20 ธ.ค.60 นิตยสารฉลาดซื้อ ร่วมมือกับศูนย์สำรวจความคิดเห็นบ้านสมเด็จโพลล์ สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา สำรวจความคิดเห็นเกี่ยวกับการซื้อของฝากจากการท่องเที่ยวของคนกรุงเทพมหานคร โดยเก็บจากกลุ่มตัวอย่างจากประชาชนที่อาศัยอยู่ในจังหวัดกรุงเทพมหานคร จำนวนทั้งสิ้น 1,271 กลุ่มตัวอย่าง เก็บข้อมูลในวันที่ 28 – 30 พฤศจิกายน 2560

ผู้ช่วยศาสตราจารย์สิงห์ สิงห์ขจร ประธานคณะกรรมการศูนย์สำรวจความคิดเห็นบ้านสมเด็จโพลล์ กล่าวว่า ผลการสำรวจในครั้งนี้ต่อการซื้อของฝากจากการท่องเที่ยวของคนกรุงเทพมหานคร การซื้อของฝากให้กับญาติสนิท มิตรสหาย และของฝากประเภทใดที่มีความนิยมในการเลือกซื้อ ซึ่งมีการแบ่งแยกตามแต่ละภาคของประเทศไทย รวมไปถึงการตรวจสอบฉลากเรื่องของวันหมดอายุ สถานที่ผลิต ซึ่งผลการสำรวจในครั้งนี้ต่อการซื้อของฝากจากการท่องเที่ยวของคนกรุงเทพมหานคร มีข้อมูลที่น่าสนใจดังต่อไปนี้

กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ คิดว่าจะซื้อของฝากจากการท่องเที่ยว อันดับหนึ่งคือ ขนม ของทานเล่น ร้อยละ 26.6 อันดับที่สองคืออาหารแห้ง ร้อยละ 26.0 อันดับที่สามคือของชำร่วย พวงกุญแจ ฯลฯ ร้อยละ 24.4 อันดับที่สี่คือเครื่องแต่งกาย ร้อยละ 23.0 และอันดับที่ห้าคือผักสด ผลไม้สด ร้อยละ 20.9

ของฝากจากภาคเหนือ อันดับแรกคือน้ำพริกหนุ่ม ร้อยละ 36.1 อันดับที่สองคือแคบหมู ร้อยละ 29.7 อันดับที่สามคือหมูยอ ร้อยละ 25.0 อันดับที่สี่คือไส้อั่ว ร้อยละ 24.6 และอันดับที่ห้าคือใบชา ร้อยละ 18.3

ของฝากจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อันดับแรกคือแหนมเนือง ร้อยละ 34.7 อันดับที่สองคือหมูยอ ร้อยละ 29.4 อันดับที่สามคือกุนเชียง ร้อยละ 26.9 อันดับที่สี่คือแหนม ร้อยละ 19.7 และอันดับที่ห้าคือน้ำพริก ร้อยละ 18.3

ของฝากจากภาคตะวันออก อันดับแรกคือขนมเปี๊ยะ ร้อยละ 29.1 อันดับที่สองคือข้าวหลาม ร้อยละ 27.5 อันดับที่สามคืออาหารทะเลแห้ง ร้อยละ 26.3 อันดับที่สี่คือผลไม้อบแห้ง ร้อยละ 21.6 และอันดับที่ห้าคือน้ำปลา ร้อยละ 17.5

ของฝากจากภาคกลาง อันดับแรกคือขนมเค้ก ร้อยละ 27.3 อันดับที่สองคือสายไหม ร้อยละ 27.1อันดับที่สามคือโมจิ ร้อยละ 26.8 อันดับที่สี่คือกะหรี่พัฟ ร้อยละ 22.0 และอันดับที่ห้าคือขนมเปี๊ยะ ร้อยละ 21.9

ของฝากจากภาคตะวันตก อันดับแรกคือทองหยิบทองหยอด ร้อยละ 27.7 อันดับที่สองคือขนมหม้อแกง ร้อยละ 27.6 อันดับที่สามคือขนมชั้น ร้อยละ 25.3 อันดับที่สี่คือขนมปังสัปปะรด ร้อยละ 23.4 และอันดับที่ห้าคือมะขามสามรส ร้อยละ 19.7

ของฝากจากภาคใต้ อันดับแรกคือปลาหมึกแห้ง ร้อยละ 32.5 อันดับที่สองคือกะปิ ร้อยละ 29.3 อันดับที่สามคือกุ้งแห้ง ร้อยละ 24.2 อันดับที่สี่คือน้ำพริก ร้อยละ 22.3 และอันดับที่ห้าคือเครื่องแกง ร้อยละ 21.3

กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ มีการตรวจดูวันเดือนปีที่หมดอายุ ร้อยละ 44.8 รองลงมาไม่มีการตรวจดู ร้อยละ 35.4 ไม่แน่ใจ ร้อยละ 19.8 และมีการตรวจดูสถานที่ผลิต ร้อยละ 44.8 รองลงมาไม่มีการตรวจดู ร้อยละ 34.2 และไม่แน่ใจ ร้อยละ 21.0

และกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ ไม่เคยได้รับของฝากที่หมดอายุจากบุคคลอื่น ร้อยละ 54.8 รองลงมาไม่แน่ใจ ร้อยละ 28.8 และเคยได้รับของฝากที่หมดอายุจากบุคคลอื่น ร้อยละ 16.4

นางสาวสารี อ๋องสมหวัง บรรณาธิการนิตยสารฉลาดซื้อ กล่าวเสริมเรื่องการเลือกซื้อสินค้าของฝากว่า ฉลากเป็นสิ่งจำเป็นและผู้บริโภคไม่ควรละเลยที่จะตรวจสอบข้อมูลที่แสดงบนฉลากก่อนการตัดสินใจซื้อ เนื่องจากฉลากเป็นหนึ่งในสิทธิของผู้บริโภคที่ว่าด้วยการได้รับข่าวสารรวมทั้งคำพรรณาคุณภาพที่ถูกต้อง และเพียงพอเกี่ยวกับสินค้าหรือบริการ ดังนั้นก่อนการซื้อทุกครั้ง ควรปฏิบัติดังนี้

1) ให้พิจารณาว่ามีฉลากหรือไม่ หากเป็นสินค้าที่ไม่มีฉลาก ควรหลีกเลี่ยง อย่างไรก็ตามหากของฝากประเภทอาหารหลายๆ ชนิดเป็นอาหารประเภทที่ผลิตขายเฉพาะหน้าร้านของตัวเอง กฎหมายอนุญาตให้ไม่ต้องแสดงฉลาก ดังนั้นก่อนซื้อผู้บริโภคควรสอบถามข้อมูลสำคัญอย่าง วันที่ผลิตและวันหมดอายุ การเก็บหรือการดูแลรักษา ต้องเก็บไว้ในตู้เย็นหรือไม่ เพื่อไม่ให้อาหารบูดเสียเร็ว

2) ถ้าหากมีการแสดงฉลาก ให้พิจารณาการแสดงรายละเอียดบนฉลากว่า เป็นภาษาไทย และ ถูกต้อง ครบถ้วน หรือไม่ ทั้งนี้หากฉลากไม่เป็นภาษาไทยควรหลีกเลี่ยง
หากพบผู้ประกอบการแสดงฉลากไม่ถูกต้อง ผู้ประกอบการอาจมีความผิดได้สองกรณี ดังนี้

กรณีแรก หากมีฉลากเพื่อลวงหรือพยายามลวงผู้ซื้อให้เข้าใจผิดในเรื่องคุณภาพ ปริมาณ ประโยชน์ หรือลักษณะพิเศษอย่างอื่น หรือในเรื่องสถานที่และประเทศที่ผลิตจะเข้าข่ายการกระทำความผิดตามมาตรา 25 (2) ของ พ.ร.บ.อาหาร พ.ศ 2522 เรื่อง ผลิต นำเข้าเพื่อจำหน่าย หรือจำหน่าย อาหารปลอม ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงสิบปีและปรับตั้งแต่ห้าพันถึงหนึ่งแสนบาท

กรณีที่สอง หากไม่แสดงฉลากหรือแสดงฉลากไม่ถูกต้องครบถ้วน จะมีความผิดตามมาตรา 6 (10) ของ พ.ร.บ.อาหารฯ  ต้องระวางโทษปรับไม่เกิน สามหมื่นบาท
หากซื้อสินค้ามาแล้วพบความผิดปกติหรือได้รับอันตรายจากการบริโภคสามารถใช้สิทธิร้องเรียนได้โดยตรงกับผู้ผลิต/ ผู้จัดจำหน่ายตามที่อยู่ที่ระบุไว้บนฉลากหรือตามสถานที่ที่ซื้อสินค้ามา

นอกจากนี้ก่อนเลือกซื้อของกินเป็นของฝาก นอกจากพิจารณาเรื่องฉลากเป็นสำคัญแล้ว ยังต้องดูเรื่องอื่นๆ ควบคู่กัน เพื่อให้ได้ของฝากที่สะอาดปลอดภัยต่อการบริโภค ไม่ว่าจะเป็น

1) สถานที่ขายหรือสถานที่เก็บรักษาต้องสะอาด ไม่เสี่ยงต่อการปนเปื้อนของสิ่งไม่พึงประสงค์ เช่น แมลง สารเคมี และอาหารควรถูกเก็บรักษาในอุณหภูมิที่เหมาะสมกับแต่ละประเภทของอาหาร

2) สภาพภาชนะบรรจุต้องอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่ฉีกขาด ไม่มีร่องรอยที่อาจทำให้เกิดการรั่วซึมของสิ่งปนเปื้อน

3) ลักษณะของอาหารต้องอยู่ในสภาพปกติ ไม่มีสิ่งแปลกปลอมปนเปื้อน ไม่มีร่อยรอยของการเกิดเชื้อราหรือเชื่อจุลินทรีย์ หรืออยู่ในสภาพอื่นๆ ที่เสี่ยงต่อความไม่ปลอดภัยในการบริโภค

