คงไม่เป็นการกล่าวเกินจริง หากจะบอกว่าโครงการ “ก้าวคนละก้าว เพื่อ 11 โรงพยาบาลทั่วประเทศ” จากการริเริ่มของนักร้องนักดนตรีคนดัง “ตูน บอดี้สแลม” อาทิวราห์ คงมาลัย ได้กลายเป็น “ปรากฏการณ์แห่งชาติ” ไปแล้ว เพราะนับตั้งแต่ “ก้าวแรก” ของการออกวิ่งจาก อ.เบตง จ.ยะลา เมื่อเช้าตรู่ของวันที่ 1 พ.ย. 2560 ตลอดทางมีประชาชนมารอถ่ายรูปและบริจาคเงินอย่างล้นหลาม ยังไม่นับบรรดา “กองหนุน” ที่เป็นคนดังในแวดวงต่างๆ ซึ่งร่วม “วิ่งเก็บตก” ในจุดที่นักร้องคนดังไม่ได้วิ่งผ่าน เพื่อระดมทุนสมทบโครงการอีกแรงหนึ่ง

ตลอดระยะเวลากว่า 1 เดือนเศษที่ตูน บอดี้สแลม ออกวิ่ง นอกจากทีมงานในโครงการ รวมถึงแฟนสาว “ก้อย รัชวิน” แล้ว ยังปรากฏภาพของหญิงสาวอีกผู้หนึ่งที่รวมขบวนวิ่งในครั้งนี้ด้วย ซึ่งโลกออนไลน์รู้จักเธอในนาม “หมอเมย์” ผู้รับหน้าที่วางแผนการวิ่งในแต่ละวัน รวมถึงดูแลด้านกายภาพให้กับนักร้องคนดัง โดยหมอเมย์นั้น ชื่อจริงคือ พญ.สมิตดา สังขะโพธิ์ ผู้เชี่ยวชาญสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟู โรงพยาบาลพระรามเก้า ที่งานหลักคือการดูแลผู้ป่วยโรคกระดูกและกล้ามเนื้อ แต่อีกมุมหนึ่งของชีวิตก็ “รักในการวิ่ง” ด้วยเช่นกัน

หมอเมย์ ออกกำลังกายด้วยการวิ่งมาแต่ไหนแต่ไร หากแต่เดิมนั้นเป็นการวิ่งทั่วๆ ไป ระยะทางเฉลี่ยอยู่ที่ 10 กิโลเมตร กระทั่งวันหนึ่งได้ไปพบกับเพื่อนฝูงที่ชอบการวิ่งเหมือนกัน หากแต่พวกเขาเหล่านั้นสามารถวิ่งได้ระดับ “มาราธอน” (Marathon) ซึ่งเป็นการวิ่งระยะทาง 42.195 กิโลเมตร หรือบางคนก็สามารถวิ่งทำระยะทางได้ไกลกว่านั้น จึงเกิด “แรงบันดาลใจ” เริ่มฝึกซ้อมเพื่อที่จะวิ่งในระดับดังกล่าวให้ได้บ้าง และเริ่มลงวิ่งมาราธอนในรายการต่างๆ ตั้งแต่ปี 2557 เป็นต้นมา

นอกจากจะออกวิ่งเองอย่างสม่ำเสมอจนมีสุขภาพดีแล้ว พญ.สมิตดา ยังเป็นแอดมินเพจ“Goodhealth สุขภาพดีอย่างมีกึ๋น” คอยให้ความรู้ด้านการวิ่งและการดูแลสุขภาพอย่างเข้าใจง่ายอีกด้วย ซึ่งการวิ่งและการออกกำลังกายอย่างจริงจังนี้เอง ยังเป็นประโยชน์ต่องานหลัก เพราะได้นำความรู้ที่เรียนมาทำความเข้าใจกับร่างกายจริงๆ ทำให้การวินิจฉัยอาการบาดเจ็บกระดูกและกล้ามเนื้อแม่นยำตรงจุดมากขึ้น

