“คนจน” เมื่อพูดถึงคำคำนี้หลายคนก็ยังให้ “นิยาม” ความหมายแตกต่างกันไป บางคนอาจจะยึดตาม “เส้นความยากจน” ซึ่งหมายถึง “ผู้มีรายได้ต่ำกว่า 2,644 บาทต่อเดือน” ตามเกณฑ์ของ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สภาพัฒน์) หากยึดเกณฑ์นี้ก็จะพบว่าคนจนในประเทศไทยมีจำนวนน้อยมาก เช่นใน รายงานการวิเคราะห์สถานการณ์ความยากจนและความเหลื่อมล้ำในประเทศไทย ปี 2558 โดยสภาพัฒน์ ระบุว่า ในปี 2558 มีคนไทยรายได้น้อยกว่าเส้นความยากจน เพียงร้อยละ 7.21 ของประชากรทั้งประเทศ หรือ 4.85 ล้านคน เท่านั้น

ทว่าเมื่อไปดูหลักเกณฑ์ “การลงทะเบียนคนจน” ของกระทรวงการคลัง โดยรัฐบาลคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) สำหรับนำไปแจก “บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ” พบว่าคนจนในนิยามของรัฐบาล คสช. ประกอบด้วย 1.เป็นผู้ว่างงาน หรือมีรายได้ที่เกิดขึ้นในปี 2559 ทั้งสิ้นไม่เกิน 1 แสนบาท 2.ไม่มีทรัพย์สินทางการเงิน จำพวกบัญชีเงินฝาก พันธบัตร ตราสารหนี้ต่างๆ หรือหากมีก็ต้องไม่เกิน 1 แสนบาท

และ 3.ไม่มีอสังหาริมทรัพย์เป็นของตนเอง หรือหากมี ต้องเป็นบ้านเนื้อที่ไม่เกิน 25 ตารางวา หรือห้องชุดเนื้อที่ไม่เกิน 35 ตารางเมตร หรือหากเป็นการใช้ประโยชน์จากที่ดิน กรณีเพื่อการเกษตรต้องไม่เกิน 10 ไร่ ส่วนกรณีไม่ใช่เพื่อการเกษตรต้องไม่เกิน 1 ไร่ ซึ่งหลังจากการเปิดให้ลงทะเบียนคนจน พบว่า“มีผู้มาลงทะเบียนทั้งหมด 14.1 ล้านคน และเมื่อผ่านการคัดกรองคุณสมบัติแล้ว ก็ยังเหลืออยู่ถึง 11.4 ล้านคน” ชี้ให้เห็นว่า ยังมีผู้ที่มีรายได้ต่ำกว่าปีละ 1 แสนบาท หรือ “รายได้ต่ำกว่าเดือนละประมาณ 8.3 พันบาท” น้อยกว่าค่าจ้างขั้นต่ำ วันละ 300 บาท อยู่อีกมาก

จะเห็นว่านิยามของคนจนสามารถตีความไปได้หลากหลายทางจนอาจจะมี “คนจนตกหล่น” ไม่ถูกนับรวม ดังความเห็นของนักวิชาการ ในงานเสวนา “คนจนในบริบทที่เปลี่ยนไปในสังคมปัจจุบัน” ณมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์)ศ.ดร.อรรถจักร์ สัตยานุรักษ์ อาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (มช.) กล่าวว่า เมื่อสังคมเปลี่ยนแปลงไป รูปแบบของความยากจนก็เปลี่ยนตาม

โดยสังคมไทยปัจจุบันได้เปลี่ยนจาก “สังคมชาวนา” ไปสู่ความเป็น “สังคมผู้ประกอบการ” ซึ่งเมื่อเกิดปัญหาขึ้น คนในสังคมผู้ประกอบการจะต้อง “แบกรับ”ความเสี่ยงที่ “หนักหน่วง” ยิ่งกว่า เพราะไม่สามารถดึงเอากำลังของญาติสนิทมิตรสหาย มาช่วยเหลือกันอย่างสมัยที่ยังเป็นสังคมชาวนาได้อีกแล้ว โดยจากสถิติใน 27 พื้นที่ในชนบทที่เคยเข้าไปศึกษา แม้พบว่าจำนวนคนจนลดลง แต่ขณะเดียวกัน “คนเกือบจน” กลับมีจำนวนมากขึ้น

“หากไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงของสังคมเราก็จะไม่เข้าใจความยากจนต่อคนจน จะเห็นได้ว่าสังคมไทยลดทอนปัญหาสังคมให้กลายเป็นปัญหาของประชาชน ฉะนั้นเราต้องเข้าใจการเปลี่ยนแปลงของสังคมชนบท และสังคมเมือง ว่ามันมีความเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อที่เราจะได้วางคนจนให้ถูกในความเป็นไทย” ศ.ดร.อรรถจักร์ กล่าว

สอดคล้องกับ รศ.ดร.ประภาส ปิ่นตบแต่ง อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้มุมมองว่า การจำแนกว่าใครเป็นคนจนหรือไม่นั้นสามารถมองได้หลายมิติ อาทิ ความจนตามเกณฑ์ แต่ขณะเดียวกันก็มี “ความจนเชิงโครงสร้าง”ที่หมายถึง คนจนในโครงสร้างของระบบการผลิตที่ถูกเอารัดเอาเปรียบเช่น เกษตรกร ชาวนา ชาวไร่ กรรมกร เป็นต้น ซึ่งไม่สามารถเข้าถึงปัจจัยการผลิต ราคาพืชผล ที่ดินทำกิน และค่าจ้างแรงงานได้อย่างที่ควร

“คนจนไม่สามารถต่อรองได้ เพราะการพัฒนาโครงการขนาดใหญ่ การถูกแย่งชิงฐานทรัพยากรของคนจน ขาดการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจนโยบายสาธารณะ และคนจนในลักษณะกลุ่มคนที่ตกเป็นเบี้ยล่าง เป็นกลุ่มคนในสังคมที่ถูกกดทับ ด้อยค่าถูกเพิกเฉย มองไม่เห็น ถูกทำให้เป็นคนอื่นซึ่งปัจจุบันนี้คนจนลดลง และคนเกือบจนเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก”รศ.ดร.ประภาส ระบุ

อีกด้านหนึ่ง ผศ.ดร.สามชาย ศรีสันต์ อาจารย์ประจำวิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ให้ความเห็นว่า ตั้งแต่ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นต้นมา แนวความคิดกระแสหลักของโลกต่างมุ่งเน้นการเพิ่มขึ้นของรายได้ ด้วยเชื่อว่าจะเป็นการแก้ปัญหาความยากจนไปด้วย ทำให้รัฐเน้นผลักดันบทบาทของเอกชนมากขึ้นและลดการช่วยเหลือคนจนลง มุ่งเน้นให้คนจนช่วยเหลือตนเองเป็นหลัก

“สิ่งที่รัฐบาลควรทำคือนับคนจนเป็นพลเมือง อย่างเช่นชาติตะวันตกที่มองว่าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเป็นความบกพร่องของรัฐ ขณะเดียวกันเร่งพัฒนาเศรษฐกิจให้ขยายตัว เพื่อสร้างรายได้ให้คนจน พร้อมดำเนินนโยบายแก่คนหมู่มากเป็นหลัก”ผศ.ดร.สามชาย ฝากข้อคิด

27 ต.ค. 2560 หรือผ่านไปเดือนเศษหลังจากวันที่ 21 ก.ย. 2560 ที่รัฐบาลเริ่มแจกบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ ดร.สมชัย จิตสุชน ผู้อำนวยการวิจัยด้านการพัฒนาอย่างทั่วถึง สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) กล่าวในบทความ “จนไม่จด คนจดกลับไม่จน ช่องโหว่นโยบายบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ” ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อรัฐบาลแจกบัตรสวัสดิการแห่งรัฐบางประการ

อาทิ “คนจนไม่ได้ คนได้ไม่จน” เพราะงบประมาณในการสำรวจแทนที่รัฐบาลจะนำไปจ้าง อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) ที่รู้ว่าใครเป็นใครในชุมชนของตนเอง รู้ว่าแต่ละคนในชุมชนมีความเป็นอยู่อย่างไรให้ไปเก็บข้อมูล กลับจ้างนักศึกษาไปทำแทน ผลคือนักศึกษาที่เป็น “คนนอก” มักไม่รู้จักชุมชนนั้นๆ ดีพอ ข้อมูลที่ได้กลับมาจึงคลาดเคลื่อนไปจากความเป็นจริง “ให้ไปก็ไม่ทั่วถึง” เช่น การกำหนดให้ใช้บัตรได้ที่ “ร้านธงฟ้า” เท่านั้น ปัญหาคือแล้วคนจนในพื้นที่ชนบทห่างไกล อยู่บนเขาบนดอย จะใช้บัตรได้อย่างไร?

