nn…ควันหลงเก็บตกวันประชุมครม.วันอังคารก่อนโน้น มีการประชุม คสช.ก่อนประชุมครม.ก็เพราะมีเหตุที่ต้องพิจารณาใช้ มาตรา 44 ที่เป็น ยาสามัญประจำบ้าน“นายกฯลุงตู่” เพื่อปลดล็อกเล็กๆ ให้พรรคการเมืองขยับเขยื้อนกันทีละนิด มีสมาชิก คสช.ทยอยเดินทางมาประชุมกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ในส่วนรัฐมนตรีที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับ คสช.ก็ชิลล์ๆ กันไป ไม่ต้องรีบร้อน…อย่าง “รมต.ดอน ปรมัตถ์วินัย” เจ้ากระทรวง “บัวแก้ว” ท่าทางจะเห็นอากาศช่วงนี้ดี๊ดีสดชื่น เลยมาประชุมครม.แต่เช้า แต่พอรู้ว่ามีประชุม คสช.ก่อน ยังไม่ต้องเร่งรีบ ก็เลยเดินกินลมชมวิวในทำเนียบฯไปพลาง…เจ้ากระทรวงบัวแก้วเจอะนักข่าวที่ดักรอสัมภาษณ์บรรดารัฐมนตรีอยู่ ก็เดินปรี่เข้าไปหากลุ่มนักข่าว พร้อมถามหา “มีด” เล่นเอานักข่าว“ต๊กกะใจ”กันใหญ่ เพราะอยู่ดีๆ ทั่นรมต.ดอน มาถามหามีดซะงั้น..จนได้รับคำเฉลยว่า “จะเอามาตัดปากถุงเหรียญ”พร้อมกับหยิบถุงเหรียญที่ระลึกกระทรวงการต่างประเทศ 120 ปี ที่มีพระบรมฉายาลักษณ์ รัชกาลที่ 5 และรัชกาลที่ 9 อยู่ด้านหน้า ส่วนด้านหลัง เป็นภาพกระทรวงการต่างประเทศ… พอตัดปากถุง ยังไม่ทันสุด ปรากฏว่า ถุงร่วงลงพื้นจนแตกกระจายไปทั่ว ทั้งรมต.ดอน และนักข่าว เลยต้องวิ่งเก็บเหรียญกันให้วุ่นไปเลย…“รมต.ดอน”บอกว่า “เก็บเหรียญนี้ไว้ 20 ปีแล้ว เพิ่งเจอ เลยเอามาแจกนักข่าว เป็นของขวัญเนื่องในวันปีใหม่”…สาธุๆๆ เป็นรมต.ที่น่ารักตลอดกาล เสมอต้น เสมอปลายจริงๆ ขอความน่ารัก เป็นกันเองหนุนนำให้เก้าอี้“บัวแก้ว”แข็งแรงนะก๊าาา….อิอิอิ….nn