อนึ่ง..ในช่วงแรกๆ ที่ตูน บอดี้สแลม ออกวิ่งในโครงการก้าวคนละก้าวฯ โดยมี หมอเมย์ เป็นทีมแพทย์ประจำ เกิดมีกระแสข่าวว่า “หมอเมย์ลาออกจาก รพ.พระรามเก้า” เพื่อมาร่วมภารกิจใหญ่ครั้งนี้ของตูน บอดี้สแลม อย่างเต็มตัว หลังไม่ได้รับอนุญาตให้ลางานจากต้นสังกัด เรียกเสียงฮืฮอาและชื่นชมในความ “ใจถึง” ของแพทย์หญิงท่านนี้จากชาวเน็ตไทยอย่างมาก

กระทั่งเมื่อ 15 พ.ย. 2560 ทีมงานโครงการก้าวคนละก้าวฯ ได้ชี้แจงว่าเรื่องดังกล่าว “ไม่เป็นความจริง” พญ.สมิตดา ไม่ได้ลาออกจากงานหลักแต่อย่างใด เพียงแต่เป็นการลางานเป็นช่วงๆ และ รพ.พระรามเก้า ก็เป็น 1 ในผู้สนับสนุนกิจกรรมครั้งนี้ด้วย ทั้งนี้ทีมแพทย์ที่ดูแลนักร้องคนดังตลอดเส้นทางวิ่งจาก อ.เบตง จ.ยะลา จนถึง อ.แม่สาย จ.เชียงราย รวมระยะทาง 2,191 กิโลเมตร มีการสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปตามความเหมาะสม

หมายเหตุ : การวิ่งมาราธอน (Marathon) มาจากตำนานของ Pheidippides วีรบุรุษชาวกรีกเมื่อ 490 ปีก่อนคริสตกาล ผู้ทำหน้าที่พลนำสาร วิ่งจาก “ทุ่งมาราธอน” สนามรบระหว่างกองทัพเอเธนส์กับเปอร์เซีย เพื่อไปแจ้งข่าวแก่ชาวเอเธนส์ว่ากองทัพเปอร์เซียได้พ่ายแพ้ถอยทัพไปแล้วก่อนจะเสียชีวิต ขณะที่บางตำนานเชื่อว่า Pheidippides น่าจะวิ่งในระยะทางไกลกว่านั้น ทั้งการวิ่งจากเอเธนส์ไปขอกำลังสนับสนุนจากสปาร์ตา และยังวิ่งอย่างต่อเนื่องเพื่อแจ้งข่าวสารต่างๆ ตลอดช่วงสงครามโดยแทบไม่ได้พักผ่อน ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อทราบว่าชาวกรีกรบชนะเปอร์เซียแล้ว

จากการที่ทำหน้าที่จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ทำให้การวิ่งมาราธอนกลายเป็น “ประเพณี” ของการแข่งขัน “กีฬาโอลิมปิก” (Olympics) ที่เริ่มจัดตั้งแต่ปี 2439 เพื่อระลึกถึงวีรกรรมของวีรบุรุษคนดังกล่าว โดยครั้งนั้นวิ่งด้วยระยะทาง 40 กิโลเมตร ตามตำนานดั้งเดิม แต่ต่อมาในปี 2451 ที่อังกฤษเป็นเจ้าภาพ มีการขยายระยะทางเป็น 42.195 กิโลเมตร ซึ่งเป็นระยะทางระหว่างพระราชวังวินเซอร์ถึงสนามกีฬา White City Stadium และได้ถือเอาระยะทางนี้เป็นมาตรฐานการจัดการแข่งขันวิ่งมาราธอนทั้งในโอลิมปิกและรายการอื่นๆ ทั่วโลก มาจนถึงปัจจุบัน

