ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 มกราคม 2560 เวลา 18:43 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/477270

เรื่อง…อินทรชัย พาณิชกุล / ภาพ….วิศิษฐ แถมเงิน

20 ปีก่อน คงไม่มีใครลืมวิกฤตเศรษฐกิจปี 40 หรือฟองสบู่แตกลงได้

หลังรัฐบาลประกาศลอยตัวค่าเงินบาท เศรษฐกิจพังครืน เศรษฐีกลายเป็นยาจกชั่วข้ามคืน ผู้คนตกงาน จำนวนไม่น้อยตัดสินใจฆ่าตัวตายจนเป็นข่าวรายวัน ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่คือบาดแผลครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์เศรษฐกิจไทย

ศิริวัฒน์ วรเวทวุฒิคุณ คือหนึ่งในตัวละครสำคัญ อดีตเซียนหุ้นผู้ถูกศาลสั่งให้เป็นบุคคลล้มละลาย มีหนี้สินติดตัวนับพันล้าน ต้องผันตัวมาเป็นพ่อค้าขายแซนด์วิชข้างถนน ด้วยหัวใจไม่ยอมแพ้ กัดฟันสู้ล้มแล้วลุก จนกลับมายืนได้อีกครั้ง ทั้งยังสร้างแรงบันดาลใจให้แก่คนทั้งประเทศ

ในโอกาสครบรอบ 20 ปีวิกฤตฟองสบู่ ชายวัย 67 ปีผู้นี้จะมาถ่ายทอดประสบการณ์อันล้ำค่าแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา เพื่อเป็นอนุสติแก่คนที่กำลังท้อแท้ ท่ามกลางสถานการณ์น่าเป็นห่วงในยุคปัจจุบัน

ย้อนรอยวิกฤตฟองสบู่แตก วันที่คนไทยล้มทั้งยืน

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงปี 2540 นักลงทุนในตลาดหุ้นไม่มีใครไม่รู้จักศิริวัฒน์ วรเวทวุฒิคุณ กรรมการผู้จัดการบริษัทหลักทรัพย์เอเซียจำกัด โบรคเกอร์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ผู้ได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า อัศวินม้าขาว จากผลงานการทำกำไรหลายพันล้านให้กับบริษัทมากมาย

“หลังเรียนจบด้านบริหารการเงินจากมหาวิทยาลัยเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ก็กลับมาทำงานตามบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ต่างๆ จนได้เป็นกรรมการผู้จัดการบริษัทหลักทรัพย์เอเซียจำกัดตั้งแต่อายุ 29 ช่วงนั้นตลาดการลงทุนบูมสุดๆ ผมเคยทำกำไรจากหุ้นได้มากสุดวันละสิบล้าน มีสื่อเชิญไปออกรายการมากมาย เรียกได้ว่าเป็นไอดอลของนักลงทุน ผมหาเงินได้เยอะมาก เป็นคนที่ไม่ว่างเลย ต้องโทรศัพท์ตลอด เช็คข่าวเช็คหุ้น พอมีเงินก็ส่งลูกไปเรียนเมืองนอก ช่วงนั้นผมพักอาศัยอยู่คอนโดมิเนียมเดียวกับคุณเจริญ ศิริวัฒนภักดี มหาเศรษฐีอันดับต้นๆของเมืองไทย

ก่อนจะเกิดวิกฤตฟองสบู่ ไทยถูกมองว่าเป็นเสือเศรษฐกิจตัวใหม่ของเอเชีย ทุกคนใช้เงินลงทุนกันเพลิน นักลงทุนเมื่อคิดใหญ่แล้วเงินไม่พอก็ไปกู้เงินจากสถาบันการเงินต่างๆ โดยเฉพาะในต่างประเทศซึ่งสามารถกู้ได้โดยตรงไม่ต้องผ่านแบงค์ แถมดอกเบี้ยน้อยกว่าในประเทศ ก็เลยแห่กันไปกู้เงินจำนวนมากมาทำธุรกิจ

ผมกู้เงินลงทุนสร้างคอนโดมิเนียมที่เขาใหญ่ห้องละ 5 ล้าน ขายเฉพาะคนรวยเท่านั้น ใช้การลงทุนในตลาดหุ้นแบบมาร์จิน (Margin) อธิบายง่ายๆคือ กู้เงินมาลงทุน พอหุ้นตกก็ถูกบังคับขาย (Forced Sell) พอขายหุ้นจนหมดที่เหลือก็คือหนี้ ยกตัวอย่างเช่น มีหนี้อยู่ 100 ล้าน พอหุ้นตกก็ขายได้ 70 ล้าน เหลือหนี้ 30 ล้าน ดอกเบี้ยก็เดินไปเรื่อยๆ พอเศรษฐกิจมีปัญหา คอนโดที่ผมขายถูกลูกค้าทิ้งเงินดาวน์ ลูกค้าซื้อห้องราคา 30 ล้าน เงินดาวน์ 10 % เป็นเงิน 3 ล้านบาท เมื่อลูกค้าทิ้งเงินดาวน์ ส่วนที่เหลือ 27 ล้าน ผมก็ต้องรับผิดชอบทั้งหมด ซึ่งเศรษฐกิจตอนนั้นจะไปขายใครก็ไม่ได้ ผมถูกบังคับให้ขายหุ้นไปแล้ว 70 % แต่ 30 % ยังอยู่ ดอกเบี้ย 17-19 % ทบกันไปมาสุดท้ายจากหนี้ไม่กี่ล้านกลายเป็นพันล้าน”

ศิริวัฒน์จำได้แม่นถึงวันที่เรียกประชุมพนักงานบริษัทซึ่งมีอยู่ 40 คน เพื่อแจ้งว่าบริษัทต้องปิดตัว ตอนนั้นพนักงานครึ่งหนึ่งลาออก อีกครึ่งหนึ่งกำลังมืดแปดด้าน ไม่มีที่ไป เพราะช่วงนั้นมีแต่บริษัทปิดตัว งานหายาก ลูกน้องจึงมองเขาไม่ต่างจากที่พึ่งสุดท้าย

“คำสอนหนึ่งที่ได้มาจากคุณพ่อคุณแม่คือ อย่าทิ้งลูกน้อง เพราะเขาเหมือนครอบครัวเดียวกับเรา ถ้าไม่มีเขาเราก็ไม่มีวันนี้ ผมปรึกษาภรรยาว่าจะช่วยพวกเขายังไงดี ลำพังตัวคนเดียวอาจจะไปขายประกัน หรือทำบริษัทขายตรงก็ได้ แต่งานเหล่านั้นมันเลี้ยงคนไม่ได้ สุดท้ายภรรยาบอกว่า งั้นเรามาทำแซนด์วิชขายกันเถอะ”

นี่คือจุดเริ่มต้นของตำนานคนสู้ชีวิตที่จะได้รับการกล่าวขานในอีกหลายสิบปีถัดมา

จากเศรษฐีร้อยล้านสู่พ่อค้าแซนด์วิชข้างถนน

หลังจากศิริวัฒน์คิดได้ว่าเขาไม่ใช่เซียนหุ้น ไม่ใช่เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์คนเก่าอีกต่อไป  บทเรียนแรกที่ได้รับในวันที่ล้มคือ อย่าอายทำกิน 

“เหตุผลที่เลือกขายแซนด์วิชเพราะไม่ต้องลงทุนมาก ผมเช่าตึกแถวห้องเดียวที่ถนนจันทร์ เอาโต๊ะ 4-5 ตัวมาวางพลาสติกคลุมก็ทำแซนด์วิชกันตรงนั้นเลย วันแรกวางขายที่โรงพยาบาลกรุงเทพ เขาให้พื้นที่เป็นโต๊ะเล็กๆ 1 ตัว ทำไปขาย 20 ชิ้น ชิ้นละ 25 บาท ถือว่าแพงมาก เจ้าอื่นขายแค่ชิ้นละ 8-10 บาท กว่าจะขายหมดใช้เวลา 6 ชั่วโมง หักลบต้นทุนแล้วเหลือไม่เท่าไหร่ ขืนยังเป็นแบบนี้คงไปไม่รอดแน่ๆ

ผมจึงเริ่มขายเอง เอาหน้าตัวเองนี่แหละเป็นพรีเซนเตอร์ เอาหน้าตัวเองไปให้คนเห็นว่าผมนี่แหละเซียนหุ้น ทำธุรกิจเจ๊ง ต้องมาขายแซนด์วิช อุดหนุนผมหน่อย (หัวเราะ) ใช้วิธียืนถือกล่องคล้องคอขาย แรกๆยืนขายหน้าธนาคาร คนไม่รู้จัก มองอย่างเดียวแต่ไม่ซื้อ บางวันรปภ.มาไล่ พอไล่ผมก็เดินหนี เผลอก็กลับมายืนใหม่ ข้อดีของการขายสินค้าเคลื่อนที่คือ จุดไหนขายไม่ดี ก็สามารถเคลื่อนย้ายได้ง่าย แค่เดินย้ายจุด”

ครั้งหนึ่งขณะกำลังยืนขายแซนวิชอยู่ริมถนนพระราม 4 เพื่อนคนหนึ่งขับรถผ่านมาเปิดกระจกตะโกนถามว่า’เดี๋ยวนี้ขายแซนด์วิชแล้วเหรอ’ การทักทายอันห่างเหินเย็นชาแทนที่จะลงมาทักทายโอภาปราศัยตามประสาเพื่อนเก่ากลับเปิดกระจกคุยกันราวกับคนแปลกหน้า ทำให้ศิริวัฒน์รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

“ถามว่าอายไหม อายนะ แต่หลังพิงฝาแล้ว ตอนนั้นเมียผมเซ็นค้ำประกันไว้ต้องแบกรับหนี้ 500 ล้าน ลูกคนโต 16 ขวบ คนกลาง 14 ขวบ คนเล็ก 9 ขวบ ไหนจะต้องเลี้ยงลูกน้องให้อยู่รอด ก็บอกตัวเองว่าต้องหน้าด้านต่อไปวะ ยืนตากแดดแบกกล่องแซนด์วิชขายตามหน้าธนาคาร หน้าโรงเรียน วัด สถานท่องเที่ยว เดินไปตามตรอกซอกซอยยันริมฟุตบาท เคยโดนเทศกิจจับขึ้นรถมาแล้วแต่พูดจนเขายอมปล่อยตัว แม้กระทั่งรุ่นพี่ผมยังเคยชี้หน้าด่าว่า ทำไมไม่ไปทำอย่างอื่น ใช้หัวสมอง ความรู้ความสามารถ คอนเนกชั่น ทำอย่างอื่นที่มันใหญ่กว่าการขายแซนด์วิช ก็ตอบไปว่าผมติดแบล็คลิสต์จะยืมเงินญาติเขาก็ไม่ให้ ก็เลยต้องพึ่งตัวเอง”

กลเม็ดการขายตามแบบฉบับของศิริวัฒน์แซนด์วิชคือ ไม่ตื๊อ ไม่ยัดเยียด หากลูกค้าต้องการก็จะเดินมาซื้อเอง วันนี้อาจลองซื้อชิม วันหน้าถ้าติดใจเขาจะกลับมาซื้อเอง แค่ทำสินค้าให้ดีไว้ในทุกๆวันก็พอ

“ที่ราคาแซนด์วิชผมแพงเพราะใช้ขนมปังอย่างดีของยามาซากิ เราเน้นใช้ของสด ขายแบบวันต่อวัน ขายไม่หมดก็ให้ลูกน้องเอากลับไปกินที่บ้านหรือไม่ก็บริจาค จะไม่มีการนำไปแช่ตู้เย็นเพื่อขายในวันรุ่งขึ้นเป็นอันขาด เพราะคุณภาพมันจะเปลี่ยน คนมาซื้ออาจซื้อเพราะสงสารเห็นใจผม แต่ความสงสารมันมีอยู่แค่ชิ้นแรกชิ้นเดียวเท่านั้น ถ้าคุณไม่ซื่อสัตย์กับเขา ไม่สด ไม่สะอาด ไม่อร่อย เขาจะไม่ซื้อชิ้นที่สองชิ้นที่สาม แล้วอาจไปบอกต่อก็ได้ว่า ‘เฮ้ย ไอ้ศิริวัฒน์แม่งโกง อย่าไปอุดหนุนมัน’ ดังนั้นผมบอกพนักงานทุกคนอยู่เสมอว่าเราต้องซื่อสัตย์กับลูกค้า คนที่สงสารจะซื้อแค่ชิ้นเดียว แต่คนถูกใจจะซื้อเราทุกวัน นี่คือสิ่งที่ผมยึดถือมาตลอด”

ศิริวัฒน์บอกอีกว่า เถ้าแก่ต้องลงมือเอง ยิ่งธุรกิจขนาดเล็ก ยิ่งต้องลุยเอง เพราะความเอาใจใส่จะทั่วถึง

“ถ้าธุรกิจไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก การที่เถ้าแก่ลงมาใส่ใจรายละเอียด นอกจากจะได้ใจลูกค้า เช่น พอเขาเห็นผมมายืนขายแซนด์วิชก็บอก ‘โอ้โห เถ้าแก่ลงทุนมาขายเองเลย’ สิ่งที่ได้รับตามมาคือ เถ้าแก่สามารถรู้ถึงปัญหาที่แท้จริง และแก้ปัญหาได้ทันท่วงที ดีกว่าให้ลูกจ้างมานั่งรายงานเมื่อเวลาได้ผ่านไปแล้ว อีกอย่างที่เป็นผลพลอยได้คือลูกจ้างจะไม่อู้ เพราะเถ้าแก่อยู่ด้วยตลอดเวลา

การจะประสบความสำเร็จ คุณต้องขยัน ท้อได้แต่ต้องอดทน ไม่ใช่ว่าขายไม่ดีแล้วเลิก ผมขายน้อยได้น้อย ดีกว่าขายเยอะแล้วเจ๊ง ผมเดินมาถึงจุดที่รู้ซึ้งแล้วว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน คุณต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด ผมเคยเล่นหุ้นได้วันละสิบล้าน วันนึงต้องมาขายแซนด์วิชได้กำไรไม่กี่ร้อย ผมก็ต้องทำ วันก่อนไปถนนข้าวสารขายของได้ 675 บาท ดีใจมาก เฮ้ย กูไม่ได้กลับบ้านมือเปล่าโว้ย (หัวเราะ) ต่างจากสมัยก่อนเล่นหุ้นได้ 2 แสน ก็จะอยากได้เพิ่้มเป็น 4 แสน ความโลภอยากได้เยอะๆมันทำให้เราไม่มีความสุข บทเรียนที่อยากจะฝากไปยังผู้ประกอบการรุ่นใหม่คือ การเริ่มธุรกิจควรเริ่มจากขนาดเล็กๆ ลองผิดลองถูกไปก่อน หากไปได้ดีค่อยขยายเพิ่มเติม ในทางกลับกันถ้าไปไม่รอดจะได้ไม่เจ็บตัวมาก ระวังอย่าทำอะไรใหญ่เกินตัวหรือโลภ เพราะโอกาสผิดพลาดมีสูงมาก ยิ่งถ้าไม่ใช่เป็นคนที่มีประสบการณ์ทำธุรกิจมาก่อน มีเงินเท่าไหร่ก็หมด”

คำสอนอีกข้อที่ศิริวัฒน์ให้ลูกๆให้จำไว้เสมอและทำให้ดูอยู่ตลอดคือ พึ่งตัวเอง 

“ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ถ้าเราพึ่งตัวเองมากๆ สิ่งที่ได้รับระหว่างการทำธุรกิจคือประสบการณ์ที่โรงเรียนไหนก็ไม่มีสอน อยากให้คิดว่าที่เราเหนื่อยคือการลงทุน วันหนึ่งเมื่อประสบความสำเร็จ นอกจากเงินทองที่ได้รับแล้ว สิ่งที่จะตามมาคือความภาคภูมิใจ”

คืนความสุขให้สังคม

ไม่น่าเชื่อว่า ผ่านมา 20 ปีวันนี้ศิริวัฒน์ลุกขึ้นสู้จนสามารถปลดหนี้พันล้านบาทได้สำเร็จ พ้นจากสถานะบุคคลล้มละลาย กลายเป็นตำนานคนสู้ชีวิตที่สร้างแรงบันดาลใจให้แก่คนนับล้าน

ปัจจุบัน บริษัท ทีจีไอเอฟ คอร์ปปอเรชั่น จำกัด ดูแลธุรกิจอาหารและเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ ตั้งแต่แซนด์วิช ซึชิข้าวกล้องห่อสาหร่าย ปิต้าแซนด์วิช ข้าวกล้องอบกรอบ และน้ำเม่าเบอร์รี่ รวมทั้งยังเปิดบริการร้าน SIRIdeli ในโรงพยาบาลกรุงเทพและโรงพยาบาลพญาไท 3 ความฝันของศิริวัฒน์คือ อยากจะนำบริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เป็นบริษัทมหาชน

“สิ่งที่ทำให้ผมภูมิใจคือ โครงการศิริวัฒน์แซนด์วิชช่วงปิดเทอมให้เด็กๆที่สนใจหารายได้พิเศษมาช่วยขาย ทำมา 13 ปีแล้ว ประสบความสำเร็จมาก ทำให้เด็กๆได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ และเรียนรู้การทำธุรกิจด้วยตัวเอง สองเดือนที่ปิดเทอม บางคนหาเงินได้ 2 หมื่น บางคนได้ถึง 5 หมื่นบาท ขึ้นอยู่กับความขยัน

