#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/630016

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 17.18 น.

อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง ทำประชาพิจารณ์จัดระเบียบผู้ประกอบไกด์ชุมชนนำท่องเที่ยวขึ้นเทือกเขาหินปูนล่องเรือตาหมื่น หลังจากได้รับความนิยมมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากมาเที่ยวจำนวนมาก

วันที่ 20 ม.ค.65 ที่ศูนย์ประสานประชาคมหมู่บ้านบ้านมุง หมู่ที่ 2 ต.บ้านมุง อ.เนินมะปราง จ.พิษณุโลก ทางเจ้าหน้าที่อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง พร้อมเจ้าหน้าที่อำเภอเนินมะปราง ได้ร่วมกันจัดทำประชาพิจารณ์ชุมชน เรื่องการจัดระเบียบผู้ประกอบการไกด์ชุมชนที่บ้านมุงใหม่ หลังจากมีชาวบ้านที่มีความคิดเห็นต่างและเรียกร้องให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้าตรวจสอบขอเข้าไปมีส่วนร่วมในการนำไกด์ชุมชนพานักท่องเที่ยวขึ้นไปเที่ยวชมความงามของภูเขาหินปูนล่องเรือตาหมื่น อัญมณีแห่งบ้านมุง 

เนื่องจากที่ผ่านมาพบว่ามีนักท่องเที่ยวต่างชื่นชอบไปปีนเขาหินปูนล่องเรือตาหมื่น จนได้รับความนิยม และมีชื่อเสียงอย่างมาก จนทางการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้จัดให้เป็นหนึ่ง Unseen ของท่องเที่ยวทั่วประเทศที่ได้รับความนิยม ซึ่งผลจากการทำประชาคมในชุมชนปรากฏว่าทางอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวงจะเข้ามาดูแลจัดการการท่องเที่ยวล่องเรือตาหมื่น ด้วยตนเองและจะจัดระเบียบให้ไกด์ชุมชนหรือนายพรานนำเที่ยวของชาวบ้านมาขึ้นทะเบียนใหม่ ตามระเบียนของอุทยานฯ ทั้งหมด โดยมีชาวบ้านเห็นด้วยจำนวน 132 เสียงด้วยกัน

นายนครินทร์ สุทัตโต หัวหน้าอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง เปิดเผยว่า ผลจากการประชาพิจารณ์ในวันนี้คาดว่าจะสามารถลดความขัดยังของชาวบ้านในพื้นที่ได้และหลังจากนี้ทางเจ้าหน้าที่จะเปิดให้นายพรานชุมชนมาลงทะเบียนกับอุทยานฯทุกคน จากนั้นทางอุทยานฯก็จะวางกรอบระเบียบในการนำเที่ยวให้กับชุมชนใหม่คาดว่าภายใน 2 สัปดาห์จะเสร็จสิ้นและพร้อมเปิดให้เที่ยวภูเขาหินปูนล่องเรือตาหมื่นใหม่อีกครั้งได้เร็วๆ นี้ – 003

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/630014

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 17.07 น.

สำนักสงฆ์ป่าอีเลย์ เลี้ยงกวางกว่า 70 ตัว ปล่อยอยู่กับชาวบ้าน เตรียมส่งเสริมเป็นแหล่งท่องเที่ยว หมู่บ้านกวางชายป่าห้วยขาแข้ง

20 มกราคม 2565  เมื่อเวลา 15.30น. ผู้สื่อข่าวได้รับการเปิดเผยจาก สจ.ธรรมรงค์ แห้วเพ็ชร เขต 1 อำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี ว่าตนเองได้ลงไปเยี่ยมเยียนชาวบ้านใหม่ร่มเย็น ต.เจ้าวัด อ.บ่นไร่ จ.อุทัยธานี ซึ่งอยู่แนวเขตกันชนป่าห้วยขาแข้ง ในระหว่างที่ขับรถยนต์ไปบนถนนสายบ้านไร่ – บ้านใหม่ร่มเย็น ซึ่งเป็นทางขึ้นไปยังตำบลแก่นมะกรูด กลุ่มชาวบ้านกะเหรี่ยง บริเวณบนถนนพบฝูงกวางหลายสิบตัว ยืนแทะเล็มหญ้าอยู่ริมถนน จึงได้ลงไปสอบถามชาวบ้านทราบเป็นฝูงกวางของสำนักสงฆ์ป่าอีเลย์ ต.เจ้าวัด อ.บ้านไร่ จ.อุทัยธานี