ขอบคุณภาพ : Samitada May Sungkapo

6 ธ.ค.60 พ.ต.ท.วัชรพันธ์ ศิริพากย์ รอง ผกก.2 บก.ปอท. กล่าวกับผู้สื่อข่าว “แนวหน้าออนไลน์” กรณีมิจฉาชีพทำการเจาะระบบ หรือ Hack เข้าบัญชีผู้ใช้งาน Facebook ของผู้อื่น ก่อนนำบัญชีนั้นไปก่อเหตุอาชญากรรม เช่น หลอกให้เหยื่อโอนเงินมาให้ ตามที่เป็นข่าวผ่านสื่อต่างๆ เป็นระยะว่า เรื่องนี้ต้องแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกคือการ Hack เข้าไปใช้บัญชีของเหยื่อได้จริง กรณีแบบนี้มีสาเหตุหลายประการ

อาทิ ผู้ใช้งาน Facebook หลายรายมักสมัครบัญชีจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ หรือ E-Mail ไว้สำหรับนำไปสมัครบัญชี Facebook อีกทอดหนึ่งแล้วไม่เคยเปิดเข้าไปดู E-Mail นั้นอีกเลย ทำให้เมื่อผู้ให้บริการ E-Mail ทำการ Update ระบบให้เป็นปัจจุบัน รวมถึงมาตรการรักษาความปลอดภัย ผู้ใช้บริการที่ไม่เคยเข้าไปใช้งานเลยก็จะไม่ได้ทำการ Update ดังกล่าว ดังจะเห็นได้ว่าปัจจุบันผู้ให้บริการ E-Mail ทุกเจ้า หรือแม้แต่ Facebook เองจะมีวิธีการให้ผู้ใช้งานยืนยันตัวตนหลายชั้น เพราะจะมีความปลอดภัยมากกว่าการตั้งรหัสผ่าน หรือ Password เพียงอย่างเดียว

พ.ต.ท.วัชรพันธ์ กล่าวต่อไปว่า นอกจากนี้ยังมีวิธีการฝังโปรแกรมที่ไม่พึงประสงค์ หรือ Malware ไว้กับ File ต่างๆ ซึ่งเมื่อผู้ใช้งานอินเตอร์เน็ตไปดาวน์โหลดมาลงในคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์สื่อสารของตน มิจฉาชีพที่เป็นเจ้าของ Malware นั้นก็จะสามารถล่วงรู้ข้อมูลการใช้งานอุปกรณ์นั้นได้ รวมถึงบัญชีและรหัสผ่านด้วยก่อนนำไปใช้งานในทางไม่ดีต่อไป ทั้งนี้ พบว่า File ประเภทสิ่งของ หรือ Item ในเกมออนไลน์ กับ File ที่เป็นคลิปลามก เป็น File ที่มิจฉาชีพนิยมฝัง Malware ไว้มากที่สุด เพราะเข้าถึงผู้คนได้กว้างขวางกว่า File ประเภทอื่นๆ

รวมถึงยังมีวิธีที่เรียกว่า Phishing หมายถึงการที่มิจฉาชีพทำหน้าเว็บไซต์ปลอมขึ้นมา เช่น ทำเลียนแบบให้เหมือนหน้าเว็บไซต์ของธนาคาร แต่ถ้าสังเกตให้ดี ชื่อที่อยู่ของเว็บไซต์ หรือ URL จะแตกต่างจากเว็บไซต์จริงของธนาคารนั้นๆ ซึ่งหากไม่ระมัดระวัง เผลอใส่ข้อมูลบัญชีและรหัสผ่านเข้าไปในเว็บไซต์ปลอมดังกล่าว มิจฉาชีพก็จะล่วงรู้และนำข้อมูลนั้นไปทำธุรกรรมทางการเงินได้

