17 พ.ย.60 ผู้สื่อข่าวรายงานว่าพบร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ  ชื่อว่า “ร้านก๋วยเตี๋ยวชาวนา” มาออกบูธจำหน่าย ในงาน Hip Weekend Market  ที่บริเวณลานอเนกประสงค์ ห้างโรบินสันสุรินทร์  มีนางสาวสุดารัตน์ ชาวนา อายุ 36 ปี เป็นเจ้าของ“ร้านก๋วยเตี๋ยวชาวนา” เสริฟ์ด้วยชามตาไก่ สุดวินเทจ หลากหลาย เมนู ไม่ว่าจะเป็น น้ำตก หมูสด น้ำใส หมูเปื่อย เกาเหลา ข้าวเปล่า รสเด็ด อิ่มกันพุงกาง กำไรสุดปังเดือนละกว่า 50,000 บาท

จากวิถีชีวิตลูกชาวนา บ้านนอก ที่ต้องดิ้นรน ต่อสู้ชีวิต เพื่อความอยู่รอด หลังสามีเพิ่งเสียชีวิต ทิ้งภาระลุกน้องให้เลี้ยงดูเพียงลำพัง หลังฤดูกาลเก็บเกี่ยวข้าว นาปีเสร็จสิ้น นางสาวสุดารัตน์ ชาวนา พร้อมด้วย แม่ น้องสาว และลูกสาว วัยเพียง 1 ขวบ ได้เช่าบ้านหลักเล็กๆ เปิด “ร้านก๋วยเตี๋ยวชาวนา” ตั้งอยู่ริมถนนสายสุรินทร์-ศีขรภูมิ ตรงข้าม โฮมโปรสุรินทร์ หากวันไหนมีงาน Hip Weekend Market ก็จะปิดร้านหลัก มาเปิดบูธขายก๋วยเตี๋ยว ขายดิบขายดีกว่าวันละ 60 ชาม ยอดขายสูงสุดวันละ 10,000 บาท หักต้นทุน ก็พอจะเหลือกำไรวันละ 4,000 -5,000 บาท

นางสาวสุดารัตน์ ชาวนา อายุ 36 ปี เจ้าของร้าน “ร้านก๋วยเตี๋ยวชาวนา” กล่าวว่า ปกติขายอยู่ ตรงข้ามโฮมโปร ถนนสุรินทร์-ศีขรภูมิ ที่ตั้งชื่อ “ร้านก๋วยเตี๋ยวชาวนา” เพราะเป็นลูกชาวนา 100% และพ่อนามสกุล “ ชาวนา” ด้วย ไปจ่ายตลาดเองทุกวัน ราคาเริ่มต้น ธรรมดา 35 บาท พิเศษ 40 บาท ยอดขายดี ประมาณวันละ 50-60 ชาม มีรายได้ประมาณ 6,000-10,000 บาท ต่อวัน หักลบต้นทุนก็จะเหลือกำไรประมาณเดือนละ 50,000 บาท

36 ปีที่ทั่วโลกเริ่มรณรงค์ยุติความรุนแรงต่อสตรีอย่างจริงจัง นับตั้งแต่ปี พ.ศ.2524ณ เวลานี้เราเดินทางมาถึงจุดไหนแล้ว?

ข่าวดี คือ จำนวนประเทศที่มีกฎหมายคุ้มครองผู้ถูกกระทำความรุนแรงในครอบครัวพุ่งสูงขึ้น จากเดิมมีเพียง 7 ประเทศจากทั้งหมด 173 ประเทศทั่วโลก เพิ่มเป็น 127 ประเทศภายในระยะเวลา 25 ปี [1]

อย่างไรก็ตาม “กฎหมายคุ้มครอง” ไม่ใช่สิ่งที่สามารถขจัดความรุนแรงที่เกิดขึ้นต่อผู้หญิงได้ทั้งหมด

บทความนี้จะตีแผ่แรงสั่นสะเทือนของปัญหาความรุนแรงต่อเพศหญิง ที่ส่งผลกระทบต่อทุกมิติในระดับโลกแบบที่คาดไม่ถึง (และแน่นอนมันส่งผลกระทบถึง…คุณผู้อ่าน…ด้วยเช่นกัน) ซึ่งเราทุกคนในฐานะ “มนุษย์” จะต้องร่วมยุติความรุนแรงนี้ไปด้วยกัน

คำถามคือเราจะช่วยกันยุติได้อย่างไร?