ที่ผ่านมาเคยมีข้อมูลผลทดสอบเรื่องความไม่ปลอดภัยของของฝากกลุ่มอาหารอยู่บ้าง เช่น เมื่อปี 2559 ว่ากรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ สุ่มตรวจน้ำพริกพร้อมบริโภค เช่น น้ำพริกหนุ่ม น้ำพริกกะปิ น้ำพริกปลาร้าสับ น้ำพริกตาแดง น้ำพริกนรก แจ่วบอง เป็นต้น ที่จำหน่ายตามตลาดสด ตลาดนัด ศูนย์โอทอป ศูนย์ของฝากทั่วประเทศ พบว่าจากทั้งหมด 1,071 ตัวอย่าง พบว่า ไม่ผ่านมาตรฐาน 164 ตัวอย่าง คิดเป็นร้อยละ 15 ส่วนใหญ่พบปัญหาเรื่องการใช้วัตถุกันเสียเกินปริมาณที่อนุญาต การปนเปื้อนจุลินทรีย์และเชื้อโรคอาหารเป็นพิษ เช่น เชื้อบาซีลัส ซีเรียส และ เชื้อคลอสตริเดียม เพอร์ฟิงเจน

รวมทั้งในกรณีของ ปลาหมึกแห้ง ที่มูลนิธิฯ เคยสุ่มวิเคราะห์ตัวอย่างปลาหมึกแห้ง เมื่อปี 2553 พบการปนเปื้อนโลหะหนักทั้ง 8 ตัวอย่างที่สุ่มทดสอบ ทั้ง แคดเมียม ตะกั่ว และ ปรอท โดยเฉพาะ แคดเมียม ที่พบเกินค่ามาตรฐาน 4 จาก 8 ตัวอย่างที่นำมาทดสอบ

ส่วนในกลุ่ม ขนมปัง ขนมอบ ขนมเค้ก ก็มักมีความเสี่ยงในเรื่องของสารกันบูด ส่วนอาหารจำพวกแหนมเนือง มีความเสี่ยงของเชื้อโรคอาหารเป็นพิษที่อาจปนเปื้อนมาพร้อมผักสดที่ล้างทำความสะอาดไม่ดีพอ เช่นเดียวกับอาหารจำพวกเนื้อสัตว์หรือแปรรูปจากเนื้อสัตว์ หากรับประทานโดยที่อาหารไม่ผ่านการปรุงให้สุก หรือผลิตโดยไม่ได้มาตรฐานก็อาจมีการปนเปื้อนของเชื้อโรคอาหารเป็นพิษได้เช่นกัน

20 ธ.ค. 60 จากกรณีที่แฟนเพจดังอย่าง “YouLike (คลิปเด็ด)” ได้แชร์คลิปจากสมาชิกเฟซบุ๊ก “Tharntong Rodluk” เผยให้เห็นเหตุการณ์หลังเกิดอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ชนท้ายรถแท็กซี่คันหนึ่ง แต่เหตุการณ์กลับชุลมุนหนักซ้ำ โดยมีชายวัยรุ่นคนหนึ่งเกิดอาการโมโห ชกต่อยหญิงสาวจนได้รับบาดเจ็บหนัก โดยระบุข้อความว่า “คนดัง 2018 นักเลงโชว์เก๋า เพื่อนแว๊นชนท้ายรถแท็กซี่ แต่กลับไปต่อยลูกสาวเขาเจ็บหนัก จนต้องขับรถหนี”ตามที่ได้เสนอข่าวไปแล้วนั้น

ล่าสุด นายวัน อยู่บำรุง ได้ไลฟ์เฟซบุ๊ก“วัน อยู่บำรุง“เมื่อวานที่ผ่านมา (19 ธ.ค. 60)  โดย นายวัน กล่าวภายหลังดูคลิปว่า แบบนี้ต้องกระทืบหน้าคนต่อยด้วยซ้ำ  ต่อยหลายครั้ง คลิปชัดเจนมาก พร้อมถามถึงเจ้าหน้าที่ในที่เกิดเหตุว่าทำไมไม่เข้าไปห้าม พร้อมบอกว่าเรื่องอุบัติเหตุ เรื่องรถชนก็ว่ากันไป ส่วนเรื่องทำร้ายร่างกายคนต่อยต้องโดนข้อกฎหมายเต็มๆ โดนทางสังคมเต็มๆ  น้องคนก่อเหตออกนอกบ้านไม่ได้แน่ ต้องยอมรับผิดและบวชถึงจะได้รับการให้อภัย พร้อมสงสารครอบครัวของผู้ก่อเหตุ โดยถามอีกว่า อยากรู้ว่าน้องที่ชนท้ายแท๊กซี่เจ็บเยอะไหม และเป็นยังไงบ้าง

โดยนายวัน ยังกล่าวอีกว่า พอดูคลิปแล้วต้องกระทืบหน้าซ้ำอีก สลบแล้วต้องปลุกขึ้นมาเตะให้สลบอีก ผู้ชายเกินไป เด็กคนนี้ไม่สมควรมีที่ยืนในสังคมถ้าไม่สำนึกผิด แต่ก็นานกว่าสังคมจะให้อภัย 

ขอบคุณ : Tharntong Rodluk , วัน อยู่บำรุง

อ่านข่าวที่เกี่ยวข้อง : จวกยับ! โจ๋เลือดร้อนโดดต่อยผู้หญิง โวยเพื่อนตัวเองถูกเสมอหลังซิ่งมอไซต์ชนแท็กซี่ (ชมคลิป)