จึงได้เข้าไปพูดคุยกับ พระบุญลือ ปุญญนาโค เป็นเจ้าอาวาสสำนักสงฆ์ป่าอีเลย์ กล่าวว่าย้อนไปเมื่อ 5 ปีที่ผ่านมา  มีโยมคนหนึ่งโทรมาหาอาตมา ว่ามีเจ้าของกวางพันธุ์รูซา เข้าจะขายกวางเข้าโรงเชือดประมาณ 20 ตัว แล้วก็ถามอาตมมาว่าจะรับซื้อกวางหรือไม่ เพื่อเอามาเลี้ยงด้วยความสงสาร อาตมาก็ตอบว่ารับซื้อกวางฝูงนี้ไว้ หลังจากนั้นก็มาเลี้ยงไว้ในสำนักสงฆ์ โดยได้ล้อมรั้วไว้ภายใน เพราะเป็นสัตว์ที่กินหญ้าเช่นเดียวกับวัวเนื้อ แต่มีจุดเด่นกว่าตรงที่กวางรูซ่าตัวเล็ก กวางเป็นสัตว์ที่กินพืชอาหารสัตว์ได้เกือบทุกชนิด เช่น หญ้า ถั่ว พืชอาหารสัตว์ต่างๆ เช่น หญ้าหมัก ข้าวโพด ข้าวฟ่าง ต้นไมยราบ กระถิน ต้นไม้ใบต่างๆ แต่จะไม่ชอบกินพืชที่มีกลิ่นหรือยาง เช่น ต้นดอกรัก สะเดา กะเพรา เป็นต้น ควรมีพืชอาหารสัตว์สำรองไว้ให้เพียงพอ

จากการสังเกตพฤติกรรมการกินอาหารของกวาง ในระยะแรกที่นำมาเลี้ยงกวางจะออกแทะเล็มพืชหญ้าและกินอาหารในตอนเย็นและกลางคืน ช่วงกลางวันจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่มซ่อนตัวใต้ร่มเงาไม้ เนื่องจากกวางยังมีสัญชาติญาณของสัตว์ป่าระวังภัยอยู่

หลังจากที่ได้เลี้ยงมาในระยะ 5 ปี กวางได้ขยายพันธุ์เกือบร้อยตัว จนมาช่วงหลังในสถานการณ์โรคโควิด -19 ทางสำนักสงฆ์ได้ขาดรายได้ โดยทางวัดนั้นจะใช้เงินงบประมาณที่ประชาชนทำบุญมาก็นำไปสร้างพระพุทธรูปปูนปั้น โดยทางอาตมานั้นได้ลงมือก่อสร้างเองพร้อมพระลูกวัด จึงไม่มีงบประมาณไปเลี้ยงกวาง ทำได้เพียงซื้อข้าวโพดเม็ดมาเลี้ยง จึงจำเป็นต้องปล่อยกวางไปอยู่ร่วมกับประชาชน กวางกับชาวบ้านก็อยู่กันได้บ้าง บางครั้งก็ขึ้นไปบนบ้านเปิดฝาหม้อข้าว โดยกวางจะแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 30 ตัว โดยจะเดินไปทั่วตามบ้าน เวลาร้อนก็จะลงไปนอนแช่น้ำในลำธาร  

ด้าน สจ.ธรรมรงค์ แห้วเพ็ชร เขต 1 กล่าวว่า ตนเองยากให้ส่งวเสริมไว้ เป็นหมู่บ้านกวาง  คือกวางอยู่ร่วมกับชาวบ้านได้ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลก ซึ่งตนเองคิดว่าเป็นหมู่บ้านเดียวในประเทศไทย ทีมีกวางอยู่ร่วมกับชาวบ้าน ซึ่งตนเองขอฝากนักท่องเที่ยว เวลาขับรถมาบนถนนเพื่อไปตำบลแก่นมะกรูด  ผ่านเข้าหมู่บ้านใหม่ร่มเย็น ต้องระวังหน่อยเพราะกวางจะเดินไปทั่ว ซึ่งกวางนั้นไม่ใช้กวางป่าเป็นกวางวัด ที่อยู่ร่วมกับชาวบ้าน

ด้านชาวบ้านที่อยู่ใกล้สำนักสงฆ์ กล่าวว่า หลังจากที่พระอาจารย์ได้กวางมาเลี้ยงไว้ ช่วงแรกๆก็ได้เลี่ยงแบบขังไว้ พอช่วงหลังๆกวางได้มีจำนวนมากขึ้นทุกวัน ประกอบในช่วงระยะช่วงที่โรคโควิดได้เข้ามา ทางพระอาจารย์ได้ปล่อยกวางออกหากินเอง เนื่องก็ประสบปัญหาด้านอาหาร โดยกวางก็เดินหากินทั่วตามหมู่บ้าน โดยชาวบ้านนั้นทราบดีว่าเป็นกวางวัดจึงไม่มีใครไปทำร้าย และก็เป็นของแปลกด้วย ที่กวางอยู่ร่วมกับชาวบ้านได้. 012

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629922

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 14.29 น.

กลายเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับผู้ใช้แรงงาน เมื่อเพจเฟซบุ๊ก “แรงงานเพื่อสังคม” ได้โพสต์ข้อความเล่าเรื่องราวของ รปภ. รายหนึ่งที่เขียนใบลาออกจากบริษัท โดยทางบริษัทได้มีการนัดหมายให้มารับเงินค่าจ้างค้างจ่าย แต่ปรากฏว่าเมื่อ รปภ.รายดังกล่าวเข้าไปรับเงิน กลับถูกทำร้ายร่างกาย พร้อมทั้งหักเงินจำนวนแทบไม่เหลือ

