,000 บาท ขึ้นกับว่าลูกค้าอยากได้อะไร เช่น ถ้าอยากได้คาเวียร์หรือล็อบสเตอร์ชั้นดีก็อาจจะแพงขึ้นมาหน่อย”

สำหรับเมนูที่ลูกค้าชอบสั่ง เธอบอกว่ามีหลายเมนู อาทิ Beef Wellington อันนี้คลาสสิก อร่อย หารับประทานยาก อบสดๆ ออกจากเตาก็หั่นให้ลูกค้าเลย หรือแม้แต่ Tuna Carpaccio ที่ทำในวันนี้ก็ถูกใจลูกค้าเป็นพิเศษ โดยทูน่าจะสไลซ์บางๆ และตัดเป็นรูปวงกลม วางลงบนจานและทาด้วยซอร์สเคเปอร์ บีบมะนาวเหลืองและโรยด้วยเกล็ดขนมปังกรอบ เรียงแรดิชแดงและเซเลอรี่ให้สวยงาม จากนั้นตกแต่งด้วย Micro Herb จบด้วยมินต์ออย

อย่างที่เกริ่นไว้ตอนต้นว่าฝีมือการทำอาหารของเธอลึกล้ำโดยเฉพาะอาหารฝรั่งเศส นั่นเพราะเธอรักการทำอาหารตั้งแต่เด็ก และรักจริงถึงขนาดตอนเรียนนิเทศฯ จุฬาฯ ปี 3 ก็ไปสมัครเรียนที่เลอ กอร์ดอง เบลอ จากนั้นได้ไปเรียนที่ CIA 2 ปี แต่การที่จะเข้าเรียนใน CIA ได้ต้องทำงานในครัวอย่างน้อย 6 เดือน จึงไปฝึกงานที่ไฮแอทเอราวัณ 2 เดือน และ 4 เดือนที่ร้านเลอ โบลิเยอ (Le Beaulieu) สุขุมวิท 19 (ปัจจุบันไม่มีแล้ว) กับเชฟฝรั่งเศส แอร์กเว แฟร์รารด์ ซึ่งปัจจุบันอยู่ที่ร้านคาเฟ่ ปารีเซียง

เกียรติประวัติเชฟแพม

ตอนฝึกงานที่เลอ โบลิเยอ เจ้าของร้านเห็นแววจึงส่งไปแข่งขันทำอาหารรายการ Asia’s Youth Hope Cooking Competition 2011 กับ 7 ประเทศเอเชีย ที่มหานครเซี่ยงไฮ้ และคว้ารางวัลชนะเลิศปี 2012 เป็นตัวแทนเอเชียไปแข่ง The Escofier World Cup กับเชฟยุโรปที่ฝรั่งเศส ได้ที่

2 หลังจากนั้นจึงไปเรียนที่ CIA หลังเรียนจบได้วีซ่าทำงานที่สหรัฐ 1 ปี ได้สมัครงานที่ร้านมิชลินสตาร์ (3 ดาว) “ชอง-จอร์จส์”(Jean-Georges) ของ ชอง-จอร์จส์ วงเชอริกเทนซึ่งเขาเคยอยู่ในเอเชีย 10 กว่าปี โดยอยู่เมืองไทย6 ปี ที่ห้องอาหารฝรั่งเศส เลอ นอมังดี ที่โรงแรมแมนดารินโอเรียนเต็ล

การทำงานในร้านของ ชอง-จอร์จส์ ทำให้เธอตกหลุมรักอาหารฝรั่งเศสมากถึงวันนี้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 กันยายน 2559 เวลา 11:35 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/455985

โดย…อณุสรา ทองอุไร ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

ในวันที่ฝนตกฟ้าครึ้มทั่วกรุงเทพฯ แต่เราก็ไม่พลาดที่จะได้ไปสัมภาษณ์หญิงเก่งของวงการศึกษาไทย ผศ.ดร.ณัฐนันท์ คุณมาศ อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ และผู้อำนวยการหลักสูตรสหสาขาวิชายุโรปศึกษา (นานาชาติ) บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่เพิ่งไปคว้ารางวัล “Jean Monnet Chair Professorship” จากสหภาพยุโรป เป็นคนแรกของอาเซียน รางวัลนี้ถือว่าเป็นรางวัลใหญ่ระดับโลก จึงเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจที่มีโอกาสได้สัมภาษณ์อาจารย์สาวเก๋มีสไตล์ในวัย 40 ต้นๆ

อาจารย์ณัฐนันท์ เล่าว่าเธอเป็นคนไทยคนแรกที่ได้รางวัลนี้จากคณะกรรมาธิการยุโรป สหภาพยุโรป และยังเป็นคนแรกในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย นอกจากนี้ หลักสูตรสหสาขาวิชายุโรปศึกษา จุฬาฯ ยังได้รับรางวัล “ชุดรายวิชา ฌอง มอนเนต์” (Jean Monnet Modules) เป็นมหาวิทยาลัยแรกของอาเซียน คู่กับมหาวิทยาลัยในฟิลิปปินส์อีกด้วย

สำหรับรางวัล Jean Monnet Chair Professorship เป็นรางวัลอันทรงเกียรติสำหรับผู้ที่มีความเชี่ยวชาญ และมีคุณูปการอย่างสูงด้านการสอนและเผยแพร่ความรู้ทางวิชาการเรื่องสหภาพยุโรปศึกษา และการบูรณาการยุโรป เป็นรางวัลที่มีมากว่า 30 ปีแล้ว อาจารย์ที่ได้รับรางวัลส่วนใหญ่จะเป็นชาวตะวันตก ปีนี้เป็นปีแรกที่มีคนในภูมิภาคอาเซียนได้รับรางวัล และมีคนเอเชียอีกสองคนจากเกาหลีและจีน ที่ได้รับรางวัลนี้

รางวัลดังกล่าวแสดงให้เห็นถึงความเป็นเลิศของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในการเรียนการสอนด้านยุโรปศึกษา ทั้งในระดับประเทศและอาเซียน เนื่องจากจุฬาฯ เป็นมหาวิทยาลัยแห่งเดียวในประเทศ ที่มีหลักสูตรปริญญาโทและปริญญาเอก ที่ว่าด้วยยุโรปศึกษา ขณะที่ประเทศในอาเซียนอื่นๆ แม้จะมีศูนย์ยุโรปศึกษา แต่ก็ไม่มีการผลิตบัณฑิตด้านยุโรปศึกษาโดยเฉพาะแต่อย่างใด

ผศ.ดร.ณัฐนันท์ กล่าวว่า เงื่อนไขในการพิจารณารางวัลนี้มีค่อนข้างมาก คือต้องเป็นอาจารย์ที่สอนเกี่ยวกับสหภาพยุโรปอย่างน้อย 2 วิชา ซึ่งตัวเธอสอนระดับปริญญาตรีที่เกี่ยวข้อง 2 วิชา คือ นโยบายต่างประเทศของกลุ่มประเทศในยุโรปกับสัมมนากิจการสหภาพยุโรป และมีระดับปริญญาโทอีก 2 วิชา รวมทั้งต้องส่งผลงานวิชาการที่เคยทำ 6 ชิ้น เป็นบทความหรือหนังสือ และต้องเสนอการกล่าวปาฐกถาต่างๆ ที่จะทำปีละหนึ่งโครงการ

อีกส่วนที่สำคัญในการพิจารณา คือการนำองค์ความรู้เรื่องสหภาพยุโรปออกสู่สาธารณะ โดยใช้จุฬาฯ เป็นช่องทาง คือมีการอัดคลิปวิดีโอการเรียนการสอนในวิชาระดับปริญญาตรี อัพโหลดแบบสาธารณะ ลงบนหน้า iTunes University ของจุฬาฯ ซึ่งมหาวิทยาลัยได้จัดการให้ใช้ได้อย่างไม่จำกัด และบน YouTube รวมทั้งมีการอัพโหลดเป็นเสียงลงบน Podcasts

ผศ.ดร.ณัฐนันท์ ยังได้เผยถึงสิ่งที่ตั้งใจไว้ว่า จะต้องทำหลังจากได้รับรางวัลนี้คือ การนำองค์ความรู้เรื่องสหภาพยุโรปออกสู่สาธารณะ โครงการแรก จะจัดให้มีการอบรมครูมัธยมในเรื่องเกี่ยวกับภูมิภาคนิยมศึกษาซึ่งไม่ใช่เฉพาะสหภาพยุโรป เนื่องจากครูมัธยมถือเป็นบุคคลสำคัญในการสร้างเด็กมัธยมปลายให้มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับสหภาพยุโรป

โครงการต่อมาจะลงไปคุยกับผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียในเรื่องการทำประมงผิดกฎหมาย (IUU) ซึ่งในหลักสูตรของเราจะมีอาจารย์พิเศษจากบรัสเซลส์ ที่มีความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับการค้าระหว่างไทยกับสหภาพยุโรปมาสอนเป็นประจำทุกปี นอกจากนี้จะทำโครงการเกี่ยวกับการเคลื่อนย้ายสินค้า ทุน บริการ ซึ่งประเทศไทยต้องเผชิญในประชาคมอาเซียน สิ่งที่สำคัญที่เรายังไม่ได้เปิดเต็มที่คือการเคลื่อนย้ายมนุษย์ ซึ่งเราสามารถเรียนรู้จากบทเรียนของสหภาพยุโรปเรื่องการย้ายถิ่นแรงงาน หรือผู้ลี้ภัยทางสงคราม

“หลักสูตรสหสาขาวิชายุโรปศึกษาเป็นหลักสูตรที่มีมายาวนาน 20 ปีแล้ว ประกอบด้วยศาสตร์ 4 แขนงคือ นิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และอักษรศาสตร์ โดยมีการบูรณาการศาสตร์เหล่านี้เข้าด้วยกัน การเรียนการสอนของเราจะต้องรู้ทุกอย่างและรู้ลึก ตั้งแต่เรื่องประวัติศาสตร์ยุโรป กลไก กฎระเบียบทางการค้า เศรษฐกิจ ฯลฯ สัดส่วนการสอนโดยอาจารย์ชาวตะวันตกมีถึงร้อยละ 60 นิสิตที่มาเรียนมีทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ ส่วนมากเป็นชาวจีน และรัสเซีย” ผศ.ดร.ณัฐนันท์ กล่าวในที่สุด

สำหรับรางวัล “ชุดรายวิชา ฌอง มอนเนต์” ผศ.ดร.ณัฐนันท์ เผยว่า ประกอบด้วย 2 รายวิชาในระดับปริญญาโทของหลักสูตรสหสาขาวิชายุโรปศึกษา ได้แก่ วิชาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ภายนอกของสหภาพยุโรป ซึ่ง ผศ.ดร.ณัฐนันท์เป็นผู้รับผิดชอบ และวิชาเกี่ยวกับสหภาพยุโรปในฐานะตัวแสดงในระดับโลก ซึ่งรับผิดชอบคู่กับศาสตราจารย์มาร์ติน ฮอลแลนด์ ที่เคยได้รับรางวัล Jean Monnet Chair Professorship มาก่อนเช่นกัน โดยรางวัลชุดรายวิชานี้ สหภาพยุโรป จะพิจารณาจากประมวลรายวิชาแบบประเมิน และอาจารย์ผู้สอน เพื่อดูว่ารายวิชาสามารถเสริมสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับสหภาพยุโรปได้มากน้อยเพียงใด ซึ่งรายวิชาของเราจะเน้นเรื่องการที่สหภาพยุโรป เป็นตัวแสดงทางการเมืองและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ มักจะไม่ได้รับความสำคัญเมื่อเทียบกับสหรัฐ รัสเซีย หรือจีน แต่สหภาพยุโรปก็สามารถทำงานได้เหมือนกับรัฐ หรือมากกว่ารัฐในระดับระหว่างประเทศ