nn… ช่วงวันสัปดาห์ที่ผ่านมา ดูหน้าตาคนกรุงเทพฯ สดชื่น รื่นรมย์เป็นพิเศษ หลังได้สัมผัสอากาศหนาวเย็นสมใจนั่นเอง อากาศเย็นๆ และเปลี่ยนแปลงกะทันหันแบบนี้ ทำให้หลายคนแทนที่จะมีความสุขกับอากาศ ก็กลายเป็นทุกข์ใจไปก็มี เพราะความหนาวเย็นกะทันหันแบบนี้ปรับตัวไม่ทัน เกิดอาการฟุดฟิดๆ ทั้งไอ ทั้งจาม ก็มาจากอาการไข้หวัดนั่นเอง …ไม่ต้องดูใครไกลไป…เอาแค่ “นายกฯลุงตู่” พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นไข้หวัดมา 3 สัปดาห์แล้ว ลงพื้นที่พบปะประชาชนยังต้องเรียกหมอ มาเสริมยาด่วนเลย แล้วนับประสาอะไรกับประชาชนคนธรรมดาอย่างเราๆ ถ้าไม่พึ่งโรงหมอตอนนี้ก็ถือว่าเก่งพอตัวเลยทีเดียว… เพราะได้ข่าวว่าวันๆ หนึ่งช่วงนี้มีคนไข้วิ่งไปหาหมอเพิ่มขึ้นจากเดิมวันละเป็นพันๆคน…ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองที่เจอไข้หวัดเล่นงาน นอกจาก“นายกฯลุงตู่”แล้วก็ยังมี“เนติบริกร”คู่กายอย่าง“รองนายกฯวิษณุ เครืองาม” ที่ไม่ยอมตกเทรนด์ เป็นไข้หวัดกับเขาด้วยเหมือนกัน ทั้งไอ ทั้งจาม เล่นเอาเสียงหายกันเลยทีเดียว…วันก่อนถึงได้เห็นภาพ “รองวิษณุ”มีผ้าพันคอสีน้ำตาลอ่อน”พันคอเพื่อให้เกิดความอบอุ่น …นักข่าวเอง ก็อดถามไม่ได้ เพราะถือว่าแปลกตามาก ไม่เคยเห็น“รองฯวิษณุ”ใช้ผ้าพันคอเลยสักครั้ง..แล้วก็ได้รับคำเฉลยจากอาจารย์วิษณุว่า “ผมเป็นไข้หวัด สงสัยติดไข้หวัดจากนายกฯ”…แหมมมม…เชื้อไข้หวัดจาก “นายกฯลุงตู่”นี่เองได้ใจจริงๆ เล่นเอาคนร่างกายแข็งแรงอย่าง“รองวิษณุ”เป็นไข้ได้ ก็ขอเอาใจ ช่วยให้หายเร็วๆ อย่าเป็นนาน 2-3 สัปดาห์ เหมือน“นายกฯลุงตู่เลย” เดี๋ยวไม่มีคนช่วยทั่นนายกฯทำงาน…ทีนี้ล่ะแย่เลย…nn

nn…ตั้งแต่ รมต.สุวิทย์ เมษินทรีย์ ย้ายจากรมต.ประจำสำนักฯ ไปเป็น เจ้ากระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ก็ค่อนข้างจะดูดาวน์ๆลงไปนิด…ด้วยความที่กระทรวงวิทยาศาสตร์ปกติ ก็ไม่ค่อยจะมีข่าวอะไรให้พีอาร์อยู่แล้ว (ต้องบอกว่าไม่รู้จะพีอาร์อะไรมากกว่า) ถ้าไม่ได้เจ้ากระทรวงที่“ไบร์ท”จริงๆ ก็อาจจะหามุมที่จะพีอาร์อยากสักหน่อย…ไม่เหมือนตอนที่ รมต.สุวิทย์อยู่ที่ทำเนียบฯ แม้จะเป็นรมต.ประจำสำนักฯ แต่งานเยอะ มีข่าวออกแทบทุกวัน เอาเป็นว่า ส่วนใหญ่ประชาชนที่รู้จักชื่อ“รมต.สุวิทย์”ก็ตอนเป็นรมต.ประจำสำนักฯนี่แหล่ะ….วันก่อนเจอ ทีมงานรมต.สุวิทย์ถึงกับบ่นให้ฟัง “อยากให้นักข่าว(ทำเนียบฯ) ไปทำข่าวที่กระทรวงวิทย์กันเยอะๆ จึงอยากเห็นรมต.สุวิทย์ ขึ้นหน้า 1 เหมือนตอนอยู่ที่ทำเนียบฯ…แหม!!!… คำว่า“ขึ้นหน้า 1” นี่หลายคนฟังแล้วก็สะดุ้งได้เหมือนกัน เพราะมันมีทั้ง ขึ้นหน้า 1 ดี และขึ้นหน้า 1 แบบไม่ดี…แต่กรณีของ รมต.สุวิทย์ น่าจะดีอยู่แหละ เพราะดูทั่นรมต.ฟิตมาก บอก “ต่อไปนี้การพีอาร์ของกระทรวงวิทย์จะรุกให้เห็นเป็นรูปธรรมมากขึ้น” แบบนี้ต้องซูฮก เลยจริงๆ ยังไงๆ ก็ขอเชียร์ให้ดังกระหึ่มเหมือน “ก้าวคนละก้าว” ของ “พี่ตูน บอดี้สแลม”เลยละกันนะจ้าา…nn