อีกโครงการที่ผมภูมิใจคือ น้ำเม่าเบอร์รี่ ทำตั้งแต่ปี 2553 สมัยก่อนเกษตรกรอ.ภูพาน สกลนคร ปลูกลูกเม่าขายได้แค่กิโลละ 20-25 บาท ขายใส่ถาดละ 7-8 บาท บางทีเหลือมากๆเขาเททิ้งเลยนะ เพราะคนไม่ค่อยกินกัน ผมเห็นว่าสินค้าตัวนี้ดี เป็นผลไม้ท้องถิ่นของไทย คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้จัก ผมต้องการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับผลไม้ไทยเลยทำเป็นน้ำมะเม่ามาขายตามห้าง แต่ลูกค้าไม่มั่นใจเลยไม่กล้าซื้อ ตอนหลังพอเปลี่ยนชื่อเป็นน้ำเม่าเบอร์รี่วางขายที่มินิบิ๊กซีทั่วประเทศ ปรากฎว่าคนชอบเพราะดื่มแล้วสดชื่น มีประโยชน์ ช่วยเรื่องระบบขับถ่าย ถวายเป็นน้ำปาณะให้พระก็ได้ เดี๋ยวนี้เกษตรกรสกลนครหันมาปลูกลูกเม่ากันเยอะ ราคาตอนนี้พุ่งเป็นกิโลกรัมละ 50 บาทแล้ว” เขายิ้มกว้างอย่างปลาบปลื้ม

ศิริวัฒน์บอกว่า ทุกวันนี้แนวคิดการทำธุรกิจจะนึกถึงเกษตรกรเป็นหลัก ไม่ว่าจะทำอาหารหรือเครื่องดื่ม วัตถุดิบจะต้องเป็นผลผลิตที่ขึ้นจากแผ่นดินไทยเท่านั้น

“สมัยก่อนผมทำธุรกิจแบบเห็นแก่ตัว คิดคนเดียว ทำคนเดียว รวยคนเดียว ยามมีปัญหาก็เลยเจ๊งไปคนเดียวตามยถากรรม เพราะว่าไม่เคยเผื่อแผ่ใคร จึงไม่มีใครมาช่วย วันนี้ผมกลับมาใหม่ สร้างธุรกิจให้อยู่อย่างยั่งยืน ไม่ทำให้ตัวเองรวยคนเดียว คืนความสุขและเงินให้คนที่ผมร่วมงานด้วยอย่างโรงงานและเกษตรกร ทำให้ผมมีความสุขอย่างแท้จริง แม้จะไม่ได้รวยเป็นร้อยล้านพันล้าน ผมอยากเป็นเศรษฐีที่แบ่งปันให้กับสังคม นั่นคือ ช่วยเหลือเกษตรกร ผู้ที่มีภูมิปัญญาแต่ไม่มีโอกาส หมายความว่าปลูกเป็น ทำเป็น แต่ขายไม่เป็น กำไรจากการขายน้ำเม่าเบอร์รี่ ผมจะนำส่วนหนึ่งไปใช้ในการเป็นเจ้าภาพร่วมพิธีบรรพชาอุปสมบทพระภิกษุสงฆ์และเณรตามวัดต่างๆที่ขาดแคลนปัจจัย ถ้าคุณอุดหนุนน้ำเม่าเบอร์รี่ผม คุณก็จะได้ความอร่อย มีประโยชน์ แถมยังอิ่มบุญด้วย”

ที่ผ่านมา คำถามที่ได้รับอยู่บ่อยครั้งก็คือ ถ้าวันหนึ่งรวยแล้วยังจะมายืนคล้องคอขายแซนด์วิชไหม ศิริวัฒน์ยืนยันว่าต่อให้บริษัทเข้าตลาดหุ้น ก็จะเห็นประธานบริษัทคนนี้เดินคล้องคอขายแซนด์วิชเหมือนเดิมแน่นอน เพื่อเตือนสติว่ารากเหง้าของเขานั้นมาจากข้างถนน

“ทุกวันนี้ยังออกไปขายอยู่นะ (หัวเราะ) แต่ไม่ได้ยืนแบกกล่องขายเองคนเดียว 4-5 ชั่วโมงแล้ว แบกไม่ไหว เดี๋ยวนี้ต้องไปกับลูกน้อง สมมติเอาไป 50 ชิ้นเหลือ 20 ชิ้น มากูแบกเอง ต่างจากสมัยก่อน 50 ชิ้น ผมแบก ลูกน้องยืน เพราะต้องเอาตัวเราเป็นจุดขาย เวลาผมไปขายลูกค้าจะเข้ามาชื่นชม ให้กำลังใจ อุดหนุนผม ถามว่าเมื่อไหร่ถึงจะหยุดออกไปเดินตามถนน ก็จนกระทั่งผมไม่ไหวแหละครับ แต่วันนี้ผมอายุ 67 ยังเดินไหวอยู่”

ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ศิริวัฒน์ยังเดินสายบรรยายเกี่ยวกับสภาวะเศรษฐกิจ การเงิน ตลาดหลักทรัพย์ และประสบการณ์ชีวิตทั้งในและนอกประเทศมากกว่า 200 แห่ง รวมทั้งให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนรวมทั้งสิ้นกว่า 500 ครั้ง พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าชีวิตของเขานั้นควรค่าแก่การศึกษา

วันนี้ขอรวยแบบพอเพียง

ในฐานะอดีตนักลงทุน เซียนหุ้น นักธุรกิจ มองสถานการณ์เศรษฐกิจในปัจจุบันอย่างไร ศิริวัฒน์ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า

“วันนี้เรากินบุญเก่าจนหมดแล้ว บุญเก่าที่คนรุ่นก่อนสะสมมา สังคมเราเดินทางผิด ฟุ้งเฟ้อมาตลอด วันนี้ถึงมีหนี้สินภาคครัวเรือนมากกว่า 80 % ของจีดีพี ประเทศเรามี 67 ล้านคน กว่า 30 ล้านคนเป็นหนี้อยู่ถึง 10 ล้านล้านบาท ผมเคยบอกไว้ว่า ปี 57 เศรษฐกิจไม่ดี ปี 58 จะแย่กว่า ปี 59 จะแย่กว่าปี 58 แล้ววันนี้ปี 60 ก็จะหนักขึ้นไปอีก เพราะหนี้มันไล่เรามาเรื่อย และนี่คือหนี้ของคน 30 ล้านคน สมัยปี 40 ที่เจ๊งคือนายทุน 2 แสนคน แต่นี่ 30 ล้านคนมันคนละเรื่องกันเลยนะ ฉะนั้นผมแนะนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงรัชกาลที่ 9 คือ สร้างภูมิคุ้มกัน เดินสายกลาง พึ่งพาตนเอง ไม่พึ่งคนอื่น ปี 40 ผมล้มทั้งยืน ผมอดทน ยอมประหยัดทุกอย่าง ใช้เวลากว่า 20 ปีกว่าจะกลับมาได้ถึงจุดนี้ ฉะนั้นวันนี้คุณจะเดินต่อทางเดิมหรือจะหยุดแล้วเปลี่ยนแปลงชีวิตเสียใหม่”

จากเคยเป็นเศรษฐีแล้วเจ๊งเป็นบุคคลล้มละลาย อยากจะกลับมารวยอีกไหม

“บอกตรงๆว่าอยากจะกลับมาเป็นเศรษฐี แต่แนวคิดเปลี่ยนไปจากเศรษฐีที่ไม่รู้จักพอ มาเป็นเศรษฐีแบบพอเพียง สมัยก่อนมีหนึ่งล้านก็อยากได้สิบล้าน มีสิบล้านก็อยากได้ร้อยล้าน พันล้าน ผมโลภ ลืมตัว หลงไปกับความหอมหวานจอมปลอมของเศรษฐกิจ ทำให้ล้มละลาย เมื่อผ่านมาได้จะไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นซ้ำสองอีก

ผมเคยร่ำรวย แต่รวยคนเดียว ในที่สุดผมก็เจ๊ง วันนี้ผมพลิกกลับมาได้เพราะสังคมช่วยผม อุดหนุนผม เขาช่วยเรา ทำให้ชีวิตเรามีค่า วันนี้ชีวิตผมเป็นคนมีค่าแล้ว ผมก็ต้องทำให้ชีวิตคนอื่นมีค่า เหมือนกับที่สังคมทำให้ชีวิตผมมีค่า บทเรียนชีวิตที่ได้มาจากช่วง 20 ปีที่ผ่านมาคือ รู้จักพอ อย่าประมาท อย่าโลภ พอใจในสิ่งที่ตัวเองมี อย่าไปเบียดเบียนคนอื่น ประสบการณ์ชีวิตที่ได้มาไม่ใช่เงินทองยศฐาบรรดาศักดิ์ที่จะทำให้เรารวยอย่างมีความสุข หรือประสบความสำเร็จในชีวิต ผมเคยได้ยินเจอประโยคหนึ่งแล้วชอบมากๆคือ ชีวิตที่มีค่าไม่ใช่ชีวิตที่ร่ำรวย มีเกียรติ หรืออายุยืน แต่ชีวิตที่มีค่าคือชีวิตที่ตัวเองเป็นคนมีคุณค่า และทำให้ชีวิตคนอื่นมีค่า”

ทั้งหมดนี้คือบทเรียนล้ำค่าที่แลกมาด้วยการล้มลุกคลุกคลาน หยาดเหงื่อ และคราบน้ำตา เป็นสิ่งที่ศิริวัฒน์เต็มใจจะบอกเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพื่อเป็นแรงบันดาลใจแก่ผู้อื่น ภายใต้ความหวังว่าจะไม่มีใครผิดพลาดเหมือนเขาอีก

หมายเหตุ-ข้อมูลบางส่วนจากหนังสือ “เถ้าเเก่(ข้างถนน)สอนลูกรวย” สำนักพิมพ์ดีเอ็มจี

ติดตามความเคลื่อนไหวของศิริวัฒน์แซนด์วิชได้ที่ https://www.facebook.com/sirivatsandwich/?fref=ts

ภาพจาก Sirivat Sandwich ศิริวัฒน์แซนด์วิช

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 มกราคม 2560 เวลา 08:38 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/477007

โดย…ศุภชัย แก้วขอนยาง และ ไพบูลย์ กระจ่างวุฒิชัย

เป็นเวลาเกือบ 3 ปีแล้วที่ประเทศไทยอยู่ภายใต้การบริหารของคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ที่ผ่านมา คสช.ขับเคลื่อนประเทศในหลายด้าน ทั้งในเรื่องเศรษฐกิจและสังคม

แต่ปัญหาความขัดแย้งทางการเมืองนั้นกลับยังไม่มีความคืบหน้าเท่าไหร่นัก ทั้งที่เป็นนโยบายลำดับต้นๆ ที่ คสช.ประกาศว่าจะทำให้สำเร็จก่อนส่งมอบประเทศผ่านการเลือกตั้ง

กระทั่งล่าสุด พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีและหัวหน้า คสช. ดำเนินการตั้งคณะกรรมการบริหารราชการแผ่นดินตามกรอบการปฏิรูปประเทศ ยุทธศาสตร์ชาติ และการสร้างความสามัคคีปรองดอง (ปยป.) เพื่อเดินหน้าในสองเรื่องสำคัญของประเทศ คือ การปฏิรูปประเทศ และการสร้างความปรองดอง

ทว่าในมุมมองของ อดุลย์ เขียวบริบูรณ์ ประธานคณะกรรมการญาติวีรชนพฤษภา’35 ซึ่งทำหน้าที่เป็นฝ่ายประสานงานกับทุกกลุ่มการเมืองมาก่อนเมื่อครั้งดำรงตำแหน่งกรรมการศึกษาแนวทางการสร้างความปรองดอง สภาปฏิรูปแห่งชาติ (สปช.) กลับนำเสนอความคิดเห็นส่วนตัวผ่าน “โพสต์ทูเดย์” ว่าการเริ่มต้นการปรองดองในเวลานี้ แม้จะเป็นสิ่งที่ดี แต่ในเชิงปฏิบัติแล้วยังเป็นปัญหาอยู่ อันจะเป็นปัจจัยที่ทำให้การปรองดองอาจไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่ คสช.ตั้งใจไว้

อดุลย์ มองว่า การตีฆ้องร้องป่าวเรื่องการสร้างความปรองดองครั้งนี้น่าจะมีความตั้งใจกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะประชาชนได้มีการเรียกร้องมาตลอดตั้งแต่ คสช.เข้ามาทำการยึดอำนาจ ประชาชนเฝ้ารอมาตลอด จนกระทั่งตอนนี้ 3 ปีแล้วก็เพิ่งจะมาเอาจริง ที่ผ่านมา สปช.ได้ทำการศึกษาไว้ครบถ้วนแล้ว ซึ่งไม่ได้เริ่มต้นจากการนิรโทษกรรม

“การตั้งคณะกรรมการปรองดองยังมีข้อสงสัยอยู่ เพราะทำไมคนที่มาทำหน้าที่ถือธงนำในการปรองดองจึงเป็นทหารทั้งหมด มันไม่ถูก เพราะทำให้อึดอัด เราจึงมองว่าโอกาสที่จะนำไปสู่ความสำเร็จนั้นน่าจะมีปัญหา ถ้ามีปัญหาเมื่อไหร่ รัฐบาลกับคณะกรรมการปรองดองชุดนี้จะถูกมองว่ายื้อเวลาเหมือนเดิม”

“จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อคนที่ธงนำ คือ คสช.เป็นคู่กรณีเอง หากดูประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ทุกเหตุการณ์กองทัพก็เป็นคู่กรณี ผู้นำในการยึดอำนาจรัฐประหารเป็นคู่กรณีทั้งนั้น เมื่อเป็นคู่ขัดแย้งแล้วจะมาเป็นกรรมการกลางมันจะเกิดอะไรขึ้น”

ฝ่ายทหารพยายามอ้างว่าปัญหาที่ผ่านมาเกิดจากการที่ประชาชนสองฝ่ายขัดแย้ง ทหารจึงเป็นคนกลางที่เข้ามาห้าม ทำให้ต้องตั้งคณะกรรมการปรองดองขึ้นมา? อดุลย์ ตอบว่า

“อันนี้คงจะฟังไม่ได้ เพราะช่วงหนึ่งที่ประชาชนถูกนักการเมืองหรือรัฐบาลและฝ่ายค้านปลุกปั่นให้ประชาชนออกมาทะเลาะกัน ช่วงนั้นเห็นชัดว่าทุกฝ่ายเรียกร้องให้ทหารออกมาระงับเหตุการณ์ความรุนแรง ทำไมตอนนั้นทหารไม่ทำหน้าที่
แต่กลับปล่อยให้บานปลายจนหาทางออก และคุณก็เข้ามา”

“ประชาชนไม่ได้โง่นะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่คุณจะเรียกทุกฝ่ายเซ็นเอ็มโอยูปรับความเข้าใจ ผมก็ต้องถามว่าแค่นั้นเหรอ คุณจะฮั้วกันแค่นี้เหรอ แล้วประชาชนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่และเป็นเสียงส่วนใหญ่ของประเทศทั้งหมดเขาจะเห็นด้วยเหรอ”

“ยืนยันว่าการสร้างความปรองดองไม่ได้ล้มเหลว เพียงแต่ยังไม่ได้ลงมือทำ แต่คราวนี้เมื่อมีการเริ่มต้นจะทำ ผมก็ถือว่าดีกว่าไม่ทำอะไรเลย การเริ่มต้นตอนนี้ก็ยังดี การประนีประนอมต้องใช้ระยะเวลาพอสมควร การจะทำให้สำเร็จต้องมาจากความจริงใจและต้องหาคนที่ทุกฝ่ายยอมรับได้ โดยไม่ได้เป็นคนที่เป็นคู่ขัดแย้ง อีกทั้งเท่าที่ทำงานและประสานงานกับหลายฝ่ายที่ผ่านมา พบว่าอยากได้คนกลางเข้ามาทำหน้าที่ตรงนี้”

อดุลย์ ขมวดว่าโมเดลที่จะทำให้การสร้างความปรองดองประสบความสำเร็จต้องเริ่มจากความจริงใจ โดยให้คนกลางที่เป็นที่ยอมรับของทุกฝ่ายมาเป็นผู้ถือธงนำ ส่วน คสช.ต้องถอยออกมาและคอยสนับสนุนในฐานะผู้มีอำนาจ
เต็มเท่านั้น

“ในเชิงกระบวนการถือว่าใช้ได้ ซึ่งประชาชนก็เห็นด้วย แต่วิธีการโดยทหารมานำนั้นมันไม่ใช่ โดยทหารควรนั่งอยู่ข้างๆ คอยสนับสนุนเท่านั้น เพราะทหารเป็นคู่กรณีด้วยจึงมาอ้างว่าตัวเองไม่เกี่ยวข้องไม่ได้ ถ้าจะทำให้การปรองดองประสบความสำเร็จต้องมีเงื่อนไข คือ รัฐบาลต้องจริงใจที่อยากให้ประสบความสำเร็จ มิฉะนั้นก็เสียของเหมือนเดิม”

“รัฐบาลในฐานะภายใต้การสนับสนุนของร่างรัฐธรรมนูญโดยเฉพาะการแต่งตั้ง สว.ในอนาคต อย่างไรก็แล้วแต่เราเห็นภาพชัดว่า
พล.อ. ประยุทธ์ จะต้องเป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไปแน่นอน และผมก็เห็นด้วย มันไม่มีทางออกอย่างอื่น อย่าไปตีกันอีกเลย อยากจะเป็นก็เป็นเลย เพราะบ้านเมืองเดินมา 3-4 ปีแล้ว ถ้าขืนไปเปลี่ยนคนใหม่ก็ต้องมีรูปแบบอีกและจะยุ่งกันอีกรอบ บอกตรงๆ จึงไม่ควรเปลี่ยนม้ากลางศึก”