“อย่าหยุดปรับปรุง อย่าคิดว่า Screening (การคัดกรอง) ที่ทำมาทั้งหมดนี่พอแล้ว ผมว่ายังไม่พอ และอยากให้ร่วมมือกับ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และสาธารณสุข ในเรื่องการให้ อสม. ช่วยเรื่องปรับปรุงฐานข้อมูล ส่วนเรื่องรั่วไหลไปคนไม่จน ไม่น่าซีเรียสเท่าไม่ถึงคนจนจริงแต่ก็ควร Screen ผมมองว่าบัตรคนจนเป็น Step ของการเก็บข้อมูล แต่ข้อมูลที่ว่านี่มีการปรับปรุงให้ดีขึ้นเรื่อยๆ นำเรื่อง Big Data เข้ามา และมีกฎหมาย เพื่อดึงข้อมูลต่างๆ เข้ามา ข้อมูลมันจะดีขึ้น เพื่อนำไปใช้เรื่องอื่นๆ รวมทั้งเรื่องถ้าจะแจกเงินก็ใช้ฐานข้อมูลนี้ได้ อันนี้คือข้อดีของการมีพัฒนาการทางเครื่องมือ” นักวิชาการ TDRI ผู้นี้ ฝากทิ้งท้ายในบทความ

1 พ.ย.60 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ได้พบกับคุณตาหนูแดง บุญเขื่อง อายุ 70 ปี  เจ้าของฉายา “พ่อใหญ่ก่องข้าวน้อย” ชาวบ้านหัวอ่าง ม.5 ต.บักได อ.พนมดงรัก จ.สุรินทร์  ทำอาชีพเสริมหลังฤดูการทำนา หรือว่างเว้นภารกิจประจำวันแล้ว คุณตาหนูแดง ก็จะมานั่งสานกระติบข้าวเหนียว หรือก่องข้าวเหนียว อีสาน ด้วยไม้ไผ่ อาชีพเสริมสร้างรายได้ดีกว่าเดือนละ 10,000 บาท ขายดิบ ขายดี สานจนไม่ทันขาย

ทางแถบภาคอีสานของไทยเรากินข้าวเหนียวกันมาแต่ดั้งเดิม จนปัจจุบันก็ยังกินข้าวเหนียวกันอยู่ ดังนั้นทางแถบภาคอีสานจึงค้นหาสิ่งที่จะมาปรับปรุงให้ข้าวเหนียวสุกน่ากิน และเก็บไว้ได้นานในภาชนะที่ไม่ทำให้ข้าวเหนียวแข็ง สิ่งที่ทำให้ข้าวเหนียวอ่อนนุ่มอยู่ได้นานก็คือไม้ไผ่ โดยนำมาจักสานจนกลายเป็นก่องข้าวจนถึงทุกวันนี้ การเตรียมไม้ไผ่สำหรับการสานกระติบข้าวนั้น ควรมีอายุไม่เกินหนึ่งปี โดยเลือกไผ่ที่โตเพียงฝนเดียวมาทำก่องข้าวหรือสานกระติบ สำหรับไผ่ที่ใช้ทำกระติบได้ดีที่สุดจะมีอายุประมาณ 4-5 เดือน

การเลือกไม้ไผ่ จะเลือกไม้ที่มีข้อปล้องยาวและตรง มีผิวเรียบเป็นมันนำมาตัดข้อปล้องทางหัวและท้ายออก โดยใช้เลื่อยตัดรอบไม้ไผ่เพื่อป้องกันผิวไผ่ฉีก ขนาดของปล้องไม้ไผ่หนึ่ง ควรมีความยาวประมาณ 30-40 เซนติเมตร จากนั้นจึงใช้มีดโต้ผ่าออกเป็นชิ้นๆ แล้วใช้มีดตอกจักเป็นตอกขูดเปลือกสีเขียว ของมันออกและตากแดดเพื่อเก็บรักษาเอาไว้ก่อนจะทำงานสาน

