ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 10:19 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/480037

โดย…ภาดนุ ภาพ กิจจา อภิชนรจเรข

สาวเท่บุคลิกดีมากความสามารถวัย 27 ปี หลอดไฟ-นวินดา วรรธนะโกวินท์ ปัจฉิมสวัสดิ์ ครูสอนเต้นและนักออกแบบท่าเต้นของสถาบันบางกอกแดนซ์ (Bangkok Dance Academy) ทายาทคนโตของ วัลลภา ปัจฉิมสวัสดิ์ เจ้าของสถาบัน ที่เป็นลูกไม้ที่หล่นใต้ต้น

“ดิฉันเรียนจบปริญญาตรีสาขาศิลปะการเต้นจาก The Victorian College of the Arts and Melbourne Conservatorium of Music มหาวิทยาลัยเมลเบิร์น ออสเตรเลีย ก่อนที่จะไปเรียนต่อที่นั่น ดิฉันต้องต่อสู้กับจิตใจตัวเองพอสมควร เพราะเราเรียนเต้นมาตั้งแต่อายุ 5 ขวบ จนโตเป็นวัยรุ่นก็ยังเรียนอยู่ จึงเหมือนกับว่าชีวิตวัยรุ่นขาดหายไป ทำไมเพื่อนมีเวลาไปเดินเล่นสยามได้ แต่ทำไมเราถึงต้องมาเรียนเต้นอยู่แบบนี้ เมื่อคิดแบบนั้นก็เลยบอกกับคุณแม่ว่าจะเลิกเต้นแล้วนะ คุณแม่ก็เฉยๆ ไม่ได้ว่าอะไร

ระหว่างที่ตัดสินใจอยู่นั้น สถาบันบางกอกแดนซ์ก็ได้เปิดโครงการโซโลอีสต์ (Soloist) ขึ้นมาเป็นครั้งแรกพอดี โดยคัดเลือกเด็กที่มีศักยภาพในการเต้นและครอบครัวพร้อมที่จะส่งลูกให้เรียนต่อทางด้านนี้เพื่อต่อยอดไปสู่อาชีพได้ คุณแม่ก็เลยจับดิฉันไปเข้าโครงการนี้ ซึ่งจริงๆ แล้วต้องบอกว่าแม้จะเรียนบัลเลต์มาตั้งแต่เด็ก แต่โครงสร้างร่างกายเราก็ไม่ได้เป็นนักบัลเลต์เลย เพราะตัวสูงมาก กระดูกใหญ่ แถมพอเข้าไปอยู่ในโครงการนี้แล้ว จากที่เรียน 2-4 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ก็กลายเป็นเรียน 14-15 ชั่วโมงต่อสัปดาห์เลยล่ะ แต่พอเรียนไปสักพักก็กลับพบว่าร่างกายเราทำได้เกินกว่าที่คิดไว้ สามารถยกขาขึ้นไปแนบกับศีรษะได้ จนลืมคิดเรื่องเลิกเรียนไปเลย กลับเริ่มรู้สึกถึงความท้าทายและคิดที่จะพัฒนาตัวเองต่อไปเรื่อยๆ”

พออยู่ในโครงการได้ 3-4 ปี บางกอกแดนซ์ก็ส่งเธอไปแข่งขันเต้นที่ต่างประเทศ เช่น ออสเตรเลียและฟิลิปปินส์ ซึ่งในปี 2009 เธอเป็นคนไทยคนแรกและคนเดียวที่คว้ารางวัล Aggregate Cup (คะแนนรวมบุคคลสูงสุด) จากการแข่งขัน Asia Pacific Dance Competition ครั้งที่ 11 มาได้ ก่อนจะโชว์ฝีมือการเป็นผู้ออกแบบท่าเต้นที่ได้รับการยกย่องบนเวทีว่าเป็น “Dance for Tomorrow” ในการแข่งขันเต้นที่ฟิลิปปินส์

“ตอนนั้นอายุแค่ 16 ปี บวกกับอีโก้ที่มีอยู่ ดิฉันจึงไปลองออดิชั่นเพื่อสอบเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่เมลเบิร์น ซึ่งก็สอบผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนั้นรู้แค่ว่าที่นี่เน้นเรียนเต้น แล้วเรามาแบบเก่งแล้ว ก็น่าจะสบายล่ะ แต่พอไปเรียนจริงๆ แล้วช็อกค่ะ เรียกว่าได้ไปเปิดโลกทัศน์ทางด้านศิลปะการเต้นอย่างแท้จริง และเพิ่งเข้าใจในตอนนั้นว่าการเต้นแบบใช้เทคนิคกับการเต้นแบบนำศิลปะเข้ามาผสมผสานนั้นมันแตกต่างกันยังไง ที่นี่ไม่ได้สอนให้เป็นนักเต้นที่ดี แต่จะสอนให้เป็นนักคิดที่ดีมากกว่า ซึ่งเด็กทุกคนที่จบออกไปจะสามารถคิดนอกกรอบและต่อยอดอาชีพได้