“ไม่จำเป็นต้องไปทำสัตยาบันอะไรทั้งสิ้น คุณจะไปบังคับคนให้มากินไข่เจียวเหมือนกันหมด กินแกงใต้เหมือนกันหมด จะไปให้กินแจ่วเหมือนกันหมดเหรอ มันทำไม่ได้ แต่ละคนไม่ใช่เด็กๆ แล้วไม่ว่าจะเป็นนักการเมืองหรือกลุ่มภาคประชาชนทุกสี ทุกคนมีศักดิ์ศรีที่ถูกบ่มเพาะมายาวนาน ไม่มีใครด้อยกว่าใคร”

สำหรับเรื่องของคนกลางที่จะสามารถถือธงนำการสร้างความปรองดองได้นั้น ประธานคณะกรรมการญาติวีรชนพฤษภา’35 จะต้อง
เป็น “นพ.ประเวศ วะสี” ราษฎรอาวุโส และ “อานันท์ ปันยารชุน” อดีตนายกรัฐมนตรี  เพราะเป็นบุคคลสำคัญที่ทุกฝ่ายให้การยอมรับและ
ไว้วางใจ

“เวลานี้นายกฯ ประยุทธ์ ถือไพ่เหนือกว่าใครทุกคน มีอำนาจมาตรา 44 เต็มที่ 100% แต่การจะทำให้สำเร็จต้องหาตัวบุคคลที่นำไปสู่ความสำเร็จ ซึ่งผมคิดว่าบุคคลที่ให้การยอมรับสูง คือ นพ.ประเวศ ซึ่งมาจากภาคประชาชนโดยแท้ และไม่มีผลประโยชน์ส่วนตัวใดๆ ทั้งสิ้น เพียงแต่ท่านอายุมากแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านจะรับหรือไม่”

“อีกคน คือ ท่านนายกฯ อานันท์ ท่านยังเป็นที่ยอมรับของทุกฝ่ายอยู่ ซึ่งแม้แต่ทหารก็น่าจะยอมรับ เพราะท่านเองสามารถทำให้ความบาดหมางระหว่างญาติวีรชนในเหตุการณ์เดือน พ.ค. 2535 กับทหาร ได้จางลงไป แม้จะไม่ยุติโดยสมบูรณ์แต่ก็สามารถทำให้เกิดความประนีประนอมยอมกันได้ อย่าว่าแต่เพื่อไทย ประชาธิปัตย์ เสื้อแดง เสื้อเหลือง กปปส. ผมคิดว่าท่านอานันท์ได้รับการยอมรับสูง”

“ไม่จำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมแล้ว เพียงแต่ละเดินหน้าสร้างกระบวนการให้เป็นที่ยอมรับ หากนายกฯ ประยุทธ์ซึ่งจะเป็นนายกฯ คนต่อไปถ้าเอาจริงมันก็ไม่มีปัญหาหรอก ท่านเดินต่อได้เลย ใช้กระบวนการกฎหมายปกติทั้งในส่วนของตำรวจ อัยการ ศาล ก็เดินไปได้” อดุลย์ ระบุ

สาเหตุและปัจจัยที่มีผลให้การสร้างความปรองดองไม่มีความคืบหน้าเกิดจากอะไร? อดีตกรรมการศึกษาการปรองดอง สรุปว่า ประกอบด้วย 1.ปัญหาอุดมการณ์ทางการเมือง 2.ความไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกัน และ 3.ขาดความจริงใจจาก คสช.และรัฐบาล

“หนึ่ง ปัญหาเรื่องอุดมการณ์ทางการเมือง เพราะแต่ละคนยึดในคัมภีร์ของตัวเองไม่ยอมให้กันเลย สอง คู่ขัดแย้งไม่ไว้วางใจ เพราะไม่มีคนมาทำให้ไว้วางใจ และหาคนที่สามารถไว้วางใจมาเป็นคนกลางไม่ได้ สาม รัฐบาลและ คสช.ยังไม่จริงใจที่จะทำให้เรื่องนี้สำเร็จ ไม่มีความตั้งใจจริง”

“เท่าที่เคยประสานงานกับนักการเมืองและกลุ่มการเมืองพบว่าส่วนใหญ่ต้องการให้เกิดการปรองดอง เพราะเขาถือว่าการปล่อยให้เป็นในสภาพแบบนี้ ประเทศชาติจะมีความเสียหายหนักเดินหน้าไปไม่ได้ และนับวันจะเสียหายหนักมากขึ้น เขายอมรับว่าในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วการที่ คสช.จะสืบทอดอำนาจต่อไป ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา

“สิ่งที่ต้องคำนึง คือ เมื่อสถานการณ์บ้านเมืองเป็นแบบนี้และคุณก็คิดว่าได้เวลาอันเหมาะสมที่จะเริ่มการสร้างความปรองดองแล้ว ก็ต้องทำให้มันสำเร็จ เพราะถ้าทำไม่สำเร็จ ผมขอบอกตรงๆ เลยว่าไม่กล้ามโนเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต

“มีอดีตนายกฯ อย่างน้อย 3-4 คนพูดกับผมว่าตราบใดที่การปรองดองและความสามัคคียังไม่เกิดขึ้น อย่าหวังว่าบ้านเมืองจะเดินไปสู่การปฏิรูป ซึ่งเป็นสิ่งที่ทหารตั้งเป้าไว้ ไม่มีทางเลย เพราะอย่างไรก็แล้วแต่จะต้องมีคนออกมาคัดค้านไม่เห็นด้วย” อดุลย์ สรุป

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 มกราคม 2560 เวลา 13:53 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/476973

เรื่อง…วรรณโชค ไชยสะอาด / ภาพ…ภัทรชัย ปรีชาพานิช

หนุ่มใหญ่วัย 52 ปี เจ้าของรูปร่างผอมบาง ผิวคล้ำ เซตผมเรียบเนี้ยบ หน้าตาท่าทางยียวน น้ำเสียงเนิบนาบเป็นเอกลักษณ์ กำลังโด่งดังในโลกโซเชียลมีเดียเเละถูกวัยรุ่นพูดถึงอย่างมาก หลังเรียกเสียงหัวเราะผ่านมุขตลกต่างๆ ที่คาบเกี่ยวกับสิ่งเสพติด เจ้าหน้าที่ตำรวจและห้องขัง

จากเด็กสลัม ไม่ได้เรียนหนังสือ ทำงานเป็นกระเป๋ารถสองเเถว พาชีวิตตัวเองสู่โรงลิเก ก่อนก้าวขึ้นไปเป็นตลกคาเฟ่ จนกระทั่งติดยาเสพติดขั้นรุนเเรงเเทบเอาชีวิตไม่รอด

วันนี้เขากลับมาเฉิดฉายอีกครั้งในชื่อ “โรเบิร์ต สายควัน” ดาวตลกที่เรียกเสียงหัวเราะได้ไม่เป็นสองรองใคร

โรเบิร์ต สายควัน หรือ หมั่ง-ไพรฑูตย์ พุ่มรัตน์

ลูกครึ่งอเมริกันในสลัมบางเขน

โรเบิร์ต สายควัน หรือ หมั่ง-ไพรฑูตย์ พุ่มรัตน์ เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 เป็นชาวกรุงเทพมหานครตั้งแต่กำเนิด และใครจะรู้ว่า เขาเป็นหนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกันซะด้วย

“ผมมีคุณพ่อเป็นคนอเมริกันผิวดำ พูดง่ายๆ อารมณ์ประมาณ บารัก โอบามา แหละครับ”

ชีวิตวัยเด็กของโรเบิร์ตค่อนข้างลำบาก ฐานะยากจน อาศัยอยู่กับคุณยายที่มีอาชีพเป็นหมอนวดแผนไทยและน้องสาวในชุมชนแออัด ย่านบางเขนไม่ได้เรียนหนังสือและวนเวียนอยู่กับแหล่งอบายมุขมาตั้งแต่เยาว์วัย

“แม่ไปอยู่อเมริกา ส่วนเราอยู่กับยายและน้องสาว ช่วยกันทำหน้าที่เดินหาลูกค้าให้ยายตามห้องเช่าอพาร์ทเม้นท์ต่างๆ‘นวดไหมครับ นวดไหม’ ห้องไหนนวดก็คอยบอกยาย บางทีก็โดนด่าบ้าง เพราะคนที่เราไปเคาะส่วนใหญ่เป็นพวกทำงานกลางคืน กลางวันเขาจะนอน เราไปเคาะ ออกมานวดบ้าง ออกมาด่าบ้างก็มี”

อายุได้ 12 ปี เขาหารายได้ให้ตัวเองด้วยการทำงานเป็นพนักงานเก็บค่าโดยสารให้กับรถสองแถว เส้นทางสะพานใหม่-อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิที่นั่นโรเบิร์ตได้เจอกับเพื่อนซี้ที่เติบโตกลายมาเป็นตลกระดับตำนานอย่าง “หนู คลองเตย”

“สมัยตอนเด็กลำบากนะ แต่ด้วยความเป็นเด็กเลยไม่ได้ใส่ใจ หนักไปทางเที่ยวเล่นซะมากกว่า ส่วนใหญ่อยู่แต่นอกบ้าน ทำงานเป็นกระเป๋ารถ และได้เจอกับไอ้หนู (คลองเตย) สนิทกันมาตั้งแต่ตอนนั้น  ช่วงดังๆ มันให้รถฮอนด้า พรีลูด ผมฟรีๆ เลย 20 ปีก่อนใครขับพรีลูดไม่ธรรมดานะ”

เส้นทางศิลปินตลกของผู้ชายคนนี้เริ่มต้นในคณะลิเก เมื่อได้รับโอกาสจากน้าสาวที่มีสามีเป็นเจ้าของโรงลิเก “บุญชู แสงเพชร” โดยทำหน้าที่เล่นเครื่องดนตรีอย่างระนาด และกลอง ก่อนพัฒนาตัวเองขึ้นไปเป็นนักแสดง รับบทบาทตัวโจ๊ก เรียกเสียงหัวเราะให้กับผู้ชม

“นอกจากเป็นตัวโจ๊กแล้วก็ได้นางเอกลิเกเป็นเมียด้วยสมัยนั้นนางเอกลิเกมักจะเสร็จโจ๊ก เหมือนพี่โน๊ต เชิญยิ้มก็ได้เมียเป็นนางเอกลิเก” ตลกมากประสบการณ์ยิ้มให้กับเรื่องในวันวาน

โรเบิร์ตเมื่อครั้งเล่นตลกอยู่กับคณะดอกมะดัน

ไม่นานโอกาสเปลี่ยนชีวิตเดินทางมาถึงเมื่อ “โจ้ สายันห์ ดอกมะดัน” รุ่นพี่ที่รู้จักกันในวงการลิเก ชักชวนให้ไปตีกลองกับคณะตลกตามคาเฟ่ต่างๆ และเหมือนฟ้าเป็นใจ เจ้าตัวไปทำงานวันแรก นักแสดงเกิดไม่พอจึงถูกดึงตัวไปเล่นให้ “คณะมันจะฮา” ของ “ชา ฉิ่งฉับ”  เริ่มต้นก้าวแรกในฐานะตลกมืออาชีพทันที

“คนเขาขาด เลยเรียกให้เราขึ้นไปเล่น เราก็เล่นได้ พี่ชาเห็นแวว เลยชวนให้ไปอยู่กับเขาเลย ได้ค่าตัววันละ 300-400 บาท ถือว่าเยอะมากสมัยนั้นก๋วยเตี๋ยวชามละประมาณ 10 บาทเอง เล่นทุกวันเดือนหนึ่งก็ได้เกือบหมื่น”

หลังจากโดดเด่นอยู่กับ “คณะมันจะฮา” ที่ตอนหลังเปลี่ยนชื่อเป็นบิ๊กแชมป์ เพราะถูกแขกแซวบ่อยว่า “แล้วที่มึงเล่นมันจะฮาหรอวะ” ไม่นานก็ถูก “ดี๋ ดอกมะดัน” หรือ “ศุภกรณ์ ศรีสวัสดิ์” อีกหนึ่งดาวตลกระดับตำนานของเมืองไทยชวนไปอยู่ด้วยที่คณะดอกมะดัน

“จุดเด่นของเราเป็นตัวดิ้น ชอบเล่นมุขเกี่ยวกับวัยรุ่น เพลง เต้นเลียนแบบศิลปินดังๆ ในยุคนั้น อย่างติ๊กชีโร่ เพลงไหนดังก็เอามาก๊อปปี้เล่นในรูปแบบตลก เล่นไปเล่นมา อ.ดี๋ชอบ วันไหนนักแสดงไม่พอ เขาก็ให้เราไปร่วมแจม แจมได้อยู่สองครั้ง แกเลยชวนไปอยู่ด้วยกัน”

“อ.ดี๋เป็นคนตั้งชื่อโรเบิร์ตให้กับเราด้วย วันนั้นบนเวที เราแต่งชุดไทยราชปะแตนเดินถือระนาดออกมา ตามมุขจะต้องเล่นเพลงสตริงสากล  แกก็เลยเรียกผมว่า ขอเชิญหลวงโรเบิร์ตมาตีระนาดโชว์ อะไรประมาณนั้น เลยใช้ชื่อโรเบิร์ตมาตลอด”

จากตลกดาวรุ่งสู่ทาสยาเสพติด

ศิลปินตลกบางคนเมื่อรุ่งโรจน์ ร่ำรวย มีเงินทอง ก็มักหลงระเริงหมดไปกับการสังสรรค์ ผู้หญิง และการพนัน แต่ไม่ใช่กับ โรเบิร์ต สายควัน

“ชีวิตตอนนั้น เริ่มมีเงินแล้ว ได้วันละเป็นพัน แต่ไม่ใช่คนติดเที่ยวติดหรู ด้วยความที่มาจากสลัม มีเงินแล้วยังอยู่กันง่ายๆ เหมือนเดิม แต่เรามีเพื่อนฝูงที่เคยสูบกัญชามาตั้งแต่เป็นเด็กวัยรุ่นด้วยกัน แล้วเราอยู่ใกล้แหล่งซื้อด้วย ก็จะเป็นคนไปจัดการมาให้พวกเขาเรียบร้อยเลย แต่คนอื่นสูบเล่นๆ นิดๆ หน่อยๆ แต่เราไม่ เราเอาเป็นทางการเลย สูบหนักมาก คนอื่นเลิกงานก็จะไปกินเหล้า สังสรรค์จีบนักร้อง แต่เราไม่ เลิกงานกลับบ้านเลยไปสูบกัญชา หรือยังไม่กลับก็จะไปนั่งร่วมกลุ่มกับเพื่อนที่สูบด้วยกัน”

ยาเสพติดนำพาชีวิตการทำงานของเจ้าตัวดิ่งลงเหว เริ่มตื่นไม่ไหว ทำงานสายอย่างบ่อยครั้ง จนดี๋ ดอกมะดัน ต้องสั่งพักงาน อย่างไรก็ตามนาทีนั้น เขาไม่แยแสคำตักเตือนจากใคร และไม่มีอะไรมาฉุดรั้งเส้นทางอบายมุขของเขาได้

“ใครบอกก็ไม่เชื่อ แฟนเอือมระอาบอกเลิกก็ไม่หยุด ใครเล่นอะไร เอาหมด กัญชา ยาม้า ยาบ้า คบเพื่อนกลุ่มใหม่ๆ พัฒนาไปถึงผงขาว หนักเข้าๆ ก็เริ่มฉีดเฮโรอีนเข้าเส้น หยุดทำงานไปขลุกอยู่กับยา นอนได้หมดทุกที่ ป้ายรถเมล์ หน้าห้างสรรพสินค้า ใช้ชีวิตอยู่กับก๊วน ไม่อยู่กับพวกศิลปินตลกเงินหมดค่อยไปอาศัยหาเอาตามหน้าคาเฟ่ มาหาพวกตลกด้วยกัน บอก ‘เออ..กูแย่เว้ยขอตังค์หน่อย’  เขาให้ปุ๊บเรากลับเลย ไปซื้อมาเสพต่อ หมดก็กลับมาหาใหม่”

อาการเสพติดของโรเบิร์ตนั้นรุนแรงมาก ถึงขั้นหัวหน้าคณะอย่าง “ดี๋ ดอกมะดัน” ทนไม่ไหว แจ้งเพื่อนที่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจมาจับลูกน้องตัวเองเข้าคุกเพื่อให้ห่างไกลจากสิ่งเสพติดซะ

“ตำรวจมาจับปุ๊ป ผมแอ็คเลย ‘เฮ้ยพี่ผมอยู่กับพี่ดี๋นะ’ เขาบอก ‘กูเนี่ยเพื่อนดี๋ มันให้มาจับมึงอ่ะ’ เขาเห็นว่าถ้าปล่อยเราไว้ต่อไปจะตายเอา จับไปอยู่ข้างใน 3 วันบ้าง 5 วันบ้าง ขังไว้แล้วแต่อารมณ์”

ยังไม่ได้ผล โรเบิร์ตยังคงเดินหน้าต่อไปตามเส้นทางนรก ซ้ำร้ายกว่านั้นยังเริ่มก่อเหตุตระเวนลักทรัพย์สินผู้อื่น เพื่อนำไปแลกซื้อยาเสพติด