ก่อนที่จะตอบคำถามด้านบน ขอเล่าความจริงบางอย่างให้อ่านกัน…

ปัญหาความรุนแรงที่เกิดขึ้นกับเพศหญิง ไม่ได้แค่สร้างความเจ็บปวดให้กับผู้หญิงที่โดนทำร้ายเท่านั้น แต่ความเจ็บปวดนี้ ยังส่งผลกระทบไปยังคนทุกเพศทุกวัยในสังคม กระเทือนถึงรากลึกทัศนคติแห่งการใช้ชีวิตของผู้คนในเรื่องสิทธิความเท่าเทียม ไปจนถึงสั่นคลอนเศรษฐกิจระดับชาติ เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งถูกทำร้ายไม่ว่าจะในรูปแบบใดก็ตาม สร้างบาดแผลแก่ร่างกายและจิตใจของพวกเธอ จนกระทั่งทำให้มีประสิทธิภาพในการทำงานลดลงจึงทำให้มีรายได้ลดน้อยลงไปด้วย

โดยมีข้อมูลว่า ผู้หญิงที่ถูกกระทำความรุนแรงจากคู่ครองจะมีรายได้จากงานประจำน้อยกว่าผู้หญิงที่ไม่ถูกกระทำความรุนแรงถึง 60% [2] ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ผู้หญิงเหล่านี้มีสถานะในสังคมต่ำลงไปโดยปริยาย พวกเธอจึงไม่สามารถออกมาทำกิจกรรมร่วมกับสังคมหรือชุมชนภายนอกได้อย่างเต็มที่เท่าที่ควร อย่างร้ายแรงที่สุดอาจนำไปสู่การเกิดเหตุฆาตกรรมหรือการฆ่าตัวตาย

บาดแผลนี้จึงถูกส่งต่อไปยังคนในครอบครัว โดยเฉพาะลูกของพวกเธอจะซึมซับความรุนแรงไปโดยไม่รู้ตัว เด็กที่เติบโตขึ้นในครอบครัวที่มีความรุนแรงอาจจะมีความบกพร่องทางอารมณ์และพฤติกรรม ส่งผลให้มีโอกาสเกี่ยวข้องกับการกระทำความผิดด้านความรุนแรงต่อไปได้ในอนาคต และมีโอกาสเกิดอัตราการเสียชีวิตหรือเจ็บป่วยสูงขึ้นจากโรคอุจจาระร่วงหรือการขาดสารอาหารในทารกและเด็ก เนื่องจากผู้เป็นแม่ที่โดนทำร้ายจนสภาพจิตใจและร่างกายไม่พร้อมดูแลลูกได้เต็มร้อย

ปัญหาความรุนแรงต่อผู้หญิงลุกลามก่อให้เกิดปัญหาระดับชาติ อันเนื่องด้วยภาระค่าใช้จ่ายมากมายมหาศาลในการเยียวยาผู้ถูกกระทำ ไม่ว่าจะเป็น ค่าใช้จ่ายทางตรง อย่าง ระบบสาธารณสุข สวัสดิการสังคม กระบวนการยุติธรรม บริการที่ปรึกษาและบริการอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

แต่ปัญหาตามมาที่ใหญ่หลวง คือ การสูญเสียแรงงานที่มีศักยภาพในการสร้างรายได้ให้แก่ประเทศ การที่ผู้หญิงไม่มีโอกาสในการศึกษา การจ้างงาน และการใช้ชีวิตนั้น บ่อนทำลายเป้าหมายของบางประเทศในการลดระดับความยากจน

โดยผลสำรวจชี้ว่า ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจากปัญหาความรุนแรงต่อผู้หญิงทั่วโลกคิดเป็นประมาณ 2% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของทั้งโลกหรือประมาณ 1.5ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐฯ หรือเทียบได้กับขนาดเศรษฐกิจของประเทศแคนาดาทั้งประเทศ[3] หรือคิดเป็นค่าใช้จ่ายที่แพงกว่าการเกิดสงครามกลางเมืองเลยทีเดียว และนี่คือสิ่งที่สังคมต้องจ่ายให้กับผลกระทบของปัญหาเหล่านี้

ผลกระทบที่ขยายผลจากปัญหาที่มีจุดเริ่มต้นในครอบครัว เป็นเหตุผลว่า ทำไมองค์กรทั่วโลกต่างต้องรณรงค์ยุติความรุนแรงต่อสตรีอย่างต่อเนื่องทุกปี โดยเป้าหมายสูงสุดของการรณรงค์ คือ การขุดรากถอนโคนระดับจิตสำนึกในการปฏิรูปความคิดและทัศนคติของผู้คนที่มีต่อประเด็นปัญหาเรื่องนี้ ว่าปัญหาเรื่องความรุนแรงต่อผู้หญิงไม่ใช่เรื่องปกติ ไม่ใช่ปัญหาภายในครอบครัว ไม่ใช่ความผิดของผู้หญิง แต่มันคือปัญหาสังคม

อ่านมาถึงตรงนี้แล้วจะพบคำตอบของคำถามด้านบนที่ว่า เราจะช่วยกันยุติปัญหานี้ได้อย่างไร?