โดยเพจดังกล่าวได้ระบุข้อความว่า

“#เข้าไปรับค่าจ้างค้างจ่าย_แต่ได้บาดแผล กลับมาด้วยความช้ำใจนี่คือชีวิตลูกจ้างรปภ. วันที่ 3 ม.ค.65 ลูกจ้างเขียนใบลาออก และบริษัทฯ นัดเข้าไปรับเงิน 16 ม.ค.65 แต่ไปวันที่ 18 ม.ค. และได้นั่งรอ และมีคนบอกให้เข้าไปนั่งรอ ที่ห้องในสำนักงานฯ ได้ปิดประตูและมีชายชุดดำ 7-8 คน เดินถือไม้กระบอง 3 ท่อนเข้ามาทำร้ายร่างกาย

หลังจากทำร้ายร่างกาย ลูกจ้าง รปภ. จนสาแก่ใจแล้ว ก็ให้ออกไปรอเคลียร์ค่าจ้างค้างจ่าย โดยบริษัทฯ นายจ้าง ได้หัก ค่ายุบหน่วยงานคนละ 3,000 บาท และหักค่าออกด่วนคือค่าออกผิดระเบียบคละ 2,000 บาท

เคสนี้ เราแรงงานเพื่อสังคม ได้รบเรื่องไว้แล้ว และจะดำเนินการทวงถามตามจุดต่างๆให้แก่ลูกจ้าง ในทุกเรื่อง เบื้องต้นผมได้ประสานหลายๆ ส่วนงานที่เกี่ยวข้องแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตำรวจ_ส.ส และสภาทนายความ ได้ข่าวมาว่าเจ้าของบริษัท รปภ. เป็นทนายความ ทั้งยังมีเพื่อนเป็นตำรวจและทหารจริงไม่จริงเดี๋ยวได้รู้กัน #แรงงานเพื่อสังคม” 

ทั้งนี้ เมื่อเรื่องราวดังกล่าวถูกแชร์ออกไปยังโลกโซเชียล ทไให้มีการพูดถึงเรื่องดังกลาวและเข้ามาแสดงความคิดเห็น อาทิ อย่าให้บริษัทนี้มีจุดยืนคับ มันแรงเกินไปพาเสียบริษัทที่ดีๆเสียด้วยเหมือนข่าวรปภข่มขื่นทางเราก็รีปทำประวัติส่งหน่วยงานทั้งหมด , กระชากหน้ากากมันออกมาออกสื่อฯ ดำเนินคดีให้ถึงทีสุด แล้วไม่ต้องไหว้สวย รวยกระเช้า…นะครับ , บริษัทพวกนี้ของคนมีสีทั้งนั้น , บ้านป่าเมืองเถื่อนจริงจริง , บริษัทที่ไม่ได้มาตรฐาน สากลไม่ผ่าน ISO , หากินบนหลังคนชว่ยเป็นกระบอกเสียงใหัดัวยนะคะขอเปนกำลังใจช่วยค่ะ , บริษัทไรหรอแจ้งความความกับประกันสังคมในส่วนที่เสียไป , เอาให้หนักที่บอกคนที่ไปอบรมว่าไม่ต้องกลัวเจ้าของบริษัทเป็นทนายความก็ลองดูนะจะพ้นกฏหมายได้หรา..จัดให้หนักเอาให้ปิดกิจการก็ยิ่งดี , โห..โครตเหี้ยเลยอ่ะ บอกได้มั้ย ชื่อหน่วยงานหรือบริษัทอะไร คนอื่นจะได้ระวังไม่หลวมตัวเข้าไปทำ , เอาเรื่องให้ถึงที่สุด ทุกวันนี้บริษัท รปภ. น่ากลัวจริงๆ ครับ มีอะไรแอบแผลงหลายๆ อย่าง บางกรณีแค่พนักงานไปขอลาหยุด หรือลาออก ก็โดนข่มขู่สารพัดครับ เป็นต้น.-008 

ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก : เพจเฟซบุ๊ก “แรงงานเพื่อสังคม” 

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629899

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 12.47 น.

ชาวบ้านแห่จับแมลงจักจั่นลงกินน้ำ ซึ่งลงมาเป็นประจำทุก 2 ปี ซึ่งปีนี้ลงมาให้จับมาก กินเวลายาวนาน คาดความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้ถิ่นที่อยู่ริมถนน  ชาวบ้านจับทำเมนูเด็ดทอดกรอบ ลาบจักจั่น เผ็ดเปรี้ยวหวานมัน แหล่งโปรตีนชั้นดีและสร้างรายได้เสริมในยุคโควิดระบาดได้

20 ม.ค.65 ชาวบ้านใน อ.เบตง จ.ยะลา จำนวนมาก ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ต่างนำไฟฉายส่องสว่าง ถุงพลาสติก ขวดน้ำเปล่า แห่ออกมาจับจั๊กจั่นที่เกาะตามเสาไฟฟ้าตามพุ่มไม้ที่มีแสงไฟตกแต่งยามค่ำคืน  ตามอาคารต่างๆ ในเขตเทศบาลเมืองเบตงเป็นจำนวนมาก ทำให้ชาวบ้านมีรายได้เสริมในช่วงราคายางตกต่ำและการระบาดของโควิด-19 อยู่ในขณะนี้  ซึ่ง 2 ปี จะมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่จั๊กจั่น ออกมาจากป่า