“ในกลุ่มเสพยามันจะมีพวกลักขโมย แรกๆ ลักเองไม่เป็น เดินตามเขา ทำหน้าที่ถือของ หลังๆ พวกเบื่อ เริ่มบ่น ไอ้นี่ไม่เคยไปหาเลย เอาแต่รอแบ่ง ก็เลยต้องเริ่มลักเอง พวกหมวกกันน็อกข้างทางเนี่ยแหละตระเวนลักเลย เขามีที่รับแลก หมวก 1 ใบแลกได้ 1 ห่อ อะไรอย่างนี้ ช่วงนั้นเลยเดินกันบ่อยเลยแหละ”

โรเบิร์ตในวันนี้ กำลังบอกเล่าเรื่องราวที่เขาเคยเดินหลงผิดไป

โรเบิร์ต เล่าว่า ญาติพี่น้อง พรรคพวกเพื่อนฝูง พยายามตักเตือน ขอร้องให้เลิกจากยานรกซะ แต่เขาไม่ฟัง อ้างเรื่องความน้อยใจที่ภรรยาบอกเลิกเป็นเหตุให้ต้องหันหน้าพึ่งพายาเสพติด ทั้งที่จริงๆ แล้ว เสพมาก่อนหน้านั้น

เวลาเกือบ4 ปีที่จมปรักอยู่กับยาเสพติดอย่างรุนแรง กระทั่งร่างกายทรุดโทรม ลุกขึ้นเดินเองไม่ไหว จึงเริ่มตั้งสติคิดได้ ตัดสินใจเข้ารับการบำบัดที่ค่ายธนะรัชต์ ศูนย์การทหารราบ อ.ปราณบุรี จ.ประจวบคีรีขันธ์

“เสพมานานเป็น 10 ปีหนักๆ เลยคือช่วง 3-4 ปีหลัง ตอนนั้นอายุเราประมาณ 30 ปี เดินพเนจรเสพเลยพอถึงวันหนึ่งรู้สึกไม่ไหวเริ่มคิดได้ อายลูก แต่มันเลิกด้วยตัวเองไม่ได้ เพราะมันลึกแล้ว เลยตัดสินใจว่าจะไปรักษาที่ปราณบุรีผมไม่มีเงิน แต่โชคดีมากจังหวะนั้นโบกแท็กซี่เจอขับเป็นรุ่นเดียวกัน จำได้ว่าเราเป็นตลก บอก อ้าวเฮ้ยพี่ ผมชอบพี่นะ แต่ทำไมสภาพพี่แย่ขนาดนี้ เราก็เล่าให้ฟัง และบอกว่ากำลังจะไปเลิกยา แต่พี่ไม่มีเงิน ต้องไปเก็บปลายทางเอากับน้องสาวที่หัวหิน รับรองว่า ถ้าพาไปพี่ไม่โกงหรอก แต่ถ้าไม่พาไปพี่ตายแน่ๆ”

แท็กซี่หนุ่มใจดี ไปส่งถึงที่แถมยังปฎิเสธค่าโดยสาร และคิดเพียงแค่ค่าน้ำมันเท่านั้น

“ไม่เอาหรอกพี่ แค่ค่าน้ำมันพอ พี่เลิกได้ก็เป็นกุศลของผมแล้ว”  โรเบิร์ตนึกถึงประโยคอันตราตรึงที่ได้รับ

หลังใช้เวลาบำบัดรักษาตัวภายใต้การดูแลจากแพทย์เป็นเวลา 3 เดือนหนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกัน รายนี้หย่าขาดจากยาเสพติดได้สำเร็จ และตัดสินใจกลับมาเมืองหลวงขอ “ดี๋ ดอกมะดัน” กลับเข้าสู่วงการตลกอีกครั้ง

โรเบิร์ต เล่าว่า ชีวิตมีความสุขมากได้รับโอกาสดีๆ มากมาย ถึงขนาดเป็นพิธีกรรายการเวทีไทสัญจร ร่วมงานกับ เป้า-สายัณห์ สัญญา แอ๊ว-ยอดรัก สลักใจ แจ็ค-ธนพล สัมมาพรต และ สุนารี ราชสีมาสำหรับคณะตลกได้ย้ายได้ไปอยู่กับ หนู คลองเตย ก่อนจะออกมาตั้งคณะเพชรเกล้า ร่วมกับ หน่อย เชิญยิ้ม กระรอก เชิญยิ้ม ชีวิตการทำงานถึงแม้จะเป็นช่วงบั้นปลายของคาเฟ่ แต่ก็นับว่ายังเป็นชีวิตที่ดีมาก

อย่างไรก็ตามสิ่งที่มาฉุดรั้งเส้นทางความรุ่งโรจน์ของเจ้าตัวอีกรอบก็คือ “เหล้า”ที่เล่นเอาเจ็บป่วยนอนติดเตียงอยู่บ้านนับปี

“ยาไม่ยุ่งแล้ว แต่เริ่มกินเหล้าเข้าสังคม สนุกสนาน ไม่หลับไม่นอน  กินทุกวัน กินถึงเช้า ถึงสายเลยก็มี นั่งอยู่ตามร้านอาหารโซนพระราม 9 นี่แหละกินจนเขากลับหมดเราก็ยังอยู่พนักงานมาทำงานตอนเช้าแล้วเราก็ยังกินอยู่เลย ทีนี้ร่างกายมันเริ่มทรุด กินหนักบวกกับที่เคยเล่นยามาก่อน ข้างในมันไม่ไหว น็อกเลย ป่วยไปปีกว่า ถึงขนาดต้องพกถังออกซิเจนไว้ที่บ้าน คุณหมอบอกภายในคุณพังหมดแล้ว  จากยามาเหล้า รับไม่ไหว ทั้ง ตับ ไต ปอด ใช้งานมาหนัก”

ช่วงนั้นพรรคพวกศิลปินในวงการตลกผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาเยี่ยมเยียน นั่งคุยเป็นเพื่อน ถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึก คล้ายกับสั่งลา คิดว่าถึงใกล้หมดเวลาของเขาแล้ว เนื่องจากสภาพร่างกายไม่ไหว หายใจเองลำบาก กินไม่ลง น้ำหนักลดฮวบฮาบ อย่างไรก็ตามท้ายสุด เจ้าตัวตัดสินใจฮึดสู้ขึ้นมา ดูแลตัวเองใหม่จนอาการดีขึ้นเป็นลำดับ และกลับมาทำงานได้อีกครั้ง

“พอป่วยนานเข้า มันเหมือนเราไม่กลัวตายอีกแล้ว ยิ่งคนบอกจะตายๆ ใจเรามันกลับฮึดสู้ ลุกขึ้นมา และหายเป็นปกติได้ในที่สุด” โรเบิร์ตเล่าถึงช่วงเวลาอันเลวร้าย

มาดกวนๆที่แฟนตลกคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

หัวใจแห่งความสำเร็จ เป็นตลกอย่าย่ำอยู่กับที่

โรเบิร์ตกลับสู่เส้นทางแห่งเสียงหัวเราะอีกครั้ง โดยรอบนี้ถูกชักชวนจาก บอล เชิญยิ้ม ตลกรุ่นน้องให้มาร่วมทีมในวงดนตรีลักษณะร้อนเต้นเล่นตลก ที่เล่นกันตามผับบาร์ และสถานที่อื่นๆ ตามแต่ถูกว่าจ้าง กระทั่งมาโด่งดังเฉิดฉายในโลกโซเซียลมีเดีย ผ่านรายการ “บริษัทฮาไม่จำกัด”

“ตอนเล่นบริษัทฮาใหม่ๆ ยังหาตัวเองไม่เจอ จนไอ้บอลชอบอำเรื่องยา คำศัพท์ต่างๆเช่น กลิ่น ฟอยล์ ขวด ควัน แล้วนอกรอบโปรดิวเซอร์ก็ชอบมานั่งคุยเรื่องอดีตเก่าๆ กับเราด้วย ทีนี้บทที่เขียนออกมามันเลยอิน และมีไปคาบเกี่ยวกับเรื่องยาเสพติดบ้าง ซึ่งไปๆ มาๆ ในโซเชียลดันชอบ”

อย่างไรก็ดีเจ้าตัวบอกว่า หลังจากเล่นมุขสองแง่สองง่ามที่อาจส่อไปถึงเรื่องสิ่งเสพติด ก็จะปิดท้ายทุกครั้ง ถึงข้อคิดและคอยตักเตือนผู้ชมว่าอย่าไปยุ่งกับมัน

สิ่งที่ทำให้ทุกคนชอบรายการบริษัทฮาไม่จำกัด ซึ่งมีผู้ติดตามและดูย้อนหลังในแต่ละคลิปจำนวนหลายแสนครั้ง นั้นเป็นเพราะความสด เป็นธรรมชาติ  มีมุขที่ทันสมัย และสอดคล้องเข้ากับสถานการณ์ ปัจจุบันได้ดีนั่นเอง

“โปรดิวเซอร์เขามีเพียงเส้นเรื่องมาให้ แล้วทุกอย่างใส่กันสดๆ เลย ปล่อยให้พวกเราเล่นไปเรื่อย เหมือนนั่งคุยหยอกกันเอง ซึ่งแบบนี้คนดูเดาทางไม่ได้ มันสนุก”

ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของโลกโซเชียลมีเดีย และการแข่งขันที่รุนแรงในวงการบันเทิง โรเบิร์ตมุ่งให้ความสำคัญกับการพัฒนาตัวเอง โดยเริ่มจากทำการบ้านศึกษาความเคลื่อนไหวและกระแสในสังค เพื่อนำเสนอมุขตลกที่สอดคล้องและเชื่อมโยงกับผู้ชมให้ได้มากที่สุด

เขา บอกว่า ผู้ชมทุกวันนี้พัฒนาขึ้นมาก โดยเฉพาะวงดนตรีและกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่หลายคนเรียกเสียงหัวเราะได้ดีกว่าตลกตัวจริงเสียอีก ฉะนั้นคนในวงการต้องพัฒนาคุณภาพเพื่อให้อยู่รอดและเป็นที่ยอมรับให้ได้

“ไม่ใช่เอามุขเมื่อ 20 ปีก่อนมาเล่น มันเหมือนย่ำอยู่กับที่อย่างผมพยายามทำการบ้าน หาเรื่องมาเล่นกับคนยุคนี้ เรื่องที่สอดคล้องและมีความเชื่อมโยงกับคนรุ่นใหม่  ติดตามดูข่าวสารความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นและกำลังได้รับความนิยมในสังคม เล่นตามเหตุการณ์เล่นให้เกี่ยวและมีความเชื่อมโยงกับผู้ชม”

โรเบิร์ต พร้อมบุตรสาว 2 คน

บทบาททุกวันนี้ของโรเบิร์ตไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่หน้าจอหรือเวทีตลกเท่านั้น เขายังได้รับโอกาสจาก ถั่วแระ เชิญยิ้ม ให้ไปร่วมเป็นวิทยากรถ่ายทอดความผิดพลาดและผลกระทบที่ได้รับจากยาเสพติดในอดีตให้กับเยาวชนรับฟังตามสถานศึกษาต่างๆ ด้วย

“เราเอาสิ่งที่เราเคยผ่านมามาเล่นเป็นมุข แล้วสอนน้องๆ ดีใจที่มีโอกาสถ่ายทอดประสบการณ์ของตัวเองเพื่อให้เกิดเป็นบทเรียนแก่ผู้อื่น  บอกพิษภัยของยาเสพติดที่ทำให้เราสูญเสียทุกอย่างไปทั้งร่างกาย สมองและคนรอบข้าง”

ในวัย 52 ปี ตลกมากประสบการณ์ขอบคุณกระแสความชื่นชม โดยเฉพาะในหมู่วัยรุ่นที่ทำให้ตัวเองยังคงมุ่งมั่น กระหายที่จะสร้างเสียงหัวเราะและความประทับใจให้แก่ผู้ชมต่อไป

นอกจากจะเป็นนักแสดงตลกแล้ว โรเบิร์ต ยังเป็นวิทยากรถ่ายทอดบทเรียนจากความผิดพลาดในชีวิตและโทษของยาเสพติดให้กับเยาวชนรับฟังตามสถานศึกษา

คลิปตัวอย่างความฮาโรเบิร์ต สายควัน 

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

15 มกราคม 2560 เวลา 10:17 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/475776

โดย…ชลลดา อิงศรีสว่าง

อาณาจักร “คิง เพาเวอร์” ธุรกิจร้านค้าปลอดภาษีรายแรกและรายเดียวในประเทศไทย ที่คิงออฟคอนเนกชั่น วิชัย ศรีวัฒนประภา ได้สร้างขึ้นมาด้วยสมองและสองมือ เดินทางมาถึงยุคของการเปลี่ยนถ่ายธุรกิจจากรุ่นสู่รุ่น อัยยวัฒน์ ศรีวัฒนประภา บุตรชายคนเล็กของตระกูล ถูกเลือกให้ขึ้นมารับไม้ต่อธุรกิจครอบครัว โดยมีผู้เป็นพ่อคอยประคับประคองอยู่เบื้องหลัง

อัยยวัฒน์รับตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (ซีอีโอ) ของ คิง เพาเวอร์ มาปีกว่าแล้ว แต่คนทั่วไปรู้จักเขาในฐานะรองประธานสโมสรเลสเตอร์ ซิตี้ ประเทศอังกฤษ จากผลงานที่เซอร์ไพรส์โลกด้วยการพาทีม เลสเตอร์ ซิตี้ คว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก

“ผมบังเอิญเป็นลูกชายคนเดียวที่อยู่กับพ่อมากที่สุด พี่ๆ ของผมทั้งหมดไปเรียนต่อต่างประเทศตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยม แต่ผมเรียนอยู่ที่นี่ ผมก็เลยได้ทำกิจกรรมร่วมกับคุณพ่อทุกอย่าง ไปไหนไปด้วยกัน พี่สาวคนโตของผมเก่งทางด้านมาร์เก็ตติ้ง แฟชั่น และเทรนด์ มีครีเอทีฟสูง ส่วนลูกๆ คนอื่นก็จะมีความถนัดกันคนละด้าน ผมอาจถนัดด้านบริหาร ทุกคนจึงให้มาบริหาร แต่ผมก็จะคุย ปรึกษาแลกเปลี่ยนกับพี่ๆ อยู่ตลอด” อัยยวัฒน์ กล่าว

อัยยวัฒน์ บอกว่า ปีแรกที่เข้ามารับตำแหน่งซีอีโอผลงานก็พลาดเป้า เพราะได้รับผลกระทบจากการปราบปรามทัวร์ผิดกฎหมาย ยอดขายต่ำกว่าเป้าหมายไป 12% เป็นผลกระทบจากปัจจัยภายนอกทำให้ต้องปรับธุรกิจใหม่ จัดโปรโมชั่นลดราคา ตัดสต๊อกสินค้าออก 7-8 หมื่นชิ้น แต่ในปีที่สองเริ่มต้นปีนี้ก็ดีขึ้น

“ร้านค้าปลอดภาษีเป็นธุรกิจสัมปทาน มูลค่าอยู่ตรงนั้น เมื่อหมดสัมปทานก็หมดกัน ในอนาคตเราจะมีคู่แข่งมากขึ้น พี่สาวผมคิดว่าแบรนด์เป็นสิ่งสำคัญ จึงเสนอแนวคิดให้รีแบรนด์ทำคิง เพาเวอร์ เป็นคอมเพล็กซ์ ให้บริการแบบวันสต็อปเซอร์วิส มีโรงแรมพูลแมน และมีอื่นๆ ด้วย ซึ่งเราจะสร้างแบรนด์ คิง เพาเวอร์ เป็น Travel Retail หากใครจะเดินทางต่างประเทศจะต้องนึกถึงเรา จะซื้อของฝากเมื่อเดินทางก็ให้นึกถึงเรา” เขากล่าว

อัยยวัฒน์ ยืนยันว่า คิง เพาเวอร์ ไม่ได้วางตัวเองว่าจะไปแข่งขันกับห้างสรรพสินค้าในประเทศ เพราะเป็นคนละกลุ่มลูกค้า จะเน้นนักท่องเที่ยวและกรุ๊ปทัวร์ต่างประเทศ แต่จะเน้นมีครบทุกสิ่ง รับกับเทรนด์การเปลี่ยนแปลงของการท่องเที่ยวที่เริ่มจะเป็นคนเดินทางท่องเที่ยวเอง (FIT) โดยไม่อาศัยกรุ๊ปทัวร์ ดังนั้นจึงเป็นที่มาของการปรับปรุงคอมเพล็กซ์สาขาใหญ่ที่ซอยรางน้ำ

“เราจะลงทุน 2,500 ล้านบาท ปรับปรุงพื้นที่ 1.8 หมื่นตารางเมตร จะมีการจัดมุมที่แสดงศิลปวัฒนธรรมไทย ให้นักท่องเที่ยวได้สัมผัสของดีประเทศไทย มีร้านอาหารที่เป็นแม่เหล็กดึงดูดลูกค้าให้มากินมาเที่ยวให้เป็นจุดนัดพบ จะเริ่มปิดปรับปรุงในเร็วๆ นี้ ส่วนธุรกิจอี-คอมเมิร์ซ ก็จะเริ่มปรับปรุงเว็บไซต์ให้ดียิ่งขึ้น และจะเป็นอีกช่องทางหนึ่งในการอำนวยความสะดวกให้ลูกค้าและเพิ่มยอดขาย” เขากล่าว