ดิฉันเป็นคนไทยคนเดียวในที่นั่น ซึ่งโชคดีมากที่มีเพื่อนชาวต่างชาติที่ใช้ชีวิตแบบสมถะ ใช้เงินแค่วันละ 5 เหรียญออสเตรเลีย เราจึงได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างที่แตกต่างออกไป คือได้เรียนทั้งศิลปะและได้เรียนรู้การใช้ชีวิตจากคนอื่นไปพร้อมกัน ต่างจากตอนอยู่เมืองไทยเราจะเป็นคุณหนูมาก ใช้ชีวิตสบายๆ เรียนโรงเรียนอินเตอร์ แต่พอได้มาเห็นเพื่อนฝรั่งบางคนที่ไม่ได้รวย แต่ชีวิตเขากลับดูมีความสุขมากกว่าเรา นั่นก็เพราะเขารู้จักความพอเพียง เราจึงได้เรียนรู้และซึมซับตรงจุดนี้มา จนทำให้เลิกใช้แบรนด์เนมไปเลยค่ะ” (ยิ้ม)

หลอดไฟบอกว่าตอนที่เรียนจบด้านคอนเท็มโพรารีแดนซ์แล้วกลับมาเมืองไทย ช่วงนั้นสาขานี้ยังเป็นสิ่งที่ใหม่อยู่ จึงดูเป็นเรื่องยากที่จะทำให้คนไทยเข้าใจศาสตร์การเต้นนี้ได้ แม้แต่คุณแม่ของเธอที่อยู่ในแวดวงนี้มานานก็ยังคุยกันไม่ค่อยเข้าใจ เรียกว่าเป็นช่วงที่สับสนและกดดัน จนเธอต้องกลับบินไปอยู่ที่ออสเตรเลียอีกครั้ง

“ระหว่างที่ไปปรับอารมณ์ตัวเองที่ออสเตรเลีย ดิฉันก็ได้มีการแสดงโชว์คอนเท็มโพรารีแดนซ์ไปด้วย ทั้งเต้น ทั้งพูด ทั้งร้องไห้ตอนโชว์เพื่อปลดปล่อยทุกอย่างออกมา ทำให้คิดได้ว่าเราต้องไม่กลัวและต้องจริงใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ จุดนี้เองที่เป็นแรงบันดาลใจให้ดิฉันยื่นขอทุนไปเรียนที่ Dance Web ประเทศออสเตรีย และได้เป็น 1 ใน 3 ของคนเอเชียที่ได้ทุนเรียนฟรีนี้ ก่อนจะไปเข้าร่วมเทศกาล Impulstanz หรือ Vienna International Dance Festival เทศกาลศิลปะการเต้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงเวียนนาของออสเตรีย

จากนั้นก็เดินทางไปทั่วโลกเพื่อค้นหาตัวเอง กระทั่งพบว่าเราต้องไปวิ่งตามนักเต้นคนอื่นๆ จากทั่วโลกซึ่งศิลปะของพวกเขาได้พัฒนาไปไกลแล้ว บางคนติสต์ถึงขนาดเปลือยกายเต้นโชว์เลยก็มี เราก็คิดว่า เอ๊ะ! มันไม่ใช่แล้ว เพราะเรายังคิดถึงรากเหง้าในความเป็นไทยอยู่ เราก็น่าจะใช้เอกลักษณ์ความเป็นเอเชียตรงนี้มาทำให้เป็นจุดเด่นที่พิเศษขึ้นมาดีกว่า

คิดได้แบบนั้น ดิฉันจึงตัดสินใจเดินทางกลับเมืองไทย เพื่อมาเป็นผู้บุกเบิกศาสตร์การเต้นแบบคอนเท็มโพรารี ด้วยการกลับมาเป็นครูสอนเต้นที่บางกอกแดนซ์ โดยตั้งใจว่าเด็กที่มาเรียนกับเราไม่ใช่แค่เรียนจบไปแล้วเป็นนักเต้นเท่านั้น แต่เขาต้องสามารถสร้างงานศิลปะในแบบของเขาได้ และสามารถที่จะเป็นได้ทั้งนักเต้น นักแสดง และอื่นๆ ได้ด้วย”

หลอดไฟเสริมว่า ปัจจุบันนี้เธอเป็นครูสอนด้านครีเอทีฟ มูฟเมนต์ ซึ่งเป็นแขนงหนึ่งของคอนเท็มโพรารีแดนซ์ ที่คอยสอนให้เด็กๆ ได้รู้ว่า ทุกคนสามารถหยิบสิ่งที่เห็นอยู่รอบตัวมาเป็นแรงบันดาลใจได้เสมอ บทบาทที่สำคัญอีกอย่างของเธอก็คือพัฒนาและผลักดันเด็กๆ โดยพาพวกเขาไปร่วมแข่งขันในต่างประเทศ เพื่อให้ได้ประสบการณ์และนำมาพัฒนาตัวเองได้ในอนาคต

“ปัจจุบันดิฉันเป็นครูสอนเต้นที่บางกอกแดนซ์มาได้ 5 ปีแล้ว สัปดาห์หนึ่งจะสอน 4-5 วัน โดยสอนเด็กอายุ 10-17 ปี และตอนนี้ก็กำลังจะเปิดคอร์สสอนเต้นสำหรับผู้ใหญ่ที่ไม่มีพื้นฐานการเต้นมาก่อนเลยอีกด้วย ซึ่งคนกลุ่มนี้กำลังมองหาวิธีบำบัดให้กับตัวเอง โดยไม่ต้องไปเรียนโยคะหรือเข้าฟิตเนส ดิฉันเชื่อว่าทุกคนสามารถเต้นได้ เพราะการเต้นเป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวันของคนเรา

นอกจากเป็นครูสอนเต้นแล้ว ดิฉันยังมีบทบาทโดยเข้ามาช่วยคุณแม่บริหารและพัฒนาบางกอกแดนซ์ ให้มีคอร์สใหม่ๆ ที่น่าสนใจจากทั่วโลกเข้ามาให้เด็กๆ ได้เรียนด้วย แล้วดิฉันยังสร้างศิลปะการเต้นและออกแบบท่าเต้นเพื่อไปแสดงตามงานศิลปะต่างๆ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ถือเป็นความสุขที่สำคัญในชีวิตเลยก็ว่าได้

หลักในการทำงาน ดิฉันจะยึดตามแนวทางของคุณแม่ ซึ่งท่านจะพูดเสมอว่าเราไม่ได้ยึดถือการทำธุรกิจ หรือเรื่องเงินเป็นหลัก แต่เรายึดถือการเป็นครอบครัว บุคลากรหรือครูที่สอนในสถาบันของเราจะต้องแข็งแรง ต้องอยู่ดีมีความสุข มีการดูแลซึ่งกันและกัน บางคนอยู่กับเรามาเป็นสิบๆ ปีเลยก็มี หรืออย่างเด็กที่มาเรียนกับเราก็เหมือนญาติในครอบครัวไปแล้ว บางคนเรียนมาตั้งแต่ 5 ขวบจนโตเป็นสาวเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ก็ยังอยู่กับเราและกลายมาเป็นครูสอนเต้นที่สถาบันก็มี เรียกว่าเราอยู่ด้วยกันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเลยก็ว่าได้”

หลอดไฟเสริมว่า ในอนาคตเธอวางแผนไว้ว่าอยากจะสร้างเด็กกลุ่มใหม่ขึ้นมา เพื่อให้พวกเขากลายเป็นครูที่มีความครีเอทีฟมากขึ้น และสามารถมารับช่วงสอนเด็กรุ่นต่อๆ ไปได้ เพราะเธอเชื่อว่าความครีเอทีฟนั้นสำคัญมาก มันสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ และทำให้พวกเขาเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้น สามารถเป็นผู้นำคนในสังคมได้ น้องๆ ที่สนใจสามารถมาเรียนกับเธอได้ที่สถาบันบางกอกแดนซ์ สยามพารากอน หรือติดตามที่ IG : Lordfai ได้เลย

“ความฝันอีกอย่างของดิฉันก็คือ อยากจะตั้งคณะแดนซ์ขึ้นมา และอยากให้มีภาครัฐเข้ามาให้การสนับสนุนบ้าง รวมทั้งหวังให้ผู้คนอยากมาชมการแสดงเต้นเพราะมันเป็นศิลปะจริงๆ ไม่ได้มาดูเพราะเป็นการเปิดตัวสินค้าหรือการพาณิชย์ เพราะที่ต่างประเทศเหตุผลสำคัญที่ทำให้คนมาดูการแสดงก็เพราะมันคือศิลปะ แต่ที่เมืองไทยเราคงต้องใช้ความพยายามกันต่อไป ซึ่งปัจจุบันนี้ก็มีคณะแดนซ์อยู่ 2-3 คณะแล้ว ดิฉันจึงอยากจะตั้งคณะของตัวเองให้เป็นจริงขึ้นมาบ้าง” สาวเก่งกล่าวทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 09:31 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/479857

โดย…ภาดนุ ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

หนุ่มหล่อล่ำวัย 24 ปี คมธนู ควรประเสริฐ หรืออู๋ เป็นทั้งผู้บริหารเจเนอเรชั่นใหม่เจ้าของธุรกิจโรงเรียนระดับประถม-อาชีวะ เป็นนายแบบโฆษณา และเป็นเทรนเนอร์ออนไลน์ ล่าสุดเขายังติด 1 ใน 50 หนุ่มโสดคลีโอประจำปี 2016 อีกด้วย

“ผมเรียนจบปริญญาตรีสาขาวิชาธุรกิจระหว่างประเทศ หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยมหิดลอินเตอร์ และตอนนี้กำลังศึกษาประกาศนียบัตรบัณฑิตวิชาชีพครูอยู่ที่มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรีด้วยครับ เนื่องจากครอบครัวของผมเป็นเจ้าของโรงเรียน ซึ่งมีด้วยกัน 6 แห่งคือ โรงเรียนเซนต์มารีอา มีนบุรี (อนุบาล-ประถม) โรงเรียนเซนต์มารีอา แม่สรวย จ.เชียงราย (อนุบาล-มัธยมต้น) โรงเรียนเซนต์นีโอ ศรีชนแดน จ.เพชรบูรณ์ (อนุบาล-มัธยมต้น) วิทยาลัยเทคโนโลยีเซนต์นีโอ ศรีชนแดน (S-Tech) จ.เพชรบูรณ์ โรงเรียนอุ่นไอรัก จ.เชียงใหม่ (อนุบาล-ประถม) และวิทยาลัยเทคโนโลยีพะเยา (P-Tech) จ.พะเยา ทั้งหมดนี้เป็นโรงเรียนที่สอนด้วยภาษาไทย แต่ก็มีการสอนภาษาอังกฤษผสมผสานอยู่ด้วย