และแล้วตูน บอดี้สแลม, ก้อย รัชวิน และทีมวิ่งก้าวคนละก้าว ก็วิ่งมาถึงจุดหมายสุดท้ายที่ อ.แม่สาย จ.เชียงราย เป็นที่เรียบร้อย  ในโครงการ”ก้าวคนละก้าว” ตั้งแต่ อ.เบตง จ.ยะลา ไปจนถึง อ.แม่สาย จ.เชียงราย เพื่อหาทุนสนับสนุนโรงพยาบาล 11 แห่งในประเทศไทย โดยก่อนหน้าที่ ตูน ได้ตั้งเป้ายอดบริจาคไว้ 700 ล้านบาท แต่จนถึงตอนนี้ได้ยอดบริจาคกว่า 1,140 ล้านบาทแล้ว

โดยทางผู้สื่อข่าวได้รวบรวมภาพประทับใจระหว่างทางตั้งแต่ของวันแรกที่ ตูน บอดี้สแลม เริ่มโครงการก้าวคนละก้าว จนถึงก้าวสุดท้าย เพื่อเก็บไว้เป็นความทรงจำ และประวัติศาสตร์

กระปุกแรกของโครงการปีนี้ “น้องภูเก็ต”…ใจดียกให้ทั้งกระปุกไปช่วยคุณหมอคุณพยาบาลและคนเจ็บป่วย 

ก่อนเริ่มโครงการ”ก้าวคนละก้าว” วันแรก พี่ตูนได้ไปไหว้พระขอสิ่งขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง

เริ่มก้าววันแรก ใต้สุดแดนสยาม อ.เบตง จ.ยะลา ของพี่ตูนพร้อมมอบทุนการศึกษาให้โรงเรียนหนึ่งโรงเรียนที่เราวิ่งผ่าน เป็นเงินจำนวน50,000บาทต่อโรงเรียน

ก้าวที่2 น้องๆชาวยะลาแห่ให้กำลังใจพี่ตูน สู้ๆ โดยวิ่งเพียง  2 วัน ยอดบริจาคอยู่ที่ 57ล้านบาท

เด็กน้อยได้เขียนจดหมายถึงพี่ตูน หลังป่วยเป็นโรคซึมเศร้า และเห็นพี่ออกมาทำประโยชน์ให้คนอื่นจนเด็กคนนี้กลับมีแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยม 

ระหว่างทางของก้าวที่ 8 มุ่งหน้าจาก ต.ซิงโค อ.สิงหนคร จ.สงขลา 

“แอ๊ด คาราบาว”แต่งเพลงที่ให้พลังแก่”ตูน บอดี้สแลม”และเป็นเกียรติมากที่สุด

ก่อนเริ่มก้าวที่ 11  บนรถบ้านกับสต๊าฟทีมโครงการก้าวคนละก้าว

วินาทีที่คุณพ่อจิมมี่ ชวาลา พบ ตูน บอดีแสลม ครั้งแรก พร้อมมอบเงินบริจาค 16 ล้านบาท 

นักศึกษาพยายาลศาสตร์ มหาลัยวลัยลักษณ์ จ.นครศรีธรรมราช ร่วมกลุ่มให้กำลังใจพี่ตูน

พี่ทหาร3จังหวัดชายแดนใต้ ออกมาให้กำลังใจพี่ตูนเหมือนกันนะ

ก้าวที่ 15 นายอาทิวราห์ คงมาลัย  และคณะทำงาน ก้าวคนละก้าว มีความซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้ พร้อมเข้ารับสิ่งของพระราชทานจากสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

ชาวสุราษฎร์ธานีแห่ตอนรับพี่ตูนล้นหลาม

เหล่านักแสดงอย่าง พี่ป๋อ,พี่ก้อง ห้วยไร่,พี่ลุลา,พี่แพรว, พี่สิงโต นำโชค,น้องบิ๊ก เดอะสตาร์ ช่วยวิ่งโครงการก้าว วันที่21

ก้าวที่25 พี่บัวขาว บัญชาเมฆ ร่วมวิ่ง และสร้างสีสันให้กับทีมงานก้าวอย่างสนุกสนาน พร้อมวิ่งไปแล้ว 900 กิโล ณ บางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 

พี่ตูน ขอบคุณชาวอ.หัวหิน ณ หน้าโรงพยาบาลหัวหิน พร้อมให้กำลังใจให้พี่หมอและพี่พยาบาลที่เสียสละทุกๆคน

ก้าวที่33 ตูนและทีมงานก้าว วิ่งเข้ากรุงเทพมหานคร พร้อมเพบ  พล.อ. ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีและหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.)