นอกจากนี้ ดีลการซื้อหุ้นในบริษัท ไทยแอร์เอเชีย สายการบินโลว์คอสต์ ที่ซื้อในนามครอบครัวศรีวัฒนประภา ก็เพื่อให้เกิดการ Synergy ระหว่างธุรกิจและครบจริงๆ ในทุกอย่าง

ในยุคของอัยยวัฒน์ เขาตั้งเป้าหมายว่า คิง เพาเวอร์ จะต้องมีเทคโนโลยีก้าวล้ำ มีผลิตภัณฑ์ที่หลากหลาย มีทุกอย่างครบในสิ่งที่ลูกค้าและนักท่องเที่ยวต้องการ ช่วยสนับสนุนเศรษฐกิจไทย โดยเฉพาะสินค้าโอท็อปและเอสเอ็มอี

“ในโลกนี้มีร้านค้าปลอดภาษีชั้นนำอยู่ประมาณ 20 ราย ขณะนี้ คิง เพาเวอร์ อยู่ในอันดับ 7 ของโลก ซึ่งผมตั้งเป้าหมายว่าภายใน 3 ปี อยากให้ติด 1 ใน 5 ให้ได้ และในอนาคตจะเลื่อนขึ้นไปเป็นที่ 3 นั่นคือเป้าหมาย แม้ว่าจะไม่ง่ายแต่ก็จะต้องไปให้ถึง” อัยยวัฒน์ กล่าว

เหมือนว่าการเข้ามารับไม้ต่อของธุรกิจครอบครัวจะไม่ยาก เพราะยังมีครอบครัวเป็นพี่เลี้ยง แต่อัยยวัฒน์บอกว่า ไม่รู้สึกกดดันเพราะทำดีก็เสมอตัว เวลามีปัญหาคุณพ่อจะว่าผมก่อน บอกว่าพนักงานทำผิดก็ต้องดุ ลูกทำผิดก็ต้องคูณสองคูณสาม แต่เชื่อใจพนักงานที่ขณะนี้มีอยู่ประมาณหมื่นกว่าคน แต่ละคนเดินกับคุณพ่อมานาน เป็นการถ่ายเลือด ซึ่งเป็นปกติของการเปลี่ยนแปลงที่คนในเจเนอเรชั่นเอ็กซ์กับคนในเจเนอเรชั่นวายจะปะทะกัน แต่เป็นการปะทะที่ต่างก็อยากให้ทุกอย่างดี

“ผมเจอการปะทะดุเดือดมาแล้วที่เลสเตอร์มีการถกเถียง พูดคุยเปิดรับไอเดียกัน แต่สุดท้ายจะต้องมีข้อสรุป ซึ่งในองค์กรขณะนี้มีเจนเอ็กซ์อยู่ประมาณ 60% ซึ่งอยากให้มีเจนวายมากกว่านี้” เขากล่าว

อัยยวัฒน์ กล่าวถึงวิชัย ผู้เป็นบิดา ว่า “คุณพ่อเป็นคนเก่งมาก เป็นคนที่มีระเบียบวินัยและตรงต่อเวลา  อะไรถูกหรือผิดก็ต้องชัดเจน พ่อไม่ได้อยากให้ลูกทำธุรกิจ เพราะมันเหนื่อย บอกมาตั้งแต่เด็กว่าอยากให้ลูกรับราชการ แต่สุดท้ายก็แล้วแต่ลูก ซึ่งผมชอบทำงาน ทำมาตั้งแต่เด็ก ท้าทายและสนุกมาก”

เขามีปรัชญาในการทำงานที่ยึดถือมาตลอดคือ จะต้องกตัญญู ใครมีบุญคุณต้องทดแทน ตรงต่อเวลา การเรียนรู้ไม่มีวันหยุด

“ผมเป็นคนโชคดีที่ปิดสวิตช์ตัวเองได้ ทำให้ไม่ค่อยเครียด เวลาเครียดงานทางนี้ผมก็เปลี่ยนไปคุยงานเรื่องฟุตบอลกับทางเลสเตอร์ มีเวลาก็พักผ่อนเดินทาง แอบไปใช้บริการไทยแอร์เอเชียหลายครั้ง เพราะอยากรู้ว่ามีอะไรที่ต้องปรับปรุงบ้าง ก็จะเสนอแนะไป” เขากล่าว

แม้ คิง เพาเวอร์ จะเป็นร้านค้าปลอดภาษีรายเดียวในประเทศไทย แต่ในอนาคตอาจจะไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป อัยยวัฒน์เห็นว่าก็ต้องปรับตัวรับการเปลี่ยนแปลง ก่อนจะทิ้งท้ายว่า ใครจะว่า คิง เพาเวอร์ ผูกขาดดิวตี้ฟรีคงไม่แฟร์ เพราะเมื่อรัฐบาลเปิดประมูลทุกคนก็เข้าประมูลตามทีโออาร์ ทุกคนมีสิทธิยื่นประมูล ทุกคนล้วนมีคอนเนกชั่น การค้าเสรีทุกคนมีสิทธิขึ้นเวทีชก หากชกแพ้ก็ต้องยอมรับ คิง เพาเวอร์ ก็แพ้ประมูลที่สนามบินดอนเมืองในส่วนพื้นที่ร้านค้ามาเหมือนกัน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

15 มกราคม 2560 เวลา 07:52 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/475732

โดย….ธนพล บางยี่ขัน

การปราบปรามการทุจริตคอร์รัปชั่นถือเป็น เป้าหมายสำคัญตามที่รัฐบาลคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ประกาศวาระแห่งชาติและเรื่องเร่งด่วนที่จะเข้ามาแก้ไข ดังจะเห็นจากหลายมาตรการที่ออกมาควบคุมการใช้จ่ายงบประมาณแผ่นดินให้มีความโปร่งใสตรวจสอบได้ ในฐานะกลไกตรวจสอบการใช้จ่ายงบประมาณภาครัฐ พิศิษฐ์ ลีลาวชิโรภาส ผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน ฉายภาพปัญหา ตลอดจนการทำงานที่ผ่านมา

รอบปี 2559 สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) ได้เข้าไปตรวจสอบเรื่องต่างๆ 13,504 เรื่อง รวมแล้วสามารถเรียกคืนงบประมาณหรือจัดเก็บรายได้เพิ่ม 76,276 ล้านบาท

“การทำงานของ สตง.มีอิสระ ที่จะเลือกตรวจซึ่งไม่ใช่เลือกปฏิบัติ แต่เลือกตรวจจากจุดที่มีความเสี่ยง ที่จะมีความผิดปกติเสียหายได้ง่าย ซึ่งเจ้าหน้าที่พัฒนาทักษะความชำนาญมากขึ้น ด้วยความสำนึกที่ว่าถ้าเราไม่ตรวจเรื่องก็จะจบไป หรือถ้าเราไม่สุ่มให้ถี่ การใช้งบก็จะมีตกหล่นรั่วไหล” พิศิษฐ์ อธิบาย

ถามว่าการทำงานยุคนี้ต่างจากที่ผ่านมามากน้อยแค่ไหน ผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน ย้ำว่า ขอให้ประชาชนเจ้าของเงินมั่นใจว่า สตง.ทำงานโดยอิสระปราศจากอคติ ช่วงที่ผ่านมา ยุคการเมืองก็มีเรื่องเชิงนโยบายที่ผิดถูกยังไงเอาถูกใจไว้ก่อน ยุคนี้ไม่มีนักการเมือง มีแต่คนที่มาปฏิรูปเรื่องการใช้ประเด็นเชิงนโยบายจ่ายเงิน ไม่คำนึงผลลัพธ์ จึงต่างจากอดีต

ทั้งนี้ ที่ผ่านมา สตง.เข้าไปตรวจสอบย้อนหลังพบว่ามีหลายโครงการทำไปโดยไม่สะท้อนประโยชน์ความคุ้มค่า หลายโครงการทำทิ้งทำขว้าง เช่น การจัดซื้อรถดูดฝุ่น ใช้งบสนับสนุนลงท้องถิ่นคันละ 3-4 ล้านบาท แต่ใช้ไม่ได้ หาอะไหล่ไม่ได้ ต้องจอดทิ้งไว้ หรือสนามกีฬา ฟุตซอลที่ประกันสิ่งปลูกสร้าง 2 ปี แต่ปีเดียวก็เสียหายใช้งานไม่ได้

“ถือเป็นความเลวร้ายอย่างหนึ่ง มีการแบ่งผลประโยชน์ แรกๆ คอร์รัปชั่น โดยคอมมิชชั่น แต่ยุคนี้เป็นคอร์รัปชั่นที่เป็นนโยบาย ขายงบ แปรญัตติ แต่รัฐธรรมนูญใหม่แก้ไขแล้วอาจจะมีขึ้น”

พิศิษฐ์ บอกว่า การทำงานที่ผ่านมา เมื่อ สตง.พบความไม่ถูกต้องก็จะต้องส่งหนังสือ แจ้งเตือนไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ถือเป็นการตรวจสอบเชิงรุกที่จะมหนังสือเตือนว่าจะ เกิดความเสียหาย หรืออาจเสี่ยงผิดระเบียบ ผิดกฎหมาย แม้ตอนแจ้งเตือนความผิดจะยัง ไม่เกิด แต่หากต่อไปแจ้งเตือนแล้วยังละเลยไม่ใส่ใจก็จะมีปัญหาได้ มีกรณีตัวอย่างที่ชี้ให้เห็นคือกรณีจำนำข้าว

“ครั้งนั้น สตง.ศึกษาแล้วมีข้อเสียอย่างน้อย 8 ข้อ จุดรั่วไหลอาจเกินเยียวยาในอนาคต จึงมีหนังสือแจ้งเตือนไป 4 ฉบับ แต่สุดท้าย ป.ป.ช.เห็นว่าเมื่อแจ้งเตือนไปแล้ว หน่วยงานจะต้องพิจารณาหาแนวทางป้องกันแก้ไข แต่แทบไม่ทำอะไรเลย จึงเป็นการละเลยละเว้น ดังนั้น สตง.ระยะหลังจึงมีบทบาทด้านนี้ค่อนข้างสูง ซึ่งเป็นเรื่องดีที่จะได้มีการทบทวนให้แน่ใจ”

ปัญหาเรื่อง “หัวคิว” ที่หนักขึ้นเรื่อยๆ ในอดีตนั้น ผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน มองว่า เมื่อนำระบบสัญญาคุณธรรมเข้ามาก็ทำให้ราคากลางลดลง และราคากลางคือตัวดึงดูดของการ ฮั้วงาน ถ้าราคากลางสูงเกินจริงเขาต้องหาคนมารับงาน สุดท้ายก็ต้องฮั้วงานกันเพื่อกอบโกยส่วนเกินของราคากลาง ถ้าราคากลางควรจะเป็น 100 ก็เป็น 130

พิศิษฐ์ อธิบายเพิ่มว่า จากการตรวจสอบ เชิงนโยบายที่ผ่านมามีสูตรทำมาหากิน 30-20-30 ถ้างบ 100 จะมีการบวกในงบไป 30 ก่อน อีก 20 เป็นเบี้ยบ้ายรายทาง เหลือเป็นกำไร 30 เหลือ 20 เราถึงได้ของห่วย สนามคอนกรีตที่ควรหนา 15 เซนติเมตร ก็เหลือ 8 เซนติเมตร ประกัน ไม่ถึง 2 ปี แตกร้าว เสียหาย

“ผมได้อาสาเข้ามา ก็ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด รักษาความสง่างามสำนักงานการตรวจเงิน แผ่นดินไว้ให้เป็นแบบอย่าง ตามที่ได้รับความไว้วางใจให้มาทำหน้าที่ ทำงานอย่างตรงไป ตรงมา เต็มที่ ได้วางรากฐานการตรวจเงิน และสะท้อนให้ประชาชนได้รับรู้การทำงานของ สตง. ตามแนวทางพระราชดำรัสของรัชกาลที่ 9 ที่ว่า การควบคุมตรวจสอบเงินแผ่นดินเป็นสิ่งสำคัญและจำเป็น เพราะเป็นเงินแผ่นดินของประชาชนทั้งชาติ” พิศิษฐ์ กล่าว.

เกาะติดประมูลรถไฟทางคู่

ล่าสุดกับกรณีทำหนังสือแจ้งเตือนไปยัง รฟท. เรื่องรถไฟทางคู่ ที่มีมูลค่ารวม 9 หมื่นล้านบาท กรณีความเหมาะสมในการแฝงงบจัดซื้อ ที่ในสัญญาจ้างระบุว่าผู้รับจ้างจะต้องจัดหาเครื่องจักร และสุดท้ายจะต้องยกให้ทางราชการ โดยซ่อมให้อยู่ในสภาพใช้งานได้ ซึ่งตรงนี้ปกติงานจ้างทั่วไปไม่ต้องกำหนด  แต่ทาง รฟท.ชี้แจงว่าเป็นเรื่องการทำราง ไม่เหมือนก่อสร้างทั่วไป

“ถ้าไม่มีการจัดซื้อเครื่องมือเครื่องใช้ อย่างนี้มาประกอบวางรางการทำรางก็ไม่สามารถทำได้ เขาบอกว่ายังไงเสียผู้รับจ้างก็ต้องไปจัดหาเครื่องมืออยู่แล้ว จึงอาจไปบวกไว้ในต้นทุน แต่สุดท้ายคุณต้องซ่อมมาให้ อันนี้อาจมีประโยชน์มากกว่าการไปบวกค่าโสหุ้ย เป็นซากก็เป็นของเขา แต่นี่เป็นซากเป็นของเรา แต่สัญญาบอกต้องซ่อมอยู่ในสภาพใช้งานได้ปกติ เป็นความรับผิดชอบของรถไฟฯ”

พิศิษฐ์ บอกว่า จะติดตามต่อไปว่าเมื่อสัญญาสิ้นสุดจะอยู่ในสภาพใช้งานได้ไหม และเขาซ่อมให้ดีเหมือนเดิมหรือเปล่า ตรงนี้จะพิสูจน์ว่าคุ้มกันไหม ซึ่งต้องเคารพการตัดสินใจของเขา สะท้อนการทำงานของ สตง. ซึ่งไม่ได้ถือว่าการทำงานของ สตง.เด็ดขาด แต่เปิดใจรับฟังคำชี้แจงด้วย ซึ่งถูกต้องหรือไม่ถูกต้องผลระยะยาวจะบอกเองในอนาคต

อย่างไรก็ตาม รถไฟทางคู่ถือเป็นโครงการใหญ่ ต้องดูหลายจุด ทั้งการแข่งขันเป็นธรรมหรือเปล่า มีหลายรายเข้าแข่งหรือเปล่า รวมถึงรายละเอียด ประสิทธิภาพความคุ้มค่า เทคโนโลยี นวัตกรรม ที่คำนึงถึงความปลอดภัยหรือไม่ ไทยเรามีอุบัติเหตุตกรางบ่อยๆ ก็ควรมีมาตรการป้องกัน

นอกจากนี้ จะต้องดูในมิติของสิ่งแวดล้อม ทำให้เกิดมลภาวะทางเสียงที่จะรบกวนแหล่งชุมชนรอบข้างที่จะขยายตัวตามมาในอนาคต หากมีการออกแบบแก้ปัญหาไว้จะสามารถลดการร้องเรียนและความเดือดร้อนของประชาชน รวมถึงประหยัดงบประมาณในการแก้ปัญหาในอนาคต และยังต้องดูในมิติงบประมาณในการซ่อมบำรุงเส้นทางและซ่อมบำรุงเชิงกลกับอุปกรณ์ที่จะเกิดขึ้นด้วยว่าสามารถลดงบประมาณในภาพรวมในการดูแลบำรุงรักษา

ในช่วงที่โครงการเมกะโปรเจกต์ของรัฐบาล คสช.กำลังเร่งเดินหน้านั้น พิศิษฐ์ กล่าวว่า สตง.เข้าไปติดตามตั้งแต่เริ่มต้นและจะประเมินผลตามหลังคู่ขนานกันไป โดยตอนนี้มีการใช้ระบบ

สัญญาคุณธรรมที่ให้มีภาคส่วนอื่นที่ไม่ได้เป็นส่วนราชการก็ช่วยได้อีกทางหนึ่ง ซึ่งทำงานเกาะติดแบบเรียลไทม์ เดินตามหลัง ไม่ล้ำหน้า เอาไฟฉายจี้หลังไปให้ทุกอย่างอยู่ในความสว่าง ใครจะทำอะไรก็คงยาก

“เรามีประสบการณ์เกาะติด จี้ติด จะช่วยป้องกันได้ดีมากกว่าที่จะให้เขาเดินแล้วเราเดินไปสะกดรอยตามหลัง เกิดความเสียหายไปแล้วถึงมาเจอ เพราะแค่เสี่ยงเสียหายแจ้งเตือนก็มีความหมาย ซึ่งต่อไปเราจะเพิ่มการตรวจสอบเชิงรุกให้มาก ใส่อัตรากำลังในโครงการใหญ่ๆ เริ่มตั้งแต่ประกวดราคาที่จะต้องมีคำแนะนำ แต่ไม่ใช่ก้าวล่วงการตัดสินใจ เพราะเชื่อว่าป้องปรามดีกว่าการปล่อยให้เกิดความเสียหาย”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

13 มกราคม 2560 เวลา 08:49 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/475381