ทางด้านการศึกษานั้น อาจารย์ณัฐนันท์ จบจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ด้วยระดับเกียรตินิยมเหรียญทอง แล้วได้ทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศญี่ปุ่น ทางด้านนโยบายต่างประเทศ และได้ทุนไปเรียนปริญญาโทอีกใบจากประเทศอังกฤษ ทางด้านการเมืองยุโรป และปริญญาเอกทางด้านการเมืองระหว่างประเทศ อาจารย์เล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆ อยากเป็นทูต แต่พอโตหน่อยก็เริ่มรู้สึกตัวว่าไม่ชอบงานแบบเข้าออกเป็นเวลา จึงเบนเข็มมาเป็นอาจารย์ เพราะสามารถบริหารจัดการเวลาได้ มีอิสระทางความคิดได้มากกว่า และตลอดการเป็นอาจารย์มากว่า 15 ปี ก็พบว่าไม่ผิดหวังเพราะเป็นงานที่มีความสุข

การมาเป็นอาจารย์ในช่วง 1-2 ปีแรก แม้จะเป็นอาจารย์น้องใหม่หน้าใหม่สำหรับเด็กๆ แต่เด็กๆ ก็กลัวและเกรงใจ และทุกอย่างก็ไปได้ดี แต่มาระยะ 3-4 ปีหลังนี้กลับเปลี่ยนไปบ้าง เพราะโลกมีการเปลี่ยนแปลงไปเยอะ อีกทั้งเทคโนโลยีก็เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตของคนยุคนี้มากอย่างปฏิเสธไม่ได้ อีกทั้งเด็กรุ่นใหม่ก็มีความคิดความอ่านความกล้าแสดงออกมากขึ้น เด็กได้เห็นโลกกว้างไกลมากขึ้น การสอนหนังสือสบายขึ้น และอาจารย์ก็ต้องเคารพสิทธิเด็กมากยิ่งขึ้น ทุกวันนี้เธอยังสอนทั้งระดับปริญญาตรีและปริญญาโท

สำหรับเรื่องที่ว่าการศึกษาไทยนั้นด้อยกว่าในนานาประเทศนั้น อาจารย์มีความเห็นต่าง… “นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ ก็สอนที่จุฬาฯ แห่งเดียวไม่เคยไปสอนสถาบันอื่น เคยไปสอนที่เยอรมนีมา ก็ช่วงสั้นๆ แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาพบว่า เด็กไทยไม่ด้อยกว่าเด็กฝรั่งเลย เขากล้าคิดกล้าแสดงออก กล้าซักถามด้วย ฉลาดพูด มีความเป็นตัวของตัวเองด้วย”

แม้ดูภาพลักษณ์จากภายนอกอาจารย์จะดูนิ่งขรึม หากก็แอบมีมุมเก๋ๆ ด้วยการเป็นนักสะสมหินและเครื่องประดับด้วยเหมือนกัน “ก็ไม่ได้มีเยอะหรอกนะคะ ก็มีที่ซื้อมาใส่เอง แต่ก็ชอบเรื่องหินโดยเฉพาะหินสีฟ้านี่จะชอบมาก อย่างวันนี้ก็ใส่หินสีฟ้าชื่อ ลารีมา จากประเทศโดมินิกัน เป็นหินจากใต้ทะเล ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยๆ เพลียๆ งานเยอะ เหมือนร่างกายแห้งแล้งขาดน้ำ การใส่หินลารีมา จะช่วยสร้างพลังให้มีความชุ่มชื่นมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น หรือช่วงไหนที่รู้สึกว่าต้องการความเข้มแข็งสร้างพลังใจ ก็จะใส่ลาปิส ลาซูรี่ คือชอบหินสีฟ้า ใส่แล้วมีความเชื่อมั่นมีความสุข 2 เส้นนี้จะใส่เป็นประจำ

นอกจากนี้ก็มีแหวนพลอยสามสีของคุณยายให้มา ซึ่งคนไทยเรียกพลอยสามสี แต่ฝรั่งเรียกว่าพลอยเนื้ออ่อนอเล็กซันไดรท์ เป็นพลอยที่มาจากประเทศรัสเซียตอนนี้หายากแล้ว เมื่อก่อนราคาไม่แพง ของแบบนี้เป็นเรื่องความเชื่อส่วนบุคคลนะ คือถ้าชอบใส่แล้วสวยมั่นใจมันก็มีความสุขได้เนอะ (ยิ้ม)”

อาจารย์เริ่มนับถือพุทธศาสนาตามแนวมหายานมาได้เกือบ 2 ปี ซึ่งทำให้อาจารย์รู้สึกมีความสุข นิ่งและสงบมากขึ้น จากเมื่อก่อนก็นับถือพุทธศาสนาตามสำมะโนครัว แต่ไม่เข้าถึง จนกระทั่งมาศึกษาแนวมหายานแล้วพบว่าถูกจริต เพราะเป็นเส้นทางที่เหมาะกับไลฟ์สไตล์ของตัวเอง เมื่อเจอปัญหาจะทำให้ยอมรับและเผชิญหน้าได้ดีขึ้น คิดว่าการเป็นพุทธแนวที่ได้เลือกเองนั้นตอบโจทย์ในชีวิตได้มากกว่า

“เมื่อก่อนเวลาเจอปัญหาแล้วแก้ไม่ตก คิดจนหัวจะแตกแล้วยังแก้ไม่ได้ จะเครียดวิตกเป็นทุกข์ แต่มาแนวมหายานคิดว่าเป็นพุทธโดยเนื้อแท้มากขึ้น หลักของมหายานคือเน้นความมีเมตตากรุณา เน้นการภาวนา พูดคุยและรับฟัง ไม่ต้องมีเครื่องแบบ ไม่ต้องมีพิธีการ อยู่กับลมหายใจและการภาวนาของตัวเอง อยู่ตรงไหนก็ภาวนาได้ ของแบบนี้เป็นเรื่องเฉพาะตัว ว่าเราจะปิ๊งแวบกับอะไรที่เหมาะกับตัวตนของเราจริงๆ เวลามีปัญหาก็หาเวลาไปภาวนาอยู่กับลมหายใจตัวเองสัก 10 นาที ก็จะช่วยลดความเครียดไปได้เยอะ”

ด้านหลักการทำงานนั้นอาจารย์บอกไม่มีอะไรมาก คือทำให้เป็นธรรมชาติ ปล่อยไปตามความเป็นจริงอย่าไปปรุงแต่งให้มากมายแล้วอยู่กับปัจจุบันขณะ ไม่คาดหวังอะไรเกินจริง

สำหรับอนาคตในระยะ 3-4 ปีข้างหน้านี้ อาจารย์บอกอยากไปเดินเขาไกรลาสด้านประเทศทิเบต เพื่อไปเรียนรู้ตัวเองไปอยู่กับธรรมชาติจริงๆ อาจารย์เตรียมพร้อมด้วยการเข้ายิมสัปดาห์ละ 2 ครั้ง เพื่อเตรียมความพร้อมทำให้ร่างกายแข็งแรง นอกจากนี้ ก็คืออยากหาเวลาเพื่อจะอ่านหนังสือให้มากขึ้น เนื่องจากทุกวันนี้งานยุ่งจนไม่มีเวลาได้อ่านหนังสือที่ชื่นชอบเลย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 กันยายน 2559 เวลา 16:58 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/455842

สัมภาษณ์พิเศษ อารักษ์ แสงสมพงษ์ วิศวกรข้อมูล บริษัทเวเทอร์ฟอร์ด (Service Company)

1. ได้เข้ามาทำงานที่เกี่ยวข้องกับแท่นขุดเจาะน้ำมันนานหรือยัง

เริ่มเข้ามาทำงานตั้งแต่เรียนจบตอนนี้ทำงานอยู่แท่นขุดเจาะได้ 10 ปีแล้วครับ

2. เหตุผลที่สนใจในการเข้ามาทำงานด้านนี้

มีรุ่นพี่ที่เคยทำงานมาก่อนมาเล่าเรื่องการทำงานตำแหน่งนี้ให้ฟังเลยน่าสนใจ เพราะตำแหน่งที่ผมทำอยู่ค่อนข้างมีความสำคัญต่อการขุดเจาะ ผมจะเป็นฝ่ายวิเคราะห์ข้อมูลหาความผิดปกติของหลุมเจาะ ดังนั้นถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรผิดปกติผมจะทราบก่อนเสมอ

3. แท่นขุดเจาะที่เคยไปประจำการ

ส่วนใหญ่ผมจะทำงานให้กับแท่นขุดเจาะของบริษัท Chevron ซึ่งเป็นบริษัทเจ้าของสัมปทานรายใหญ่ในไทย มีหลายที่ที่ผมเคยไปอยู่ เช่น แท่นขุดเจาะ Vickburg, Tender-11, Compact Driller, Trident-15 ล่าสุดกำลังจะไปประจำที่ Chaopraya ครับ

4. หน้าที่รับผิดชอบของคุณรักษ์บนแท่นขุดเจาะ

เป็นคนดูแลข้อมูลการขุดเจาะทั้งหมด แจ้งเตือนความผิดปกติของหลุมเจาะให้ Driller และ Drill Site Manager ทราบ เพื่อทำการแก้ไข แล้วก็มีทำรายงานข้อมูลการขุดเจาะประจำวันครับ

5. ช่วยเล่าถึงการใช้ชีวิตบนแท่นขุดเจาะน้ำมัน ให้กับคนที่ไม่เคยได้ไปสัมผัสชีวิตบนนั้นจริงๆให้ฟัง

บนแท่นขุดเจาะเราจะอยู่กันประมาณ 120-140 คน เราจะแบ่งเวลาทำงานกันเป็น 2 กะ ตามตำแหน่ง คนหนึ่งนอน อีกคนก็ทำงาน แท่นเจาะจะทำงาน 24 ชั่วโมง เราจะทำงานกันต่อเนื่อง 4 อาทิตย์ แล้วค่อยกลับไปพักแล้วค่อยกลับมาทำงานใหม่ วนเวียนอยู่แบบนี้ เรียกได้ว่าแท่นขุดเจาะเป็นบ้านหลังที่สองของพวกเราเลยทีเดียว การเดินทางเราจะเดินทางด้วยเฮลิคอปเตอร์จาก สนามบินนครศรีธรรมราช ไปลงที่แท่นเจาะ ที่บนแท่นขุดเจาะจะมีอาหารไทยและอาหารฝรั่งให้ทาน 4 มื้อ และมีอาหารช่วงเวลาพัก อีก 4 มื้อ มีคนซักผ้า ทำความสะอาดห้องนอนให้ แต่ห้องนอนจะเป็นเตียงเล็กหน่อย มี 2 ชั้นด้วย มีห้องออกกำลังกาย ทีวี เครื่งเล่นเกมส์ โทรศัพท์ อินเตอร์เน็ต ให้ใช้ติดต่อ คุย video call กับทางบ้านได้ แต่สัญญาณอาจจะไม่ค่อยดีนักครับ

6. เหตุการณ์ Deepwater Horizon ถือว่าเป็น case study สำหรับแวดวงของคนทำงานแท่นขุดเจาะน้ำมันอย่างไรบ้าง

เหตุการณ์นี้ค่อนข้างจะเป็นบทเรียนราคาแพงมากๆ ถ้าหากหัวหน้าพวกเราตัดสินใจผิดพลาดหรือประมาทไม่ทำตามข้อกำหนดการขุดเจาะ และไม่แก้ไขให้ถูกต้อง เราอาจจะสูญเสียเหมือนเหตุการณ์นี้ พวกเราจึงต้องทำงานอย่างที่พลาดไม่ได้เลยครับ