ชาวบ้านในพื้นที่ เล่าว่า ก่อนที่ฤดูร้อนจะมามาถึง จะเป็นช่วงที่จะพบจักจั่นมากที่สุด โดยจั๊กจั่นจะคลานต้วมเตี้ยม ขึ้นมาเหนือพื้นดินและไต่ขึ้นไปเกาะอยู่ตามกิ่งต้นไม้ต่างๆ ก่อนลอกคราบกลายเป็นจั๊กจั่นอย่างสมบูรณ์โดยจะเกาะอยู่ตามต้นไม้ และกินน้ำเลี้ยงของต้นไม้เป็นอาหาร ซึ่งช่วงที่โตเต็มวัยจะมีระยะเวลาประมาณ 4 เดือน ซึ่งจะได้ยินเสียงร้องของจั๊กจั่นดังระงมไปทั่วเมืองเบตง

ชาวบ้านจะใช้แสงไฟนีออนสีม่วงมาล่อจักจั่นให้มาเล่นไฟ และเลือกจับเฉพาะจั๊กจั่นที่มีตัวสีดำ ท้องสีส้ม ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่มีเนื้อมีความมัน กว่าจั๊กจั่นสายพันธุ์อื่นๆ โดยทำการจับตัวที่บินตกมาตามจุดต่างๆ ใกล้ตัวด้วยมือเปล่า และขายจักจั่นตัวเป็นๆ ตัวละ 2 – 3 บาท

ส่วนตัวจักจั่น ที่ผ่านการทอดกรอบมาแล้วก็จะคิด ตัวละ 5 บาท ซึ่งในแต่ละคืนสามารถจับจั๊กจั่นขายได้ 500-1,000 ตัว มีรายได้ประมาณ  1,500 – 2,500 บาทต่อคืนซึ่งหากเป็นคืนที่มีอากาศเย็นพอดี จักจั่น จะออกมาเป็นจำนวนมาก ซึ่ง เป็นการหารายได้เสริมในช่วงราคายางตกต่ำอยู่ในขณะนี้และประกอบกับสถานการณ์โควิด-19 ระบาดทำให้มีรายได้มาเสริม

สำหรับจักจั่น มีหลายชนิด แต่สามารถนำมาประกอบอาหารได้หลายชนิด เช่น ทอด คั่ว หมก ยำ แกง และนำมาทำเมี่ยง กินกับข้าว และกับแกล้ม และยังจัดเป็นอาหารยาอีกด้วย

ส่วนขั้นตอนการนำไปปรุงอาหาร ก่อนอื่นต้องเด็ดปีกออกแล้วนำไปล้างน้ำสะอาด ประมาณ 2 -3 รอบ แล้วสามารถนำไปทำเมนูจั๊กจั่นได้ตามความชอบ แต่ที่เมนูชาวบ้านในพื้นที่อำเภอเบตงชื่นชอบมากที่สุด คือ จักจั่นทอดกรอบหยอดซอสแม็กกี้ โรยพริกไทย ถือเป็นเมนูเด็ดหายากเนื่องจากจะมีในพื้นที่อ.เบตง จ.ยะลา ที่เดียวเท่านั้น. -008

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629891

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 11.48 น.

20 ม.ค.65 นายประครอง จำปาเรือง อายุ 42 ปี ภรรยาชื่อ น.ส. วรรณา จำปาเรือง อายุ 33 ปี อยู่บ้านเลขที่ 115 บ้านหนองแสง หมู่ 11 ต.น้ำคำ อ.เมืองศรีสะเกษ ขายหมูและเนื้อแดดเดียวมาเกือบ 2 ปี มีลูกค้ารู้จักมากมาย จากที่เคยขายหมูวันละ 7-8 กก.เพิ่มเป็นวันละ 10-12 กก. ยอดขายเพิ่มสูงขึ้นมาก

น.ส.วรรณา กล่าวว่า ต้องขอขอบคุณพี่ๆ สื่อมวลชนที่มาทำข่าวร้านของเรา ทำให้ลูกค้าได้รู้จักมากขึ้น ลูกค้าหลายรายที่ยังไม่เคยมาซื้อยังไม่รู้จักร้านเรา เขาเห็นในข่าว รู้ว่าร้านอยู่ตรงไหนเขาก็ตามมา พอมาถึงก็ถามว่าร้านนี้ที่ออกข่าวใช่ไหม ก็จึงได้ลูกค้าเพิ่ม เมื่อก่อน ตอนที่ขายแรกๆ มาขายตั้งแต่เก้าโมงเช้า บ่ายขายไม่หมด ต้องย้ายรถเข็นไปขายต่อในตลาดเทศบาล 3 จนบ่ายสามโมงจึงหมดได้กลับบ้าน ตอนนี้ขายถึงเที่ยงวันก็หมดแล้ว ทำหมูทำเนื้อเพิ่มขึ้นอีก จากที่เคยขายได้วันละ 2,000-3,000 บาทยอดขายเพิ่มขึ้นเป็นวันละ 5,000 กว่าบาท ทำให้มีรายได้เพิ่มมากขึ้นสามารถเลี้ยงดูส่งเสียลูกสองคนเรียนหนังสือเลี้ยงพ่อแม่ได้สบาย มีลูกค้าเรียกร้องขอให้ขายเช้าขึ้น เพื่อให้นักเรียนจะไปโรงเรียนได้กิน ตนจึงออกมาเร็วขึ้น ก่อไฟเสร็จย่างหมู่ย่างเนื้อไว้พร้อมขายตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ทำให้ขายหมดเร็วขึ้น ตนไปจ่ายตลาดตอนตีหนึ่ง ได้หมู ได้เนื้อสดๆ ใหม่ๆ มาทำขายรสชาติจึงอร่อย