อย่างไรก็ตาม พ.ต.ท.วัชรพันธ์ ยังกล่าวด้วยว่า แต่มีอีกส่วนหนึ่งไม่ใช่การ Hack จริงๆ หากเป็นเพียงการสร้างบัญชี Facebook ปลอมขึ้นมาโดยใช้รูปของผู้อื่น ก่อนที่มิจฉาชีพจะนำบัญชีปลอมนั้นไปหลอกยืมเงินจากเพื่อนฝูงญาติพี่น้องของคนที่อยู่ในรูป โดยเฉพาะการใช้งาน Facebook บนโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอการส่งข้อความ หรือ Inbox จะแยกจากหน้าหลัก หรือ Wall จุดนี้หากผู้ใช้งาน Facebook ตั้งค่าการแสดงรายชื่อเพื่อนเปิดไว้เป็น “สาธารณะ” มิจฉาชีพก็สามารถมองเห็นและเข้าไปนำรูปมาใช้สวมรอยได้

“การทำธุรกรรมทางการเงิน สิ่งที่คนร้ายทำไม่ได้แน่ๆ คือการ Video Call (การสนทนาผ่านโทรศัพท์มือถือแบบเห็นหน้าคู่สนทนา) สมมติญาติพี่น้องเดือดร้อนมายืมเงิน เราก็ Video Call ไปถามไถ่ จะได้รู้ว่าเขามีความจำเป็นอย่างนั้นจริงไหม หรือการทำธุรกรรมกับบริษัทต่างๆ หากมีการเปลี่ยนบัญชีให้ระลึกว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น ก็ให้ Video Call ไปถามเขาหน่อย อย่างการสั่งซื้อสินค้ากับบริษัทต่างชาติแล้วใช้ E-Mail ยืนยัน เขาต้องให้ Skype คู่กันอยู่แล้ว ส่วนการโทรศัพท์อาจจะมีความเสี่ยงบ้าง หากไม่ใช่ญาติพี่น้องที่คุยกันเป็นประจำ” พ.ต.ท.วัชรพันธ์ กล่าว

nn…เก็บตกควันหลงหลัง ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ อดีตรมว.ต่างประเทศ และอดีตเลขาธิการอาเซียน จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 ด้วยอาการช็อกจนหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ทั้งในประเทศและนานาชาติต่างร่วมไว้อาลัยอย่างมากมาย…แต่มีเรื่องราวดีๆ ที่ “ทยา ทีปสุวรรณ” อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร และ ผู้บริหารโรงเรียนนานาชาติรักบี้ โพสต์บนเฟซบุ๊คส่วนตัว Taya Teepsuwan พร้อมโพสต์ภาพถ่ายคู่กับ ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ และมีข้อความว่าเป็นประโยคสุดท้าย ที่ ดร.สุรินทร์ กล่าวกับตนเองไม่กี่วัน ก่อนที่จะถึงแก่อนิจกรรม ที่ได้กำชับให้มุ่งมั่นสร้างความเท่าเทียมทางการศึกษาให้กับเด็กไทยว่า ประโยคสุดท้ายที่คุยกับดร.สุรินทร์เมื่อไม่กี่วันก่อน ท่านบอกว่า“อีฟ..เมื่อเรามุ่งมั่นทำโรงเรียนที่ดีที่สุดแล้ว อย่าลืมเด็กด้อยโอกาสนะ เราต้องทำให้โรงเรียนนานาชาติรักบี้เป็นส่วนหนึ่งในการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาไทย” อีกทั้งยังบอกว่า “ถึงแม้โรงเรียนเรา จะไม่มีท่านเป็นเสาหลักแล้ว แต่ขอสัญญาว่าจะสานต่อปณิธานของท่านต่อไปอย่างแน่นอนค่ะ ขอบคุณสำหรับคำสอน คำแนะนำ วิสัยทัศน์ ความเมตตา และความเป็นกันเองที่มีให้ครอบครัวเราเสมอมาค่ะ”…และได้ฝากทิ้งท้ายด้วยว่า “วันนี้มากราบลาท่านเป็นครั้งสุดท้าย ที่บ้านท่าอิฐ หลับให้สบายนะคะ ความดีที่ท่านสร้างไว้มากมายให้ประเทศชาติ จะอยู่ในความทรงจำของชาวไทยตลอดไป…สุรินทร์ พิศสุวรรณ”…เป็นการจากไปอย่างกะทันหันแต่ได้ทำคุณความดีฝากไว้กับแผ่นดินตลอดไป…nn