7. เหตุการณ์ Deepwater Horizon ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในอุตสาหกรรมขุดเจาะน้ำมันอย่างไรบ้าง

หลังจากเกิดเหตุการณ์ Deep Water Horizon ระเบิดทำให้มาตรการณ์ด้านความปลอดภัยสูงขึ้นกว่าเดิม ซึ่งปกติก็สูงอยู่แล้ว ตอนนี้ก็จะมีข้อกำหนดต่างๆมากขึ้นกว่าเดิมครับ

8. ในฐานะคนทำงานแท่นขุดเจาะน้ำมัน มีความเห็นอย่างไรหากตนเองต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบ Deepwater Horizon

เป็นเหตุการณ์ที่น่ากลัวที่ทุกคนไม่อยากให้เกิด แต่พวกเราก็ได้รับการฝึกฝนอยู่ทุกอาทิตย์ ว่าถ้าสละฐานจะต้องหนีไปที่เรือชูชีพหรือแพชูชีพตรงไหนทุกคนน่าจะตื่นเต้นแต่ก็จะรู้หน้าที่ดีว่าต้องทำอยากไรกับแผนการอพยพ จึงอาจจะช่วยลดความสูญเสียได้เยอะครับ

9. ชีวิตการทำงานบนแท่นขุดเจาะ ที่ต้องอยู่ห่างกับครอบครัวเป็นระยะเวลานานๆ มีผลอย่างไรต่อชีวิตครอบครัวหรือไม่

ก็มีผลอยู่บ้างครับ เพราะบางทีเราอาจจะไปร่วมงานของครอบครัวและญาติไม่ได้ แต่มันก็ดีที่ทำให้เราคิดถึงกัน พอเรากลับมาทุกครั้งก็จะดีกับเราเป็นพิเศษ เหมือนวันที่เรากลับบ้านจะเป็นช่วงเวลาที่พิเศษตลอดครับ พวกเราจึงอยากกลับบ้านอยากปลอดภัยทุกครั้ง

10. และสำหรับความผูกพันกับเพื่อนๆที่ร่วมงานกันบนแท่นขุดเจาะ เป็นอย่างไร เป็นเหมือนอีกครอบครัวของเราหรือไม่

ใช่ครับ เราเจอหน้ากันทุกวัน ทานอาหารด้วยกันทุกวัน อะไรที่พอช่วยกันได้เราก็จะช่วยเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันครับ

11. Deepwater Horizon ไม่ได้แค่นำเสนอภาพหายนะครั้งใหญ่ แต่ยังเผยให้เห็นชีวิตของคนทำงานบนแท่นขุดเจาะด้วย รู้สึกอย่างไรวันนี้มีคนหยิบเรื่องราวนี้มาสร้างเป็นภาพยนตร์

รู้สึกดีมากครับ บนแท่นขุดเจาะมันเป็นเหมือนชีวิตอีกที่หนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนรับรู้ชีวิตของพวกเราว่ามันดีอย่างไร คนที่ไม่รู้จักแท่นขุดเจาะอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้อยากเข้ามาทำงานด้วยกัน คนที่ตั้งใจอยากจะเข้ามาทำงานบนแท่นเจาะจะได้มีกำลังใจมากขึ้น พวกเรารอคุณอยู่ ส่วนใครที่กำลังจะคบหากับคนที่ทำงานบนแท่นเจาะก็อาจจะตัดสินใจได้ง่ายขึ้น ใครที่ไม่เคยให้โอกาสคนทำงานแบบนี้มาคบหาดูใจอาจจะเปิดโอกาสให้พวกเรามากขึ้น ถ้าได้รู้ว่าพวกเรารักและคิดถึงคุณแค่ไหน

เตรียมพบกับหายนะที่ยิ่งใหญ่จากน้ำมือมนุษย์ ต้องกอบกู้ด้วยความหวังของมนุษย์ ใน DEEPWATER HORIZON 29 กันยายนนี้ ในโรงภาพยนตร์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 กันยายน 2559 เวลา 10:11 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/455727

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ ประกฤษณ์ จันทะวงษ์

หากถามว่า เรื่องนี้เริ่มต้นจากที่ไหน คงต้องตอบว่า เริ่มต้นขึ้นจากในเย็นวันหนึ่ง ที่หญิงสาวคนนี้มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอไม่พบสิ่งใด นอกจากหมอกควันจากท่อไอเสียรถยนต์ ที่ลอยตลบหนาทึบขึ้นมาจากท้องถนน จนถึงชั้นสูงลิบบนตึกสูงกลางเมืองที่เธอทำงานอยู่

ไม่! ฉันทนทำงานแบบนี้ไม่ได้ ฉันทนอยู่แบบนี้ไม่ได้ หญิงสาวพูดกับตัวเอง วันรุ่งขึ้นหลังอาหารมื้อเช้า หญิงสาวผู้นี้ก็ยื่นใบลาออก นำมาซึ่งการเดินทางอันยาวนานและจุดหมายปลายทางที่แตกต่างออกไป

อัญชลี ผ่องโอสถ หรือ ทราย ในวัย 35 ปี ปัจจุบันเธอดำรงตำแหน่งผู้จัดการบริษัท ด็อกเตอร์ วูล์ฟฟ์ (ประเทศไทย) ในเครือกลุ่มบริษัท ด็อกเตอร์ วูล์ฟฟ์ หนึ่งในผู้นำของตลาดคอสเมติกของเยอรมนี บริษัทยาและเวชภัณฑ์เก่าแก่ ที่มีอายุการดำเนินงานกว่า 100 ปี (ก่อตั้ง พ.ศ. 2448)

การรุกเข้าตลาดเอเชียครั้งนี้ ด็อกเตอร์วูล์ฟฟ์มองหาผู้จัดการสายพันธุ์บุก อัญชลีต้องฟาดฟันกับผู้ท้าชิงเปี่ยมคุณสมบัติในตำแหน่งนี้อีก 5 คน ก่อนจะบุก บุก บุก รับผิดชอบและบริหารจัดการตลาดทั้งหมดในไทยแต่เพียงผู้เดียว

กว่าจะมาถึงจุดนี้ชีวิตไม่ง่าย เจ้าของเรื่องตัวจริงเล่าให้ฟังว่า บทเริ่มต้นของการเดินทางที่แท้ คือ ตั้งแต่เมื่อลืมตาดูโลก ทรายเกิดที่เมืองมานามา ประเทศบาห์เรน พ่อและแม่ทำร้านอาหารไทยอยู่ที่นั่น สมัยก่อนมีร้านอาหารไทยในบาห์เรนเพียง 2 ร้าน ชื่อร้านไทยคลับ (Thai Club) กับร้านของพ่อ ชื่อ อัพ อะ ทรี คัพ อะ ทรี (Up A Tree Cup A Tree) พ่อไปอยู่บาห์เรนตั้งแต่อายุ 14 ปี ได้งานเป็นคนสวน ความเป็นปาร์ตี้บอยของพ่อเป็นมาตั้งแต่สมัยหนุ่มอยู่เมืองไทย พ่อดื่มแอลกอฮอล์เก่ง ทำอาหารเก่ง แม้เมื่อไปอยู่บาห์เรนก็ยังเก่งทั้งเรื่องแอลกอฮอล์ และทั้งทำกับข้าวกับแกล้ม เลี้ยงเพื่อนเลี้ยงฝูงเป็นที่ลือเลื่อง

“พ่อไปเจอกับแม่ที่บาห์เรน เพราะแม่ไปเป็นลูกมือช่วยญาติที่เปิดร้านทำผมอยู่ที่นั่น เมื่อมีข่าวแพร่สะพัดไปว่ามีสาวใหม่มาขึ้นเกาะ หนุ่มไทยทั้งบาห์เรนก็พุ่งตรงมาที่ร้านทำผมแห่งนี้ แม่ได้เจอกับพ่อ รักกันแล้วก็แต่งงานกัน จากนั้นก็ย้ายมาอยู่กับพ่อ ตอนนั้นพ่อทำร้านอาหารแล้ว จากความอนุเคราะห์ของผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่รักใคร่นับถือกัน ผู้เห็นในฝีมือทำกับข้าวของพ่อก่อนชวนว่า ลองเปิดร้านกันมั้ย”

ผู้ใหญ่ท่านนั้นทรายเรียกว่า “คุณลุง” เป็นผู้ออกทุน ส่วนพ่อลงทุนด้วยฝีมือทำกับข้าว กับข้าวของพ่อคือกับข้าวไทยทั่วไป ซึ่งนิยมและโด่งดังในต่างประเทศมาช้านาน ไม่ผิดไปจากต้มยำกุ้ง ต้มข่าไก่ หรือแม้แต่ข้าวผัด หรือผัดผักธรรมดา คนต่างชาติก็นิยมสั่งกิน ร้านขายดีมาก ทำให้พ่อและแม่ยุ่งตลอดเวลา ทรายโตขึ้นมาแบบต้องดูแลตัวเอง ช่วงเช้าไปเรียนโรงเรียนนานาชาติ ช่วงบ่ายถ้าว่างก็เล่นกับลาติฟาห์เพื่อนบาห์เรนที่หลังบ้าน แต่ส่วนใหญ่แล้วทรายโตขึ้นมาแบบดูแลสั่งสอนตัวเอง พ่อสอนครั้งแรกครั้งเดียว สั่งว่าห้ามวิ่ง ถ้าวิ่งก็ล้มเองเจ็บเอง แล้วก็จำให้ได้ว่าคราวหลังอย่าวิ่ง ถ้ามีน้ำตาต้องปาดด้วยมือของตัวเอง พ่อไม่โอ๋และแม่ไม่อุ้ม เหมือนจะขาดแต่ทรายปฏิเสธว่าไม่

“ชีวิตนี้ไม่เคยรู้สึกว่าขาดอะไร” ทรายเล่า… ดูแลตัวเองได้มาตั้งแต่เด็ก ชีวิตจึงเสมือนมีภูมิคุ้มกันเข้มข้น หากสายหมอกอีกชนิดหนึ่งที่ทำให้ชีวิตทรายต้องเปลี่ยน คือ หมอกควันจากระเบิดและฝุ่นทรายฟุ้งที่ลอยข้ามจากสงครามอ่าวเปอร์เซียมาถึงบาห์เรน พ่อและแม่ตัดสินใจส่ง ด.ญ.ทราย ที่ขณะนั้นอายุ 10 ขวบ กลับมาอยู่กับยายที่ประเทศไทย ตั้งใจรอให้สถานการณ์ไฟสงครามอ่าวฯ สงบ จึงค่อยคิดอ่านขยับขยาย แต่ไม่มีใครรู้ว่าการกลับมาหนนั้น จะทำให้ทรายไม่เคยได้กลับไปบาห์เรน หรือแม้แต่แม่ก็มิได้บอกลากัน

“แม่ของทรายเป็นโรคเอสแอลอี เมื่อทรายกลับเมืองไทยได้ 2 ปี แม่ก็เสีย ไม่เคยเจอแม่อีก ส่วนพ่อแวะมาเยี่ยมที่เมืองไทยบ้าง แต่ก็ไม่ได้กลับมาอยู่ด้วยกัน สุดท้ายพ่อต้องตายด้วยโรคหัวใจในเมืองที่ไกลจากบ้านมาก ทรายใช้ชีวิตอยู่กับยายและคุณลุงคุณป้ามากมายที่บ้านลาดพร้าว โตขึ้นมาด้วยการเรียกญาติฝ่ายชายทุกคนว่าพ่อ เรียกญาติฝ่ายหญิงทุกคนว่าแม่”