“ส่วนที่เนื้อหมูขึ้นราคา ในเวลานี้ ตนยังไม่ได้รับผลกระทบมากนัก เนื่องจากตนมีเขียงหมูที่เป็นเจ้าประจำ ตนซื้อมากและซื้อมานาน ทางเจ้าของเขียงจึงขายให้ตนราคาถูกกว่าคนอื่น ตนจึงไม่ขึ้นราคา หมูแดดเดียว เนื้อแดดเดียว ยังขายราคาพวงละ 10 บาท แหนมหมูแหนมเนื้อมีทั้งสดและย่างไฟก็ขายห่อละ 10 บาทเหมือนเดิมตนพยายามไม่ให้ลูกค้าได้รับผลกระทบมาก ส่วนในอนาคต ถ้าหากหมูแพงขึ้นมาก และแพงเป็นเวลานานๆ ตนก็คงจะขายราคาเดิมไม่ได้ คงต้องขึ้นราคา แต่ก็จะต้องแจ้งให้ลูกค้ารู้ล่วงหน้า ต้องทำความเข้าใจกับลูกค้า เพื่อให้ลูกค้ารับได้” น.ส.วรรณา กล่าว. -008 

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629866

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 09.12 น.

กระโดดเชือกยังไงให้โลกจำ เมื่อผู้ใช้ติ๊กต็อก “pumpuibencharatputthark0” โพสต์คลิปวิดีโอ ขณะกำลังกระโดดเชือกอยู่ที่ท่าน้ำ ปรากฎว่าขณะที่กระโดดอยู่นั้น แผ่นยิปซัมที่เธอกระโดดอยู่เกิดพัง ทำให้เธอตกลงไป แต่มีคนเข้ามาช่วยดึงเธอขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย

โดยข้อความระบุว่า “โดดเชือกมีใครเคยเจ็บมากกว่านี้มั้ย? โดดยังงัยให้โลกจำ#ก่อนอําลาวงการ #โดดเชือกกัน #ปุ้มปุ้ยสายอึด #สงสารหน่อยน้า” 

สำหรับเหตุการณ์ดังกล่าว เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 ม.ค.ที่ผ่านมา ที่ อ.วัดเพลง จ.ราชบุรี ซึ่งสาเหตุที่ตกลงไปเนื่องจากแผ่นที่กระโดดนั้น ทำด้วยยิปซัม ทำให้เมื่อกระโดดจึงแตกและตกลงไป . -008 

ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก : ติ๊กต็อก “pumpuibencharatputthark0”

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629827

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

nn…เก็บตกควันหลง “วันครู” 16 มกราคมมีเรื่องราวดีๆของครูที่ลูกศิษย์ไม่เคยลืมเลือน “ครูหยุย” วัลลภ ตังคณานุรักษ์ สมาชิกวุฒิสภา และเลขาธิการมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ได้โพสต์เนื่องใน“วันครูแห่งชาติ” ปีนี้เล่าถึง “คุณครูผู้ยิ่งใหญ่ในดวงใจ”…กราบระลึกถึง“ครูปลั่งศรี มูลศาสตร์” ที่จากศิษย์ไปหลายปีแล้ว…“ครูผู้เปรียบเสมือนแม่ ที่ฉุดรั้งชีวิตผมจากดงนักเลง ช่วงวัยรุ่นผมเกเรมาก ตีรันฟันแทงไปทั่ว…จนได้พบ “ครูปลั่งศรี” ผู้อำนวยการโรงเรียนสิรินธร สุรินทร์ ที่ยอมรับผมให้เข้าเรียน…โดยวางเงื่อนไขว่า“ต้องเข้าเรียนทุกวัน ต้องไม่เกเรหาเรื่องชกต่อยใครเขา”….ครูไม่เพียงวางเงื่อนไข แต่เวียนมาดูผมทุกวันจนจบมัธยมศึกษาปีที่ 5…ในช่วงเรียนครุศาสตร์จุฬาฯ และแม้กระทั่งจบออกมาทำงาน…คุณครูปลั่งศรี จะเขียนจดหมายให้กำลังใจมาถึงผมอยู่บ่อยครั้ง ….“แม้ครูจะจากลาศิษย์ทั้งหลายไปหลายปีแล้ว ผมก็ยังมีครูสถิตแน่นอยู่ในจิตใจและห้วงสำนึกตลอดเวลา”….และครูหยุยยังเล่าที่มาของคำเรียก “ครูหยุย” ว่า หลังจบจากคณะครุศาสตร์ จุฬาฯ ก็ได้เดินทางสู่ต.ท่าเสา ไทรโยค เมืองกาญจน์ ไปอาสาเป็น “ครู” ที่โรงเรียนหมู่บ้านเด็ก ที่ก่อตั้งโดย“พี่พิภพและรัชนี ธงไชย” นับเป็น “สองครูผู้ยิ่งใหญ่” ที่หล่อหลอมงานพัฒนาเด็กให้แก่ผม….”เด็กๆที่นั่นส่วนมากมีอดีตมาจากความปวดร้าวในชีวิตและจิตใจ เด็กๆ มักจะเรียกครูที่นั่นว่า“พ่อ”-“แม่”…ผมเองยังหนุ่มแน่นจึงขอให้เด็กๆเรียกผมว่า “ครูหยุย”…และที่สังคมเรียกว่า“ครูหยุย”ตามไปด้วย ก็เพราะผมริเริ่มทำโครงการ“ครูข้างถนน”ขึ้นมาเมื่อปลายปี 2525ช่วยเด็กเร่ร่อนและพัฒนางาน “ครูข้างถนน” เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน บางสื่อสำนักในยุคนั้นเรียกผมว่า “ครูหยุย ครูข้างถนน”…ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา“ครูหยุย”ได้มีเมตตา สอนสั่ง แนะนำเด็กๆมากมาย และเป็นต้นแบบการดำเนินชีวิต การแบ่งปัน การรู้จักเสียสละ การทำงานอย่างทุ่มเทเพื่อประโยชน์ต่อสาธารณชนให้ความช่วยเหลือประชาชนทุกเพศ ทุกวัย ทุกสถานะและเสริมสร้างสังคมที่งดงามของประเทศไทย…เป็นสิ่งที่มุ่งมั่นทำอย่างจริงจังและได้ทำอย่างสม่ำเสมอ…ขอเป็นกำลังใจ “ครูหยุย”ในการทำความดีงามให้แก่สังคมต่อไปนะครับ…nn