มูลนิธิหญิงชายก้าวไกลได้เก็บข้อมูลสถานการณ์ปัญหาความรุนแรงในครอบครัวในรอบปี 2559 โดยการรวบรวมข่าวความรุนแรงในครอบครัวจากหนังสือพิมพ์ในปี 2559 จำนวน 13 ฉบับ ได้แก่ ไทยรัฐ เดลินิวส์ ข่าวสด คมชัดลึก มติชน แนวหน้า ไทยโพสต์ กรุงเทพธุรกิจ บ้านเมือง สยามรัฐ พิมพ์ไทย ผู้จัดการรายวัน โพสต์ทูเดย์ พบข่าวความรุนแรงในครอบครัวสูงถึง 466 ข่าว โดยพบว่าส่วนใหญ่สามีกระทำต่อภรรยา 71.8%

นอกจากนี้ยังพบว่า ข่าวความรุนแรงทางเพศของคนในครอบครัว มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นปัจจัยกระตุ้นมากที่สุด 33.3% รองลงมาคือ ข่าวการฆ่ากัน  21.2% และข่าวทำร้ายกัน 14.8% นอกจากนี้ยังพบมูลเหตุที่ทำให้เกิดกรณีข่าวสามีฆ่าภรรยามาจากการหึงหวง ระแวง ฝ่ายหญิงไม่ยอมคืนดี 78.6%

ในการรายงานข้อมูลสถานการณ์นี้ใช้ชื่อ ตอน ความรุนแรง “ฆ่า” ครอบครัว เพื่อขุดลึกถึงต้นตอของปัญหาความรุนแรงต่อผู้หญิง พบว่า ทัศนคติแบบ “ชายเป็นใหญ่” เปลี่ยน “บ้าน” ให้เป็น “เวทีมวย” ด้วยแรงกระตุ้นจากเครื่องดื่มมึนเมาและสารเสพติด โดยมีมูลเหตุหลักจากความหึงหวง

ทัศนคติแบบ “ชายเป็นใหญ่” ทำให้ผู้ชายบางคนมองภรรยาตัวเองเป็นสมบัติในครอบครองที่สามารถใช้อำนาจเหนือและปฏิบัติกับเธออย่างไรก็ได้ แต่อย่างไรก็ตาม ทัศนคติแบบ “ชายเป็นใหญ่” ไม่ได้จำกัดแค่อยู่ในความคิดของผู้ชายเท่านั้น แต่ก็เป็นทัศนคติที่อยู่ในความคิดของผู้หญิงด้วยเช่นกัน ซึ่งเป็นการนำไปสู่ปัญหาความรุนแรงในครอบครัวในที่สุด

ความคิดและทัศนคติเหล่านี้ เป็นสิ่งที่พวกเราทุกคนต้องเปลี่ยนแปลง

นี่จึงเป็นที่มาของแคมเปญรณรงค์ในโอกาสวันยุติความรุนแรงต่อสตรีสากล ในวันที่ 25 พฤศจิกายน โดยมูลนิธิหญิงชายก้าวไกล ร่วมกับ เจ.วอลเตอร์ ธอมสัน ประเทศไทย ภายใต้แนวคิด “บ้าน… ไม่ใช่เวทีมวย” ต้องการปลุกกระแสสังคม “#ผู้ชายไม่ทำร้ายผู้หญิง” จี้จุดกลุ่มเป้าหมายที่เป็นผู้ชาย ผ่านกีฬามวยไทย ซึ่งเป็นกีฬายอดนิยมที่ผู้ชายชื่นชอบ โดยต้องการสื่อสารว่า ผู้ชายต้องล้อมกรอบความรุนแรงด้วยเชือกเส้นหนา 3 เส้น บนสังเวียนมวยที่มีกติกา และอย่านำความรุนแรงกลับไปที่บ้าน

ในขณะที่ผู้หญิงเองเมื่อถูกกระทำความรุนแรง จะต้องกล้าที่จะลุกออกมาสื่อสารกับสังคมและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