เมื่อเราเหลาไม้ไผ่จนมีขนาดเหลือความหนาประมาณ 0.05 เชนติเมตร เราจะขูดเสี้ยนไม้ออก เพื่อให้ตอกมีความเรียบและอ่อนบางที่สุด กระติบที่ได้ก็จะสวย และเวลาสานถ้าหากว่าเป็นตอกอ่อนก็จะทำให้สานง่ายไม่เจ็บมืออีกด้วย ต่อไปใช้ตอกมาประมาณ 100-150 เส้นแล้ว ก็จะเริ่มสานติบข้าวได้ บางครั้งผู้สานต้องการเพิ่มลวดลายในการสานกระติบก็จะย้อมสีตอกก่อนก็มี ส่วนใหญ่จะใช้สีผสมลงในกระบอกไม้ไผ่แล้วนำมาย้อมตอกให้เป็นสีสันตามที่ตัว เองต้องการ

กระติบข้าวหรือที่ชาวอีสานมักเรียกว่า ติบข้าวนั้น เวลาที่ลงมือสานมักจะเริ่มต้นสานใช้ตอก 6 เส้น แล้วสานด้วยลายสอง โดยทิ้งชายตอกให้เหลือประมาณ 5 เซนติเมตร เมื่อสานได้ยาวจนชายตอกอีกด้านเหลือประมาณ 3 เซนติเมตรให้นำชายทั้งสองข้างมาประกับกันโดยใช้ลายสอง และเมื่อนำมาประกบกันได้แล้วด้วยลายสอง ก็จะม้วนชายตอกที่ไม่ต้องการอีกทีด้วยการสานลายสองเวียน การสานกระติบให้ประกบซ้อนกันเป็นสองชั้น ก็เพื่อช่วยเก็บความร้อนให้อยู่ได้ชั่วขณะหนึ่งพอที่จะทำให้ได้กินข้าว เหนียวที่ไม่แข็งเกินไป นอกจากนั้นกระติบข้าวที่ทำจากไม้ไผ่ยังช่วยดูดซับเอาหยาดน้ำที่อยู่ภายในที่ จะเป็นตัวทำให้ข้าวเปียกหรือแฉะได้อีกด้วย

ขั้นตอนต่อไปคือการขึ้นลายกระติบ ซึ่งจะขึ้นอยู่กับความต้องการของคนที่สานว่าต้องการใช้ลายอะไร เพราะแต่ละลายจะขึ้นต่างกัน ลายกระติบที่นิยมสาน คือ “ลายข้างกระแตสองยืนและสามยืน” การขึ้นลายสองนั้น จะยกตอก 2 เส้นแล้วทิ้ง 2 เส้น และเมื่อขึ้นลายไปได้ประมาณครึ่งหนึ่งของความยาวของตอกแล้ว ก็จะสานต่อด้วยลายสามนอนหรือลายคุบ จากนั้นจึงสานด้วยลายสองยืนอีกครั้งเพื่อความแข็งแรงของกระติบข้าว จากนั้นจึงม้วนเก็บชายตอกด้วยการพับครึ่งเข้าไปข้างในทั้งสองข้างและบีบ เพื่อตกแต่งให้สวยงาม ส่วนก้นของกระติบข้าวนั้นจะสานเป็นแผ่นแบนสองอันมาประกบกันเข้าแล้วผูกติด กับส่วนตัวกระติบ เรียกขั้นตอนนี้ว่า “อัดตุ๋” ซึ่งมีการเย็บอยู่สองวิธีคือ การเย็บโดยใช้หวาย กับเย็บด้วยการใช้ด้ายเย็บ แต่การเย็บด้วยหวายนั้นให้ความสวยงามตามธรรมชาติ และมีความแข็งแรงกว่าการเย็บด้วยด้าย แต่ปัญหาก็คือหวาย จะหายากในปัจจุบัน