โรงเรียนทั้ง 6 แห่งที่ครอบครัวเราเปิดนี้จะไม่เก็บค่าเทอมครับ เพราะเราได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาล ดังนั้นเด็กนักเรียนจะจ่ายเงินเฉพาะแค่ค่าอุปกรณ์การเรียนที่จำเป็นของแต่ละคนเท่านั้น เพราะจุดประสงค์หลักของครอบครัวเราคือทำธุรกิจในแบบที่เราอยู่ได้ ไม่เน้นกำไรมากมาย โดยปัจจุบันนี้เราเปิดโรงเรียนมาได้ 15 ปีแล้วครับ”

คมธนู เล่าว่า แรกเริ่มเดิมทีแล้วคุณพ่อของเขาทำธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์มาก่อน แต่เมื่อมีเพื่อนคุณพ่อที่เปิดโรงเรียนมาบอกขายต่อกิจการแรกที่ จ.พะเยา คุณพ่อเขาจึงซื้อโรงเรียนมาบริหารต่อ ปรากฏว่าพอทำไปก็พบกับความสุขที่เห็นเด็กๆ ได้มีที่เรียน มีข้าวกลางวันกินฟรี ในขณะที่ธุรกิจพออยู่ได้ คุณพ่อเขาจึงค่อยๆ ซื้อกิจการของอีกหลายโรงเรียนที่บอกขาย และทำธุรกิจเปิดโรงเรียนด้วยความสุขมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงวันที่ท่านจากไป

“โรงเรียนแต่ละแห่งจะมีจำนวนเด็กนักเรียนแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับพื้นที่และความต้องการของคนในชุมชนนั้นเป็นหลัก อย่างโรงเรียนที่ จ.เพชรบูรณ์ จะมีเด็กเยอะที่สุดคือ 1,500 คน เพราะมีตั้งแต่เด็กอนุบาลไปจนถึงอาชีวะเลย ส่วนที่กรุงเทพฯ เด็กนักเรียนจะน้อยสุด เพราะเพิ่งเปิดมาได้ไม่นาน

พอคุณพ่อผมเสียชีวิต ด้วยความที่ผมเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว ผมเลยต้องเข้ามาเรียนรู้และเริ่มช่วยคุณแม่บริหารโรงเรียนทั้ง 6 แห่งนี้ต่อไป โดยตั้งใจว่าจะเรียนวิชาชีพครูเพิ่มเติม เพราะในอนาคตอาจจะต้องมาสอนนักเรียนเองด้วย และผมตั้งใจไว้ว่าจะเรียนต่อปริญญาโทด้านบริหารการศึกษาต่อเนื่องกันไปเลย แล้วเมื่อจบปริญญาโทก็จะเรียนต่อดอกเตอร์ด้วยครับ”

คมธนู บอกว่า การที่เขาเข้ามาช่วยครอบครัวบริหารงานตอนที่อายุยังน้อย เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดเอาไว้ เพราะตอนที่คุณพ่อยังมีชีวิตอยู่ได้เคยบอกไว้ว่า จะให้เขาเข้ามาช่วยดูแลบริหารโรงเรียนตอนเขาอายุ 30 ปี แต่เมื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดที่ทำให้ต้องเข้ามาก่อนเวลา จึงมีทั้งเรื่องที่ท้าทายและอุปสรรครอเขาอยู่เช่นกัน

“ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้งานหลักของผมก็คือเป็นเทรนเนอร์ทางออนไลน์และเป็นนายแบบโฆษณาที่ต้องมีการแคสติ้งงานอยู่เป็นประจำ ผมยังไม่ได้สนใจธุรกิจของครอบครัวสักเท่าไหร่ เพราะยังต้องการหาประสบการณ์ใหม่ๆ เพื่อเปิดโลกทัศน์ให้กับตัวเองก่อน แต่เมื่อต้องเข้ามาช่วยคุณแม่ ผมก็ต้องเต็มใจทำอย่างแน่นอน ซึ่งจริงๆ แล้วระบบโครงสร้างของโรงเรียนมันได้ถูกวางไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เราก็ยังต้องมาคิดว่า ควรทำยังไงให้มีเด็กๆ เข้ามาสมัครเรียนในโรงเรียนทั้ง 6 แห่งของเรามากขึ้น

แน่นอนว่าเราก็ต้องใช้วิธีออกไปแนะแนวเด็กตามโรงเรียนต่างๆ ที่เขาเรียนอยู่ หรือไปแนะแนวผู้ปกครองตามเนิร์สเซอรี่สำหรับเด็กที่จะเข้าเรียนชั้นอนุบาลและประถม เป็นต้น ซึ่งทุกโรงเรียนจะมีระบบแบบนี้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่ผมต้องคิดเพิ่มเติมก็คือ จะบริหารบุคลากรในโรงเรียนอย่างไรให้ทำงานกันต่อไปได้ด้วยดีและราบรื่นซะมากกว่า”