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629850

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 22.12 น.

หิ้วถังปูนขาว-ย่ำโคลนทราย จับจองริมหาดแห่‘ยอนหอยหลอด’ วิถีคนสตูล

19 มกราคม 2565 ที่หาดหน้าบ้านหัวหิน หมู่ 1 ตำบลละงู อำเภอละงู จังหวัดสตูล ชาวบ้านกว่า 200 คน มุ่งหน้าหิ้วถังปูนขาว และก้านมะพร้าว ออกล่าหอยหลอด หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า “ยอนหอยหลอด” กันเต็มหาด

ทันทีที่ฟ้ายังไม่สาง ชาวบ้านหัวหิน ตำบลละงู บ้างก็นั่งเรือออกไปก่อนน้ำทะเลจะลดตั้งแต่เวลา 02.00 น. บ้างก็เดินเท้าย่ำโคลนทรายไปไกลกว่า 1 กิโลเมตร ในช่วงเวลา 05.00 น.ที่น้ำลด เพื่อจับจองพื้นที่ยอนหอยหลอด

สำหรับฤดูการหาหอยหลอดของชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้จะออกหาหอยหลอด เริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคมจนถึงกุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นช่วงลมมรสุมตะวันออกที่พัดน้ำทะเลลดลงทำให้การหาหอยได้ง่ายๆขึ้น

ขณะที่วิธีการหาหอยของคนที่นี่ ยังคงเป็นการหาแบบอนุรักษ์หาตามวิถีคนพื้นถิ่น คือ ใช้ก้านมะพร้าวจิ้มปูนกินหมากเพื่อแย่ลงไปในรู ที่คิดว่ามีตัวหอย จนตัวหอยเด้งขึ้นมาและรีบใช้มือจับไว้ เพราะมิฉะนั้นหอยหลอดจะดันตัวกลับเข้าไปในรูดังเดิม

นางสาวฐิติรัตน์ ใจดี อายุ 33 ปี ชาวบ้านหัวหิน กล่าวว่า ตนมาหาหอยในยามว่างในช่วงที่อ่านหนังสือเตรียมสอบเพื่อรองาน ไว้เป็นกับข้าวในครอบครัว หากเหลือจากกินก็คิดว่าจะนำไปขาย ในยามเศรษฐกิจแบบนี้การออกมาหาหอยก็ช่วยลดค่าใช้จ่ายได้หลายอย่าง ได้ทานอาหารทะเลสดๆ และยังสามารถเป็นรายได้เสริม

ส่วนนางจำปี บุญเพิ่ม อายุ 61 ปี ชาวบ้านหัวหิน หนึ่งในผู้ยอนหอยหลอดที่มีความเชี่ยวชาญ บอกว่า ออกมายอนหอยมากกว่า 20 ปีแล้ว เคยได้หอยมากสุด 4-5 กิโลกรัมในเวลาเพียง  2  ชั่วโม หลังเหลือจากกับข้าวก็จะนำไปขายให้กับพ่อค้าที่มารับซื้อในราคากิโลกรัมละ 150 บาทถึง 200 บาท แล้วแต่ขนาดของตัวหอยก็เป็นอีกหนึ่งรายได้ให้กับตนเองและผู้สูงอายุหลายคนในหมู่บ้านได้มีรายได้เลี้ยงตนเองและครอบครัว