ส่วนต่อไปคือฐานของกระติบ ซึ่งคนอีสานจะเรียกว่า “ตีนติบข้าว” เป็นส่วนหนึ่งมี่ต้องรับน้ำหนักและจำเป็นที่จะต้องทำให้แข็งแรง ดังนั้นส่วนใหญ่จึงใช้ก้านตาลมาเหลาแล้วโค้งให้เป็นวงกลมเท่ากับขนาดของก้น กระติบข้าว ก้านตาลที่ใช้จะต้องตรงไม่คดเบี้ยวและมีความยาวประมาณ 1 เมตรขึ้นไป นำก้านตาลที่ตัดได้มาเหลาเอาหนามตาลออก ผ่าตามความยาวของก้านตาล ซึ่งก้านตาล 1 ก้านใหญ่สามารถทำตีนกระติบได้ 1-2 อัน จากนั้นจึงผ่าเกลาให้เรียบเสมอกัน นำมาม้วนแล้วทิ้งไว้ให้แห้งโดยใช้เวลาประมาณ 15-20 วันเป็นอย่างน้อย การทำฝากระติบข้าวนั้นจะสานเช่นเดียวกับตัวกระติบเพียงแต่ให้ใหญ่กว่าเพื่อ สวมครอบปิดเปิดได้ กระติบข้าวที่สานเสร็จแล้วไม่ควรเก็บไว้ในที่ชื้น เพราะจะทำให้ขึ้นราได้ง่ายและมีมอดเจาะ และควรเก็บไว้ในที่มีอากาศถ่ายเทได้สะดวก

นี่คือภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ไม่อาจมองข้ามได้ เพราะเพียงหัตถกรรมพื้นบ้านธรรมดาเช่นนี้ กลับกลายเป็นรายได้อีกทางหนึ่งให้กับชุมชน อนาคตงานจักสานจะดำเนินไปในทิศทางใด หากปล่อยให้กาลเวลาล่วงเลยไป ขอฝากให้กับคนรุ่นใหม่ปัจจุบันสมควรอนุรักษ์เอาไว้

คุณตาหนูแดง เปิดเผยว่า ทำอาชีพสานกระติบข้าวข้าวเหนียวมานานแล้ว ตั้งแต่สมัยยังเป็นหนุ่มๆ โดยอาศัยวิธีครูพักลักจำมาจากพี่ชาย และมีการพัฒนาฝีมือมาเรื่อยๆจนกระทั่งทุกวันนี้ กว่า 50 ปีที่ทำอาชีพนี้มา ทำให้ลูกค้าขาประจำเป็นจำนวนมาก เพราะว่า กระติบข้าวเหนียว หรือ ก่องข้าวเหนียวอีสาน ที่สานด้วยไม้ไผ่ มีคุณภาพ และความสวยงามไม่ได้เป็นรองใคร จึงมีออเดอร์เข้ามาจนทำไม่ทันต่อความต้องการของลูกค้า

“สำหรับราคาเริ่มตั้งตั้งแต่ 500-1,500บาท ขึ้นอยู่แล้วแต่ขนาด ในหนึ่งเดือนจะสานก่องข้าวเหนียวได้เพียง 10-15 อัน ทำให้มีรายได้ นับหมื่นบาทต่อเดือนเลยที่เดียว คุณตาหนูแดงบอกอีกว่าเสียดายที่ไม่มีตัวอย่างให้ชม เพราะทำไม่ทันลูกค้าสั่งจริงๆ” พ่อใหญ่ก่องข้าวน้อย กล่าว

1 พ.ย.60 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า โลกโซเชียล เพจชื่อดัง “ เมืองทุ่งสง “ เผยแพร่คลิปความแปลกพระสงฆ์ที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ด้วยการสวดมนต์แบบจังหวะเร็ว ดุดัน อย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมแท็กข้อความ “ หลวงพี่สายร็อค  ใส่ซอง100 สวด 500 เลย ขอบคุณเรื่องแนะนำจาก –– @ สุนทร สุนทร จันทร์ดวง‎ “ เป็นคลิปความยาว 1.05 นาที ขณะพระสงฆ์กำลังสวดมนต์ประกอบพิธีที่บ้านหลังหนึ่ง เพื่อความเป็นสิริมงคล แต่การสวดของพระสงฆ์ดังกล่าว สร้างความแปลกให้กับญาติโยมที่อยู่ในพิธีเป็นอย่างมาก เพราะไม่เคยเห็นมาก่อน