คมธนู บอกว่า สิ่งที่เขาได้เรียนรู้ก็คือต้องคอยสังเกตดูว่าคุณแม่มีวิธีบริหารและวิธีตัดสินใจในเรื่องต่างๆ อย่างไรเมื่อเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น แต่ด้วยยุคสมัยที่เปลี่ยนไป การตัดสินใจในบางเรื่องของเขาก็อาจจะไม่เหมือนคุณแม่ 100% ก็ได้ แต่เขาอาจจะนำแนวคิดของคุณแม่มาปรับใช้ให้เข้ากับยุคสมัยมากขึ้น

“อุปสรรคเดียวของผมตอนนี้ก็คือผมอายุยังน้อย การที่ผมเข้ามาบริหารก็อาจจะยังไม่ได้รับความเชื่อมั่นจากเหล่าครูอาจารย์ทั้งหลายมากนัก จากที่คุณพ่อผมเป็นท่านประธานของโรงเรียนในเครือ ซึ่งมีลูกน้อง 400-500 คน แล้วอยู่ดีๆ วันหนึ่งผมต้องไปเป็นเจ้านายของพวกเขาแทน แน่นอนว่าพวกเขาก็อดที่จะเปรียบเทียบผมกับคุณพ่อไม่ได้ ซึ่งผมก็คงต้องอาศัยเวลาเพื่อพิสูจน์ตัวเองต่อไป

แม้ต้องเข้าไปช่วยงานบริหารโรงเรียน แต่อีกพาร์ตหนึ่งผมก็ยังทำงานที่ตัวเองรักอยู่ นั่นก็คือการไปแคสติ้งงานโฆษณาทางทีวี ซึ่งที่ผ่านมาผมได้ถ่ายโฆษณา เช่น ฟิชเชอร์แมนส์เฟรนด์ ฮอนด้า และแกสบี้ และตอนนี้ยังคงเป็นเทรนเนอร์ออนไลน์อยู่ด้วย โดยช่วยให้คนที่มาปรึกษาไปถึงเป้าหมายที่พวกเขาต้องการ นั่นคือ การลดน้ำหนัก เพิ่มกล้ามเนื้อ และรักษารูปร่างให้ดีไว้ ซึ่งผมจะคอยจัดตารางการกินอาหาร รวมทั้งตารางการออกกำลังกายให้พวกเขาด้วย โดยจะเน้นให้ความสำคัญกับการกินอาหารที่ถูกต้องเป็นหลัก สอนการคำนวณแคลอรีในการกิน พร้อมทั้งแนะนำการออกกำลังกาย โดยให้พวกเขาส่งการบ้านมาทางไลน์อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง เพื่อดูว่ารูปร่างของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นหรือไม่”

คมธนู เสริมว่า หลักในการทำงานของเขาทั้งในเรื่องการบริหารโรงเรียน และงานส่วนตัวทางด้านนายแบบและเทรนเนอร์ เขาจะยึดถือคติที่ว่า ชีวิตคนเรามันไม่แน่ไม่นอน ฉะนั้นเมื่อมีโอกาสทำอะไร ก็ควรทำทุกวินาทีให้ดีที่สุดในทุกๆ วัน ทำให้เหมือนกับวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราได้ทำงาน เชื่อเถอะว่าผลที่ออกมานั้นต้องดีแน่นอน

“ในอนาคตผมวางแผนไว้ว่า อยากจะเรียนให้จบปริญญาโทไม่เกินอายุ 26 ปี และตั้งเป้าไว้ว่าจะเรียนต่อดอกเตอร์ให้จบไม่เกินอายุ 30 ปี ซึ่งเมื่อถึงเวลานั้นจะทำให้ผมสามารถก้าวเข้าไปเป็นผู้บริหารโรงเรียนได้อย่างภาคภูมิใจ เพราะตอนนั้นผมคงมีพร้อมทั้งคุณวุฒิและวัยวุฒิเรียบร้อยแล้ว

สำหรับงานด้านการเป็นนายแบบโฆษณา หากในวันข้างหน้าสามารถต่อยอดไปสู่การเป็นดาราได้ ผมก็อยากจะลองทำดู เพราะที่ผ่านมาผมก็พยายามดูแลตัวเองมาพอสมควร ทั้งเรื่องหน้าตาและการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอเพื่อรูปร่างที่ดี ซึ่งหากมีโอกาสเข้ามาผมก็ต้องคว้าไว้แน่นอน ส่วนเรื่องเทรนเนอร์ออนไลน์ก็คงไม่ทิ้ง เพราะนอกจากเป็นความชอบส่วนตัวแล้ว ยังได้ช่วยเหลือคนอื่นให้มีรูปร่างและสุขภาพที่ดี แถมยังได้เงินเป็นค่าตอบแทนอีกด้วย”

คมธนู ทิ้งท้ายว่า นอกเหนือจากงานต่างๆ ที่ต้องทำแล้ว ยามว่างงานอดิเรกของเขาก็คือการเล่นบาสเกตบอล แต่ระยะหลังๆ มานี้อาจจะซาๆ ลงไปบ้าง เพราะเขาเริ่มมีงานหลายอย่างที่ต้องทำมากขึ้น ส่วนสถานที่ท่องเที่ยวที่เขาอยากไปมากที่สุดในตอนนี้ก็คือประเทศญี่ปุ่น เพราะยังหาเวลาและโอกาสเหมาะๆ ที่จะไปเที่ยวไม่ได้สักที…อ๊ะ! ได้ยินแบบนี้แล้วสาวๆ รีบเข้าคิวอาสาเป็นไกด์พาเที่ยวกันเป็นแถวเชียวละ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