โดย…อรวรรณ จันทร์ธิวัตรกุล

การดูแลราคาสินค้าปี 2560 ซึ่งมี แนวโน้มในเรื่องของต้นทุนราคาสินค้าขยับตามราคาน้ำมันและค่าแรงงานขั้นต่ำที่จะประกาศใช้ค่าแรงงานอัตราใหม่ในวันที่ 1 ม.ค. 2560 นั้น จากข้อมูลล่าสุดกรมการค้าภายในได้ทำการศึกษาวิเคราะห์ผลกระทบต่อทุนราคาสินค้าจากราคาน้ำมันที่ปรับขึ้น เพื่อเตรียมความพร้อมในการดูแลราคาสินค้าให้กับประชาชน

ทั้งนี้ จากการศึกษาพบว่ากรณีที่ราคาน้ำมันดีเซลปรับเพิ่มขึ้นลิตรละ 0.60 บาท หรือ 2.29% คำนวณจากราคาน้ำมันดีเซลลิตรละ 25.54 บาท ปรับเพิ่มมาอยู่ที่ 26.14 บาท ส่งผลต่อต้นทุนสินค้า 0.0023-0.0932% หรือไม่ถึง 1% สินค้าที่ได้รับผลกระทบ อาทิ สินค้าที่มีผลกระทบจากค่าขนส่งมากเป็นสินค้าที่มีน้ำหนักมาก ได้แก่ ปูนซีเมนต์ กระทบต้นทุนสูงขึ้น 0.0932% เหล็กกระทบต้นทุนสูงขึ้น 0.0284%

ขณะที่สินค้าที่มีผลกระทบจากค่าขนส่งน้อยเป็นสินค้าที่มีน้ำหนักน้อย เช่น สบู่ กระทบต้นทุนสูงขึ้น 0.0271% ผงซักฟอกกระทบต้นทุนสูงขึ้น 0.0132% ถุงพลาสติกกระทบต้นทุนสูงขึ้น 0.0023% เท่านั้น โดยต้นทุนค่าขนส่งคิดเป็นสัดส่วน 0.25-10.15% ของต้นทุนรวมในการผลิตสินค้า

ด้านการปรับขึ้นค่าแรงงานขั้นต่ำ 5-10 บาท/วัน จาก 300 บาท มาเป็น 305-310 บาท/วัน ใน 69 จังหวัดนั้น พบว่ามีผลกระทบต่อต้นทุนสินค้า 0.01-1.02% โดยอาหารจานด่วนกระทบ 0.11-0.20 บาท/จาน เท่านั้น

“จะพบว่าการปรับขึ้นค่าแรงงานขั้นต่ำ หรือแม้แต่ราคาน้ำมันดีเซลที่มีแนวโน้มสูงขึ้นในปี 2560 นั้น มีผล กระทบต่อต้นทุนสินค้าเพียงเล็กน้อย จึงไม่ห่วงว่าปัจจัยเสี่ยงทั้งสองรายการจะทำให้ผู้ผลิตขยับขึ้นราคาสินค้า ส่วนอัตราแลกเปลี่ยนที่มีการอ่อนค่าลงมา ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อต้นทุนนำเข้าวัตถุดิบมาผลิตนั้น ขณะนี้เท่าที่รับทราบการอ่อนค่าไม่ได้มากจนต้องกังวล” นันทวัลย์ ศกุนตนาค อธิบดีกรมการค้าภายใน ให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ถึงเรื่องดังกล่าวไว้

นันทวัลย์ มองว่า ปัจจัยต่อราคาสินค้าในปี 2560 นอกจากราคาน้ำมันดิบ อัตราแลกเปลี่ยน และค่าแรงแล้ว ควรพิจารณาเรื่องภาวะเศรษฐกิจเป็นหลัก เพราะถ้าเศรษฐกิจไทยยังทรงๆ ในระดับนี้ เชื่อว่าผู้ประกอบการยังใช้กำลังการผลิตไม่เต็มที่ เพราะฉะนั้นทุกรายอยากขายสินค้า จึงยังไม่มีการขึ้นราคา และถ้ายิ่งขายได้มากต้นทุนต่อหน่วยดีขึ้น จึงมองว่าสินค้าในปี 2560 จะยังราคาทรงตัวใกล้เคียงกับปี 2559

สำหรับการเตรียมความพร้อมในการดูแลราคาสินค้าปี 2560 นั้น หน้าที่หลักของกรมการค้าภายในตามกรอบอำนาจหน้าที่มีอยู่คือ การดูแลปริมาณสินค้าให้มีเพียงพอ มีการกระจายอย่างทั่วถึง ประชาชนเข้าถึงสินค้าได้ง่าย และราคาเป็นธรรม เวลาที่กรมดูแลจะพิจารณาตั้งแต่ต้นทางคือราคาโรงงาน กลางทางคือราคาขายส่ง ปลายทางคือราคาขายปลีก แต่ไม่ใช่มีหน้าที่คุมไปหมดทุกอย่าง และจะดูเฉพาะสินค้าที่จำเป็นต่อการครองชีพและสินค้าที่เป็นวัตถุดิบสำคัญเท่านั้น

ขณะเดียวกัน การกำหนดรายการสินค้าและบริการควบคุมจะมีการทบทวนทุกปี โดยเพิ่มหรือลดขึ้นอยู่กับสถานการณ์ รวมทั้งมาตรการที่นำมาใช้ในแต่ละรายการที่จะปรับใช้ความเคลื่อนไหวของราคา ป้องกันความผันผวน หรือในกรณีที่เกิดการปั่นป่วนของสินค้ารายการใดก็สามารถใช้มาตรการทางกฎหมายเข้ามาดูแลได้

ปัจจุบันมีการกำหนดสินค้าและบริการที่ควบคุม 45 รายการ แบ่งเป็น สินค้า 42 รายการ เช่น น้ำตาลทราย น้ำมันพืช นมผง นมสด ผงซักฟอก ปุ๋ยเคมี อาหารสัตว์ ปูนซีเมนต์ เป็นต้น และบริการ 3 รายการ ได้แก่ การให้บริการในการเผยแพร่งานลิขสิทธิ์เพลงเพื่อการค้า บริการรับฝากสินค้า หรือให้เช่าสถานที่เก็บสินค้า และบริการทางการเกษตร ในส่วนนี้จะมีการประชุมคณะกรรมการกลางว่าด้วยราคาสินค้าและบริการ (กกร.) ที่มี อภิรดี ตันตราภรณ์ รมว.พาณิชย์ เป็นประธาน

“ไม่คิดว่าจะมีใครฉวยโอกาสขึ้นราคา เพราะกรมมีการออกตรวจตลอดเวลา และสินค้าที่จำเป็นส่วนใหญ่ต้องขออนุญาตและแจ้งให้กรมทราบก่อนปรับขึ้นราคาอยู่แล้ว คำว่าฉวยโอกาสขึ้นราคาเกิดขึ้นได้ยาก แต่เท่าที่ตรวจทุกวันยังไม่พบปัญหา” นันทวัลย์ กล่าวทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 มกราคม 2560 เวลา 18:03 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/474677

โดย..วรรณโชค ไชยสะอาด

บุคลิกน่ารักน่าชัง ฝีปากจัดจ้าน มุขตลกแพรวพราว ขณะอธิบายข้อกฎหมายอย่างแม่นยำให้แก่ชาวบ้านที่มาแจ้งความร้องทุกข์ ส่งผลให้ สิบตำรวจตรีธนายุทธ เสาสูง ผบ.หมู่ (ป.) สภ.ศรีราชา จ.ชลบุรี โด่งดังชั่วข้ามคืน

“ตอนนั้นกำลังรับแจ้งความจากประชาชน และพูดคุยกับญาติๆเขาเท่านั้น ไม่คิดว่าคลิปวีดีโอที่เขาถ่ายเราจะถูกพูดถึงเยอะขนาดนี้ แต่อีกมุมก็ดีใจที่ประชาชนมีฟีดแบ็กดีมาก เขาคงเห็นเราเป็นของแปลกในวงการตำรวจ ขอบคุณที่ให้การยอมรับและชื่นชอบในตัวเราจ้า”

สิบตำรวจหนุ่มที่ใครๆเรียกขานว่า “วินนี่” บอกด้วยน้ำเสียงครึกครื้น

ถึงบรรทัดนี้ หลายคนคงสงสัยว่า ตำรวจหนุ่มนายนี้เป็นใคร มาจากไหน ทำไมถึงมาเป็นผู้พิทักสันติราษฎ์ และที่สำคัญคือ เพศสภาพที่เขาดำรงอยู่ในขณะนี้ส่งผลกระทบต่ออาชีพการงานเขาหรือไม่

โป๊ะแตกตั้งแต่เรียนนายสิบ 

ส.ต.ต.ธนายุทธ เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 เป็นคนอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เรียนจบชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนชลประทานวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาปริญาตรีจากภาควิชาจิตวิทยา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หลังเรียนจบเจ้าตัวเข้าทำงานในตำแหน่งเซลล์โปรเจ็กให้กับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง กระทั่งปี 2556 จับพลัดจับผลูเดินตามรุ่นพี่มาสอบรับราชการที่โรงเรียนนายสิบตำรวจ ภาค 2 จ.ชลบุรี

“ตอนแรกไม่ได้อยากเป็นตำรวจ ไม่ได้อยากทำงานราชการเลย แต่ดันสอบติดแถมยังได้ลำดับที่ 6 แม่ก็อยากให้เป็นด้วย ไอ้เราก็คิดว่าเอ้า ลองดูแล้วกัน พอไปเรียนเราก็รู้สึกชอบมากขึ้นเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็เลือกมาลงบรรจุรับราชการที่ศรีราชานี่แหละ”

แรกเข้าโรงเรียนนายสิบตำรวจ วินนี่พยายามปิดบังตัวตน แต่ทำได้แค่ 5 วันก็ถูกเพื่อนๆ สแกนพฤติรรมจนจับได้ว่าเขาเป็นเพศที่สาม

“ตอนสอบสัมภาษณ์และเข้าไปเรียนใหม่ๆ ก็แอ๊บแมนไรงี้ พอเข้าวันที่ 5 เท่านั้นแหละ โดนเพื่อนจับโป๊ะได้ (หัวเราะ) ตอนนั้นมีกิจกรรมไปปฏิบัติธรรม มีเดินจงกรม นั่งสมาธิ เราเองเป็นคนเดินตูดบิดนิดนึง จนมีเพื่อนและน้องบัดดี้เข้ามาถามตรงๆ ว่า ‘เฮ้ยวิน มึงเป็นใช่ไหมวะ’ เราก็เลยบอก ‘เหยยยย…รู้ได้ไงหว่า กูแอ๊บแมนมาตั้งหลายวัน’ ตลกมาก (หัวเราะ) หลังจากนั้นวัดแตกเลยจ้า เพื่อนๆ รุ่นน้องก็พากันมองซุบซิบว่า เราเป็น เหมือนเราเปิดตัวคนแรกในรุ่นเลย จากนั้นค่อยมีเพื่อนร่วมแก๊งรวม 3 คน เขาเรียกกันว่าแก๊งนางฟ้า”ตำรวจหนุ่มหัวใจสีม่วงหัวเราะรื่นเริง

ชีวิตในด้านวิชาการและการฝึกปฎิบัติของวินนี่ในโรงเรียนนายสิบตำรวจ ไม่ต่างจากนักเรียนคนอื่น เขาผ่านการฝึกฝนและเรียนรู้อย่างครบถ้วนตามเกณฑ์มาตรฐาน กระทั่งเรียนจบในปี 2558 จึงเลือกบรรจุรับราชการที่ สภ.ศรีราชา ในตำแหน่ง ผบ.หมู่ (ป.)  ดูแลกลุ่มงานสอบสวนสืบสวน

เพศสภาพไม่สำคัญเท่าความสามารถ

ความเป็นตัวของตัวเอง ประสบการณ์ และความสามารถที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เด็ก ทำให้การพบปะพี่น้องประชาชนเป็นเรื่องที่วินนี่ถนัดและชื่นชอบเป็นพิเศษ

“ช่วงแรกได้รับมอบหมายให้กับทำงานเกี่ยวกับธุรการ ดูแลงานเอกสารด้านคดีมาตลอด เก็บตัวมาหนึ่งปีตั้งแต่เรียนจบ อยู่แต่เบื้องหลัง จนมาช่วงเดือนที่แล้วเจ้าหน้าที่ขาดแคลนเลยได้รับมอบหมายให้มาทำหน้าที่รับแจ้งความประจำวัน พอลงมาข้างล่างเท่านั้นแหละ สนุกมาก เราชอบเจอผู้คนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะเคยทำงานเซลล์มา ชอบพูดคุย ชอบบริการ”

คลิปที่กำลังโด่งดังไปทั่วโลกออนไลน์ไม่ได้ส่งผลกระทบในแง่ลบต่อหน้าที่การงานของวินนี่เลย เนื่องจากผู้บังคับบัญชาเข้าใจในความแตกต่างทางเพศของแต่ละคน ทว่าแอบมีสะกิดเตือนด้วยความเอ็นดูว่า ช่วยเพลาๆลดระดับกิริยาบางอย่างลงบ้าง

“ทุกคนเห็นว่าน่ารักดี โชคดีมากที่นายเข้าใจ แต่ยังบอกอยู่บ้างว่าสำรวมนิดนึงนะ รักษากิริยามารยาทให้เป็นกุลสตรีหน่อย (หัวเราะ)”

ส.ต.ต.ธนายุทธ เป็นคนตลก สนุกสนานร่าเริง และมองในโลกในแง่บวก ที่สำคัญด้วยความที่ศึกษาทางด้านจิตวิทยา ทำให้เขาเป็นคนเปิดกว้าง เลือกมองคนที่ความสามารถ ประสิทธิภาพการทำงาน และการใช้ชีวิต มากกว่าภาพลักษณ์หรือเพศเท่านั้น

“สิ่งที่เราทำ คาดหวังว่าพี่น้องประชาชนจะไม่เครียด คนมาแจ้งความหรือมาโรงพักต้องมีเรื่องเดือดร้อนอยู่แล้วถึงจะมา เราก็เลยทำตัวเป็นเสมือนน้ำแข็งคอยดับไฟร้อนๆให้พวกเขา มาแล้วบรรเทาความเดือดร้อนและกลับไปอย่างมีความสุข ลดความทุกข์ที่ติดมาในตอนแรกลงไปได้บ้าง คิดและหวังแบบนั้น  ถึงเราจะเป็นแบบนี้แต่ไม่เคยละเลยหน้าที่ ตั้งแต่สมัยเรียน เราฝึก ทำทุกอย่างได้เทียบเท่ากับผู้ชายทั่วไป เช่นเดียวกันกับการทำงาน เราก็ทำได้เหมือนกัน เราชอบดูแลคน ปฎิบัติกับประชาชนอย่างเท่าเทียม คำนึงถึงสิทธิมนุษยชน ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ยากดีมีจนขนาดไหน ในฐานะเจ้าหน้าที่ตำรวจ ต้องเท่าเทียม”

กระแสวิพากษ์วิจารณ์เรื่องเพศไม่ได้เป็นเครื่องบั่นทอนหัวจิตหัวใจของเขาให้ท้อถอยต่อการทำงาน วินนี่ยืนยันว่า คนเราถ้าจะประสบความสำเร็จ ต้องรู้จักตัวเอง ยอมรับในสิ่งที่เป็น และทำผลงานออกมาให้ดีที่สุด

“ได้ยินมาเรื่อยๆแหละ แต่อย่างที่บอกเราไม่คิดมาก เราเปิดกว้าง คิดอะไรคิดไปเถอะ คนเราถ้าตัดสินไปแล้วคงเปลี่ยนความคิดได้ยาก เราก็แค่เดินหน้าต่อไป พิสูจน์ให้เขาเห็นว่าถึงแม้จะเป็นเพศที่สามก็ทำอาชีพนี้ได้เหมือนกัน อาชีพหรือเครื่องแบบ สำหรับเราเป็นแค่หัวโขนที่สวมเอาไว้เท่านั้น เนื้อในและการแสดงออกของคนต่างหากที่จะบอกว่าเราทำหน้าที่ได้ดีขนาดไหน

“อาชีพตำรวจเป็นอาชีพหนึ่งที่ต้องรับผิดชอบพี่น้องประชาชน และเราก็บังเอิญเป็นตุ๊ดคนหนึ่งที่อยากทำหน้าที่นั้น”

ยกระดับตำรวจด้วยหน้าที่และเป็นนายร้อยให้ได้ 

สิบตำรวจตรีวินนี่ยอมรับว่า ภาพลักษณ์แง่ลบของวงการสีกากี มีผลต่อทัศนคติของตัวเองไม่น้อย กระทั่งได้มาสัมผัสผ่านการทำหน้าที่ในปัจจุบัน ทำให้ความรู้สึกต่างๆเปลี่ยนแปลงไปมาก ซึ่งเขาหวังว่า การมุ่งมั่นตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ของเขาจะเป็นตัวช่วยยกระดับวงการตำรวจอีกทางหนึ่ง

“ทัศนคติที่มีต่อต่อตำรวจเปลี่ยนไปมาก เรารักตำรวจมากขึ้น สมัยเป็นพลเรือนเรามองตำรวจแต่แง่ลบ พอมายืนตรงนี้ เราไม่อยากให้ใครมองตำรวจในแง่ลบอีกแล้วพยายามเปลี่ยนภาพลักษณ์ให้ดีขึ้น ไม่อยากให้ประชาชนกลัวที่จะต้องเจอตำรวจ หรือมองว่ามาโรงพักแล้วต้องเจอแต่เจ้าหน้าที่แข็งกระด้าง ดุ ไม่ได้รับความสะดวก”

ปัจจุบันตำรวจหนุ่มนายนี้กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นปริญญาโท คณะรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยปทุมธานี คาดว่าจะสำเร็จในช่วงสิ้นปีนี้  ก้าวย่างต่อไปของเขาก็คือการสอบเป็นนายร้อยให้ได้