หลังคลิปถูกเผยแพร่ ชาวเน็ต เข้ามาชม แชร์ และแสดงความคิดเห็นเป็นจำนวนมาก ขณะที่มีผู้ช้เฟสบุ๊กรายหนึ่ง ได้แสดงความคิดเห็นว่า การสวดของพระสงฆ์ในคลิปเป็นการสวดภาญยักษ์ ขึ้นบ้านใหม่ เพื่อปัดเป่า ป้องกันสิ่งชั่วร้าย ตามความเชื่อ พระสงฆ์จะสวดบทที่เร่งเร็วและดุดันอย่างในคลิป

ขอบคุณคลิป  “ สุนทร สุนทร จันทร์ดวง “ “ เมืองทุ่งสง”  

1 พ.ย. 60  บริษัท โซนี่ คอร์ป ของญี่ปุ่น เปิดตัว “ไอโบะ” หุ่นยนต์สุนัขรุ่นใหม่ ที่ใช้ชื่อเดิมเหมือนกับหุ่นยนต์สุนัขรุ่นก่อนที่ยุติการผลิตไปเมื่อปี 2548

โดย “ไอโบะ” มีความกว้าง 7 นิ้ว สูง 11.5 นิ้ว ติดตั้งจอภาพโอเล็ตและกล้อง 2 ตัวไว้ที่ดวงตา เพื่อใช้จดจำใบหน้าเจ้าของ ใช้มอเตอร์ 22 ตัวสำหรับการเคลื่อนไหว และสามารถเชื่อมต่อกับแอพพลิเคชั่นในสมาร์ทโฟนเพื่อให้เจ้าของเล่นกับไอโบะได้ในระยะไกล โดยเปิดให้สั่งจองล่วงหน้าในราคาตัวละ 57,650 บาท.

1 พ.ย.60 ผู้สื่อข่าวได้รับการเปิดเผยจาก ป้าแดง หรือ นางราวี ถาวร อายุ 58 ปี แม่ค้าขายน้ำผลไม้ปั่น ราคา 10 บาท ซึ่งเป็นร้านรถเข็น ขายประจำบริเวณย่านถนนช้างคลาน ตรงข้ามข้าวซอยสุทธาสินี 3 ก่อนถึงหมู่บ้านเชียงใหม่แลนด์ ต.ช้างคลาน อ.เมืองเชียงใหม่ หลังจากที่มีการพูดปากต่อปากและเผยแพร่ทางสื่อไปเมื่อ 2 ปีก่อนเรื่องน้ำปั่นของป้าแดงราคา 10 บาทที่แสนถูก ปรากฏว่าชื่อเสียงดังไปไกลถึงต่างประเทศเลยทีเดียว นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างประเทศต่างก็เดินทางมาพิสูจน์ ทั้งเรื่องราคาและรสชาติต่างก็ยอมรับและบอกว่าถูกจริงๆ

โดยเมื่อก่อนป้าแดงใช้ชื่อร้านว่า “ป้าแดง น้ำผลไม้ปั่น” แต่หลังจากที่มีการนำเสนอข่าวออกไปปรากฏว่าคนแห่มาซื้อและสอบถามกันตลอดเรื่อยมา ก็ได้เล่าไปตามความเป็นจริงว่าขายในราคา 10 บาทเท่านั้น จะปั่นหรือไม่ปั่นก็ขาย 10 บาท จนในที่สุดทุกคนลงความเห็นว่าร้านนี้คือ “น้ำปั่นนางฟ้า ราคาโลกมนุษย์” จึงได้ใช้ชื่อนี้เรื่อยมาและทำป้ายไวนิลติดที่รถเข็นและยังมีลูกค้าได้มีการแต่งกลอนให้กับร้านว่า ” น้ำปั่นนางฟ้า เย็นทั่วฟ้า ราคาโลกมนุษย์  ถูกที่สุดในโลก ได้น้อยแต่กินนาน ดังที่สุดในโลก ของถูกของแพง ป้าแดงขาย 10 บาท “