06 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 09:57 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/479516

โดย…โยธิน อยู่จงดี ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

“การทำร้านอาหารหรือบริหารธุรกิจร้านอาหาร คุณจะต้องรักต้องชอบเป็นที่ตั้ง ถ้าคุณไม่รักไม่ชอบ คุณจะไม่ศึกษาหาความรู้เรื่องอาหารมากพอ ไม่ขวนขวายหาวัตถุดิบที่ดีพอ เมื่อคุณไม่รักไม่ทำในสิ่งเหล่านี้ แค่อาหารง่ายๆ จานเดียวคุณจะทำออกมาไม่ดี” นิธิศ ศรีแย้ม รองประธานกรรมการบริษัทและผู้จัดการทั่วไป ร้านไคเตน (Kaiten) ร้านอาหารปิ้งย่างสไตล์ญี่ปุ่น ยากินิคุ (Yakiniku) บอกกับเราอย่างนั้น

นิธิศ เป็นนักบริหารร้านอาหารที่คร่ำหวอดอยู่ในธุรกิจร้านอาหารที่มีชื่อเสียงมากมาย เขาเริ่มต้นทำงานตั้งแต่เป็นเด็กล้างจาน เสิร์ฟอาหารจนกระทั่งได้เป็นผู้จัดการร้าน จึงทำให้เขามีประสบการณ์รู้ทุกกระบวนการและปัญหาในการทำงานของแต่ละฝ่ายเป็นอย่างดี

“ผมเรียนจบจากสถาบันราชภัฏสวนดุสิต สาขาวิทยาศาสตร์การอาหาร เรียกได้ว่าเป็นรุ่นแรกของสถาบันเลยก็ว่าได้ ที่ผมเลือกเส้นทางด้านธุรกิจร้านอาหารก็เพราะผมเห็นว่า ในอนาคตสายอาหารจะเป็นสายที่เติบโตและมีความต้องการสูง แต่ในสมัยก่อนคนไม่ให้ความสำคัญเกี่ยวกับอาหารหรือร้านอาหารสักเท่าไหร่ เพราะธุรกิจอาหารในช่วงนั้นไม่ได้มีแววที่จะบูมหรือเติบโตเลย ด้วยสิ่งแวดล้อมของคนไทยนิยมประกอบอาหารรับประทานกันเองที่บ้านมากกว่ารับประทานอาหารนอกบ้าน จะรับประทานอาหารนอกบ้านก็เนื่องด้วยโอกาสพิเศษเท่านั้น

ผมมองอนาคตตั้งแต่ตอนนั้นแล้วละว่า ต่อไปสังคมไทยจะเปลี่ยนไป ประชากรเพิ่มขึ้นทุกวัน และคนก็เร่งรีบมากขึ้น ชีวิตเป็นแม่บ้านถุงพลาสติก พ่อบ้านกล่องโฟม ตอนเย็นก่อนกลับบ้านก็รับประทานอาหารนอกบ้าน วัฒนธรรมการกินเปลี่ยนไป ผู้คนไม่นิยมประกอบอาหารเอง ผมจึงเลือกที่จะเข้ามาทำงานในด้านนี้ และปัจจุบันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ และพอเราได้เข้ามาคลุกคลีอยู่ในวงการธุรกิจร้านอาหาร ก็ทำให้เราได้เห็นปัญหาหลายอย่างในวงการธุรกิจร้านอาหาร

ปัญหาอย่างแรกของคนทำร้านอาหารก็คือ คนอยากทำแต่ไม่รู้ระบบการจัดการ การวางกำลังคน ไม่รู้วิธีการคิดต้นทุนการคิดราคา เพื่อให้ครอบคลุมทั้งหมดและได้กำไรพอที่จะอยู่ได้ แม่ค้าทั่วไปคือซื้อมาขายไป คิดว่าฉันบวกกำไรเข้าไปแล้วละ ยังไงก็ต้องได้กำไร แต่ไม่เคยไปดูว่าต้นทุนจริงๆ เป็นเท่าไหร่และบวกเข้าไป ถ้าย้อนไปจริงๆ อาหารถุงละ 20 เคยนับไหมว่าให้ลูกชิ้นกี่ชิ้น วันไหนถูกใจลูกค้าก็แถมลูกชิ้นเข้าไปให้ แต่ไม่เคยมีการควบคุมต้นทุนที่แท้จริง

พอมีร้านอาหารเปิดใหม่ๆ จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ก็เริ่มมีการพัฒนาเรื่ององค์ความรู้ในการบริหารจัดการร้านอาหาร คุณเชื่อไหมว่าทุกวันนี้มีร้านเปิดใหม่เกิดขึ้นทุกวันแต่ก็ล้มหายตายไปจากตลาดทุกวันเช่นกัน เราคิดว่าการทำร้านอาหารนั้นง่าย แค่ประกอบอาหารให้คนมากิน แต่ที่จริงแล้วการทำร้านอาหารนั้นมีอีกมากมายหลายเรื่องที่ต้องใช้องค์ความรู้เข้ามาบริหารจัดการ