สงครามอ่าวเปอร์เซียสงบลงในอีกหลายปีต่อมา แต่แม้ไฟสงครามจะสิ้นสุดและพ่อขณะนั้นก็ยังอยู่ที่บาห์เรน ยังไม่เสียชีวิต หากทรายไม่ได้กลับไป เนื่องจากอยู่เมืองไทยสนุกกว่า ชีวิตไม่มีกฎเกณฑ์มากเหมือนบ้านเมืองมุสลิม จึงอยู่เมืองไทยมาตั้งแต่นั้น จบสตรีวิทยา 2 ก่อนสอบเข้าคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จบแล้วได้ทำงานกับพีอาร์เอเยนซีรายใหญ่ ขณะเป็นพนักงานฝึกหัดฝีไม้ลายมือเข้าตากรรมการ ทรายก็เหลือบไปเห็นหมอกควันท่อไอเสีย ที่ลอยอวลขึ้นมาเหมือนจะปกคลุมเมืองทั้งเมือง

“ทรายมองลงไปจากตึกที่ทรายอยู่ มองเห็นหมอกควันเต็มถนนไปหมด แล้วก็ลอยคลุ้งขึ้นมาสูงๆ แม้ตึกที่เรายืนอยู่จะสูงมากก็ตาม นี่น่ะหรือ นี่คือที่ของเราหรือ ชีวิตเราต้องอยู่อย่างนี้ไปตลอดหรือ ทรายเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ เราอยู่แบบนี้ไม่ได้ เราทนไม่ได้จริงๆ”

ทรายตัดสินใจลาออก ปลอบขวัญตัวเองด้วยการออกเดินทางคนเดียวท่องเที่ยวจากเหนือจรดใต้ เที่ยวให้ทั่วก่อนค่อยกลับขึ้นมาหางานทำใหม่ แบกเป้ขึ้นบ่าได้ก็ลุยเลย ตามแผนการเดินทางจะค่อยๆ ไล่ลงมาจากเหนือสุดสู่ใต้สุด ปักหมุดป้ายสุดท้ายที่ภูเก็ต แต่ก่อนถึงภูเก็ตจะแวะเที่ยวเกาะสมุยที่สุราษฎร์ธานีก่อน ทันทีที่เครื่องบินร่อนลงจอดยังสนามบินท้องถิ่น สาวเก่งหัวใจแกร่งก็อ่อนระทวย เพราะภาพตรงหน้าช่างทำให้เธอหลงรัก ที่เคยคิดว่าจะอยู่สมุย 3 วันก็กลายเป็น 7 ปี

“หาดทรายที่กว้างสุดลูกหูลูกตา เอาใจของทรายไปเลย อยากอยู่ที่นี่ มองไปทางไหนก็ชื่นหัวใจเสียกระไร ที่นี่น้ำทะเลที่ฟ้าสด เป็นสีฟ้าที่สดสดสด ดอกเฟื่องฟ้าที่นี่ก็ชมพู้ ชมพู ชมพู หัวใจและหัวสมองของเราโปร่งโล่งทันที ไม่ทึบทึมเหมือนอยู่กรุงเทพฯ ชอบมากอยากอยู่ที่นี่ คิดได้อย่างนั้นก็ตกลงใจว่าต้องหาที่พักที่ราคาถูกหน่อยจะได้อยู่ได้หลายวัน”

ที่พักราคาถูกจริงแต่ไม่มีอะไรให้เลย แม้กระทั่งผ้าเช็ดตัว ทรายจึงไปโลตัสเพื่อซื้อผ้าขนหนู ขณะกำลังเลือกซื้อของใช้ส่วนตัวอยู่นั้น ใกล้ๆ กันมีฝรั่งคนหนึ่งกำลังมีปัญหากับการซื้อโซฟา เพราะพนักงานขายพูดภาษาอังกฤษไม่ได้และสื่อสารกันไม่ได้เลย 20 นาทีผ่านไป จนทรายคิดว่าเธอควรเข้าไปช่วย ได้ช่วยเหลือชาวต่างชาติคนนั้นจนซื้อโซฟาได้สำเร็จ เขาอาสาเลี้ยงกาแฟเธอเป็นการขอบคุณ เมื่อรู้ว่าสาวน้อยเพิ่งเรียนจบและยังไม่มีงานทำ ก็เสนองานให้

ขณะนั้นเป็นปี 2547 และชาวต่างชาติผู้นี้ก็กำลังมองหาผู้ช่วย เนื่องจากต้องการพัฒนาที่ดินบนเกาะ ทรายคิดในใจว่า คำภาวนาขออยู่สมุยของเธอเป็นจริง หน้าที่ของทรายคือการประสานงานในทุกสิ่งของธุรกิจที่ดิน ตั้งแต่การตั้งบริษัท เจรจาซื้อที่ดิน เจรจากับนักออกแบบ ผังเมือง สำนักงานที่ดิน กรมเจ้าท่าและทุกเรื่อง ประสบการณ์ทุกอย่างที่ได้รับจากสมุยไม่น่าเชื่อว่าส่งผลดีต่อเธออย่างมาก ทั้งในช่วงเวลาต่อมาอีก 7 ปีที่อยู่บนเกาะ หรือแม้เมื่อไม่ได้อยู่ที่สมุยอีกแล้วก็ตาม

“วันแรกที่เท้าเหยียบเกาะสมุย รู้จักคำว่า love at first sight จากที่นี่ ทรายได้ช่วยเหลือชาวต่างชาติคนหนึ่ง ชาวต่างชาติคนนั้นจึงยื่นข้อเสนอจ้างงานให้เป็นผู้ช่วยของเขา และนั่นคือจุดเริ่มต้นเข้าสู่วงการอสังหาริมทรัพย์ ต่อมามีโอกาสทำงานขายให้บริษัท สมุย วิลลา แอนด์ โฮมส์ จนบริษัทฯ ได้รับรางวัล Best Agent จาก Thailand Property Award ในปี 2553”

ปี 2554 ทรายกลับขึ้นกรุงเทพฯ คิดว่าตัวเองมีความสามารถที่จะทำอะไรได้อีกเยอะ เธอเข้าทำงานที่บริษัท ไรมอนแลนด์ ในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายรีเซลส์และลีสซิ่ง (Resales and Leasing Manager) ปี 2556-2558 ทำงานกับพีเอ็มกรุ๊ป (PM Group) ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้บริหารฝ่ายปฏิบัติการ ดูแลโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์หลากหลายตั้งแต่สนามกอล์ฟ คอนโดมิเนียมและที่อยู่อาศัยแนวราบ ต่อมากลางปี 2558 จึงมีโอกาสเปลี่ยนสายงานสู่วงการเวชสำอางนำเข้า และอย่างที่รู้กันแล้ว เธอนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่ที่นี่ ด็อกเตอร์ วูล์ฟฟ์ (ประเทศไทย)

สำหรับแผนการดำเนินงานในไทย 5 ผลิตภัณฑ์หัวหอกที่อยู่ในแผนบุกตลาด

“ทำอะไรก็แล้วแต่ ต้องทำให้สุดความสามารถ ถ้าไม่คิดจริงจัง ทรายจะไม่ทำเลยตั้งแต่แรก ถ้ารู้สึกว่าจะจริงจังกับมันไม่ได้ก็เสียเวลาเปล่า ทำเพราะใจเราอยากทำ ดร.วูล์ฟฟ์นี่ก็เช่นกัน ฟังสัญชาตญาณของตัวเอง ฟังเสียงจากภายในของตัวเอง ทรายรู้ว่าทรายทำได้และไม่เสียเวลากับมันแน่”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 กันยายน 2559 เวลา 10:51 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/455297

โดย…ชลารย์ ชล ภาพ… ประกฤษณ์ จันทะวงษ์

แบงก์-ปานเทพ กุลพนาภินันท์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท บอร์ดเวย์ มีเดีย ผู้ให้บริการสื่อโฆษณาป้ายแอลอีดีขนาดใหญ่ที่ตั้งตามจุดทำเลสำคัญทั้งในกรุงเทพฯ (15 จุด) และต่างจังหวัดที่เป็นหัวเมืองใหญ่รวม 30 จุด ถือเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ต้องบอกว่าประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจและน่าจับตามองคนหนึ่ง

ที่ว่าน่าจับตามอง เพราะผู้บริหารหนุ่มสร้างธุรกิจดังกล่าวขึ้นมาเองด้วยสมอง สองมือ เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นและวิสัยทัศน์อันเฉียบขาดของเขา ที่สำคัญตอนนี้ธุรกิจกำลังไปได้สวย ได้รับการตอบรับจากลูกค้าเป็นอย่างดี ซึ่งเขาเองตั้งเป้าหมายจะขยายป้ายโฆษณาแอลอีดีขนาดใหญ่ให้ครบ 100 จุด ภายใน 3-5 ปี

หากย้อนประวัติของนักธุรกิจมากความสามารถคนนี้ก็น่าสนใจ เพราะตั้งแต่เรียนจบเขาปรารถนาอย่างแรงกล้าในการที่จะเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จให้จงได้ ซึ่งอาจมีหลายคนที่พูดแบบนี้แต่ทำไม่ได้ สำหรับเขาแม้ไม่ได้เรียนด้านบริหารธุรกิจมาแต่ทำได้เพราะมีความมุ่งมั่น ช่างสังเกต และมีวิสัยทัศน์

“ผมจบวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม จุฬาฯ ตอนเรียนไม่ได้ชอบนักหรอก ก็เรียนให้จบๆ (หัวเราะ) พอจบแล้วอยากไปสายบันเทิง เนื่องจากรู้จักคนในวงการบันเทิงเป็นรุ่นพี่ขายโฆษณาในแกรมมี่ เลยไปสมัครเป็นเซลส์ที่เอไทม์มีเดียด้วย ขายโฆษณารายการวิทยุ เรดิโอโหวต แซตเทิลไลต์ แต่ทำอยู่ 1 ปีก็ออกไปทำให้กับวิทยุเหมือนกันที่คลิกเรดิโอ 2 ปีก่อนจะออกมาเปิดบริษัท บอร์ดเวย์ มีเดีย ของตัวเองในปี 2548”

ปานเทพเล่าเหตุผลที่ไปสมัครเป็นเซลส์ขายโฆษณา เพราะมองว่าเป็นงานที่จะทำให้ได้เงินมากกว่าการทำอยู่แผนกอื่นๆ เนื่องจากถ้าขายโฆษณาได้มากเท่าใดก็จะได้ค่าคอมมิชชั่นมากขึ้นไปด้วย ขณะเดียวกันพอมีเงินมากก็ยิ่งเพิ่มโอกาสให้ขยับเข้าใกล้การเป็นนักธุรกิจตามที่หวังได้เร็วขึ้นไม่วันใดก็วันหนึ่ง

“อยู่เอไทม์และคลิกเรดิโอรวม 3 ปี แล้วออกมาเปิดบอร์ดเวย์ มีเดีย ทำ Out of Home Media เริ่มจากทำป้ายโฆษณา (บิลบอร์ด) ซึ่งได้ไอเดียจากการไปเดินถนนข้าวสารแล้วเห็นป้ายโฆษณาไฮเนเก้นที่นั่นก็เกิดสงสัยว่าทำไมเบียร์ของไทยอย่างสิงห์ไม่มี เลยเข้าไปถามค่าเช่าที่กับเจ้าของที่ผู้ให้เช่า แล้วไปถามเอเยนซีที่ดูแลสื่อไฮเนเก้น ทำไมมาร์จิ้นเยอะขนาดนี้ ค่าเช่าหลักหมื่นแต่ขายเป็นแสน ผมคำนวณเลยกล่องไฟ 2-3 แสน 2-3 เดือนคืนทุนแล้ว ลูกค้าซื้อที 6 เดือนหรือปีหนึ่ง ยิ่งถ้าทำเลดีลูกค้าซื้อยาว เงินเห็นๆ”