” นิยาม “เศรษฐกิจนอกระบบ” โดย องค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD) หมายถึงกิจการที่แม้ไม่ผิดกฎหมายแต่ก็ไม่อยู่ในระบบภาษีส่วน องค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) หมายถึงกิจการที่แรงงานไม่มีสวัสดิการคุ้มครอง (จากเอกสาร “เศรษฐกิจนอกระบบ: อะไร อย่างไร ทำไม” โดย ผศ.ดร.ธานี ชัยวัฒน์ อาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) ขณะที่ กรมสรรพากร ระบุว่า ในปี 2558 มีผู้ยื่นแบบเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาทั้งสิ้น 10,698,542 คน ชี้ให้เห็นว่า คนไทยอยู่ในภาคเศรษฐกิจนอกระบบเสียเป็นส่วนใหญ่ “

“เศรษฐกิจ-ปากท้อง” ต้องบอกว่าเป็นเรื่องที่ “แตะทีไรก็เจ็บ” สำหรับรัฐบาลโดยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) อันมี “บิ๊กตู่” พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ควบทั้งตำแหน่งหัวหน้า คสช. และนายกรัฐมนตรี เห็นได้จาก “สารพัดโพลล์” ไม่ว่าสำนักใดๆ ในรอบ 3 ปีเศษที่ผ่านมา แม้เรื่องอื่นๆ ส่วนใหญ่ “นายกฯ ลุงตู่” จะสอบผ่าน เว้นก็แต่เรื่องเศรษฐกิจเท่านั้นที่ประชาชนต่าง “ส่ายหัว” โดยเฉพาะบรรดาคนชนชั้นระดับกลาง-ล่าง ลงไปถึงรากหญ้าทั้งหลาย

ดังตัวอย่างไม่นานนี้ ผลสำรวจหัวข้อ “ช็อปช่วยชาติ” ที่จัดทำโดย “นิด้าโพลล์” ศูนย์สำรวจความคิดเห็น สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ สำรวจกลุ่มตัวอย่าง 1,250 คน ระหว่างวันที่ 20-21 พ.ย. 2560 และมีการให้เปรียบเทียบเศรษฐกิจระหว่างปี 2560 กับปี 2559 พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ ร้อยละ 28.40 ระบุว่า เศรษฐกิจในปี 2560 ไม่ได้ดีกว่าเดิมเลยรองลงมา ร้อยละ 24.96 มองว่าค่อนข้างดีขึ้นกว่าเดิม อันดับ 3 แย่กว่าเดิมร้อยละ 19.68 อันดับ 4 ไม่ค่อยดีขึ้น ร้อยละ 19.36 อันดับ 5 ไม่ต่างจากเดิม ร้อยละ 4.32 และอันดับ 6 ดีขึ้นกว่าเดิมมาก ร้อยละ 1.76

ถึงกระนั้น การจะบอกว่ารัฐบาล คสช.ไม่พยายามแก้ปัญหาเศรษฐกิจเลยก็คงไม่ใช่ ในทางกลับกันมีการออกสารพัดมาตรการมาเสียด้วย อาทิ เร่งโครงการ “เขตเศรษฐกิจพิเศษ” เพื่อหวังเม็ดเงินลงทุนจากต่างแดน หรือนโยบาย “ช็อปช่วยชาติ” กระตุ้นกำลังซื้อด้วยการลดหย่อนภาษี รวมถึงการ “เรียกคนจนมารายงานตัว” จนได้ยอดจำนวน 11 ล้านคน เพื่อแจก “บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ” ใส่เงินช่วยค่าครองชีพบางส่วนเข้าไป และยังอาจมีโครงการอื่นๆ ในอนาคต เช่น “ซิมคนจน” แจกซิมอินเตอร์เนตพร้อมมือถือสมาร์ทโฟน เพื่อเพิ่มโอกาสค้นหาความรู้บนโลกออนไลน์