“เป็นมนุษย์เป็นได้เพราะใจสูง เหมือนนกยูงมีดีที่แววขน ถ้าใจต่ำเป็นได้แต่เพียงคน ย่อมเสียทีที่ตนได้เกิดมา” ส่วนหนึ่งจากบทกลอน “เป็นมนุษย์หรือเป็นคน” ซึ่งเป็นผลงานการประพันธ์ของ พระธรรมโกศาจารย์ (เงื่อม อินฺทปญฺโญ) หรือที่พุทธศาสนิกชนชาวไทยรู้จักท่านในนาม “พุทธทาสภิกขุ” โดยบทกลอนดังกล่าวได้รับการบรรจุให้เป็น “บทอาขยาน”สำหรับให้เด็กนักเรียนท่องประกอบวิชาภาษาไทยด้วย

ด้วยความที่มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถคิดในสิ่งที่ซับซ้อนในขณะที่สัตว์อื่นๆ ไม่สามารถทำได้ คำว่ามนุษย์จึงมีความหมายประการหนึ่งคือเป็น “สัตว์ประเสริฐ” สามารถรู้ผิดรู้ชอบ รู้อะไรควรไม่ควร สามารถยับยั้งชั่งใจไม่ทำอะไรตามสัญชาตญาณดิบแบบสัตว์อื่นๆ ทำให้เกิดการคิดค้น “หลักศีลธรรม-คุณธรรม-จริยธรรม” เพื่อขัดเกลาความประพฤติของมนุษย์ด้วยกันให้ดีงาม ซึ่ง 1 ในนั้นคือ “ความเมตตากรุณา” ที่ไม่เฉพาะต่อมนุษย์ด้วยกันเท่านั้น แต่ยังเผื่อแผ่ไปถึงสรรพสัตว์อื่นๆ ด้วย

ดังจะเห็นได้จากโลกยุคใหม่ หลายประเทศมีการออกกฎหมาย “ห้ามทารุณกรรมสัตว์” แม้กระทั่ง “การฆ่าสัตว์เพื่อนำมาทำเป็นอาหารก็มีการรณรงค์ให้ใช้วิธีที่สัตว์เจ็บปวดน้อยที่สุด”
เท่าที่จะเป็นไปได้ รวมถึงประเทศไทยเองที่เมื่อ 3 ปีก่อนมีการออก พ.ร.บ.ป้องกันการทารุณกรรมและการจัดสวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ. 2557 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อ 26 ธ.ค. 2557 ซึ่งมีบทลงโทษสูงสุดถึงจำคุกไม่เกิน 2 ปี หรือปรับไม่เกิน4 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ดร.สาธิต ปรัชญาอริยะกุลรักษาการเลขาธิการ สมาคมป้องกันการทารุณสัตว์แห่งประเทศไทย (TSPCA) เขียนบทความ “3 ปี พ.ร.บ. ป้องกันการทารุณกรรมและการจัดสวัสดิภาพสัตว์” เล่าประวัติศาสตร์การส่งเสริม “สิทธิสัตว์” ไว้อย่างน่าสนใจว่า เริ่มต้นขึ้นในปี 2454 ที่ประเทศ อังกฤษ โดยมีการออก พ.ร.บ.ปกป้องสัตว์ พ.ศ. 2454 (Protection of Animals Act 1911) ซึ่งเป็นต้นแบบของกฎหมายคุ้มครองสวัสดิภาพสัตว์ทั่วโลกในเวลาต่อมา

สาระสำคัญของกฎหมายดังกล่าวคือ “คุ้มครองไม่ให้คนทำร้ายสัตว์ด้วยวิธีการต่างๆ รวมทั้งจะต้องรักษาสัตว์เมื่อยามสัตว์นั้นเจ็บป่วย นอกจากนั้นยังควบคุมการขนส่งและจะต้อง
ไม่ทารุณสัตว์” โดยครอบคลุมถึงสัตว์ทุกชนิดที่มนุษย์สามารถใช้งานได้ เช่น ม้า แกะ แพะ หมู สุนัข แมว รวมถึงสัตว์ปีกด้วย จากนั้นการส่งเสริมสิทธิสัตว์ในอังกฤษก็มีความก้าวหน้ามาตามลำดับ

อาทิ มีการออกกฎหมายตามมาหลายฉบับ อาทิ พ.ร.บ.สุขภาพและสวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ.2527 (Animal Health and Welfare Act 1984) และอีกราว 2 ทศวรรษต่อมา ได้ออก พ.ร.บ.สวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ.2549 (Animal Welfare Act 2006) โดยปรับปรุงบทลงโทษและปรับให้ทันยุค เช่น กรณีเจ้าของสัตว์ทำร้ายสัตว์เลี้ยงโดยไม่จำเป็น จะต้องถูกจำคุก เป็นเวลาไม่เกิน 51 สัปดาห์ หรือปรับเงินเป็นจำนวน 20,000 ปอนด์ (ราว 8.6 แสนบาท) หรือทั้งจำทั้งปรับ