ทว่าในการทำธุรกิจดังกล่าว ช่วงเริ่มต้นเขาขายไอเดียบนกระดาษก่อน (เพราะยังไม่กล้าลงทุน) ด้วยการไปถ่ายโลเกชั่นตามสถานที่ต่างๆ เช่น ซอยนานา ถนนข้าวสาร พัฒนพงษ์ ภูเก็ต พัทยา แล้วนำเสนอต่อเบียร์สิงห์ ปรากฏทางสิงห์โอเคซื้อไอเดีย ผมก็หาเงินมาทำ เริ่มจากทำป้าย สองป้าย สามป้าย ขยับไปเรื่อยๆ

“ธุรกิจนี้รายได้โอเคเลย แต่ผมทำให้สิงห์เจ้าเดียวไม่ได้ทำให้ลูกค้ารายอื่น พอทำไปได้ระยะหนึ่งเริ่มมีอุปสรรค จากข้อกำหนดเกี่ยวกับป้ายโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เริ่มเข้มงวด สมัยก่อนลงภาพแพ็กช็อตได้ มีรูปขวด พอปี 2550 มีข้อห้ามแสดงรูปภาพแพ็กช็อต อนุญาตให้โฆษณาได้แค่โลโก้ ทำให้งบเหล่านี้ถูกดึงออกไป ผมต้องหาทางออกใหม่แทนที่จะให้ลูกค้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาหล่อเลี้ยงบริษัทอย่างเดียวคงอยู่ไม่ได้ จึงตัดสินใจขยายกิจการอีกเพื่อหาสินค้าและลูกค้ารายอื่น”

อุปสรรคครั้งนั้น สำหรับนักธุรกิจมือใหม่อย่างเขาค่อนข้างหนักหน่วง เนื่องจากไม่ได้เผื่อทางหนีทีไล่ไว้แต่ต้น แล้วพอเกิดปัญหาขึ้นมาก็ทำให้แทบตั้งตัวไม่ทัน แต่ก็สร้างความท้าทายให้เขาอย่างมาก เพราะด้วยความที่มีจิตวิญญาณของนักธุรกิจเต็มตัว ปานเทพตัดสินใจลงทุนทำป้ายโฆษณาขึ้นมาในโลเกชั่นต่างๆ ทั้งในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด ตามที่ได้ไปสำรวจ และขายโฆษณาสินค้าอื่นๆ โดยไม่ต้องไปขายไอเดียบนกระดาษเหมือนตอนทำช่วงเริ่มต้นกับสิงห์ โดยก่อนนั้นในปี 2552 ได้บินไปดูงานป้ายโฆษณาที่เป็นสุดยอดของโลกที่ไทม์สแควร์ สหรัฐอเมริกา กลับมาพลิกโฉมใหม่วงการป้ายโฆษณาด้วยการทำป้ายแอลอีดีขนาดใหญ่เจ้าแรกในไทย

“ตอนนั้นผมเริ่มสนใจตัวแอลอีดี เลยไปดูงานที่อเมริกา ป้ายสวยมาก คอนเทนต์สุดยอด ซึ่งถ้ามีในไทยก็คงจะดี ตอนนั้นถามว่าแอลอีดีเข้ามาบ้านหรือยัง ต้องบอกว่ามาแล้ว แต่ยังไม่มีใครทำป้ายขนาดใหญ่ขนาด 300 สแควร์เมตรขึ้น มีแต่ป้ายเล็กๆ พอผมกลับมาก็ลงทุนทำป้ายแอลอีดีขนาดใหญ่เลย เพราะเรามีโลเกชั่นอยู่ตรงสี่แยกประตูน้ำที่มีความใกล้เคียงกับไทม์สแควร์มากที่สุดและเป็นทำเลที่ดี

ผมตัดสินใจเช่าพื้นที่ตรงสี่แยกประตูน้ำ ลงทุนไปเลย 20-30 ล้าน ปรากฏปีแรกเจ๊ง ลูกค้ายังไม่เข้าใจ ทำไมแอดโฆษณานิ่งๆ ไม่ดีกว่าหรือ ทำไมต้องเป็นหนังโฆษณา ทำไมต้องไปแชร์โฆษณากับคนอื่น จากที่ลูกค้าคิดแบบนี้ ผมเลยมองว่างั้นมันต้องมีเน็ตเวิร์กคือหลายๆ จุดไม่ใช่จุดเดียว จึงไปสร้างที่สี่แยกฟอร์จูน อนุสาวรีย์ชัย สี่แยกไทย-เบลเยียม ไล่มาเรื่อยจนทุกวันนี้ในกรุงเทพฯ มีประมาณ 15 จุด พอสร้างของเยอะขึ้นจนเป็นเน็ตเวิร์กลูกค้าเริ่มเข้าใจ จ่ายค่าโฆษณาเฉลี่ยต่อที่ถูก แต่รวมกันปุ๊บเขาได้หลายหลายจุด”

ปานเทพ ชี้ว่า หนังสปอตโฆษณาสินค้าต่างๆ ในจอแอลอีดีจะสร้างการรับรู้ต่อผู้บริโภคได้เป็นอย่างดี เพราะวิถีชีวิตของคนเมืองทุกวันนี้อยู่นอกบ้านมากขึ้น วันหนึ่งใช้ชีวิตบนรถ 10 ชั่วโมงขึ้นไป เพราะฉะนั้นธุรกิจนี้ยังดีต่อเนื่อง และถ้าพูดถึงเซ็กเมนต์ที่เป็นดิจิทัล บริษัทของเขาถือเป็นเบอร์ 2 รองจากแพลน บี ที่มีจอเยอะที่สุดในประเทศไทย แต่ตอนนี้ของเขาก็ยังขยายไปต่างจังหวัดหัวเมืองใหญ่ๆ รวมทั้งกรุงเทพฯ ด้วย 30 จอ

“เรายิงโฆษณาพร้อมกันหมดเลย ลูกค้าก็จะได้ประโยชน์ คือ หนึ่งไม่ต้องเสียค่าผลิต กล่าวคือป้ายที่ทำต้องเสียค่าไวนิล ไหนทีมงานทั้งทีมหลายแสนบาทเลย เพราะฉะนั้นลูกค้าจะไม่กล้าทำ เพราะพอทำปุ๊บก็ต้องซื้อโฆษณายาว แต่พอเป็นแอลอีดีลูกค้าส่งข้อมูลมาให้เราทางอีเมลก็ขึ้นได้เลย แล้วเปลี่ยนโปรโมชั่นง่ายด้วย ประหยัดดี ลูกค้าเริ่มเข้าใจและเริ่มชอบ อีกอย่างเปลี่ยนแปลงข้อมูลได้ตลอดเวลา

ผมกับแพลน บีฯ พยายามทำตลาดป้ายโฆษณาจอแอลอีดีให้เป็นสื่อที่จำเป็นต้องใช้ เพราะทุกวันนี้คนดูทีวีน้อยลง บางอย่างโฆษณาลงไปไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ผมขยายไปจังหวัดต่างๆ แล้ว คือ เชียงใหม่ พิษณุโลก นครสวรรค์ ขอนแก่น อุดรธานี อุบลราชธานี นครราชสีมา ระยอง ชลบุรี พระนครศรีอยุธยา ปทุมธานี หาดใหญ่ ภูเก็ต ตรัง นครศรีธรรมราช และมันใกล้เคียงกับ Out of Home TV ของจริงแล้ว แต่เป้าหมายใน 3-5 ปีนี้ผมต้องการมีเครือข่ายเน็ตเวิร์กให้ครบที่ 100 จอทั่วประเทศ (ต่างจังหวัด 50 กรุงเทพฯ 50) จะพยายามทำให้ได้ เชื่อว่าเพียงพอให้บริการลูกค้าได้ทั่วถึงกับกลุ่มเป้าหมายจริงๆ” นักธุรกิจหนุ่มทิ้งท้าย

ท้ายสุดนักธุรกิจหนุ่มให้ความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์สื่อโฆษณาในปัจจุบันว่า ตอนนี้เป็นช่วงขาลงของสื่อสิ่งพิมพ์ เช่น หนังสือพิมพ์ และโดยเฉพาะหนังสือแมกกาซีนทั้งหลายที่ปิดตัวลงจำนวนมาก แต่ที่พุ่งขึ้นมาก็คือสื่อออนไลน์ซึ่งจะดีขึ้นเรื่อยๆ และสื่อโฆษณาอย่าง Out of Home Media เพราะตราบใดที่คนเรายังออกไปนอกบ้านมากกว่าอยู่บ้าน Out of Home Media ก็ยังจำเป็นอยู่ แต่ที่สำคัญที่สุดคือการตั้งอยู่ในโลเกชั่นที่ดี

“ผมว่าสื่อออนไลน์ กับ Out of Home Media ในอนาคตรุ่งนะ ใน 5-10 ปี ยังคงสำคัญอยู่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องพัฒนาให้ทันกับความเปลี่ยนของเทคโนโลยีและพฤติกรรมของลูกค้าและผู้บริโภคที่เปลี่ยนไปเร็ว ตัวผม Out of Home Media ยังให้ความสำคัญกับออนไลน์และพยายามหาการเชื่อมโยงระหว่างตัวออฟไลน์กับออนไลน์ให้ได้ก็ต้องพยายามซิงก์กันระหว่างตัวจอแอลอีดีซึ่งเป็นเฟิร์สสกรีนกับเซ็กคั่นสกรีน (โทรศัพท์ ไอแพด) ให้ลิงค์กันในอนาคต” นักธุรกิจหนุ่มทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

16 กันยายน 2559 เวลา 16:48 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/454968

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ ทวีชัย ธวัชปกรณ์

“ผมทำงานทุกวัน ไม่มีวันหยุดครับ” นี่คือคำพูดจากปากของเชฟหนุ่มอารมณ์ดี อาร์โนด์ ดรูวีเย เอ็กเซ็กคิวทีฟเชฟแห่งร้านโมริโมโตะ แบงค็อก เชน ร้านอาหารสุดพรีเมียมของ เชฟมาซาฮารุ โมริโมโตะ เซเลบริตี้เชฟชื่อดังระดับโลก และเชฟกระทะเหล็ก สหรัฐ เมื่อถามถึงตารางงานในแต่ละวันของเชฟ ถึงจะเป็นคำตอบที่ฟังแล้วชวนอ้าปากค้าง แต่เชฟก็ตอบพร้อมใบหน้าอมยิ้มที่แฝงนัยถึงความรัก และแพสชั่นอันล้นเหลือที่เขามีต่อการเป็นเชฟโดยไม่ต้องอธิบายเป็นคำพูด

ด้วยความที่สนใจการทำอาหารตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาตัดสินใจเลือกเดินตามเส้นทางที่ฝัน ด้วยการเข้าเรียนในโรงเรียนที่สอนด้านอาหารโดยตรง อาร์โนด์บอกว่า เขาโชคดีที่โรงเรียนที่เลือกเรียนนั้น แต่ละปีจะมีร้านอาหารดังๆ มากมายที่ตั้งอยู่ในโรงแรมห้าดาวขึ้นไป แถมบางร้านยังเป็นร้านของเชฟมิชลินมาทาบทามหานักเรียนไปทำงานพาร์ตไทม์ เขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่ได้โอกาสดีๆ ได้เข้าไปหาประสบการณ์ในการทำร้านอาหารดังๆ ตั้งแต่วัยรุ่น