พี่อูนสู้สู้นะครับ!

คนสุพรรณฯ…ร่วมโครงการ”ก้าว”

ก้าวที่39 มีซุปเปอร์แมนตัวน้อย ณ จ.ชัยนาท มาช่วยพี่ตูนอีกแรง

ก้าวที่ 43 กับพี่โน้ต อุดม ก็มาช่วยอีกแรงนะ

ก้าวที่ 44 เข้าสู่จังหวัดกำแพงเพชร พร้อมกับน้องโบว์นักวิ่งผู้พิการทางสายตาทีมชาติไทย 

ก้าวที่ 47 ถึงจังหวัดตาก น้องๆนั่งรอพี่ตูน

แล้วก็เจอกัน!นายจตุรงค์ มกจ๊ก มอบเงินจำนวน 4,199,169 บาท ที่ได้รับจากการออกวิ่งในโครงการก้าว เก็บตกให้พี่ตูน จากจังหวัดราชบุรี – สะพานข้ามแม่น้ำแคว จังหวัดกาญจนบุรี รวมระยะทาง 169.50 กม.

เชษฐ์ สไมล์ บัฟฟาโล่ หอบเงินบริจาคภาคตะวันออก 13 ล้าน มอบให้ ตูน บอดี้สแลม

ก้าวที่ 53 เพื่อเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลทุกคน

ก้าวที่ 54 ณ วัดร่องขุ่น

ก้าวสุดท้าย ของตูน จำนวนการวิ่ว 2,191 กิโลแล้ว…แต่ยังต้องไปต่อ

ตูน บอดี้สแลม และทีมวิ่งก้าวคนละก้าว วิ่งมาถึงจุดหมายสุดท้ายที่ อ.แม่สาย จ.เชียงราย เป็นที่เรียบร้อย ยอดทะลุถึง1,100ล้านบาท

ขอบคุณภาพ : @artiwara

25 ธันวาคมของทุกปี เป็นวันคริสต์มาส

…………แต่มุมหนึ่งของวันนี้ เมื่อ 103 ปีที่แล้ว เกิดเหตุการณ์ที่โลกต้องจารึก เพราะมีเรื่องราวเหลือเชื่อเกิดขึ้น

นั่นคือ คริสต์มาส ทรูซ (Christmas Truce)

หมายความว่า การตกลงพักรบชั่วคราวของทหารอังกฤษและทหารเยอรมัน ซึ่งกำลังรบกันในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1

พวกเขาพักรบ เพื่อแข่งฟุตบอลกันในสนามรบ

ตอนนั้นสองฝ่ายเข้าต่อกรกันด้วยกำลังทหารนับแสนนาย อังกฤษ กับ เยอรมนี ตรงข้ามกันมาตลอดตั้งแต่ยุคนั้น ต่อมาก็คือ อังกฤษ คือฝ่ายสัมพันธมิตร ส่วน เยอรมัน คือฝ่ายอักษะ

ซึ่งการพักรบเพื่อมาเตะฟุตบอลในวันคริสต์มาสครั้งนั้นเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ปี ค.ศ.1914 ทหารของเยอรมันได้เริ่มเป็นฝ่ายเจรจาหยุดยิงก่อน

เรื่องนี้ ทหารผ่านศึกทางฝ่ายอังกฤษ ที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นเล่าว่า ในคืนวันคริสต์มาสอีฟ หรือ คืนก่อนวันคริสต์มาส 24 ธันวาคม ท้องฟ้าเหนือสมรภูมิมืดสนิท อากาศอันหนาวเหน็บจากหิมะตกโปรยปราย

กระทั่งเวลากลางดึกประมาณเที่ยงคืน…….