อย่างไรก็ตาม..ที่น่าทึ่งคือก่อนหน้าที่อังกฤษจะมีกฎหมายคุ้มครองสัตว์ฉบับแรกเพียงไม่กี่ปี ประเทศไทย (หรือชื่อเดิมคือสยาม) มีการบรรจุความผิดฐานทารุณกรรมสัตว์ไว้ใน กฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.127 (พ.ศ.2451) ซึ่งถือเป็น “ประมวลกฎหมายอาญาเล่มแรกของรัฐไทยตามแบบโลกสมัยใหม่” แล้ว โดยบัญญัติไว้ใน มาตรา 335 (16)ความว่า “ผู้ใดทรมานสัตว์เดียรฉานด้วยความดุร้าย หรือมันฆ่าสัตว์เดียรฉานให้ตายโดยความลำบากโดยมิจำเป็น ท่านว่ามันมีความผิดต้องรวางโทษชั้น 3” (“เดียรฉาน-รวาง” คือคำว่า “เดรัจฉาน-ระวาง” เป็นภาษาสมัยโบราณ)

และใน มาตรา 335 (17) ความว่า “ผู้ใดทำให้ปสุสัตว์ หรือสัตว์พาหนะถึงตายหรือมีบาดเจ็บ เพราะมันขี่ขับหรือบรรทุกสัตว์นั้นจนเหลือขนาดใช้ ท่านว่ามันมีความผิดต้องรวางโทษชั้น 3” (“ปสุสัตว์” คือคำว่า “ปศุสัตว์” เป็นภาษาสมัยโบราณ) ซึ่งใน มาตรา 332 ได้ระบุประเภทโทษของกลุ่มความผิดลหุโทษไว้ว่า โทษชั้น 3
หมายถึงการจำคุกไม่เกิน 10 วัน หรือปรับไม่เกิน50 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

จากนั้นเมื่อได้มีการใช้ ประมวลกฎหมายอาญาฉบับใหม่ (2499) ความผิดฐานทารุณกรรมสัตว์ก็ถูกบรรจุไว้ใน มาตรา 381 การทารุณต่อสัตว์ หรือฆ่าสัตว์โดยให้ได้รับทุกขเวทนาอันไม่จำเป็น และ มาตรา 382 การใช้ให้สัตว์ทำงานจนเกินสมควรหรือใช้ให้ทำงาน อันไม่สมควร เพราะเหตุที่สัตว์นั้นป่วยเจ็บ ชราหรืออ่อนอายุ ความผิดตามมาตราทั้ง 2 คือจำคุกไม่เกิน 1 เดือน หรือปรับไม่เกิน1 พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ต่อมาได้มี พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 22)พ.ศ.2558 ในส่วนโทษปรับหมวดความผิดลหุโทษเป็นไม่เกิน 1 หมื่นบาท

สำหรับนิยาม “การทารุณกรรม” ตาม พ.ร.บ.ป้องกันการทารุณกรรมและการจัดสวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ. 2557 หมายความว่า การกระทำหรืองดเว้นการกระทำใดๆ ที่ทำให้สัตว์ได้รับความทุกข์ทรมานไม่ว่าทางร่างกายหรือจิตใจ ได้รับความเจ็บปวด ความเจ็บป่วย ทุพพลภาพ หรืออาจมีผลทำให้สัตว์นั้นตาย และให้หมายความรวมถึงการใช้สัตว์พิการ สัตว์เจ็บป่วย สัตว์ชราหรือสัตว์ที่กำลังตั้งท้อง เพื่อแสวงหาประโยชน์ ใช้สัตว์ประกอบกามกิจ ใช้สัตว์ทำงานจนเกินสมควรหรือใช้ให้ทำงานอันไม่สมควร เพราะเหตุที่สัตว์นั้นเจ็บป่วย ชราหรืออ่อนอายุ

ดร.สาธิต กล่าวไว้ในบทความว่า หลังจากที่ พ.ร.บ.ป้องกันการทารุณกรรมและการจัดสวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ. 2557 ถูกประกาศในราชกิจจานุเบกษา ก็ปรากฏข่าวคดีคนทำร้ายสัตว์อย่างต่อเนื่อง “โดยในระยะเวลาเกือบ 3 ปีที่ผ่านมา คดีการทารุณกรรมสัตว์โดยไม่มีเหตุอันสมควรกว่า 200 คดีมีคำพิพากษาของศาลแล้วไม่ต่ำกว่า 20 คดี”และมีอีกหลายคดีกำลังเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม หลายคดีสามารถนำตัวผู้กระทำความผิดมารับโทษได้ทันที

ข้างต้นนั้นเป็นบทความในมุมของคนที่ต่อสู้เพื่อสิทธิสัตว์มานานจนวันนี้สมหวังแล้ว ทว่าสำหรับคนอีกกลุ่มหนึ่งยังคงมีคำถามจนปัจจุบัน นั่นคือ“แล้วจะทำอย่างไรกับคนที่เลี้ยงสัตว์อย่างไม่รับผิดชอบ?” ดังจะเห็นได้จากปัญหา “สุนัข-แมวจรจัด” ที่เห็นได้ทั่วไปทุกหัวระแหงของประเทศไทย จำนวนมากมาจากคนที่ไม่อยากเลี้ยงแล้วก็นำไปปล่อยสู่พื้นที่สาธารณะ สร้างความเดือดร้อนต่อบุคคลอื่นๆ ในสังคม เช่น ถ่ายมูลเปรอะเปื้อนส่งกลิ่นตามถนน ทางเท้า รวมถึงลานวัด หรือสุนัขจรจัดไล่กวดคนที่เดิน ขี่จักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ผ่านไปมาจนอาจเกิดอันตรายได้