“หอยหลอด” ในหาดแห่งนี้ จริงๆแล้วสามารถหาได้ตลอดทั้งปี แต่ด้วยธรรมชาติของน้ำทะเลที่ไม่ลดลง ทำให้เป็นข้อจำกัดไม่สามารถลงไปหาได้   ก็เป็นอีกหนึ่งวิธีในการอนุรักษ์โดยธรรมชาติ เป็นตัวกำหนดทำให้หอยหลอดบริเวณนี้มีตัวใหญ่สุดขนาด 10-17 ตัว 1 กิโลกรัม  และด้วยความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรในท้องทะเลแห่งนี้ยังมีปูปลาและอาหารทะเลมากมายให้รับประทาน

องค์การบริหารส่วนตำบลละงู ทุกปีได้จัดเทศกาลยอนหอยหลอด แต่ปีนี้ด้วยสถานการณ์แพร่ระบาดโรคโควิด-19 มีการปรับเปลี่ยนกิจกรรมมาเป็น การแข่งขันหายอนหอยหลอดในหมู่บ้านแทน โดยจะให้รางวัลกับชาวบ้านที่หาได้น้ำหนักเยอะ และขนาดตัวใหญ่ โดยเน้นการอนุรักษ์ไม่เก็บเอาตัวหอยหลอดตัวเล็กมา จะได้เงินรางวัลรางวัลที่ 1 (2,500 บาท)  รางวัลที่ 2  (1,500 บาท) รางวัลที่3 (1,000 บาท) โดยวันนี้นายกอเฉ็ม เร่สัน ได้น้ำหนักเยอะสุด คือ 10.5 กิโลกรัม รางวัลที่ 2 นางวิไล โต๊ะหมาด ได้ 9.5 กิโลกรัม และรางวัลที่ 3 นางสะนี  วังสุปิเยาะ ได้ 8.2 กิโลกรัม

นอกจากนี้นายจำรัส  ฮ่องสาย  นายกองค์การบริหารส่วนตำบลละงู  ยังได้ส่งเสริม ให้ชาวบ้านหาหอยหลอดแบบอนุรักษ์โดยไม่เก็บหอยที่มีขนาดเล็ก เพื่อให้ขยายพันธุ์ พร้อมทั้งผลักดันให้เกิดการท่องเที่ยวเชิงวิถีชุมชน  โดยมีชาวบ้านเป็นไกด์ในการนำเที่ยวทดลองการหาหอย  การตกปลา และหาปู  โดยจะได้สัตว์น้ำเหล่านี้กลับไปเป็นของฝากด้วย   นักท่องเที่ยวที่สนใจสามารถติดต่อได้ที่องค์การบริหารส่วนตำบลละงู -005

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629845

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 21.20 น.

จับชีพจรฟาร์ม‘จระเข้’เมืองปราจีนฯ เลี้ยงนับแสนตัว-กับภาวะ‘ทางเลือก’ยุคหมูไก่แพง  

19 มกราคม 2565 ผู้สื่อข่าวรายงานจาก จ.ปราจีนบุรี ว่าจากกรณีที่ช่วงนี้ประชาชนต้องประสบกับปัญหาเนื้อหมู-ไก่ ราคาแพง ส่วนผู้ประกอบการเลี้ยงจระเข้มีราคาถูก จากภาวะโควิดทำให้ตลาดทั้งในและต่างประเทศ โดยเฉพาะกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวจีนไม่เข้ามาท่องเที่ยวในเมืองไทย ทำให้เนื้อและหนังจระเข้ที่นำมาแปรรูปทำเครื่องหนังไม่สามารถขายได้ แต่ทางผู้ประกอบการทำฟาร์มจระเข้ต้องมีค่าใช้จ่ายจำพวกอาหารในการเลี้ยงทุกวัน

นายสุชาติ โชติรัตน์ เจ้าของ “จรีพร ฟาร์ม” อ.ประจันตคาม จ.ปราจีนบุรี ฟาร์มขนาดใหญ่ที่มีการเลี้ยงจระเข้เกือบ 100,000 ตัว เห็นว่าในขณะนี้ประชาชนได้ผลกระทบจากหมู ไก่ ไข่ไก่ ราคาแพงสูงขึ้น จึงได้นำจระเข้ในฟาร์มชำแหละเนื้อออกขาย เพื่อลดภาระให้กับผู้บริโภคในช่วงเนื้อหมูราคาแพง เพื่อเป็นทางเลือกให้กับประชาชน โดยจระเข้ 1 ตัว สามารถชำแหละเนื้อได้เฉลี่ย 10 กิโลกรัม (กก.) และทางฟาร์มขายเนื้อราคา กก.ละ 100 บาท กระดูกอ่อน กก.ละ 60 บาท