“ด้วยความที่ผมอยากสั่งสมประสบการณ์ที่หลากหลาย บวกกับได้ทำงานสัปดาห์ละ 7 วันเต็ม แทนที่จะทำงานประจำแค่ร้านเดียว ซึ่งตามหลักผมต้องหยุด 1 วัน ผมก็เลือกทำงานให้กับหลายๆ ร้านในเวลาเดียวกัน สลับกันไปร้านละวันสองวันแทน”

เชฟหนุ่มเล่าอย่างออกรสว่า เขาเริ่มต้นงานในร้านอาหารตั้งแต่การเป็นเด็กเสิร์ฟ จนได้ไปอยู่ในส่วนครัวเย็น ไต่เต้ามาสู่ครัวร้อน ประสบการณ์จากการฝึกงานอย่างหนักนี้เอง กลายเป็นทางลัดชั้นดีให้อาร์โนด์ได้เรียนรู้เร็วกว่าเพื่อนๆ ในห้องเรียน เขาสามารถสอบพาสชั้นจนใช้เวลาเพียง 2 ปี เรียนจบในหลักสูตรที่คนอื่นต้องใช้เวลาถึง 4 ปี

“ตอนอายุ 17 ปี ผมก็เรียนจบ BEP (Brevet d’Etudes Professionnelles) แล้ว จากตรงนี้ถ้าผมเรียนต่ออีก 2 ปีจะจบปริญญาตรี แต่เพราะตอนนั้นผมเริ่มทำงาน และมีเงินเดือน 2.5 หมื่นเหรียญสหรัฐต่อเดือนแล้ว ซึ่งเงินเดือนระดับนี้เป็นระดับที่คนทั่วไปต้องเรียนอีก 5 ปีถึงจะได้ ด้วยเหตุนี้เมื่อผมมาแตะจุดนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นว่าต้องเสียเวลาเรียนต่อ ผมจึงตัดสินใจที่จะหยุดเรียน และหันมาหาประสบการณ์จากการทำงานแทน”

อาร์โนด์ บอกว่า ประสบการณ์การทำงานจากห้องอาหารดังๆ ระดับในโรงแรมห้าดาวขึ้นไป รวมทั้งการทำงานกับเชฟมิชลินสตาร์ ทำให้เขาได้เรียนรู้เรื่องความมีวินัย และเทคนิคการทำอาหารมากมาย เขาเริ่มเดินทางไปเป็นเชฟในหลายประเทศ และได้เข้าร่วมทีมไพรเวทเชฟ เพื่อเดินทางไปทำอาหารให้กับแขกวีไอพีในประเทศต่างๆ

“งานนี้ทำให้ผมได้เรียนรู้ การใช้วัตถุดิบจากท้องถิ่นมาปรุงอาหาร ถามว่า ผมรู้ได้อย่างไรว่าวัตถุดิบไหนต้องมาปรุงกับอะไร ความจริงแล้ว ผมก็ไม่รู้ (ยิ้ม) อาศัยลองผิดลองถูก เพราะเมนูที่ผมไปทำให้ลูกค้าวีไอพีส่วนใหญ่ หรือที่แขกอยากให้เราทำก็ตาม ไม่ได้เป็นเมนูยุ่งยากซับซ้อนเสมอไป แค่เขาอยากให้เรามองหาวัตถุดิบจากท้องถิ่นมาดัดแปลงเป็นอาหารจานอร่อยเท่านั้น”

หลังจากร่วมทีมเป็นไพรเวทเชฟอยู่ 3 ปี เขาก็ได้รับโอกาสดีๆ ในการสั่งสมฝีมือการทำงานจากเชฟที่มีชื่อเสียงหลายท่าน กระทั่งวันหนึ่งเขาได้รับการทาบทามจากตัวแทนบริษัทของเมืองไทย ที่มีไอเดียจะนำร้านโมริโมโตะมาเปิดให้บริการที่กรุงเทพฯ ด้วยความที่เขาคุ้นเคยกับประเทศไทย เพราะมีโอกาสเดินทางมาบ่อยๆ บวกกับชื่นชอบเชฟมาซาฮารุ โมริโมโตะ อยู่เป็นทุนเดิม จึงตอบรับมาร่วมงานอย่างไม่ลังเล

“เชฟโมริโมโตะ เป็นเชฟดังที่ใครๆ ก็รู้จัก และอยากร่วมงานด้วย ผมเองก็เคยไปกินอาหารที่ร้านโมริมิโตะ และชอบสไตล์การทำอาหารของเขา ในฐานะเชฟที่มีความคิดสร้างสรรค์ พอได้รับโอกาสดีๆ แบบนี้ ผมจึงรับไว้อย่างไม่ลังเล ผมคิดว่า ถ้าจะเรียนรู้วิชาการทำงานอาหารจากเชฟโมริโมโตะ ผมคงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 10 ปี เพราะมีหลายเทคนิคที่น่าสนใจ แถมตัวผมเองก็ไม่ได้มีความรู้ในอาหารญี่ปุ่นมากนัก (หัวเราะ) ผมเคยได้มีโอกาสชิมลางทำอาหารญี่ปุ่นกับเชฟมิชลินสตาร์แค่ไม่กี่วันเท่านั้น”

สำหรับอนาคต อาร์โนด์ ตอบด้วยแววตามุ่งมั่นว่า เขาคิดว่าตลอดชีวิตนี้ เขาคงไม่นอกใจไปทำอาชีพอื่น จะขอเป็นเชฟไปตลอดชีวิต เพราะนี่คืออาชีพที่เขารัก และมีแพสชั่น

”ผมอยู่ที่ร้านอาหารทุกวัน ไม่มีวันหยุด เพราะผมเชื่อว่า ถ้าอยากให้อาหารทุกจานมีมาตรฐานแบบที่ผมวางไว้ ผมต้องดูแลอย่างใกล้ชิด โชคดีที่นี่คืองานที่ผมรัก ผมจึงไม่เคยรู้สึกเหนื่อยสักนิด” เชฟอาร์โนด์ กล่าวทิ้งท้าย

ทูน่าพิซซ่า

ส่วนผสม

1.ซาชิมิทูน่า 90 กรัม

2.แป้งตอร์ติญ่า 8 นิ้ว

3.หอมแดงสไลซ์

4.มะกอกคารามาตา

5.มะเขือเทศเชอร์รี่

6.ผักชี

7.พริกชี้ฟ้าเขียว

8.เกลือ

9.ซอสอัลลิยอลี แองโชวี่ มะกอก

วิธีทำ

1.นำแป้งตอร์ติญ่า ซึ่งนำมาใช้แทนแป้งพิซซ่าโดว์ มานวดเป็นแผ่น จากนั้นนำซอสอัลลิยอลี แองโชวี่ มาทาท็อปด้านบน แล้วนำไปอบจนกรอบ

2.ท็อปด้านบนด้วยซาชิมิทูน่าและส่วนผสมที่เหลือทั้งหมด ทั้งมะกอกคารามาตา มะเขือเทศเชอร์รี่ พริกชี้ฟ้าเขียวและเครื่องเคียงอย่างผักและหอมแดงแค่นี้ก็พร้อมเสิร์ฟความอร่อยแล้ว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

15 กันยายน 2559 เวลา 11:17 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/454534

โดย…วราภรณ์ ภาพ : วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

จรูญพันธ์ ชวะโนทัย วัย 28 ปี ผู้บริหารหน้าเด็กที่มีฝีมือและวิสัยทัศน์น่าสนใจ ค่าที่เป็นทายาทรุ่นที่ 3 ของสามัคคีเภสัช บริษัทผลิตยาสามัญซึ่งเป็นที่โด่งดังในหมู่ชาวบ้าน คือ ยารักษาโรคผิวหนังซีม่าโลชั่น ที่มีอายุยาวนานกว่า 60 ปี ก่อนหน้าที่จะมาดูแลฝ่ายข้อมูลและพัฒนาด้านการตลาดให้กับคลินิกด้านความงามที่ชูนวัตกรรมด้านการรักษาเป็นหลัก ซึ่งเป็นเทรนด์การดูแลด้านความงาม ได้แก่ ฟิลอก้าจากฝรั่งเศส กับไอดี ดีเอ็นเอจากสวิตเซอร์แลนด์ เขาเป็นอดีตนักวิจัยที่มีความสนใจนวัตกรรมและเทคโนโลยีใหม่ๆ ซึ่งได้นำความรู้และความสามารถมาต่อยอดสร้างธุรกิจของตัวเอง

การเติบโตมาในครอบครัวสามัคคีเภสัช ทำให้เขาสนใจวงการยามาตั้งแต่เด็กๆ จนเป็นแรงบันดาลใจทำให้อยากเรียนสายวิทยาศาสตร์ พอจบมัธยมปลายจากโรงเรียนอัสสัมชัญ จรูญพันธ์สนใจเรื่องสเต็มเซลล์ จึงเลือกเรียนไบโอเทคโนโลยี คณะ Bioscience สาขา Biotechnology มหาวิทยาลัยมหิดลนานาชาติ ซึ่งพอจบมาก็ได้เป็นนักวิจัยของสถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล มหาวิทยาลัยมหิดล อยู่ 2 ปี ก่อนที่จะกลายมาเป็นผู้บริหารในวงการสุขภาพความงาม

“ตอนเป็นนักวิจัยได้เรียนรู้เรื่องการเปลี่ยนยีน เซลล์ประสาท ก็สนุกดี จนได้มารู้จักกับคุณน้ำหวาน (พัสวี พยัคฆบุตร) ซึ่งเป็นตัวแทนสถาบันความงามและศาสตร์ชะลอวัยจากฝรั่งเศสแห่งแรกในเอเชีย ฟิลอก้า คลินิก ไทยแลนด์ เขาชวนให้มาร่วมธุรกิจ ผมเลยดูด้านข้อมูล และได้ใช้ความรู้ด้านไบโอ แอนไทเอจจิ้ง ซึ่งที่ฟิลอก้าเน้นนวัตกรรมเซลล์บำบัด ทำอย่างไรให้เซลล์ของเราแข็งแรง โดยให้สารอาหารที่ดี แล้วก็ชอบที่จะไปงานประชุมแพทย์ เพื่อได้รู้จักเทคโนโลยีใหม่ๆ ซึ่งล่าสุดได้รู้จักเทคโนโลยี idna จากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เกิดความสนใจจึงขอเป็นตัวแทนเปิดคลินิก ID DNA แห่งแรกของโลก ที่แก้ไขปัญหาแอนไทเอจจิ้งจากต้นเหตุ ที่มาจากยีน หรือดีเอ็นเอของแต่ละคน โดยตรวจดีเอ็นเอและผลิตครีมให้เหมาะกับแต่ละบุคคล”

ด้วยใบหน้าที่เด็กใครอาจคิดว่าดี แต่จุดนี้กลับสร้างแรงกดดันมากกว่าคนอื่น คนอาจไม่เชื่อถือ ตื่นมาทุกวันก็ต้องสร้างความมั่นใจให้ตัวเอง แต่ขอให้เวลาและผลงานเป็นเครื่องพิสูจน์ฝีมือ และที่สุดผลงานก็ทำให้ชาวต่างชาติยอมรับ ซึ่งหลักการง่ายๆ ในการทำงานของตนคือ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น เมื่อเรามีความพยายามและมีการสร้างการทำงานเป็นทีมเวิร์กที่ดี ความสำเร็จก็คงอยู่ไม่ไกล

“การทำงานตรงนี้ก็เป็นแพชชั่นของผมในการได้ศึกษาและเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ในเรื่องเทคโนโลยี ไม่ได้อยู่กับที่เดิมๆ ซึ่งปัจจุบันเทคโนโลยีก้าวไปไกล ทำให้เรารู้จักดูแลจากภายใน เข้าถึงจุดเริ่มต้นของคนเรามากที่สุด ถ้าเราได้เรียนรู้โนว์ฮาว อนาคตคนไทยก็คงมีศักยภาพในการทำ และในอนาคตคนเราจะมีอายุถึงร้อยปี เพราะมีชีวิตที่ดี ยืนยาวมากขึ้น มิชชั่นของผมก็อยากเป็นส่วนหนึ่งในการหานวัตกรรมที่จะสร้างคุณภาพชีวิตที่ดี ให้ทุกคนมีสุขภาพที่ดีจากภายในครับ