ที่สำคัญที่สุด คือ การปลูกฝังทัศนคติความเท่าเทียมและการเคารพซึ่งกันและกันในฐานะเพื่อนมนุษย์ให้กับทุกคนในสังคม ตั้งแต่สถาบันครอบครัว สถาบันการศึกษา ไปจนถึงทุกภาคส่วน ว่าความรุนแรงในครอบครัวไม่ใช่เรื่องส่วนตัวและไม่ใช่ปัญหาระดับปัจเจกบุคคล แต่เป็นประเด็นปัญหาระดับมนุษยชาติที่สั่นสะเทือนทุกมิติระดับโลก และทุกคนล้วนมีส่วนในการยุติปัญหาความรุนแรง

คนที่เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว ไม่ได้หมายถึงผู้กระทำความรุนแรงเพียงเท่านั้น แต่คนคนนั้นหมายถึงพวกเราทุกคนที่มีทัศนคติและความคิดบางอย่าง ที่มีส่วนขยายหรือซ้ำเติมต่อปัญหาที่รุนแรงมากยิ่งขึ้น จะดีกว่าไหมถ้าเราทุกคนร่วมมือกันดูแลและถนอม “ดอกไม้” ดอกนั้นเพื่อสร้างความสวยงามให้บานสะพรั่งไปทั่วโลก

ชมภาพยนตร์โฆษณาชุด ‘บ้าน… ไม่ใช่เวทีมวย’ ได้ที่ https://goo.gl/iiVRFW หรือเฟซบุ๊กแฟนเพจมูลนิธิหญิงชายก้าวไกล แล้วมาร่วมกันชูป้าย “บ้าน…. ไม่ใช่เวทีมวย ผู้ชายไม่ทําร้ายผู้หญิง” ที่คุณเขียนขึ้น และโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย พร้อมกับติดแฮชแท็ก #ผู้ชายไม่ทําร้ายผู้หญิง ในวันที่ 23 พฤศจิกายนนี้อย่างพร้อมเพรียงกัน “เพราะเราคงไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับใครอีก”

อธิบดี ปภ.เผยปี 59 คนไทยสังเวยชีวิตบนถนนกว่า 15,000 ศพ ด้านผลโพลชี้ ปชช.อยากให้มีหน่วยงานวิเคราะห์จุดเสี่ยงทั่ว ปท.

17 พ.ย.60 ที่กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย (ปภ.) ภ.อู่ทองนอก กรุงเทพฯ มีการจัดแถลงข่าวงานสัมมนาวิชาการระดับชาติ เรื่อง ความปลอดภัยทางถนน ครั้งที่ 13 “ลงทุนเพื่อความปลอดภัยทางถนนที่ยั่งยืน” (Invest for Substainable Road Safety) ซึ่ง นายชยพล ธิติศักดิ์ อธิบดี ปภ.เปิดเผยว่า ข้อมูลจากใบมรณบัตรเมื่อปี 2559 ที่ผ่านมา มีผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนท้องถนนทั้งสิ้น 15,448 ราย มีผู้พิการประมาณ 5 พันราย นอกจากนี้ ทุกๆ วันยังมี 42 ครอบครัว ต้องสูญเสียสมาชิกจากอุบัติเหตุบนท้องถนน และ 15 ครอบครัวต้องแบกรับภาระเลี้ยงดูสมาชิกที่กลายเป็นผู้พิการ

อธิบดี ปภ.กล่าวต่อไปว่า ปี 2554 – 2563 เป็นทศวรรษแห่งความปลอดภัยบนท้องถนน ซึ่งล่าสุดเมื่อ 4 ต.ค.2559 มีมติคณะรัฐมนตรีให้ปฏิรูปความปลอดภัย 5 ด้านคือ 1.เมาแล้วขับ 2.ขับเร็วเกินกฎหมายกำหนด 3.มาตรฐานการได้ใบขับขี่ 4.ความปลอดภัยรถโดยสาร และ 5.การใช้อุปกรณ์ลดการบาดเจ็บรุนแรง เช่น เข็มขัดนิรภัย

ขณะที่ ดร.นพดล กรรณิกา ผู้อำนวยการสำนักวิจัย SUPER POLL เปิดเผยถึงผลสำรวจความคิดเห็นประชาชน โดยระบุว่า ร้อยละ 76.7 เคยประสบอุบัติเหตุบนท้องถนนไม่เหตุเล็กก็เหตุใหญ่ ร้อยละ 91.4 เชื่อว่าเป็นสาเหตุทางวิทยาศาสตร์มากกว่าเวรกรรม ร้อยละ 96.6 เห็นด้วยหากภาครัฐจะลงทุนตั้งหน่วยงานศึกษาถนนที่ประสบอุบัติเหตุทุกจุด นอกจากนี้ ร้อยละ 63.9 มองว่า กระทรวงคมนาคมควรเป็นเจ้าภาพเรื่องดังกล่าว รองลงมา ร้อยละ 56.4 มองว่าควรเป็นรัฐบาลและ คสช. และร้อยละ 33.9 มองว่าควรเป็นหน้าที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ชี้ให้เห็นว่า ประชาชนมีความตื่นตัวเรื่องอุบัติเหตุบนท้องถนนมากขึ้น