นายสุชาติ กล่าวว่า ทางฟาร์มเริ่มจากเลี้ยงฟาร์มไก่เนื้ออยู่และเรามีปัญหาช่วงที่ไข้หวัดนกระบาด ทางกรมปศุสัตว์ห้ามเคลื่อนย้ายไก่ที่ตายแล้ว เราจึงเอาไก่มาให้จระเข้กิน สมัยที่เลี้ยงจระเข้แรกๆจะดีมาก จระเข้ขนาด 2 เมตร ราคาตัวละ 1 หมื่นกว่าบาท แต่ทุกวันนี้ หลังจากเจอปัญหาโควิดเข้ามา ตลาดส่วนใหญ่ที่ซื้อกระเป๋าหนังจระเข้หรือผลิตภัณฑ์จากจระเข้ ทุกวันนี้คนจีนไม่เข้ามาเที่ยว เพราะโควิดระบาด ทำให้จระเข้ราคาตก ตัวขนาด 2 เมตร ณ วันนี้ตัวละ 500 บาทยังหาคนซื้อไม่ได้

“วันนี้ เนื้อหมูราคาแพงก็เป็นช่วงหนึ่งที่ทำให้เราต้องหันมาชำแหละ เพื่อเอาเนื้อมาจำหน่ายราคาถูก ถามว่าคุ้มหรือไม่ ก็ไม่คุ้ม เพราะเนื้อที่ขายได้ยังไม่ได้ค่าฟอกหนังจระเข้ ถ้าเราเก็บไว้ก็เป็นภาระ จำเป็นต้องชำแหละ ซึ่งในฟาร์มตอนนี้มีจระเข้เหลืออยู่ประมาณ 9 หมื่นกว่าตัว เราเป็นภาระเรื่องอาหารมาก ก็อยากเชิญชวนให้คนไทยหันมาบริโภคเนื้อจระเข้ดู” นายสุชาติ กล่าว 

ส่วน น.ส.รัตนาภรณ์ สัตยา น้องสาวนายสุชาติ กล่าวว่า รสชาติจระเข้จะออกนุ่มๆคล้ายๆไก่ เนื้อ จะไม่เหนียว รสชาติอร่อยกว่าเนื้อไก่ เนื้อหมู โอกาสที่เราจะทำเป็นลูกชิ้นก็เป็นเรื่องของอนาคต เราก็ลองชำแหละขายเนื้อดูก่อน ตอนนี้ตลาดยังยากอยู่ สำหรับคนที่จะมาเปิดใจ ณ ตรงนี้ เพราะเขายังติดเนื้อหมูเนื้อไก่อยู่ ส่วนหนังจระเข้นำมาแปรรูปทำเป็นกระเป๋าสุภาพสตรี สุภาพบุรุษ เข็มขัด จระเข้ 1 ตัวสามารถนำมาทำประเป๋าได้ 1 ใบ ผู้สนใจเนื้อจะเข้ กระเป๋า เข็มขัดต่างๆติดต่อได้ที่โรงแรมวินชกานต์ ริมถนนสุวรรณศร ใกล้กับ สภ.ประจันตคาม อ.ประจันตคาม จ.ปราจีนบุรี หรือสามารถโทรสั่งและติดต่อได้ที่เบอร์ 081-762-4419 และ 092-531-9924

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629820

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 19.26 น.

“จิต”ที่มีคุณภาพสูง เป็นจิตที่มีความสุขมากกว่าปกติ เป็นจิตที่ประกอบไปด้วยกุศล ไม่คิดเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น ปรารถนาความสุขให้แก่ตนเองและผู้อื่น ตรงกันข้ามกับ “จิต” ที่มีคุณภาพต่ำ เป็นจิตที่ประกอบไปด้วยอกุศลเป็นส่วนมาก ทำตนเองให้เป็นทุกข์แล้วก็แผ่กระจายความทุกข์นั้นไปให้ผู้อื่น ทั้งที่โดยเจตนาและไม่เจตนาก็ตาม 

พระอริยเจ้าทุกพระองค์ นับตั้งแต่โสดาบันขึ้นไป จิตของท่านมีคุณภาพสูงกว่าจิตของปุถุชน เพราะท่านมีความเมตตาเป็นวิหารธรรม คือ เป็นเครื่องอยู่ ฉะนั้น ท่านจึงเป็นผู้มีความสุขมากกว่าปุถุชนธรรมดา พวกเราถึงแม้ว่ายังเป็นปุถุชนอยู่ แต่ถ้าเจริญเมตตาพรหมวิหารเป็นประจำ เราก็จะเป็นผู้ที่มีความสุขมากกว่าปกติ ต่างกันแต่ว่าพระอริยเจ้าท่านมีเมตตาเป็นอัตโนมัติเกิดขึ้นเป็นประจำไม่มีการเสื่อม สำหรับปุถุชนต้องพยายามทำให้เกิดขึ้นทำให้มีขึ้นและต้องพยายามรักษาไว้ไม่ให้เสื่อมด้วย

เมตตาพรหมวิหารนี้ ถ้าเกิดขึ้นแล้ว ความเป็นผู้มีศีล คือไม่คิดเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น คิดปรารถนาความสุขให้แก่ตนเองและผู้อื่นก็เกิดขึ้นด้วย อยู่ที่ใดไปที่ใดก็มีแต่ความเยือกเย็นเป็นสุข

โอวาทธรรม หลวงปู่ทิวา อาภากโร พระมหาเถระผู้เป็นธรรมทายาทหลวงปู่หลุย จันทสาโร – 003