ด้านยาเป็นศาสตร์ด้านเวชศาสตร์ เวชภัณฑ์ จะรักษาด้วยการกินยา แต่สิ่งที่ผมสนใจคือด้านไบโอ คือเทคโนโลยีรักษาภายในสู่ภายนอก เราดูว่าเราจะป้องกันโลกได้อย่างไร ป้องกันโรคก่อน ผมสนใจสองอย่างคือ แอนไทเอจจิ้งกับสารชะลอวัย ทำยังไงเราจึงอ่อนเยาว์ ซึ่งเป็นอีกศาสตร์ด้านความงาม

เดี๋ยวนี้วิทยาการก้าวไกลไปมาก เราจะดูเด็กลงโดยดูที่เซลล์และดูดีเอ็นเอ เพื่อดูและศึกษาสเต็มเซลล์ของเราว่า เราใช้ชีวิตแบบไหนที่เป็นอุปสรรคทำให้เราดูแก่เร็ว แล้วเราจะใช้เทคโนโลยีมาดูแลด้านเซลล์บำบัด หรือเซลล์ เทอราปี เพื่อทำให้เซลล์ของคนเราแข็งแรง โดยการให้วิตามิน หรือโดยการฉีดวิตามินเข้าไปในร่างกาย ซึ่งเป็นวิทยาการที่ยอมรับกันทั่วโลก แต่เมืองไทยเพิ่งมีสักพัก และเขาจะมีวิตามินเฉพาะบุคคล โดยก่อนหน้าจะรักษาก็ต้องมีการตรวจเลือดของคนนั้นก่อน และส่งผลไปห้องเล็บ เพื่อวิเคราะห์ว่าวิตามินในร่างกายที่เราขาดคือตัวไหน จะได้ดูแลได้ตรงจุด แต่ละคนขาดวิตามินไม่เหมือนกัน ไม่เท่ากัน เพราะร่างกายคนเราไม่เหมือนกัน ซึ่งศาสตร์ชะลอวัยวิทยาการใหม่นี้ดาราฮอลลีวู้ดนิยมกันมาก”

สำหรับเมืองไทยแม้วิทยาการนี้เพิ่งเข้ามา แต่นักแสดงคนไทยและเหล่าเซเลบริตี้บางกลุ่มก็ให้ความสนใจเป็นที่น่าพอใจ แม้การดูแลด้านความงามเฉพาะบุคคลจะมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง ทาร์เก็ตของเขาจึงเน้นที่ลูกค้าตลาดบน ซึ่งฮอตขนาดที่ต้องมีการบุ๊กกิ้งล่วงหน้า 2 เดือนจึงจะได้ทำการรักษา

“บางครั้งเราอายุ 48 แต่อายุดีเอ็นเอของเราอาจจะเท่ากับคนอายุ 58 ก็ได้ เนื่องมาจากดีเอ็นเอ ค่ายีนของเราแข็งแรงไม่เท่ากัน บางคนยีนด้านผิวพรรณ คนนี้หน้ามีกระ คนนี้หน้าเด็ก มันเกี่ยวข้องกับยีนของเราทั้งสิ้น หรือภายในดีเอ็นเอเราอาจมีปัญหาพันธุกรรม บางคนพันธุกรรมดี ยีนคุมเม็ดสีที่ดี ทำให้ไม่มีกระ บางคนยีนสร้างเม็ดสีไม่ดีก็เป็นฝ้าได้ง่าย นวัตกรรมใหม่ของโลกก็จะทำให้เราสามารถดูดีเอ็นเอดีหรือไม่ดี และรักษาให้ตรงจุดเฉพาะบุคคลได้ ยิ่งถ้าเราดูแลเร็ว รู้ปัญหาเร็ว ดูแลเสียแต่เนิ่นๆ ปัญหาในอนาคตก็จะน้อยลง”

ในฐานะที่เขาดูแลด้านข้อมูลและเข้าร่วมสัมมนานวัตกรรมด้านความงามของโลกอยู่เป็นประจำ ทำให้รู้ข้อมูลด้านความงามที่น่าสนใจ คือ ปัจจุบันสถาบันความงามต่างๆ ดูแลจากภายนอกมากกว่าภายใน แต่นวัตกรรมด้านความงามแห่งโลกอนาคตจะเข้าไปดูลึกถึงเซลล์ภายในร่างกายกันแล้ว พอเซลล์มนุษย์แข็งแรงจากภายในร่างกาย พอเราดูแลเซลล์ให้แข็งแรงได้ ผิวพรรณภายนอกก็จะแข็งแรงตาม

นอกจากเป็นนักบริหารที่หน้าดูอ่อนเยาว์กว่าวัยแล้ว จรูญพันธ์ ยังให้ความสำคัญกับการดูแลบุคลิกภาพที่พร้อมไปด้วยกันหมด ตั้งแต่บุคลิก เสื้อผ้าหน้าผมต้องดูดีแบบองค์รวม ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้ากันเลยทีเดียว

“ผมชอบการที่ทำให้ตัวเองดูดี การแต่งตัวเราจะไปเจอใคร การแต่งตัวสำคัญเพื่อให้เกียรติคนนั้น ไม่ใช่แค่การแต่งตัว ภาพลักษณ์ทุกอย่าง ซึ่งเป็นคำสอนของทั้งคุณพ่อและคุณแม่ให้ดูแลตัวเองให้ดี ซึ่งผมเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เด็ก มีตามกระแสโลกบ้างว่าเขากำลังฮิตอะไร แต่ผมเน้นการแต่งตัวตามกาลเทศะ วันธรรมดาแต่งสบายๆ เสื้อผ้าเราใส่ทุกวันเสื้อเชิ้ตปกติ อีกทั้งผมอายุยังน้อย และอยู่ในธุรกิจขายความงาม การดูแลภาพลักษณ์สำคัญมากๆ หน้าโทรมเจอคน คนคงไม่เชื่อ แต่ก่อนจะแต่งตัวให้ดูดี รูปร่างก็ต้องดีก่อน ผมออกกำลังกายอาทิตย์ละ 3-4 ครั้ง ครั้งละ 2 ชั่วโมง ทั้งคาดิโอและเวตเทรนนิ่ง และกินอาหารที่ดีและมีประโยชน์ด้วย”

ในวัยเพียง 28 แต่เขาก็มีเป้าหมายชีวิตที่ชัดเจน คือ ผลักดันให้ธุรกิจของเขาเติบโตเดินไปได้ ที่สำคัญคือบุคลากรในองค์กรทำงานอย่างมีความสุข “ตอนนี้เราถือว่าเราเป็นเอเชีย ดิสทริบิวเตอร์ คลินิกของเราใหญ่ที่สุดในเซาท์อีสต์เอเชีย ที่เราเป็นได้เพราะสวิตเซอร์แลนด์เห็นศักยภาพของเราตั้งแต่ผมไปดีลธุรกิจนี้มาเอง ตอนนั้นผมไปเจอร์แบรนด์ไอดี ดีเอ็นเอ ตอนไปประชุมแพทย์ที่ดูไบ เห็นไอเดียของแบรนด์เขาแล้วน่าสนใจมาก โชคดีที่ไดเรกเตอร์เขาไปพอดี ก็เลยได้คุย แล้วบอกว่าเราทำฟิลอก้าของฝรั่งเศสที่ประเทศไทย แล้วก็บอกว่าเราสนใจแบรนด์เขานะ เขาก็ให้ผมทำบิซิเนสแพลน ว่าทำอย่างไรให้แบรนด์ของเขาพัฒนาในประเทศไทย

เป้าหมายของผมมี 2 อย่าง คือ หาพาร์ตเนอร์ กับเอาบริการของเราไปไว้ในคลินิกพาร์ตเนอร์ของเรา อีกหนึ่งคือเปิดคลินิกของเรา เราจะได้ให้ความรู้และทำการตลาดได้ง่ายกว่า ผมก็เขียนแพลนแล้วนำไปพรีเซนต์ บินไปดูโรงงานที่สวิตเซอร์แลนด์ สุดท้ายเขาก็ให้แบรนด์มา ซึ่งก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่าผมอายุ 28 เขาก็เกิดคำถาม แต่เราพยายามทำแผนให้ดี เราโชว์แผนฟิลอก้าที่เราเคยทำ มีการจัดอีเวนต์อยู่ตลอด เขาก็เห็นถึงความตั้งใจ เราน่าเชื่อถือ เรามีลูกค้าในมือสามารถต่อยอดให้เขาได้ และเราก็มีลูกค้าโปรไฟล์ดีๆ เช่น นักธุรกิจ คนในสังคม ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมอยากทำให้แบรนด์นี้โตขึ้นไปเรื่อยๆ ครับ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

14 กันยายน 2559 เวลา 11:31 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/454343

โดย…ภาดนุ ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

“เพราะฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วยังมาหาว่าฉันคนนี้เป็นเด็กกะโปโล เป็นเด็กกะโปโลๆ…” ใครที่เคยติดตามผลงานของศิลปินหญิงในยุคทศวรรษที่ 1990 เชื่อว่าทุกคนต้องรู้จักเพลง “กะโปโล” และเพลงดังอื่นๆ ของเธอคนนี้เป็นอย่างดี เธอคือ นิโคล เทริโอ นักร้องหญิงล้านตลับต้นฉบับความกะโปโลที่กำลังจะมีคอนเสิร์ตใหญ่ให้แฟนๆ ได้ติดตาม หลังหายหน้าหายตาไปจนหลายคนบ่นคิดถึง

“ตอนเอไทม์โชว์บิซโทรมาเช็กคิวกับกี้ว่าว่างมั้ย เพราะกำลังจะจัดคอนเสิร์ตใหญ่ที่ชื่อ ‘คอนเสิร์ตล้านตลับ’ ที่มีกี้เป็น 1 ใน 6 นักร้องหญิงที่ต้องขึ้นโชว์ ก็รู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะอย่างที่รู้กันดีว่าโปรดักชั่นในการจัดคอนเสิร์ตของเอไทม์โชว์บิซนั้นอลังการเทียบเท่าระดับสากลเลยล่ะ ยิ่งรู้ว่าครั้งนี้จะได้ร่วมงานกับพี่ติ๊นา (คริสติน่า อากีลาร์) พี่ใหม่ (ใหม่ เจริญปุระ) นัท (มีเรีย เบนเนเดตตี้) โบ (สุนิตา ลีติกุล) ทาทา (อมิตา มารี ยัง) ด้วยแล้วยิ่งดีใจใหญ่ เพราะแต่ละคนน่าจะขนเพลงดังๆ มาโชว์บนเวทีอย่างจุใจแน่นอน รับรองว่าสนุกแน่ค่ะ เอาเป็นว่ารอพบกันในคอนเสิร์ตล้านตลับ ซึ่งจะจัดขึ้นในวันที่ 7-9 ต.ค.นี้ ที่รอแยล พารากอน ฮอลล์ ดีกว่าค่ะ” (ยิ้ม)

นิคกี้ บอกว่า เท่าที่ผ่านมาเคยร่วมงานกับนักร้องหลายคนในที่นี้ แต่ยังไม่เคยมีโอกาสได้ร่วมงานกับติ๊นาและทาทาเลยสักที การได้ร่วมงานกันในครั้งนี้ ทำให้เห็นแง่มุมในการทำงานของสองสาวมากยิ่งขึ้น