ทั้งนี้แม้ พ.ร.บ.ป้องกันการทารุณกรรมและการจัดสวัสดิภาพสัตว์ พ.ศ. 2557 จะมีบทบัญญัติใน มาตรา 23 ห้ามมิให้เจ้าของสัตว์ปล่อย ละทิ้ง หรือกระทำการใดๆ ให้สัตว์พ้นจากการดูแลของตนโดยไม่มีเหตุอันสมควร และมีบทกำหนดโทษใน มาตรา 32สำหรับผู้ฝ่าฝืนคือปรับไม่เกิน 4 หมื่นบาท แต่ก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่า “ยังไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ” อย่างในหลายประเทศที่ต้อง “ขึ้นทะเบียน” ทั้งสัตว์เลี้ยงและผู้เลี้ยง บางประเทศถึงขั้นต้อง “เสียภาษี”อีกต่างหาก เช่น เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ ที่มีการเก็บภาษีผู้เลี้ยงสุนัข ทำให้ภาครัฐสามารถบริหารจัดการได้ตั้งแต่แรก

ในเมื่อรัฐบาลโดยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ได้ทำให้คนรักสัตว์สมหวังไปแล้วเมื่อ 3 ปีก่อน วันนี้ในห้วงเวลาไม่ถึง 1 ปีหากยึดตาม Road Map ที่จะต้องมีการเลือกตั้งภายในปี 2561 รบกวน “ขออีกครั้ง” คือช่วย “คืนความสุข” ให้กับประชาชนที่ต้องเผชิญปัญหาสัตว์จรจัดที่ถูกคนไร้ความรับผิดชอบนำมาปล่อยทิ้ง

ด้วยการออกกฎหมาย “จัดระเบียบ” ทั้งผู้เลี้ยงและผู้ประกอบกิจการจำหน่ายสัตว์เลี้ยงทีเถิด!!!

ก่อนที่จะมี กฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ. 127 (พ.ศ. 2451) ที่มีบทบัญญัติความผิดฐานทารุณกรรมสัตว์ ประเทศไทยหรือสยาม ได้ออก พ.ร.บ.สัตว์พาหนะ ร.ศ.119 (พ.ศ.2443) จากนั้นได้มี พ.ร.บ.สัตว์พาหนะ พ.ศ.2482 มาบังคับใช้แทน นอกจากนี้เมื่อประชาคมโลกตื่นตัวเรื่องการอนุรักษ์ธรรมชาติ ประเทศไทยเองก็ได้เริ่มออก พ.ร.บ.สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2503 ซึ่งในเวลานั้นไทยกำลังประสบปัญหาสัตว์ป่าต่างๆ ถูกล่าเพื่อความสนุกสนานของมนุษย์จนแทบสูญพันธุ์ และต่อมาได้มี พ.ร.บ.สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 มาใช้แทนจนปัจจุบัน

19 ธ.ค. 2560 จากกรณีข่าวการฆ่าตัวตายของ จงฮยอน สมาชิกวง SHINee บอยแบนด์ดังจากเกาหลีใต้ เมื่อช่วงเย็นวันที่ 18 ธ.ค. ตามเวลาท้องถิ่น และมีแฟนคลับเสียใจเป็นจำนวนมาก จนมีข่าวตามมาหลังจากนั้นไม่นานว่ามีแฟนคลับชาวไทยรายหนึ่งโพสต์ข้อความว่าขอลาไปอยู่กับไอดอลหนุ่มก่อนจะฆ่าตัวตายตาม ซึ่งมีการแชร์กันในโลกออนไลน์อย่างต่อเนื่องตลอดทั้งวันนั้น

ดร.วัลลภ ปิยะมโนธรรม ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา กล่าวกับทีมข่าว นสพ.แนวหน้า ว่าการฆ่าตัวตายตามบุคคลผู้มีชื่อเสียงในสังคมไม่ใช่เรื่องใหม่ หากย้อนกลับไปก็เคยมีกรณีแบบนี้เกิดขึ้นในต่างประเทศ อย่างไรก็ตามคนที่จะฆ่าตัวตายมักเป็นคนที่มีภาวะซึมเศร้าอยู่ก่อนแล้ว เมื่อมีเหตุการณ์บางอย่างมากระตุ้นก็พร้อมจะลงมือได้ทันที เมื่อประกอบกับสังคมสมัยใหม่ที่ต่างคนต่างอยู่ ผู้คนปฏิสัมพันธ์ผ่านหน้าจอออนไลน์มากกว่าพบเจอตัวตนกันจริงๆ ปัญหาความเศร้าความเหงาจึงรุนแรงขึ้นไปด้วย