เริ่มมีเสียงเพลงมาจากฝ่ายเยอรมัน ซึ่งเพลงนั้นคือเพลง Silent Night แต่ร้องเป็นเวอร์ชั่นภาษาเยอรมัน

นอกจากเสียงเพลงดังกล่าวแล้ว ยังมีแสงเทียนระยับอยู่ตามต้นไม้

ซึ่งเป็นประเพณีของเยอรมันที่จะจุดเทียนและนำไปวางตามต้นไม้ในวันคริสต์มาส

จากนั้นเสียงเพลงก็เริ่มดังขึ้นจากฝั่งอังกฤษบ้าง เสียงเพลงเริ่มกระจายตัวไปตามแนวรบเรื่อยๆ มีการร้องเพลงสลับรับส่งตลอดแนวรบของทั้งสองฝั่งกันอย่างสนุกสนาน บางช่วงก็มีวงดนตรีเครื่องเป่าต่างๆเข้ามาร่วมแจมเพลงด้วย

แน่ใจนะว่าสนามรบ!!!!!

กระทั่งแสงแรกของวันคริสต์มาส มาถึง

พลทหารเยอรมันนายหนึ่ง ได้เดินออกมาพร้อมกับยกมือสองข้าง แสดงความบริสุทธิ์ใจ จากแนวรบฝั่งตัวเอง มุ่งหน้าสู่แนวรบอังกฤษ และได้นำขนมเล็กๆน้อยๆมามอบให้กับทหารฝ่ายอังกฤษ และเริ่มตะโกนทักทาย “Merry Christmas!…” เป็นภาษาอังกฤษ

เท่านั้นแหละ จากนั้นก็พูดคุยทักทายกัน แต่ยังไว้เชิง เพราะเกรงว่า จะเป็นกลลวง

แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพักก็เห็นทหารเยอรมันจำนวนมากทะยอยออกมาโดยไม่มีอาวุธใดๆ และไล่จับมือทักทายไปทั่วบริเวณ บรรยากาศจึงดีขึ้นเรื่อยๆ ทหารทั้งสองฝ่ายได้มีการนำของขวัญเล็กๆน้อยๆเท่าที่หาได้มามอบให้แก่กันและกัน ไม่ว่าจะเป็น เหล้ารัม ซิการ์ ขนมพุดดิ้ง หรือผลไม้ต่างๆ

เกมนั้นระบุว่า ทีมทหารเยอรมันเป็นฝ่ายชนะ 3- 2 บางที่บอกว่า 2-1 แข่งกันบนที่ดินทำการเกษตร ผืนดินนั้นเป็ยของเมืองแซงต์ อีฟส์ (Saint Yves) ประเทศเบลเยี่ยม

นอกจากนี้ กัปตัน ซี. ไอ. สต็อคเวลล์ ผู้บัญชาการทหารปืนยาวเวลช์ ได้ออกมาเพื่อดูเหตุการณ์นี้ด้วยตัวเอง

และได้เห็นเรื่องราวแปลกประหลาดนี้ จนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

จากนั้น กัปตันสต็อคเวลล์ ได้พบกับผู้บัญชาการทหารเยอรมันกับล่าม ซึ่งกล่าวทักทายอย่าฉันท์มิตร พร้อมกับนำเบียร์มาให้หนึ่งถัง

กะปิตันแห่งเวลช์ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ของขวัญวันคริสต์มาส บนสนามรบ จึงไม่ได้เตรียมของขวัญมาแลกตามประเพณี

แต่ด้วยไหวพริบปฏิภาณอันดี จึงสั่งให้พลทหารนำ “พุดดิ้งลูกพลัม” ที่ทำเตรียมไว้มากสำหรับวันคริสต์มาสที่จะให้ทหารตัวเอง

เอามามอบให้กับผู้บัญชาการฝั่งเยอรมันในทันที

ทำให้การพักรบนี้ นอกจากจะเป็นการพักมาเตะบอลแล้ว ยังถูกเรียกว่า “ปฏิบัติการพุดดิ้งลูกพลัมวันคริสต์มาส”อีกด้วย………