“พี่ติ๊นาเวลาที่ไม่ได้ทำงานจะเป็นคนคุยเก่งและคุยสนุกมาก แต่ในวันแถลงข่าวคอนเสิร์ตล้านตลับ พอถึงคิวขึ้นเวทีปุ๊บ พี่ติ๊นาจะนิ่งและมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการทำงานมาก ทาทาเองก็เหมือนกัน เจอหน้ากันก็คุยสนุกสนาน แต่พอถึงโหมดการทำงานปั๊บ ทาทาจะนิ่งและตั้งใจกับการเตรียมตัวโชว์บนเวทีเต็มที่ ซึ่งสองคนนี้ต่างกับกี้มาก เพราะกี้จะตื่นเต้นง่าย ยิ่งถ้าเพื่อนร่วมงานตื่นเต้นให้เห็นด้วยนะกี้จะยิ่งเป็นหนัก กี้ก็เลยใช้วิธีปลีกวิเวกเพื่อทำสมาธิถึงจะรอดมาได้ (หัวเราะ)

พูดตรงๆ ว่าคอนเสิร์ตครั้งนี้กี้ต้องไปเคาะสนิมเลยนะ เพราะเท่าที่ผ่านมากี้จะร้องเพลงในอีเวนต์เล็กๆ แต่ครั้งนี้เป็นคอนเสิร์ตใหญ่ที่ต้องมีการเพอร์ฟอร์แมนซ์ มีการบล็อกกิ้งจุดบนเวที ก็เลยต้องทำการบ้านเยอะหน่อย แล้วยังต้องไปเรียนร้องเพลงเพิ่มเติมด้วย เพราะกี้อยากมั่นใจและแม่นยำในการร้องเพลง การไปเรียนร้องเพลงก็เหมือนกับเราได้บริหารเส้นเสียงให้แข็งแรงขึ้น กี้ว่าถ้ามีการเตรียมตัวที่ดีก็จะช่วยให้เรามั่นใจขึ้นเวลาอยู่บนเวที”

นิคกี้ บอกว่า ช่วงที่หายหน้าไปจากวงการเพลง เธอได้หันไปโฟกัสในเรื่องการแสดงมากขึ้น ที่ผ่านมาก็เล่นละครของค่ายเอ็กแซ็กท์อยู่หลายเรื่อง และยังเล่นซีรี่ส์ของคลับฟรายเดย์อีกด้วย ซึ่งก็ได้รับฟีดแบ็กที่ดีพอสมควร

“การที่กี้หันมาเล่นละครหลายๆ เรื่องเพราะรู้สึกว่ามันเป็นงานประจำของเรามากกว่า เนื่องจากงานร้องเพลงของกี้ในปัจจุบันนี้มันอยู่กับที่ ถึงจะมีซิงเกิ้ลเพลง ‘เหมือนใจจะขาด’ ออกมาเมื่อปีก่อน แต่คนไม่ค่อยจำ ก็เลยต้องพักไป แต่ปลายปีนี้ก็จะมีอีกซิงเกิ้ลหนึ่งออกมาให้ฟังค่ะ อยากให้รอติดตามกัน นอกจากนี้ก็มีงานทัวร์คอนเสิร์ตของสิงห์ และกำลังจะมีคอนเสิร์ตกับพี่ป้อม อัสนี ด้วย ยังไม่ได้ห่างหายไปจากงานเพลงนะคะ แต่อาจเพราะไม่ค่อยได้ออกสื่อซะมากกว่า

ล่าสุด กี้ก็เพิ่งกลับจากเกาะบาตัม (Batam) ของอินโดนีเซีย เพราะเพิ่งไปถ่ายทำซีรี่ส์เรื่อง Half World ที่กำลังจะฉายทางช่อง HBO ในช่วงสิ้นปีนี้เสร็จ บนเกาะบาตัมนี้จะมีสตูดิโอที่ถูกเซ็ตอัพขึ้นมาเพื่อการถ่ายภาพยนตร์ หรือซีรี่ส์โดยเฉพาะ จะมีโรงแรมและที่พักอยู่บนเกาะนี้ด้วย ในซีรี่ส์ Half World กี้รับบทเป็นผู้ควบคุมเหล่าภูตผีปีศาจที่มีลักษณะคล้ายกับแวมไพร์ ซึ่งเป็นบทที่ยากมาก เพราะจะเน้นการแอ็กติ้งท่าทางเพื่อสื่อสารเป็นหลัก ตอนที่ไปแคสติ้งบทนี้กี้ก็เริ่มจากศูนย์เหมือนกัน เพราะทีมงานไม่รู้จักเรา และไม่สนใจว่าเราคือใคร พอรู้ว่าตัวเองได้รับเลือก กี้เลยรู้สึกดีใจมาก ซีรี่ส์นี้มีทั้งหมด 9 ตอน และจะได้ฉายทางช่อง HBO เป็นเวลา 1 ปีค่ะ”

ขอย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นของการทำอัลบั้มแรกเพื่อเตือนความจำสักนิด ว่าตอนนั้นสาวลูกครึ่งหน้าใสเสียงดีที่ชื่อ นิโคล เทริโอ ก้าวเข้าสู่วงการเพลงได้อย่างไร

”ตอนนั้นกี้อยู่ที่บอสตันและเพิ่งจะเรียนจบพอดี ครั้งหนึ่งกี้ไปร้องคาราโอเกะกับเพื่อนรุ่นน้อง เขาก็ได้อัดเสียงกี้ไว้ แล้วได้ส่งเทปเสียงมาให้พี่ที่เป็นทีมงานของแกรมมี่ฟัง ทีมงานก็เลยติดต่อให้กี้ลองเข้ามาเทสต์เสียงที่แกรมมี่ดู พอเทสต์เสียงผ่านทางแกรมมี่ก็ให้กี้ทำอัลบั้มแรกที่ชื่อว่า ‘กะ-โป-โล-คลับ’ เลย ปรากฏว่าอัลบั้มนี้ดังขึ้นมาจนคนรู้จักไปทั่ว

บอกตรงๆ ว่าตอนนั้นกี้รู้สึกกังวลและกลัวการมีชื่อเสียงมาก แม้ช่วงวัยรุ่นกี้จะเคยถ่ายโฆษณามาเยอะ แต่จริงๆ แล้วกี้เป็นคนเรียบร้อยและขี้อายมาก แม้ตอนที่ทำอัลบั้มแรกจะอายุ 25 ปีแล้ว แต่เพราะเราชอบร้องเพลง เมื่อมีโอกาสก็ต้องทำให้ดีที่สุด ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะดังเปรี้ยงปร้างเลย ถึงจะมีคนบอกว่าเสียงเพราะ แต่ตอนนั้นกี้ก็ยังร้องเพลงเพี้ยนอยู่เลยนะ (หัวเราะ) ก็ต้องมาปรับตัวหลายอย่าง เพราะไม่เคยโดนติขนาดนี้มาก่อน แต่คำติชมก็ทำให้กี้ได้พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น”

นิคกี้ บอกว่า ลุคทอมบอยในอัลบั้มแรก “กะ-โป-โล-คลับ” ที่ทุกคนได้เห็น ที่จริงแล้วเธอไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เนื่องจากเธอไม่ใช่เด็กอายุ 18 ปี ที่ดูเป็นทอมบอยแบบนั้น ลุคที่เธอชอบก็คือลุคแบบอัลบั้ม “โกลเดน อายส์” ของพี่ติ๊นามากกว่า แต่ด้วยสายตาของผู้ใหญ่ที่มองกระแสช่วงนั้นขาด ก็ทำให้ลุคทอมบอยโดนใจแฟนเพลงจนขายเทปได้เกินล้านตลับ จนมี นิโคล เทริโอ ในวันนี้

“แล้วในอัลบั้มต่อมาคือ ‘บุษบาหน้าเป็น’ ก็ทำยอดขายได้ถึง 2 ล้านตลับ จนทำให้กี้ได้รับฉายาว่า ‘เจ้าแม่แอ๊บแบ๊ว’ ตอนแรกเราก็คิดว่ามันเป็นความหมายที่ดี แต่ไม่ใช่ (หัวเราะ) มันเป็นความหมายในเชิงประชดมากกว่า ว่าอายุเกิน 25 ปีแล้ว ยังมาทำแอ๊บแบ๊วอยู่ได้

เรื่องนี้กี้ก็ขอชี้แจงว่า กิริยาที่แฟนเพลงได้เห็น เช่น ท่าที่เอามือทัดหู หรือพูดว่า “อะไรนะคะ” ตอนนั้นที่ทำไปเพราะกี้รู้สึกเขินมากกว่า แต่พอทีมงานเห็นก็ถูกนำไปใส่ไว้ในมิวสิควิดีโอ คนก็เลยเข้าใจว่ากี้แอ๊บแบ๊ว (หัวเราะ) แต่จริงๆ แล้วเราทำท่าเขินมากกว่า ซึ่งแฟนเพลงก็จำกี้ได้จากท่าทางเหล่านี้ล่ะค่ะ” (ยิ้ม)

นิคกี้ เสริมว่า นอกจากงานในวงการบันเทิงแล้ว เธอยังไม่ได้คิดจะทำธุรกิจอะไร เนื่องจากเคยเปิดบริษัทออร์แกไนเซอร์มาแล้ว แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เธอจึงขอทำงานให้วงการบันเทิงต่อไปเรื่อยๆ ก่อน เพราะยังมีงานที่ท้าทายอีกหลายอย่างให้แสดงความสามารถ

“ล่าสุด กี้ก็เล่นละครเวทีเรื่อง ‘ลมหายใจ เดอะ มิวสิคัล’ (เคยเล่นมาเมื่อหลายปีก่อน แต่คนละบทกัน) ซึ่งงานละครเวทีเป็นสิ่งที่ท้าทายมาก เพราะต้องซ้อมหนัก ต้องทุ่มเท ทุกอย่างต้องเป๊ะ ผิดไม่ได้ ต้องมีสมาธิสูง แต่หากแสดงผิด หรือพูดผิดขึ้นมา ก็ต้องรีบปล่อยวาง แล้วแสดงต่อไปเรื่อยๆ ทันที โดยทิ้งความกังวลไป

สิ่งที่กี้ได้จากละครเวทีมากที่สุด ไม่ใช่การร้องหรือการแอ็กติ้งนะ แต่มันคือการทำสมาธิ เพราะว่าละครเวทีเป็นอาชีพที่รวมศาสตร์ทุกแขนงไว้ด้วยกัน และผู้แสดงต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น ถ้าผิดพลาดจะไม่มีใครช่วยเราได้เลย ฉะนั้นจึงต้องมีสมาธิสูงสุด เพราะไม่มีการเทคเหมือนหนังหรือละครโทรทัศน์ ซึ่งกี้ว่าละครเวทีเป็นศาสตร์ที่ยากที่สุด แล้วกี้ก็ชอบที่สุดด้วย ซึ่งพอทำได้แล้วก็จะรู้สึกภูมิใจกับตัวเองค่ะ

สำหรับเรื่องความรัก กี้ยืนยันว่ายังเปิดใจอยู่นะคะ แต่ผู้ชายที่เจอก็ดูจะเด็กลงเรื่อยๆ (ยิ้ม) อีกอย่างเวลาทำงานก็เจอกันแต่ในแวดวงเพื่อนฝูง ไม่ค่อยได้เจอคนใหม่ๆ ตอนนี้ก็เลยยังไม่มีใครที่รู้สึกว่าใช่จริงๆ ขออยู่เป็นเพื่อนกับน้องทิคเกอร์ (ลูกชายวัย 11 ขวบ) ไปก่อนดีกว่าค่ะ” นักร้องสาวต้นฉบับความน่ารัก กล่าวทิ้งท้าย