คำถามคือ..ในขณะที่มุมหนึ่ง รองนายกรัฐมนตรี สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ ในฐานะ “กุนซือเอกด้านเศรษฐกิจ” ของรัฐบาล คสช. กล้าประกาศในงานสัมมนา “ไทยแลนด์ 2018 จุดเปลี่ยนและความท้าทาย”อย่างมั่นใจว่า “รัฐบาลตั้งเป้าหมายจะแก้ปัญหาคนจนให้หายจนให้ได้ภายในปี 2561” พร้อมๆ กับการพยากรณ์ของ “สภาพัฒน์” สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ที่บอกว่า “ปี 2561 ผลิตภัณฑ์มวลรวม (GDP) ของประเทศจะโตราว 4 เปอร์เซ็นต์” แต่อีกมุมหนึ่ง เหตุใด “คนเดินดินหาเช้ากินค่ำ” จึงไม่รู้สึกเช่นเดียวกันกับรัฐบาล?

หรือแท้จริงแล้ว “ทีมเศรษฐกิจ” ของรัฐบาล คสช. กำลัง “หลงทาง” ดังการตั้งข้อสังเกตของอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง สมัยรัฐบาลพรรค
เพื่อไทย (พท.) ธีระชัย ภูวนาถนรานุบาล เขียนบทความ “เศรษฐกิจรัฐบาล คสช. : 3 ปีแห่ง 1 ‘มุ่ง’ กับ 2 ‘ไม่’ ซึ่งเป็นอันตรายต่อประเทศ!” ลงในเฟซบุ๊คส่วนตัว “Thirachai Phuvanatnaranubala” โดยความตอนหนึ่งอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นว่า

เศรษฐกิจไทยเดิมทีก็มี “ปัญหาเชิง โครงสร้าง” อยู่แล้ว กล่าวคือ “GDP นั้นประกอบด้วยกิจกรรมระหว่างบุคคลเป็นห่วงเส้นด้ายเล็กๆนับล้านๆ ห่วงโซ่ในแต่ละวัน” ถักทอเป็นผ้าผืนใหญ่คือเศรษฐกิจของประเทศ “แต่เมื่อรวมกันเป็น GDP ของประเทศแล้ว จะพบว่าสัดส่วนรายได้กระจายลงไปห่วงด้ายคนระดับล่างน้อยกว่าระดับบน” เรื่องนี้ต้องยอมรับว่าโครงสร้างเศรษฐกิจไทยมีปัญหามานานหลายรัฐบาล เพียงแต่ “สมัยก่อนคนจนพออยู่ได้ เพราะ GDP ขยายร้อยละ 5-6 ต่อปี” แต่พอเศรษฐกิจโลกกดดันให้ GDP ไทยหล่นลงมาเหลือร้อยละ 3 ทำให้คนจนอยู่ลำบาก

แล้วสารพัดโครงการที่ออกมา “ช่วยไม่ได้เลยหรือ?” เรื่องนี้อดีตขุนคลัง ธีระชัย ระบุว่า “รัฐบาล คสช. ขาดกลยุทธ์” ที่ทำให้ห่วงเส้นด้ายรากหญ้ากลับมาเชื่อมต่อถึงกัน แต่กลับบริหารตามตำราเศรษฐกิจตะวันตกที่เน้นขับเคลื่อน GDP ด้านบนจากกลุ่มทุนขนาดใหญ่และนักลงทุนต่างชาติ” จึงไม่มีโครงการที่ขับเคลื่อน GDP ด้านล่าง นอกจากนี้โครงการต่างๆ ที่ออกมาก็เกิดปัญหา เช่น บัตรสวัสดิการแห่งรัฐที่ไม่ได้เปิดให้พ่อค้าเท้าเปล่าข้างถนนเข้ามาร่วมได้รับประโยชน์ หรือช็อปช่วยชาติก็เป็นเพียงการช่วยคนรายได้สูงประหยัดเงินผ่านการลดหย่อนภาษี