“เราเป็นคนเต็มที่กับสิ่งที่ทำอยู่แล้ว รู้ว่าหลายคนอยากเป็นตำรวจมาก ซึ่งความต้องการและคาดหวังของหลายๆคนมันก็เป็นเหมือนแรงผลักดันให้เราอยากทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดี และเกิดประโยชน์กับพี่น้องประชาชนมากที่สุด เป้าหมายต่อไปก็คือ สอบเลื่อนขั้นเป็นนายร้อยให้ได้ และทำงานในด้านที่เราถนัด อาจจะเป็นงานสอนหรืองานวิชาการ” วินนี่ทิ้งท้าย

นี่คือเรื่องราวของวินนี่-ส.ต.ต.ธนายุทธ เสาสูง ตำรวจหนุ่มที่มีบุคลิกไม่เหมือนใคร ผู้กล้าเปิดเผยตัวตน และยืดอกบอกทุกคนเสมอว่า เพศสภาพไม่เป็นอุปสรรคในการปฏิบัติหน้าที่บำบัดทุกข์บำรุงสุขประชาชนแต่อย่างใด

คลิปเเจ้งเกิดวินนี่ จาก เฟซบุ๊ก เมย์ อุบลราช https://www.facebook.com/original.by.pat/videos/1848145722087753/

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Foriginal.by.pat%2Fvideos%2F1848145722087753%2F&show_text=0&width=400

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 มกราคม 2560 เวลา 09:13 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/474379

โดย…วีรวินทร์ ศรีโหมด

ข้าราชการและครอบครัวเกือบ 5 ล้านคนเกิดคำถามขึ้นมาว่า อนาคตสิทธิการรักษาพยาบาลจะเป็นอย่างไร หลังจากที่กระทรวงการคลังกำลังให้บริษัทประกันเอกชนเข้ามาบริหารจัดการระบบค่ารักษาพยาบาลข้าราชการแทนหน่วยงานรัฐเดิมที่ดูแลอย่างกรมบัญชีกลาง เพื่อหวังแก้ปัญหาค่ารักษาพยาบาลที่เพิ่มสูงขึ้นต่อเนื่องปีละกว่า 2,000 ล้านบาทให้ได้

ประเด็นนี้ในมุมมองของ วิโรจน์ ณ ระนอง ผู้อำนวยการวิจัยด้านเศรษฐศาสตร์สาธารณสุขและการเกษตร สถาบันวิจัยเไพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) กล่าวว่า ประเด็นนี้พูดกันมานาน แต่การที่จะทำความเข้าใจเรื่องนี้ต้องพิจารณาจากบริบทใหญ่ แนวคิดเรื่องการสร้างหลักประกันสุขภาพ ซึ่งนอกจากเป้าหมายให้ทุกคนมีหลักประกันสุขภาพแล้ว ยังต้องการเปลี่ยนกลไกการจ่ายเงินของระบบด้วย เพราะเชื่อว่ากลไกการจ่ายเงินมีผลต่อพฤติกรรมผู้ที่เกี่ยวข้อง ซึ่งส่งผลต่อการควบคุมต้นทุนของระบบ

สำหรับกลไกการจ่ายเงินหลักๆ ที่ใช้มี 3 แบบ คือ แบบแรกใช้กันมากในสหรัฐอเมริกา และในระบบสวัสดิการข้าราชการของไทย เรียกว่า การจ่ายตามบริการจริง (Fee For Service) เป็นการเบิกจ่ายคืนให้ตามบริการที่ได้รับ แบบที่สอง คือ การเหมาจ่ายรายหัวตามค่าหัวที่กำหนดล่วงหน้า (Capitation) ซึ่งเป็นวิธีหลักที่ใช้กับระบบประกันสังคม (สปส.) และต่อมาก็กับโครงการ 30 บาทรักษาทุกโรค แต่ปัจจุบันประกันสังคมก็ไม่ได้ใช้วิธีนี้ทั้ง 100% เช่นกัน แบบที่สาม เป็นการจ่ายตามชนิดและความรุนแรงของโรค (DRG) ซึ่งจะกำหนดแต้มของการรักษาโรคในแต่ละประเภทไว้ แล้วจ่ายให้มากหรือน้อยตามแต้มของโรคนั้นๆ ซึ่งวิธีนี้ถูกนำมาใช้กับผู้ปวยในที่ต้องนอนโรงพยาบาลแทบทุกโครงการ

ที่ผ่านมาทั้งประกันสังคม และ 30 บาทรักษาทุกโรค ของสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) พยายามทำให้เป็นระบบเหมาจ่ายรายหัวเพื่อเป้าหมายที่ต้องการควบคุมต้นทุน แต่ในทางปฏิบัติพบว่า 30 บาทรักษาทุกโรค ที่ใช้เงินน้อยมากในตอนเริ่มโครงการ ก็มีแรงกดดันที่ต้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จึงทำให้งบเพิ่มขึ้นพอสมควรจากเดิมที่เริ่มในปี 2545 ที่ 1,200 บาท/คน ผ่านไป 15 ปี เพิ่มเป็น 3,000 บาท/คน

ในขณะเดียวกันช่วงแรกที่เริ่มโครงการ 30 บาทฯ นั้น สวัสดิการรักษาพยาบาลข้าราชการเป็นโครงการที่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเร็วมาก ซึ่งสาเหตุหลักน่าจะเกิดจากการจ่ายเงินตามบริการจริง ไม่มีแรงจูงใจให้แพทย์และผู้ป่วยเลือกวิธีการรักษาที่มีต้นทุนต่ำ โดยแพทย์มักเลือกวิธีที่ดีที่สุด

เพราะคิดว่าคนไข้ไม่ต้องรับภาระ โรงพยาบาลก็สามารถเบิกได้เต็มที่กับกรมบัญชีกลาง และโรงพยาบาลก็มักมีกำไรจากการใช้ยาราคาแพง ทำให้ค่าใช้จ่ายส่วนนี้เพิ่มสูงขึ้นเป็นเท่าตัวในระยะเวลาไม่กี่ปี อยู่ในระดับ 6 หมื่นล้านบาทมานานหลายปีแล้ว

แต่อย่างไรก็ตาม เห็นได้ว่าช่วงเกือบสิบปีหลังนี้งบส่วนนี้ไม่เพิ่มขึ้นเร็วเหมือนสมัยก่อน เพราะกรมบัญชีกลางนำ 2 มาตรการมาควบคุมค่าใช้จ่าย คือ 1.ระบบการจ่ายเงินตามชนิดและความรุนแรงของโรค มาใช้กับผู้ป่วยในที่นอนโรงพยาบาล ซึ่งเมื่อนำระบบนี้มาใช้กับสวัสดิการข้าราชการ ก็เริ่มเห็นว่าโรงพยาบาลเปลี่ยนมาใช้ยาที่ผลิตในประเทศกับผู้ป่วยใน

2.มีการนำระบบการร่วมจ่ายมาใช้มากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งกรณีหลังมักจะได้ยินข่าวเรื่องความพยายามให้ผู้มีสิทธิ 30 บาทร่วมจ่าย ซึ่งมีเสียงคัดค้านมาก แต่ในระบบสวัสดิการข้าราชการ การร่วมจ่ายไม่ค่อยมีเสียงค้านมาก เพราะคนกลุ่มนี้เห็นว่ายังได้รับบริการที่ดีกว่ากลุ่มอื่น

ด้วยสองมาตรการนี้ ทำให้งบสวัสดิการข้าราชการช่วงหลังจึงไม่ได้เพิ่มขึ้นจาก 6 หมื่นล้าน/ปีมาก เช่น ในปัจจุบันที่มีการเสนอข่าวว่า งบประมาณสวัสดิการค่ารักษาพยาบาลข้าราชการเพิ่มขึ้น 2,000 ล้าน/ปี ถือได้ว่าเป็นเรื่องเล็กมากเมื่อเทียบกับอดีตที่งบนี้เคยเพิ่มมากกว่าร้อยละ 10 ต่อ/ปี

วิโรจน์ กล่าวอีกว่า ส่วนแนวคิดเรื่องระบบหลักประกันสุขภาพนี้ ควรจะเป็นบทบาทของเอกชนหรือรัฐนั้น ต้องดูว่าใครจะทำเรื่องเหล่านี้ได้มีประสิทธิภาพมากกว่า และระบบประกันเอกชนมีความสามารถในการรับความเสี่ยงได้มากเท่ารัฐหรือไม่

เนื่องจากทั่วไปแล้วการประกันสุขภาพนั้น รัฐมีโอกาสที่จะทำเรื่องนี้ได้มีประสิทธิภาพมากกว่าเอกชน เนื่องจากรัฐไม่ได้ต้องกีดกันใคร จึงสามารถครอบคลุมคนได้ทั่วถึง และการที่ไม่ต้องกีดกันก็ทำให้ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายที่ต้องพาคนไปตรวจสุขภาพเวลาเข้ามาสมัคร ทำให้กองทุนหลักประกันสุขภาพในประเทศต่างๆ มักพึ่งระบบรัฐเป็นหลัก ขณะที่ประเทศที่ใช้ระบบประกันเอกชนเป็นหลักอย่างสหรัฐมีค่าใช้จ่ายสูงกว่าในยุโรปและแคนาดามาก

ประเด็นใหญ่ที่สำคัญอีกเรื่องคือ ระบบประกันเอกชนพร้อมรับความเสี่ยงถึงที่สุดหรือไม่ เพราะหากดูกรมธรรม์ด้านประกันสุขภาพของบริษัทประกันเอกชนต่างๆ ในไทย จะเห็นได้ว่าจะมีกำหนดเพดานขั้นสูงไว้ทั้งสิ้น และอาจมีข้อกังวลว่าถ้าหากบริษัทที่เข้ามารับดูแล รวมทั้งบริษัทที่รับประกันต่อไม่มีความมั่นคงทางการเงินมากพออาจทำให้มีความเสี่ยงได้

เพราะหากมีโรคระบาดรุนแรงในบางปี และบริษัทประกันที่ได้เงินตามระบบเหมาจ่ายรายหัว อาจพยายามคุมค่าใช้จ่ายให้สอดคล้องกับงบประมาณที่ได้รับ ซึ่งอาจนำไปสู่การรักษาที่ต่ำกว่ามาตรฐาน หรือมีภาคปฏิบัติที่เป็นการลิดรอนสิทธิของข้าราชการก็เป็นได้ ซึ่งในระบบของรัฐนั้น เมื่อมีค่าใช้จ่ายสูงกว่างบที่ตั้งรัฐก็สามารถดึงเงินส่วนอื่นมาช่วยได้ แต่เอกชนอาจมีข้อจำกัดมากกว่าในด้านนี้

นอกจากนี้ ยังมีประเด็นเรื่องความสะดวกในการเคลมประกัน ซึ่งที่ผ่านมาเห็นได้ชัดจากกองทุนทดแทนผู้ประสบภัยจากรถ ที่ใช้บริษัทประกันเอกชนทั้งหมด ซึ่งในบางปีเงินที่บริษัทจ่ายให้ผู้เสียหายตกประมาณครึ่งเดียวของเงินที่เก็บเข้ามา โดยเมื่อเกิดอุบัติเหตุในหลายกรณีก็มีประเด็น

ส่วนเรื่องเคลมประกันยาก เนื่องจากผู้ที่มีสิทธิประกันภัยจากรถมักมีสิทธิอื่นอยู่ด้วย ทำให้ในหลายกรณีแพทย์และผู้ป่วยหันไปใช้สิทธิอื่น รวมถึงสิทธิหลักของภาครัฐที่เคลมง่ายกว่า

นอกจากนี้ ในกรณีที่มีเรื่องร่วมจ่ายขึ้นมาด้วยนั้น ก็ยิ่งมีพื้นที่สีเทาในการตีความมากขึ้นว่า ประกันจะจ่ายเท่าไหร่ และข้าราชการควรจ่ายเองเท่าไหร่ และสิทธิในการตัดสินใจอยู่ที่ใคร ดังนั้นถึงแม้ว่าประเทศไทยมีระบบรัฐที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพ

แต่ที่ผ่านมายังไม่เห็นข้อเสนอของภาคเอกชนว่าจะมาช่วยแก้เรื่องไม่มีประสิทธิภาพของรัฐ และจะสามารถรักษาสิทธิประโยชน์และคุณภาพไม่ให้ด้อยกว่าสิ่งที่รัฐทำ แต่จะทำได้ในราคาถูกกว่าได้อย่างไร ในขณะที่ยังมีข้อกังขาอยู่ว่า ถ้าหันไปใช้ระบบประกันภัยเอกชนแล้ว จะมีหลักประกันอะไรว่าจะไม่มีปัญหาแบบที่เคยเกิดขึ้นทั้งในและต่างประเทศ

วิโรจน์ ระบุว่า ขณะนี้ข้อเสนอทั้งหมดเหมือนจะมาจากภาครัฐ ซึ่งยังไม่มีรายละเอียดอะไรมากกว่าการบอกว่าจะโอนเงินก้อนไปให้บริษัทประกันเอกชนแบ่งกันดูแล และบริษัทเอกชนจะต้องไปทำประกันต่อกับบริษัทในต่างประเทศ และคำโฆษณาที่รัฐบาลบอกว่าให้เอกชนทำแล้วข้าราชการจะได้สิทธิเหมือนเดิม โดยสามารถควบคุมค่าใช้จ่ายให้อยู่ในวงเงิน 7 หมื่นล้านบาทไปเรื่อยๆ เป็นสิบปีนั้น

จึงยังมองไม่เห็นว่าจะทำได้อย่างไร เพราะถ้าดูจากต่างประเทศ ทุกประเทศมีค่าใช้จ่ายด้านรักษาพยาบาลที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากสองส่วนหลักๆ คือ เทคโนโลยีที่ดีขึ้น และโครงสร้างประชากรผู้สูงอายุที่มากขึ้น ซึ่งแม้ว่าเอกชนอาจช่วยอุดการรั่วไหลได้บ้าง แต่ก็น่าจะทำได้จำกัด และในที่สุดแล้วในระบบที่มีเงินเฟ้อ การบีบให้เอกชนใช้เงินเท่าเดิมคงจะกระทบสิทธิแน่นอน

เพราะการให้สิทธิประโยชน์เท่าเดิมหรือดีกว่าด้วยวงเงินเดิมไปอีกเป็น 10 ปีนั้น คงจะไม่มีใครทำได้ ยิ่งถ้าจะยอมให้ข้าราชการสามารถเข้าถึงเทคโนโลยีใหม่ๆ มาใช้ได้ด้วยแล้ว คงจะต้องยอมให้มีค่าใช้จ่ายของระบบเพิ่มขึ้นในอนาคต

ผู้อำนวยการวิจัยด้านสาธารณสุขฯ ทีดีอาร์ไอ ระบุว่า เป็นเรื่องที่ดีที่กระทรวงการคลังและกรมบัญชีกลางตระหนักถึงข้อจำกัด แต่วิธีนี้ไม่ได้เป็นทางออกเดียวที่มีอยู่ กระทรวงการคลังอาจใช้บริการของ สปสช. หรือสำนักงานกลางสารสนเทศบริการสุขภาพ (สกส.) หรือ แม้แต่จ้างบริษัทประกันเอกชนเข้ามาช่วยบริหาร และนำความรู้และเทคนิคที่เขามีมาช่วยอุดช่องโหว่ของระบบ

โดยไม่จำเป็นต้องเอาเงินทั้งหมดไปซื้อประกันจากบริษัทเอกชนที่ยังไม่มีผลงานที่เป็นที่ประจักษ์ หรือแม้แต่มีข้อเสนอที่ชัดเจนว่าจะทำได้ดีกว่าภาครัฐ และสามารถควบคุมค่าใช้จ่ายหรือไม่โดยที่ยังสามารถรักษาสิทธิและคุณภาพของบริการที่ข้าราชการและครอบครัวเกือบ 5 ล้านคนได้อย่างทัดเทียมกับสิ่งที่ได้รับอยู่ในปัจจุบัน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

04 มกราคม 2560 เวลา 11:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/473722

โดย…ธเนศน์ นุ่นมัน

“มหาวิทยาลัยทุกแห่งมี พ.ร.บ.เป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะในกำกับรัฐหรือของเอกชน มีอำนาจหน้าที่บริหารจัดการตัวเอง เป็นไปตามแนวคิดเมื่อ 15 ปีก่อนที่มองว่า สถาบันอุดมศึกษาทุกแห่งเป็นเหมือนคนดี ที่เมื่อมีเกณฑ์มาตรฐานแล้ว ทุกแห่งก็จะนำไปปฏิบัติเหมือนๆ กัน แล้วหากที่ไหนไม่ปฏิบัติตามเกณฑ์ที่ตั้งไว้จะทำอย่างไร ก็ต้องตอบว่า ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีบทลงโทษกำหนดไว้”

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิด “การตั้งคำถามถึงธรรมาภิบาลในรั้วสถาบันอุดมศึกษา” ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นแหล่งรวมปัญญาชน ทำหน้าที่ผลิตบุคลากรเพื่อเป็นกำลังขับเคลื่อนประเทศในอนาคต ตามที่ สุภัทร จำปาทอง เลขาธิการคณะกรรมการการอุดมศึกษา (กกอ.) ระบุ

เหตุที่ต้องมีการตั้งคำถามเรื่องนี้ เนื่องจากปีที่ผ่านมาพบปัญหาธรรมาภิบาลในสถาบันอุดมศึกษาหลายแห่ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นปัญหาเรื้อรังจน พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 44 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) เข้าไปกำกับดูแล