ดร.วัลลภ กล่าวต่อไปว่า ในบางสังคมมีปัจจัยเอื้อให้คนมีภาวะซึมเศร้า เหงาและเครียดได้มาก เช่นในประเทศญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ที่สภาพสังคมมีการตีกรอบชีวิตผู้คนไว้อย่างเคร่งครัด ทุกอย่างต้องเป็นระเบียบ และมีการแข่งขันมีความกดดันสูง การทำผิดพลาดแม้เพียงเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่อาจอยู่ต่อไปในสังคมได้ สภาวะแบบนี้ยั่วยุให้คนคิดฆ่าตัวตายได้ง่าย แม้จะมีสื่อบันเทิง มีดารามีนักร้องก็ตาม เพราะกลายเป็นว่าไปเห็นคนดังเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจแทน

“พอไอดอลคนที่เขารักมากๆ เกิดฆ่าตัวตายขึ้นมา เขาก็รู้สึกว่าเขาอยู่ไม่ได้ เพราะเขารู้สึกว่าที่อยู่ได้เพราะมีอารมณ์ร่วมกับไอดอล กับดารานักร้องคนนี้ พอดาราตายเขาก็ตายตาม” ดร.วัลลภ กล่าว

นักจิตวิทยาชื่อดัง ยังกล่าวอีกว่า สำหรับสังคมไทย จุดที่น่าห่วงคือพ่อแม่หรือผู้ใหญ่จำนวนไม่น้อยที่ชอบใช้วิธีออกคำสั่ง หรือใช้คำพูดดุด่าบุตรหลาน เพราะขัดกับธรรมชาติของเด็กและวัยรุ่นนั้นต้องการอิสระทางความคิด เมื่อผู้ใหญ่ยิ่งสั่งยิ่งดุเด็กก็จะรู้สึกต่อต้าน สำหรับตนในฐานะที่เคยช่วยเหลือผู้มีปัญหาทางจิต พบว่าหลายรายมีปมมาจากครอบครัว โดยเฉพาะจากพ่อแม่ที่ใช้คำพูดรุนแรงกับลูก แทนที่จะค่อยๆ คุยกันดีๆ จึงกลายเป็นการซ้ำเติมคนที่สภาพจิตใจกำลังเปราะบางอยู่แล้วให้ทุกข์หนักขึ้นไปอีก

“ถ้าพูดจริงจังบังคับเขาจะยิ่งต่อต้าน คือคำว่าห้าม อย่า ไม่ มันเป็นคำพูดด้านลบ คือต้องสอนไม่ใช่เอาแต่สั่ง” ดร.วัลลภ กล่าวย้ำ

ในวันเดียวกัน นพ.บุญเรือง ไตรเรืองวรวัฒน์ อธิบดีกรมสุขภาพจิต กล่าวถึงเรื่องนี้ว่า สำหรับความกังวลเป็นห่วงแฟนคลับ หวั่นเกิดการฆ่าตัวตายเลียนแบบคนดัง หรือที่เรียกว่า Copycat Suicide ในเมืองไทยนั้น การเลียนแบบจะไม่เกิดขึ้นกับคนที่ไม่มีความคิดฆ่าตัวตายอยู่ก่อน แต่สำหรับคนที่คิดฆ่าตัวตายอยู่แล้ว อาจจะทำให้เห็นช่องทางหรือวิธีการที่จะฆ่าตัวตายมากขึ้น ถ้าบุคคลที่ฆ่าตัวตายมีชื่อเสียงหรือเป็นที่รู้จักในสังคม จะมีผลให้คนมีความคิดที่จะฆ่าตัวตายตามได้

นพ.บุญเรือง กล่าวต่อไปว่า ทั้งนี้ต้องดูความเปราะบางด้านจิตใจ หรือผูกพันกับผู้ตายขนาดไหน ผูกพันมากก็ทำให้หวั่นไหวตามมาก อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ในเมืองไทยกระแสการฆ่าตัวตายเลียนแบบบุคคลมีชื่อเสียงจะยังมีไม่มากนัก ก็ไม่ควรชะล่าใจ ซึ่งเรื่องนี้ต้องระวัง และทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องก็ต้องช่วยกันไม่ให้เกิดขึ้น อย่างสื่อเอง ในการพาดหัวหรือการแจงรายละเอียดการฆ่าตัวตายก็เป็นสิ่งที่ต้องระวัง เพราะหากบรรยายมากเกินไปอาจเกิดผลกระทบได้ แต่ให้เน้นไปที่แนวทางการป้องกัน ดูแล ช่วยเหลือ ผู้ที่เสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายให้มากขึ้น

ข้อความลาตายของแฟนคลับรายหนึ่ง

ที่มา : https://mgronline.com/entertainment/detail/9600000127352

อธิบดีกรมสุขภาพจิต กล่าวอีกว่า พ่อแม่ผู้ปกครองต้องใส่ใจ ซักถาม และทำความเข้าใจ หากพบลูกหลานมีพฤติกรรมเปลี่ยนแปลง เช่น ร้องไห้บ่อย เก็บตัว ไม่พูด เหม่อลอย บางครั้งจะพูดถึงเรื่องฆ่าตัวตาย บ่นไม่อยากมีชีวิต ชีวิตไม่มีคุณค่า เป็นต้น สัญญาณเตือนเหล่านี้ต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษ อย่าคิดว่าเป็นการพูดเล่น เพราะนั่นเท่ากับปล่อยโอกาสการช่วยเหลือให้ลดลง รวมไปถึงต้องดูแลเด็กที่เคยฆ่าตัวตายมาแล้วอย่างใกล้ชิด เพราะมีโอกาสที่จะกลับไปทำซ้ำ และโอกาสที่จะทำสำเร็จก็มีมากเช่นกัน แม้สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ แต่ป้องกันไว้ก่อนดีที่สุด