วันนี้ที่ผมเข้ามาบริหารร้านไคเตน เราก็เข้ามาสร้างทีมบริหารจัดการร้านอาหาร และเริ่มปรับองค์กรให้ได้มาตรฐานร้านอาหารสากลและทำให้ทุกคนรู้จัก ถามว่าร้านอาหารปิ้งย่างเปิดใหม่เยอะไหม ตอบได้เลยว่าเยอะ ร้านปิ้งย่างข้างทางริมถนนเป็นคู่แข่งของเราไหม บอกเลยว่าเป็น แต่สุดท้ายแล้วเราต้องตอบคำถามกับลูกค้าให้ได้ว่า ทำไมเขาต้องเข้ามารับประทานอาหารของเรา กินกับเราแล้วดีกว่าข้างทางอย่างไร และผมก็เชื่อว่าสิ่งที่ผมทำและให้กับลูกค้าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราสรรหามาให้ เพราะหลักในการทำงานของผมคือเราทำงานกันอย่างตรงไปตรงมา เวลามีปัญหาเรื่องงานพูดกันตรงๆ ว่าติดอะไรตรงไหน ไม่พอใจอะไรคุยกันให้จบแล้วค่อยลุกกลับออกไปทำงาน และเวลาทำงานต้องทำให้สุด ไม่มีกั๊กไม่มีเก็บ ดันให้เต็มที่ทำให้มันติดตลาดมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก เราทำเต็มที่สุดความสามารถที่เรามี”

ในทุกธุรกิจย่อมมีปัญหา ยิ่งเป็นธุรกิจร้านอาหาร หนึ่งในธุรกิจที่เต็มไปด้วยรายละเอียดปลีกย่อยและมีปัญหามากที่สุด นิธิศว่า ส่วนใหญ่เขาจะใช้วิธีการทำฝ่ายสนับสนุนในเรื่องต่างๆ ที่จำเป็นเพื่อแก้ปัญหาให้ตรงจุด

“ปัญหาอย่างหนึ่งในธุรกิจร้านอาหาร ก็คือเรื่องของกำลังคนที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญในธุรกิจร้านอาหารนั้น มีไม่เพียงพอกับความต้องการ เท่าที่ทราบมาตอนนี้ปัญหาร้านอาหารในบ้านเรานั้นเหมือนกับญี่ปุ่นเมื่อ 20 ปีก่อน ที่ขาดคนเข้ามาทำงานร้านอาหาร เพราะอัตราการเกิดน้อยไม่ทันกับการขยายธุรกิจในประเทศ ทำให้เกิดการจ้างงานข้ามชาติ และมีการซื้อตัวข้ามแบรนด์ ทำให้เกิดปัญหาในเรื่องการอบรมคนในเรื่องความเข้าใจในเรื่องการทำงานที่ถูกต้อง เราต้องแก้ปัญหานี้จับมือกับกระทรวงศึกษาฯ ในการฝึกน้องๆ ให้เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย เพื่อให้เขาได้เรียนรู้ภาคธุรกิจทั้งวิชาการและปฏิบัติ รู้ลำดับในการทำงานร้านอาหาร

นอกจากนี้ คนทำร้านอาหารส่วนใหญ่ คิดแต่เรื่องทำอย่างไรให้ต้นทุนต่ำแต่ขายได้กำไรสูง แต่ไม่ได้มองว่าการที่จะมีตรงนี้ได้คุณต้องมีใจรักต้องเรียนรู้ ลงมือทำ ต้องต้มน้ำซุป ต้องเคี่ยวนานเท่าไหร่ ต้องเติมอะไร ปรุงออกมารสชาติเป็นยังไง น้อยมากที่จะเข้ามาลงมือทำ เคี่ยว 2 ชั่วโมงน้ำออกมาเป็นแบบนี้ แล้วถ้าเคี่ยว 4 ชั่วโมง จะออกมาเป็นก๋วยเตี๋ยวที่อร่อย

สุดท้ายก็คือเรื่องสูตรอาหารเพราะพวกเขาชิมตามรสชาติที่ปรุง ไม่ได้อาศัยตามสูตรที่แน่นอนชัดเจน เช่น ร้านก๋วยเตี๋ยววันนี้เราไปแล้วอร่อย อีกวันไปรสชาติไม่เหมือนเดิม จากประสบการณ์ของผม บอกได้เลยว่าการดูแลร้านอาหารไทยนั้นยากสุด โดยเฉพาะการควบคุมรสชาติของอาหาร เพราะอาหารไทยมีรายละเอียดในการปรุงค่อนข้างมาก

สิ่งที่จะทำให้ร้านอาหารไทยหรือร้านอาหารชาติอื่นๆ สามารถคงคุณภาพได้คือการมีสูตรเฉพาะร้านที่ชัดเจน ไม่เปลี่ยนไปตามใจปากลูกค้า เพราะร้านอาหารที่มีชื่อเสียงจะมีสูตรที่เป็นมาตรฐาน จะไปกี่ครั้งหรือเปลี่ยนเชฟไปอีกกี่คนก็จะได้รสชาติแบบเดิมเสมอ