จากนั้นทั้งสองฝ่ายกลับมารบกันอีกครั้งในวันบ็อกซิ่งเดย์……

บี แหลมสิงห์

เมื่อวันที่ 23 ธ.ค. 60 นายดอยธิเบศร์ ดัชนี บุตรชายนายถวัลย์ ดัชนี ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ พ.ศ.2544 เปิดเผยความรู้สึกผ่าน”เฟซบุ๊กส่วนตัว”Doytibet Duchanee” ว่า หลังการเสียชีวิตของบิดา ตนประสบปัญหาอย่างหนักในชีวิต เนื่องจากมีคนยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อเป็นผู้จัดการมรดก โดยให้เหตุผลว่าตนแม้เป็นทายาทผู้สืบสันดานแต่ไม่ได้มีความใกล้ชิดกับบิดา ทำให้ประสบภาวะย่ำแย่ทางการเงินอย่างหนัก ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายมากมาย ในขณะที่บัญชีร่วมระหว่างตนและบิดาไม่สามารถเบิกจ่ายได้ นอกจากนี้ ลูกน้องก็พากันลาออก และถูกคนรักทิ้งไปโดยไม่บอกลา

#ผมเคยคิดฆ่าตัวตาย 

คุณรู้มั้ยครับว่าคนที่คิดฆ่าตัวตายมีความรู้สึกอย่างไร ทำไมคนเหล่านั้นถึงคิดทำร้ายตัวเอง ทำไมพวกเขาถึงคิดสั้น แล้วคุณเคยมีความคิดหรือมีความรู้สึกแบบนั้นบ้างมั้ยครับ?

ผมเคยครับ…ในช่วงนั้นเป็นช่วงที่พ่อผมจากไปได้ซักระยะนึง มันเป็นวิกฤติที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตผม หลายคนคงคิดว่าผมคงสบายที่ได้สมบัติมหาศาลจากพ่อ จริงๆแล้วหลังจากที่พ่อผมตายชีวิตผมดำดิ่งสู่หุบเหว

ผมทุกข์ทรมานกับอาการเจ็บป่วยของพ่อในช่วงระยะเวลาที่อาการของท่านทรุดหนัก หลังจากมะเร็งลามไปอวัยวะสำคัญ จนท่านจากไปอย่างสงบภายในระยะเวลาเพียงไม่นาน มันเร็วจนไม่มีเวลาตั้งตัว ไม่มีแม้กระทั่งเวลาที่จะร้องไห้

นับตั้งแต่วินาทีที่พ่อผมสิ้นลม มีนักข่าวและผู้คนมากมาย โทรเข้ามาสัมภาษณ์ รวมถึงสอบถามซื้อสินค้าที่เกี่ยวกับพ่อผม ผมรับสายประมาณ 200 สายจนลูกน้องบอกว่า “พี่พอเถอะให้พวกหนูทำแทนนะ” มันเป็นเวลาที่บีบคั้นหัวใจและต้องจัดเตรียมทุกอย่างเพราะเป็นหน้าที่ของลูกชายคนเดียวพึงกระทำ

ผมให้สัมภาษณ์นักข่าวผ่านทางโทรศัพท์ และโทรทัศน์ รวมถึงสื่อโซเชียลต่างๆ ในขณะที่ต้องข่มน้ำตาเอาไว้ข้างใน ตลอดระยะเวลาของงานศพผมรับแขกที่มาจนเบลอไปหมด หลังจากงานพระราชทานเพลิงศพเสร็จสิ้นผมก็รีบกลับเชียงราย เพื่อเตรียมงานทำบุญร้อยวัน ต้องเตรียมสถานที่และพิธีการต่างๆ และในช่วงนั้นก็มีศิลปินอันเปรียบเสมือนพ่อผมอีกคนนั่นก็คือ ศาสตราจารย์เกียรติคุณประหยัด พงษ์ดำ จากไปแบบปัจจุบันทันด่วนอีกหนึ่งคน ณ เวลาที่ผมได้ทราบข่าวน้ำตาของผมไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก ความอดทนอดกลั้นทั้งหมดพังทลายลงไปพร้อมการจากไปของคนที่รักและผูกพันในเวลาใกล้ๆกัน และหลังจากนั้นอีกไม่นานศาสตราจารย์เกียรติคุณชลูด นิ่มเสมอก็จากไปอีกท่าน ซึ่งเป็นอาจารย์ของผมและพ่อ นับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการศิลปวัฒนธรรม

หลังงานทำบุญร้อยวันเสร็จ ผมก็จัดเตรียมเอกสารต่างๆเพื่อไปยื่นต่อศาลในการขอเป็นผู้จัดการมรดก ปรากฏว่ามีคนยื่นคำร้องขอเป็นก่อนผม หลังจากงานศพพ่อผมเสร็จไปได้แค่ 9 วัน มันเป็นเรื่องที่เกินจะคาดคิด เพราะผมเป็นทายาทผู้สืบสันดานเพียงผู้เดียว และไม่คิดมาก่อนว่าจะมีใครกล้าทำอะไรแบบนี้ ผมทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่มีประสบการณ์เรื่องขึ้นโรงขึ้นศาลมาก่อน

ช่วงนั้นผมเกิดวิกฤตทางการเงินอย่างหนัก เพราะภาระค่าใช้จ่ายทั้งงานศพ งานทำบุญร้อยวัน งานเลี้ยงกาล่าดินเน่อร์แสงสีเสียงที่คนเขาอยากจัดให้พ่อแต่ผมต้องเป็นคนจ่ายเงิน ค่าแรงคนงาน ค่าดูแลพิพิธภัณฑ์บ้านดำ ค่าใช้จ่ายต่างๆหลั่งไหลเข้ามาจนตั้งรับไม่ทัน ในขณะที่เงินทั้งหมดของผมถูกอายัติ ผมมีบัญชีร่วมกับพ่อ ในนั้นเป็นเงินที่เราทำโปรเจคร่วมกัน ผมเปิดบัญชีร่วมกับพ่อเพราะผมอยากให้ท่านมีความรู้สึกภาคภูมิใจกับเงินที่ลูกหามาได้ แต่มาถึงวันนี้ผมเบิกเงินออกมาไม่ได้เพราะธนาคารบอกว่าต้องรอคำสั่งศาลแต่งตั้งผมเป็นผู้จัดการมรดกเสียก่อน

ทำไงดีล่ะเงินจ้างทนายก็ยังไม่มี งานที่บริษัทลูกน้องก็ลาออกทั้งหมด ลูกน้องที่บ้านดำก็รอเงินเดือน เงินเก็บที่ผมมีก็ใช้จ่ายเกี่ยวกับงานศพไปจนหมด ผมเหมือนคนล้มละลาย ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีสมบัติ ผมขายรถที่ผมรักไป 5 คัน เพื่อเอามาใช้จ่ายต่างๆ เงินในบัญชีก็ถูกอายัติ เงินของพ่อก็เอาออกมาใช้ไม่ได้เพราะมีคนไปร้องขอเป็นผู้จัดการมรดก ซึ่งเขาคนนั้นหลังจากที่ศาลนัดไกล่เกลี่ยเขายืนยันจะขอเป็นผู้จัดการมรดกให้ได้ ผมก็เลยต้องต่อสู้ในกระบวนการยุติธรรม ซึ่งผลสุดท้ายศาลท่านก็ให้ความเป็นธรรม ตัดสินให้ผมเป็นผู้จัดการมรดกแต่เพียงผู้เดียว ในศาลชั้นต้นและศาลอุทรณ์ แต่เขาคนนั้นก็ร้องต่อศาลฏีกา ซึ่งจะตัดสินภายในปีหน้า ดังนั้นลืมไปได้เลยว่าผมจะเอาสมบัติพ่อออกมาผลาญอย่างหลายๆคนคิด

ผมดีใจที่ตัวเองทำงานตั้งแต่อายุ 17 ผมไม่เคยขอเงินพ่อเลยตั้งแต่เรียบจบปริญญาตรี จริงๆผมเป็นคนปากหนักตั้งแต่เด็กๆไม่เคยขออะไรพ่อแล้วแต่ท่านจะเมตตาเอง จากการทำงานหนักผมจึงมีทุกอย่างด้วยหนึ่งสมองสองมือหนึ่งหัวใจด้วยตัวเอง ไม่งั้นผมคงต้องนอนข้างถนนในขณะที่มีเรื่องฟ้องร้องกันแบบนี้ นับจากวันที่พ่อจากไปผ่านมาสามปีแล้ว แต่ผมก็ยังทำอย่างหนักเพื่อประคับประคองทุกๆอย่าง