“สำหรับแฟนคลับก็ขอให้ชื่นชมในความสามารถของบุคคลนั้น การฆ่าตัวตายไม่ใช่ทางออกของปัญหา ขอให้มองสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอุทาหรณ์ มองเป็นบทเรียน ไม่มีใครอยากฆ่าตัวตาย และคงไม่หวังที่จะให้คนอื่นฆ่าตัวตายตาม การฆ่าตัวตายเป็นสิ่งที่ป้องกันได้ ส่วนภาวะซึมเศร้าก็สามารถรักษาให้หายได้เช่นกัน หากเกิดภาวะซึมเศร้า คิดสั้น ทำใจไม่ได้ ให้พูดคุยกับคนใกล้ชิด หรือปรึกษาจิตแพทย์ ซึ่งการปรึกษาจิตแพทย์ไม่จำเป็นว่าต้องป่วย ทุกคนสามารถปรึกษาเพื่อนำมาใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตได้” อธิบดีกรมสุขภาพจิต กล่าว

“จงฮยอน” 1 ในสมาชิกวง SHINee

ด้าน นพ.ณัฐกร จำปาทอง ผอ.รพ.จิตเวชขอนแก่นราชนครินทร์ กล่าวเสริมว่า อัตราการฆ่าตัวตายล่าสุด ของคนไทย    ปี 2559 อยู่ที่ 6.35 ต่อประชากรแสนคน ลดลงจากปี 2558 ที่มีอัตรา 6.47 ต่อประชากรแสนคน โดยช่วงอายุ 35-39 ปี มีอัตราการฆ่าตัวตายสูงสุด จึงขอย้ำว่าปัญหาการฆ่าตัวตายเป็นเรื่องใกล้ตัว เกิดขึ้นได้กับคนทุกเพศทุกวัย ซึ่งทุกคนสามารถช่วยป้องกันและลดปัญหาการฆ่าตัวตายลงได้

“สัญญาณเตือนของการฆ่าตัวตาย เช่น เวลาพูด มีน้ำเสียงวิตกกังวล สีหน้าเศร้าหมอง กินไม่ได้ นอนไม่หลับ พูดเปรยๆ ว่าอยากตาย โดยเฉพาะกลุ่มเสี่ยง เช่น ผู้มีปัญหาโรคซึมเศร้าอยู่เดิม ประสบปัญหาชีวิต ผู้สูงอายุ ผู้ป่วยเรื้อรัง ทั้งนี้ คนรอบข้างสามารถช่วยได้ โดย การใส่ใจ รับฟัง พูดคุยเป็นเพื่อน แม้กระทั่ง การกล่าวคำว่า ขอบคุณ เพื่อให้เขากล้าที่จะบอกความรู้สึกทุกข์ทรมานใจ และกล้าที่จะยอมรับความช่วยเหลือจากสังคมและคนรอบข้าง” ผอ.รพ.จิตเวชขอนแก่นราชนครินทร์ ระบุ

นพ.ณัฐกร กล่าวต่อไปว่า แต่หากไม่ดีขึ้น ให้พยายามติดต่อครอบครัวหรือชุมชนให้ช่วยป้องกันดูแลส่งต่อเข้าสู่ขั้นตอนการรักษาที่เหมาะสมต่อไป โดยสามารถโทรมาปรึกษาได้ที่สายด่วนสุขภาพจิต 1323 หรือสถานพยาบาลใกล้บ้านทุกแห่งทั่วประเทศ ตลอดจน สามารถประเมินภาวะเสี่ยงต่อการทำร้ายตนเอง พร้อมรับแนวทางการช่วยเหลือได้ที่ แอพลิเคชั่น Sabaijai ดาวน์โหลดได้ฟรี ทั้งระบบ android และ ios

“ความจริงเฉลย” ไม่มีแฟนคลับฆ่าตัวตายตามไอดอลเกาหลีแต่อย่างใด

ที่มา : https://mgronline.com/onlinesection/detail/9600000127632

อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมามีรายงานเพิ่มเติมว่า ข่าวแฟนคลับชาวไทยของ จงฮยอน แห่งวง SHINee โพสต์ข้อความทิ้งท้ายก่อนลาตายตามไอดอลชาวเกาหลีดังกล่าวนั้นไม่เป็นความจริง โดยมีผู้สอบถามไปยังผู้ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้น และได้รับคำตอบว่าไม่มีการฆ่าตัวตายแต่อย่างใด แต่ยอมรับว่าผู้แต่งเรื่องนี้ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ทั้งนี้ผู้ที่ให้ข่าวได้ขอร้องชาวเน็ตว่าอย่าได้ต่อว่าหรือประณามเจ้าของเรื่องนี้เลย