ป้าแดง ได้เปิดเผยว่า ตนตามใจลูกค้า แล้วแต่จะเลือกกินแบบไหนตนทำได้หมด มีแต่คนไม่เชื่อว่าขาย 10 บาทก็ขอให้มาพิสูจน์ตนจะขาย 10 บาท ตลอดไป ขายจนส่งลูกเรียนจบป.ตรี จนมีงานทำแล้ว บางคนก็ถามตนว่าขายได้อย่างไง 10 บาท ที่อื่นเขาขาย 25-30 บาท  ตนก็บอกไปว่าขายได้มีกำไรด้วย ชื่อเสียงตนดังไปถึงเมืองนอกทั้ง ชิลี นิวยอร์ก,สหรัฐอเมริกา,สวิสแลนด์,จีน ถึงกับบินมาตามหาและต่างบอกว่าอะเมซิ่ง บางคนก็บอก อิมพอตซิเบื้ล เป็นไปไม่ได้แต่ก็เป็นไปแล้ว ตนปั่นขายจนเปลี่ยนเครื่องปั่นไปแล้ว 3-4 เครื่อง เพราะเครื่องปั่นทำงานหนัก ตนขายได้วันประมาณ 250 แก้ว ถ้าเป็นผลไม้ตามฤดูกาลตนจะขายแก้วละ 10 บาทตลอดไปจนจะหมดแรง ถึงตอนนี้ก็ขายมานานถึง 13 ปี แล้ว โดยจะเริ่มเข็นรถมายังจุดขายประจำตั้งแต่เวลา 14.00 น ขายไปเรื่อยๆจนถึง 24.00 น หากขายหมดก่อนเวลาก็ปิดเก็บร้านกลับบ้าน และตอนเช้าก็ไปหาซื้อวัตถุดิบที่ตลาดมาขายวันต่อวัน

สำหรับอุปกรณ์ภาชนะที่ใส่น้ำปั่น ป้าแดงได้เปิดเผยว่า แก้ว 20 ออนซ์ ราคาใบละ 1 บาท ซื้อมา 50 ใบ ก็ 50 บาท หลอดดูดห่อละ 18 บาท มีทั้งหมด 261 อัน ฝาปิดแก้ว 50 ใบละ18 บาท ผลไม้ตามฤดูกาล น้ำตาลทรายวันละ 6 กิโลกรัม ไปตลาดหาซื้อผลไม้ตามฤดูกาลให้สดใหม่เสมอ บางครั้งลูกค้าก็ซื้อนมมาให้ตนปั่น กำไรก็จะได้ประมาณ 1-3 บาท ลูกค้าแวะเวียนมาตลอดไม่ขาด บางครั้งตนปั่นจนแทบจะเป็นลมก็มี ลูกค้าก็เอาใจช่วยพูดคุยให้กำลังใจตน

ทั้งนี้ ป้าแดง ได้เปิดเผยทิ้งท้ายว่า เมื่อก่อนเคยทำงานเป็นพนักงานในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ ต่อมาห้างสรรพสินค้าดังกล่าวได้ปิดตัวลง ตนก็ตัดสินใจมาเป็นลูกจ้างร้านอาหารตามสั่งข้างทางก่อนในตำแหน่งเก็บจานล้างจาน ต่อมาก็ได้ตัดสินใจเปิดร้านรถเข็นขายผลไม้ปั่น มีสามีและลูกสาวคอยช่วยเหลือ ก็ไปซื้ออุปกรณ์ต่างๆ ทั้งรถเข็นเครื่องปั่นและอุปกรณ์ต่างๆ และเปิดขายในราคาแก้วละ 10 บาท ตั้งแต่เมื่อ 10 กว่าปีที่ผ่านมา มาถึงปัจจุบันนี้ ก็ 13 ปี แล้ว ก็ขายมาเรื่อยๆ พัฒนาเรื่องคุณภาพจนเป็นที่ยอมรับของลูกค้าและปากต่อปากจนถึงทุกวันนี้ และไม่คิดที่จะขึ้นราคาแต่อย่างใด จะคงแก้วละ 10 บาทตลอดไป ภูมิใจและดีใจมากตอนนี้ลูกสาวก็ได้ทำงานแล้วที่เชียงใหม่ไนท์ซาฟารี แผนกต้อนรับ ทุกวันนี้สามีของตนก็ลาออกจากงานที่โรงฆ่าสัตว์ มาช่วยตนขายน้ำปั่น