ยังไม่นับนโยบายที่อาจเข้าข่าย “เอื้อคนรวยช่วยนายทุน” เช่นแนวคิด “ประชารัฐ” ที่อาศัยนายทุนระดับชาติเป็นผู้ขับเคลื่อน ซึ่งผู้ขับเคลื่อนย่อมจะต้องการแบ่งผลประโยชน์ หรือการจัดตั้ง “EEC” ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก โดยใช้กลไกพิเศษ “มาตรา 44” เร่งรัดขั้นตอนการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) ให้เร็วกว่าปกติ ทั้งที่ยืนยันเสมอมาว่า อุตสาหกรรมใน EEC จะเป็นอุตสาหกรรมปลอดมลพิษ เป็นต้น นอกจากนี้ รัฐบาลก่อนหน้า คสช. เคยมีนโยบาย “แทรกแซงราคาผลผลิตทางการเกษตร” ทำให้ห่วงโซ่รากหญ้ายังพอไปได้ แต่รัฐบาล คสช. ไม่มี

เรื่องนี้สอดคล้องกับที่ ผศ.ดร.สามชาย ศรีสันต์ อาจารย์ประจำวิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์กล่าวในเวทีเสวนาภาควิชาการ “ประชารัฐคืออะไร เพื่อคนไทยหรือเพื่อนายทุน?” ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ท่าพระจันทร์) ตั้งข้อสังเกตว่า การนำภาคธุรกิจเอกชนขนาดใหญ่เข้ามาช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจของชาวบ้าน พร้อมๆ กับการส่งเงินลงไปในนามบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ คำถามคือ “สุดท้ายแล้วเงินจะไปอยู่ที่ไหน?” และชี้ว่า ภาครัฐควรส่งเสริม “วิสาหกิจชุมชน” ที่เป็นกิจการของชาวบ้านอย่างแท้จริงจะดีกว่าหรือไม่?

หรือจะเป็นการแถลงรายงานทิศทางเศรษฐกิจไทยปี 2561 โดย ผศ.ดร.อนุสรณ์ ธรรมใจ คณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ในงานสัมมนาประจำปีคณะเศรษฐศาสตร์ ครั้งที่ 11 “แนวโน้มเศรษฐกิจและทิศทางการลงทุน ปี 2561 : อนาคตประเทศไทย เปลี่ยนผ่านสู่ประชาธิปไตย” ณ ม.รังสิต (เมืองเอก) จ.ปทุมธานี ว่า แม้อัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจไทยในปี 2561 น่าจะอยู่ที่ร้อยละ 4.1-4.7 และอัตราการส่งออกขยายตัวร้อยละ 6-8 แต่ยังมีลักษณะเป็น “การเติบโตที่กระจุกตัว” ในโครงสร้างเศรษฐกิจส่วนบน

อาทิ การผลิตสินค้าเพื่อส่งออกของบรรษัทข้ามชาติที่ใช้เทคโนโลยีและทุนเข้มข้น เช่น อิเล็กทรอนิกส์ ยานยนต์ เคมีภัณฑ์ นอกจากนี้แม้ภาคธุรกิจขนาดใหญ่จะฟื้นตัว แต่ยังไม่กระจายตัวมาถึง “SMEs” ผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ขณะที่ “ภาคเกษตร” ในปี 2561 คาดว่าผลผลิตสำคัญของไทยจะปรับตัวลดลงหลายชนิด ด้วยสาเหตุจากปริมาณผลผลิตในตลาดโลกเพิ่มสูงขึ้น