ด้าน นพ.ธนะพงศ์ จินวงษ์ ผู้จัดการศูนย์วิชาการความปลอดภัยทางถนน (ศวปถ.) กล่าวเสริมว่า ผลสำรวจครั้งนี้ชี้ให้เห็นว่าคนไทยต้องการคำตอบ อาทิ เหตุใดถนนนั้นแยกนี้ถึงเกิดอุบัติเหตุซ้ำซากบ่อยครั้ง ทั้งนี้ ในงานเสวนาจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 6 – 7 ธ.ค.2560 ณ ไบเทค บางนา แบ่งเป็น 7 หัวข้อหลัก ประกอบด้วย 1.ลงทุนเพื่อความปลอดภัยทางถนนที่ยังยืน 2.ประชารัฐเพื่อสังคม กับความปลอดภัยทางถนน 3.ลงทุนเพื่อสังคมร่วมใจป้องกันภัยทางถนน 4.มิติใหม่บังคับใช้กฎหมาย Road Safety 4.0 5.รถพยาบาลปลอดภัย 6.มิติทางสังคมกับการสร้างวัฒนธรรมความปลอดภัย และ 7.ระบบใบขับขี่ใหม่กับความปลอดภัยทางถนน

นอกจากนี้ ในงานแถลงข่าว ยังมีเสียงสะท้อนจากตัวแทนผู้ประสบอุบัติเหตุ อาทิ นายประสงค์ ที่เล่าว่า ในปี 2538 สมัยนั้นแม้จะมีด่านตรวจจำนวนมาก แต่ประเด็นเมาแล้วขับยังไม่ได้รับความสนใจเท่าใดนัก ตนเองก็ดื่มแล้วขี่ จยย.ซึ่งยุคนั้นยังไม่มีระบบเบรค ABS ด้วยความเร็วสูงแล้วไปล้มคว่ำ แม้จะสวมหมวกกันน็อคแต่ได้รับบาดเจ็บเพราะคอฟาดเข้ากับขอบทางอย่างแรง

นายประสงค์ กล่าวว่า ในขณะนั้นมีชาวบ้านหลายคนเป็นพลเมืองดีเข้ามาช่วยเหลือ แต่น่าเสียดายที่ทั้งตนเองและชาวบ้านไม่มีความรู้เรื่องกระดูกคอและไขสันหลัง ทำให้เคลื่อนย้ายผิดวิธี อาการบาดเจ็บจึงรุนแรงขึ้น ตนจึงมองว่า ทักษะการช่วยเหลือผู้ประสบเหตุก็เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องลงทุนให้ความรู้กับประชาชน เพราะหากวันนั้นตนได้รับการเคลื่อนย้ายอย่างถูกวิธี อาจไม่ต้องเจ็บหนักจนพิการต้องนั่งรถเข็นอย่างทุกวันนี้ก็ได้

บนทวิตเตอร์ @cintry ได้แชร์คลิปน่ารักจากผู้ชายที่ชื่อว่า ตูน บอดี้แสลม โดยได้รับเสียงเชียร์จากประชาชนที่มารอบริจาคเงินและรอให้กำลังใจอย่างล้นหลาม

ล่าสุดที่วันนี้ก้าวเข้าสู้วันที่ 17 ของการวิ่งระดมทุนในโครงการก้าวคนละก้าวเพื่อ 11 โรงพยาบาลทั่วประเทศ โดยวิ่งจากกองบังคับการกองบิน 7 – สวนโมกขพลาราม – สามแยกบ้านห้วยไผ่ – เสถียรบริการ สิ้นสุดที่ป้อมสายตรวจอำเภอคันธุลี จ.สุราษฎร์ธานี

ระหว่างทางพี่ตูน มีอาการค่อนข้างเหนื่อยล้าแต่ยังฮึดสู้ แถมยังเต้นสายย่อโชว์น้องๆ ทั้งยังได้เสียงเชียร์ลั่นให้พี่ตูนและทีมก้าวปฏิบัติภารกิจสำเร็จตามที่ตั้งใจไว้เพื่อคนไทยทุกคน