ในขณะที่หัวใจยังบอบช้ำอย่างสาหัส คนรักของผมได้เดินออกจากชีวิตของผมไป โดยที่ไม่ลาแม้แต่คำเดียว ทั้งๆที่อาทิตย์หน้าเราวางแผนจะไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ ตั้งแต่เธอเข้ามา เธอต้องพบกับปัญหาต่างๆของผมรอบด้านรวมทั้งความกดดันอื่นๆร่วมกับผม เมื่อเธอจากไป วันนั้นผมล้มทั้งยืน มันเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เหมือนโลกจะแตกดับ เหมือนผมขาดที่พึ่งทางใจ แถมเพื่อนฝูงพี่น้องที่เคยรักกันมาหลายปี ก็เปลี่ยนไปเดินออกจากชีวิตผม ตัดสินผม โดยไม่เคยถามหรือให้โอกาสผมได้พูดอะไร หลายคนทำร้ายผม ใส่ร้ายผม แต่ผมก็เลือกที่จะอดทน โดยไม่ออกมาโต้แย้งอะไรใดๆ เพราะผมเชื่อว่าความจริงเสียงดังเสมอ

…พ่อตาย มีคนฟ้องร้อง เงินถูกอายัติ อาจารย์ไล่ไปดรอปเพราะขาดเรียนไปงานศพพ่อ ลูกน้องลาออก งานไม่มีเข้า เงินไม่มี แฟนทิ้ง ผมกลายเป็นคนซึมเศร้า เป็นซอมบี้…

สภาพจิตใจผมย่ำแย่ ผมไปตรวจร่างกายกับหมอที่ดูแลผมประจำ หมอบอกว่าผมมีภาวะเครียดจนร่างกายเกินจะรับได้ ผมสารภาพกับหมอตรงๆว่า “ผมไม่อยากอยู่แล้วผมไม่ไหว ผมเคยคิดจะยิงตัวตายหลายครั้ง” หมอบอกผมว่ามันเป็นอาการเคมีในสมองผิดปกติ เกิดจากความเครียดและสภานการณ์ต่างๆที่บีบคั้นเรามากเกินไป

แต่รู้มั้ยว่าทำไมผมถึงผ่านมาได้ อย่างแรกผมต้องเข้าใจตัวเองก่อน คือผมมีหมอที่ชี้แนะและรักษาผมทางด้านร่างกาย และผมใช้ธรรมะเยียวยาด้านจิตใจ เมื่อผมเจอปัญหาหนักจนเกินจะเยียวยา ผมรีเซ็ตตัวเองด้วยการตัดสินใจไปปฏิบัติธรรม ตัดขาดจากโลกภายนอก เพื่อประคองสติให้รู้ตื่นรู้ตัวอยู่ตลอดเวลา อยู่ในสภาวะทางธรรม หลังจากผมกลับมาในสภาวะทางโลก ผมทำงานหนักเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าเพื่อไม่ให้มีเวลาฟุ้งซ่าน และผมออกไปทำงานเพื่อส่วนรวมเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าโดยการทำงานเป็นอาสาสมัครและช่วยเหลือสังคมด้านอื่นๆ เพื่อให้ได้เห็นความยากลำบากและได้เรียนรู้ชีวิตคนอื่นว่ายังมีคนอื่นที่ทุกข์กว่าเราอีกเยอะ

นี่คือเคล็ดลับในการเอาชีวิตรอดของผม บวกกับผมมีเพื่อนหลายๆคนที่ดี ที่เข้าใจและเป็นกำลังใจให้ผม หลายปัจจัยเหล่านี้ทำให้ผมก้าวผ่านการฆ่าตัวตายมาได้จนถึงวันนี้

ผมเข้าใจดีว่าทำไมคนถึงฆ่าตัวตาย เพราะผมเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว ถ้าคุณเจอคนที่เป็นโรคซึมเศร้าหรือกำลังคิดทำร้ายตัวเอง อย่าทอดทิ้งเขาเพราะเขาเหล่านั้นต้องได้รับการเยียวยาและต้องการกำลังใจ

“การตายไม่ใช่เรื่องยากแต่การอยู่อย่างมีคุณค่านั้นยากยิ่งกว่า”

ขอให้ทุกคนเอาชนะปัญหาและอุปสรรคได้ด้วยสติและปัญญาของตนเอง

ด้วยความรักและปรารถนาดี

ดอยธิเบศร์ ดัชนี