ที่น่าสนใจคือ ความเห็นของหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ (ปชป.) และอดีตนายกรัฐมนตรี อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ที่กล่าวในงานเดียวกัน เพราะแม้ ปชป. จะเป็น “คู่แข่ง” กับ พท. เสมอมา แต่เรื่องปัญหาเศรษฐกิจเวลานี้ อภิสิทธิ์ มีมุมมองคล้ายกับอดีตขุนคลัง ธีระชัย นั่นคือ “บัตรสวัสดิการแห่งรัฐไม่สามารถใช้ซื้อสินค้าในตลาดของชุมชน” ชาวบ้าน
ต้องเดินทางไกลจากบ้านไปซื้อของกับร้านธงฟ้าประชารัฐที่มีจำนวนน้อย กลายเป็นว่า “เม็ดเงินไม่กระจายหมุนเวียน” แต่ไป “ผูกขาด” อยู่ที่ร้านค้าเพียงไม่กี่แห่ง

เช่นเดียวกับปัญหาของภาคเกษตร อดีตนายกฯ อภิสิทธิ์ ก็กล่าวในทางคล้ายกันว่า จริงอยู่ตนย้ำเสมอ “จำนำข้าวเป็นนโยบายที่ไม่เหมาะสม” สมควรยกเลิก แต่ขณะเดียวกัน “การที่ไม่มีนโยบายอื่นๆ มาทดแทน กำลังซื้อของภาคเกษตรจึงหายไป” เช่น ชาวนาเคยมีรายได้จากข้าวเฉลี่ย 1 หมื่นบาทต่อตัน วันนี้เหลือเพียง 5-7 พันบาทต่อตัน หรือชาวสวนยางเคยมีรายได้จากยางพาราเกือบ 100 บาทต่อกิโลกรัม วันนี้เหลือเพียง 30-40 บาทต่อกิโลกรัม

รวมถึงการ “ขจัดทุกอย่างออกจากทางเท้า” ตามนโยบายของ กรุงเทพมหานคร (กทม.) ยกเลิกจุดผ่อนผันหาบเร่แผงลอยจำนวนมาก อดีตนายกฯ อภิสิทธิ์ ก็มองว่า เรื่องนี้ส่งผลกระทบ 2 ประการ คือ 1.ผู้ขายสูญเสียรายได้ ซึ่งเรื่องนี้ทราบกันดีอยู่แล้ว กับ 2.แหล่งอาหารราคาถูกหายไป ส่งผลกระทบต่อผู้คนที่ทำงานใน กทม. จำนวนมากที่ฝากท้องไว้กับร้านค้าเหล่านี้ ทั้งที่ “การจัดระเบียบสามารถทำได้หลายวิธี” ไม่จำเป็นต้องห้ามขายอย่างเดียวเสมอไป

อนึ่ง..รายงาน “แรงงานนอกระบบ พ.ศ. 2559” จัดทำโดย สำนักงานสถิติแห่งชาติ พบว่า ในปี 2559 มีคนไทยที่มีงานทำทั้งสิ้น 38,263,172 คนในจำนวนนี้เป็น “แรงงานในระบบ” หรือบรรดามนุษย์เงินเดือนทั้งหน่วยงานรัฐและบริษัทเอกชนต่างๆ เพียง 16,946,421 คน แต่เป็น “แรงงานนอกระบบ”อาทิ ผู้ค้าหาบเร่แผงลอย ผู้ประกอบการร้านค้าเล็กๆ อาชีพอิสระอย่างแท็กซี่-มอเตอร์ไซค์รับจ้าง เกษตรกร ฯลฯ มากถึง 21,316,750 คน ซึ่งหากยึดข้อมูลนี้ก็อาจไม่ต้องแปลกใจว่าเหตุใด “คนส่วนใหญ่” จึงไม่ “อิน” กับตัวเลข GDP ที่ภาครัฐภูมิใจ และหลายฝ่ายก็เห็นตรงกันว่า

ทีมเศรษฐกิจ คสช. ต้อง “ปรับนโยบาย” เพื่อให้เม็ดเงินลงไปถึง “เศรษฐกิจฐานราก”อย่างแท้จริง!!!