13 ก.ค. 2559 มีคำสั่งหัวหน้า คสช.ที่ 39/2559 เรื่องการจัดระเบียบและแก้ไขปัญหาธรรมาภิบาลในสถาบันอุดมศึกษาในมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ และมหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ ซึ่งได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการควบคุมเพื่อเข้าไปเป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้านต่างๆ

ในเวลาไล่เลี่ยกัน มีมหาวิทยาลัยอีก 2 แห่ง ที่ถูกใช้มาตรา 44 ในการเข้าไปแก้ไขปัญหาธรรมาภิบาล คือ มหาวิทยาลัยบูรพาไร้ซึ่งอธิการบดีมายาวนานกว่า 6-7 ปี เกิดการฟ้องร้องและความแตกแยกในสถาบัน และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก มีปัญหาความขัดแย้งภายใน

เลขาธิการ กกอ. เล่าว่า ปัญหาธรรมาภิบาลที่พบในสถาบันอุดมศึกษา ส่วนใหญ่จะเป็นความขัดแย้งระดับผู้บริหาร อย่างสภามหาวิทยาลัยและอธิการบดี ผู้มีอำนาจในการบริหารงานมหาวิทยาลัยที่เป็นอิสระ เป็นปัญหาเรื่องคน ความขัดแย้งเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการบริหารงาน อำนาจ และผลประโยชน์

“ที่ผ่านมามีเรื่องร้องเรียนปัญหาในสถาบันอุดมศึกษามากมาย แต่เมื่อตรวจสอบแล้วพบว่า 50% ของเรื่องที่ร้องเรียนเป็นเรื่องที่ไม่มีมูล หรือเป็นเพียงการร้องเรียนเพื่อกลั่นแกล้งกัน และใน 50% ที่เป็นเรื่องที่มีมูล มีเพียง 25% เท่านั้นที่นับว่าเป็นปัญหาจริงๆ เพราะหลายเรื่องเป็นสิ่งที่มหาวิทยาลัยแก้ไขกันเองเป็นการภายในได้ เพราะมีอำนาจหน้าที่อยู่แล้ว

แต่ละเดือนมีปัญหาร้องเรียนมาที่สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) หลายร้อยเรื่อง ช่องทางการร้องเรียนของรัฐนั้นไม่แยกว่าเรื่องไหนจริง ไม่จริง เราต้องเข้าไปตรวจสอบทั้งหมด

ปัญหาที่พบมาก เช่น เรื่องของผู้สอนที่ไม่มีคุณสมบัติตรวจวิทยานิพนธ์ของนักศึกษา ถ้าไม่มีการร้องเรียน เราก็ไม่มีทางรู้เรื่องเลยว่าเกิดอะไรขึ้นในแต่ละแห่งบ้าง นักศึกษาทั้งหมดแต่ละปี มีประมาณ 2 ล้านกว่าคน มีมหาวิทยาลัย 155 แห่ง ถ้ามีการจัดการเรียนการสอนที่ต่ำกว่าเกณฑ์เกิดขึ้น เราทำได้แค่เข้าไปตักเตือน ไปขอความร่วมมือ บอกให้ไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น หรือหากไปตรวจตามที่มีการร้องเรียนและพบว่าสถาบันนั้นๆ ผิดจริง สิ่งที่เราหวังได้ก็คือ สถาบันนั้นจะเกิดความละอาย กลับไปแก้ไขให้ถูกต้อง”

เลขาธิการ กกอ. ระบุว่า ปัญหาธรรมาภิบาลและจริยธรรมในการบริหารสถาบันอุดมศึกษาเป็นเรื่องที่สภามหาวิทยาลัยแต่ละแห่งต้องตระหนัก กรณีที่มีการร้องเรียนจากนักศึกษาจีนที่เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชน 3 แห่ง ในเรื่องปัญหาเชิงคุณภาพ การเรียกรับผลประโยชน์แลกกับผลการเรียน รวมไปถึงพฤติกรรมที่ส่อไปในทางทุจริตส่งผลเสียหายต่อคุณภาพการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาไทย แต่กรณีดังกล่าวก็ถือว่าเป็นส่วนน้อยเท่านั้น

ปัจุบัน สถาบันอุดมศึกษาทุกแห่งมีหลักสูตรการเรียนการสอนรวมกันทั้งหมด 9,000 กว่าหลักสูตร ทั้งโครงสร้างและเนื้อหาเป็นเรื่องที่ สกอ.เข้าไปกำกับดูแลตามเกณฑ์มาตรฐานที่วางไว้ ที่พบเป็นปัญหามากที่สุด คือ การศึกษานอกสถานที่ตั้งของสถาบันอุดมศึกษา ทั้งเรื่องมีสถาบันบางแห่งไม่มีสถานภาพเป็นศูนย์นอกสถานที่ตั้งและที่พบมากที่สุดคือเรื่องคุณภาพ เรื่องผู้สอนไม่มีคุณสมบัติตรงตามที่กำหนด เรียนจบไม่ตรงสาขา โดยพบว่ามีการจัดการศึกษานอกสถานที่ตั้งที่ไม่มีคุณภาพสูงถึง 80%

“อีกประเด็นหนึ่งที่เรายกเลิกเกณฑ์กำกับไปเมื่อ 15 ปีก่อน และปัจจุบันกลายเป็นปัญหาในบางสถาบัน นั่นก็คือสัดส่วนอาจารย์ต่อนักศึกษา เช่น ต้องจ้างอาจารย์ 1 คนต่อนักศึกษา 80 คน การยกเลิกเกณฑ์นี้ไปเมื่อปี 2547 ทำให้เกิดปัญหาเรื่องการควบคุมคุณภาพการสอนตามมาในที่สุด

มีคณะนิติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง บอกว่ารับนักศึกษามาแล้ว 3,000 คน เราถามว่า มีอาจารย์ผู้สอนกี่คน เขาก็บอกมาว่ามี 12 คน สิ่งที่เกิดขึ้นกับสถาบันดังกล่าว คือจัดการเรียนการสอนแบบ 1 : 600 แต่จากการตรวจสอบในรายละเอียดก็พบด้วยว่า แม้ผู้สอนจะมีคุณสมบัติตรงตามหลักสูตร แต่ในจำนวนอาจารย์ 12 คนนั้น 6 คน มีสถานะกำลังอยู่ในระหว่างไปเรียนต่อ ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่จริงตามที่ได้แจ้งไว้

เราพบอีกว่ามหาวิทยาลัยในต่างจังหวัดบางแห่งเปิดสอนหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตร์ โดยมีอาจารย์ผู้สอน 10 คน แต่รับนักศึกษาเข้ามาเรียนถึง 6,000 คน แม้จะพบว่าเป็นอย่างนี้ เราก็ทำอะไรสถาบันนี้ไม่ได้ เพราะไม่มีเกณฑ์เอาผิด แต่ละคณะวิชามีสภาวิชาชีพกำหนดสัดส่วนอาจารย์ เช่น คณะนิติศาสตร์นั้นต้องมีอาจารย์ต่อนักศึกษา 1 : 50 แพทย์ 1 : 4 พยาบาล 1 : 6 สิ่งเหล่านี้เป็นช่องโหว่ให้เกิดการหากินกับนักศึกษา เรื่องนี้เป็นปัญหาธรรมาภิบาลของสภามหาวิทยาลัย”

สุภัทร ระบุว่า มหาวิทยาลัยบางแห่งยอมทำผิดจริยธรรมเพราะเห็นแก่ผลประโยชน์ บางที่มีเบี้ยประชุมครั้งละ 1 หมื่นบาท นายกสภาฯ มีเงินรับรองสูงมาก ส่งผลให้เกิดการเอื้อผลประโยชน์กันในสภา เงินกลายเป็นปัจจัยสำคัญในการโน้มน้าวให้เกิดการละเลยจริยธรรม

“สภามหาวิทยาลัยมีอำนาจในการเปิดหลักสูตร เขาแค่แจ้งและให้เราตรวจสอบตอนแรกว่าหลักสูตรทำตามเกณฑ์ สกอ.แล้ว เฉพาะตอนขอเปิดหลักสูตร แต่เมื่อเปิดสอนจริงอาจจะมีการแอบเปลี่ยนแปลงในรายละเอียด เรื่องแบบนี้สภามหาวิทยาลัยเองก็อาจจะไม่รู้เพราะไม่เคยเปิดดูรายละเอียดคณะที่ขอเปิดเลยด้วยซ้ำ ขณะที่ สกอ.ก็ไม่มีทางรู้ได้เลย ถ้าไม่มีการร้องเรียนในเรื่องที่ว่านี้

ทำไมถึงอยากเปิดหลักสูตรหรือคณะวิชา เพราะระบบที่ออกแบบกันไว้ กำหนดให้เงินค่าลงทะเบียนเรียน 80% ตกเป็นของคณะ สมมติว่าคณะนั้นๆ ทำเงินได้ 100 ล้านบาท จะมีเงิน เพียง 20% เท่านั้นที่มอบให้ส่วนกลาง เพราะถือว่าคณะเป็นผู้หาเงินเอง รายได้ของมหาวิทยาลัยก็ไม่ต้องส่งคืนคลัง เมื่อเป็นอย่างนี้ก็ทำให้เกิดการรวมตัวเพื่อเปิดคณะวิชาเพื่อหาเงินโดยไม่สนใจคุณภาพ หนักกว่านั้นคือไม่ต้องเรียนก็จบการศึกษาได้ เพราะจ่ายค่าลงทะเบียนครบ การทำอย่างนี้คืออาชญากรการศึกษา ถ้าตรวจสอบแล้วพบว่าทำอย่างนี้จริงแล้วทำไม สกอ.จึงไม่มีอำนาจจัดการพวกเขาไปจากระบบการศึกษา ไม่ให้เข้ามาเกี่ยวข้องกับระบบการศึกษาอีก”เลขาธิการ กกอ. กล่าว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

03 มกราคม 2560 เวลา 08:32 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/analysis/interview/473529

โดย…ชัยรัตน์ พัชรไตรรัตน์

ถือเป็นเรื่องน่าจับตาโดยเฉพาะทิศทางประเทศไทยในปี 2560 จะเดินหน้าไปอย่างไร และสามารถแก้ไขปัญหาที่สั่งสมค้างคามาเนิ่นนานได้หมดหรือไม่

วิโรจน์ อาลี อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้วิเคราะห์ว่า ในเรื่องทางการเมืองถือว่าเป็นปีสุดท้ายของโรดแมป คสช.ได้แจ้งให้ทุกฝ่ายรับทราบว่า ปลายปี 2560 จะมีการเลือกตั้ง และตัวรัฐธรรมนูญเท่าที่ดูแต่ละเรื่อง โดยเฉพาะกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญที่เริ่มออกมา และประเด็นร้อนแรงสุดคือการเตรียมความพร้อมไปสู่การเลือกตั้ง ซึ่งเรื่องนี้จะไปผูกอีกกับหลายๆ เรื่อง

ทั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นในตัวรายละเอียดของกฎหมายลูก รวมถึงเสียงค้านต่างๆ จาก 2 พรรคการเมืองใหญ่ซึ่งอยู่ตรงข้ามกัน แต่เห็นด้วยกับหลายๆ ประเด็น และจะนำไปสู่บรรยากาศในการเตรียมความพร้อมไปสู่การเลือกตั้งอย่างไร เพราะเชื่อว่าทุกฝ่ายอยากให้มีการปลดล็อก เพื่อให้พรรคต่างๆ ได้เตรียมความพร้อมภายใต้กฎหมายลูกชุดใหม่ที่ออกมา

“ถ้า คสช.เองต้องการควบคุมทุกอย่างเอาไว้ไปถึงช่วงการเลือกตั้งตรงนี้จะนำไปสู่การวิจารณ์พอสมควรถึงตัวระบบการเลือกตั้ง หรือตัวการเลือกตั้งที่จะเกิดขึ้น มีเสรีมากน้อยแค่ไหน เพราะช่วงนี้ทุกฝ่ายต่างจับตามองไม่ว่าจะเป็นต่างประเทศ พรรคการเมือง และหลายๆ ส่วนจะมองว่า คสช.มีท่าทีในการค่อยๆ ปลดล็อกหรือสร้างบรรยากาศในการนำไปสู่การเลือกตั้งโปร่งใส เป็นเสรี เป็นธรรม ได้อย่างไร ผมคิดว่าตลอดทั้งปี 2560 ที่เป็นประเด็นใหญ่ๆ จะเป็นเรื่องนี้”

อย่างไรก็ตาม แต่ที่น่าสนใจว่าถ้ามีการปลดล็อกแล้ว พรรคการเมืองจะหยิบอะไรขึ้นมาเป็นฐานการหาเสียง ซึ่งจะไปโยงกับยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี เพราะรัฐบาลพยายามชี้ตลอดว่ามีความสำคัญ และรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งก็ต้องเดินไปตามหลักเกณฑ์ตรงนี้

ส่วนประเด็นทางเศรษฐกิจ เรื่องใหญ่ คือ รัฐบาลจะสามารถทำการลงทุนได้มากน้อยแค่ไหน และสามารถนำเม็ดเงินเข้าไปลงทุนในโครงสร้างพื้นฐาน รวมทั้งสร้างความมั่นใจให้กับเอกชนทั้งในและต่างประเทศเข้ามาลงทุนในไทยได้หรือไม่ เพราะ 3 ปีที่ผ่านมา การอัดฉีดเม็ดเงินเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจถือว่าทำได้ดีระดับหนึ่งถ้าดูจากตัวเลขการขยายตัวทางเศรษฐกิจ

ทว่า ทำอย่างไรให้เม็ดเงินลงทุนกระจายไปสู่รากหญ้า ไม่ควรเป็นนโยบายกระตุ้นระยะสั้นๆ เช่น ลงทุนโครงสร้างพื้นฐานในระบบราง ช็อปช่วยชาติ เพราะไม่เห็นว่ากำลังการบริโภคที่เหือดแห้งลงไปในระดับล่าง ชนชั้นกลาง จึงเป็นคำถามท้าทาย ถ้าทำได้ตัวเลขทางเศรษฐกิจดีขึ้น แล้วเงินในกระเป๋าของคนทั่วๆ ไปจะรู้สึกดีขึ้นหรือไม่

ส่วนเรื่องทางสังคม ถือว่ารัฐบาล คสช.ประสบความสำเร็จในการทำให้กลุ่มเรียกร้องต่างๆ ลดบทบาทตัวเอง แต่มีประเด็นร้อนอื่น เช่น วัดพระธรรมกาย หรือกรณีน้องชาย พล.อ.ประยุทธ์ ทำให้รัฐถูกวิพากษ์วิจารณ์ แต่ขึ้นอยู่กับว่าจะแก้ไขปัญหาแบบนี้ระยะยาวให้เกิดความพึงพอใจในเชิงโครงสร้างได้อย่างไร เพราะหมายถึงเสถียรภาพของรัฐบาลเองกับเวลาที่เหลืออยู่

ด้าน สุริยะใส กตะศิลา รองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา วิทยาลัยนวัตกรรมสังคม มหาวิทยาลัยรังสิต กล่าวว่า ส่วนตัวคิดว่าปี 2560 น่าจะเป็นปีที่สังคมการเมืองไทยเข้าสู่การเปลี่ยนผ่านเต็มรูปแบบ เพราะเป็นโค้งสุดท้ายที่ คสช.ต้องถ่ายโอนอำนาจไปสู่การเลือกตั้ง กฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญ โครงสร้างอำนาจ กลไกสถาบันทางการเมืองที่ออกแบบตามรัฐธรรมนูญ จะเห็นรูปร่างหน้าตาชัดขึ้น

“ที่สำคัญจะเห็นภาพชัดขึ้นว่า คสช.จะคงอำนาจไว้ หรือตีตั๋วต่อมากน้อยขนาดไหนอย่างไร ทุกฝ่ายคงไม่กั๊กกันแล้ว พรรคการเมืองเองต้องเตรียมจัดทัพ จัดแถว เพื่อลงสนามเลือกตั้ง แต่ขณะเดียวกันสิ่งที่น่าห่วง คือ ความขัดแย้งแตกแยกที่หลังรัฐประหาร 2 ปีกว่าที่ผ่านมา ผมคิดว่ายังไม่คลี่คลายเท่าที่ควร ยังเป็นลักษณะซ่อนรูปหลบฉาก โอกาสกลับมาเผชิญหน้าหรือทำให้บรรยากาศการเมืองตึงเครียดเกิดขึ้นอีกเป็นไปได้สูง”

ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับมาตรการและแนวนโยบายปรองดอง คสช. ว่าปี 2560 จะส่งมอบสังคมการเมืองที่เปลี่ยนผ่านความปรองดองได้อย่างไร ซึ่งเป็นเรื่องน่าคิด และอีกด้านหนึ่ง คือ เรื่องคดีความของบุคคลสำคัญ โดยเฉพาะของ ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และเครือข่ายในคดีรับจำนำข้าวที่อยู่ในศาลฎีกา แผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองอาจมีความชัดเจนขึ้น และที่เป็นห่วงผลอาฟเตอร์ช็อกคดีความจะถูกใช้ไปสู่การเคลื่อนไหวทางการเมืองจากบางกลุ่มบางก้อน เกิดความไร้ระเบียบก่อนเลือกตั้ง หรือเกิดอุบัติเหตุทางการเมืองอีกครั้ง ซึ่งยังเป็นเรื่องต้องจับตาใกล้ชิด