อาหารมีความเป็นศิลปะอยู่ในตัว มีศาสตร์และศิลป์ในการปรุง แต่ละคนมีรสชาติที่ชอบไม่เหมือนกัน บางคนชอบเค็มบางคนชอบหวาน แต่เราต้องหารสชาติที่อยู่ตรงกลางระหว่างความชอบที่หลากหลายนั้นให้ได้ นั่นละคือเสน่ห์และความท้าทายในการบริหารร้านอาหารให้ประสบความสำเร็จ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

04 กุมภาพันธ์ 2560 เวลา 17:47 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/479345

โดย…วรธาร ภาพ : ประกฤษณ์ จันทะวงษ์

สองผู้ประกาศข่าวสาวเปี่ยมคุณภาพจากช่อง 7 สี เกด-ศิริกุล อัตถปัญญาพล ข่าวเช้า 7 สี วันจันทร์-ศุกร์ ตี 5-6 โมงเช้า คอลัมน์อุณหภูมิโลก ในเคาะข่าวสุดสัปดาห์ (เสาร์-อาทิตย์) รายการคอข่าว คืนวันพฤหัสบดี และ ปูน-ช่อฟ้า เหล่าอารยะ ห้องข่าวภาคเที่ยง วันจันทร-ศุกร์ และข่าวภาคค่ำ (ข่าวพระราชสำนัก) ประจำวันอาทิตย์ ทั้งคู่แม้จะอายุห่างกัน 3 ปี แต่สนิทกันมากจนกลายเป็นคู่หูผู้ประกาศที่มองตาก็รู้ใจ

ที่สำคัญทั้งสองล้วนจิตใจงาม ชอบช่วยเหลือคนอื่นและสังคมตลอด ชอบทำบุญในรูปแบบต่างๆ ที่เหมาะสม โดยนอกจากจะร่วมกิจกรรมเพื่อสังคมหรืออีเวนต์ของช่อง 7 ที่จัดขึ้นอยู่บ่อยๆ แล้วก็มักหาโอกาสเวลาว่างไปทำด้วยกันอยู่เรื่อยๆ ล่าสุดเพิ่งไปสร้างห้องสมุดโรงเรียนและจัดหาหนังสือไปไว้ห้องสมุดที่โรงเรียนวัดตาลเอนจ.พระนครศรีอยุธยา

“ครั้งนี้พวกเราทำเป็นเรื่องเป็นราวหน่อยค่ะ ก็ขออนุญาตทางสถานี (ช่อง 7) ตั้งจุดขอรับบริจาคหนังสือและของอื่นๆ เพื่อนำไปมอบให้กับน้องๆ โรงเรียนวัดตาลเอน จ.พระนครศรีอยุธยา ซึ่งเป็นโรงเรียนวัดที่ค่อนข้างขาดแคลนโดยเฉพาะห้องสมุดและหนังสือ ซึ่งก็มีพี่ๆ บางคนในช่องที่อยากทำอย่างนี้แต่ไม่มีเวลาไปทำ เราก็เหมือนเป็นตัวแทนพี่ๆ ด้วย” คู่หูผู้ประกาศจิตใจงาม กล่าว

ช่อฟ้า

“พี่เกดเหมือนพี่ใหญ่ในครอบครัว”

ปูน-ช่อฟ้า เหล่าอารยะ

“เราสนิทกันมา 7 กว่าปีแล้ว รู้จักกันตั้งแต่วันแรกที่สมัครเป็นผู้ประกาศช่อง 7 โครงการคัดสรรผู้ประกาศข่าวรุ่น 2 ซึ่งเปิดรับสมัครที่เซ็นทรัล รู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเจอ นัมเบอร์ของเราห่างกันไม่กี่เบอร์ พี่เกดออร่าแรงมาก ดูสง่าและรู้สึกเป็นผู้หญิงที่น่าจดจำ ครั้งนั้นมีคนสมัครมากถึง 3,000 คน เราสองคนผ่านเข้ารอบมาด้วยกัน

“พี่เกดนิสัยดีมาก น่ารัก และน่าคบจึงทำให้เราสนิทกันง่าย จุดเด่นของพี่เขาคือเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้างเสมอ โดยเฉพาะพอมาเป็นเพื่อนสนิทยิ่งได้สัมผัสความเอาใจใส่ของพี่เขาเป็นพิเศษ พี่เกดจะมีคาแรกเตอร์ของความเป็นพี่สาวคนโตของที่บ้าน แล้วพี่เขาก็เป็นคนที่ดูแลครอบครัวของเขาอยู่แล้วด้วย

“แม้ปูนเป็นเพื่อนรุ่นน้องก็จริง แต่พี่เกดจะเป็นทั้งเพื่อน เป็นแม่ก็ได้ เป็นพี่ก็ได้ ดูแลเราทุกอย่าง ให้คำปรึกษาในระดับของคนที่โตกว่า เป็นมุมมองของคนที่ผ่านงานและมีประสบการณ์ทำงานมาก่อน ปูนทำงานที่ช่อง 7 เป็นที่แรกและที่เดียวถึงวันนี้ แต่พี่เกดก่อนมาเป็นผู้ประกาศก็เคยทำงานแอร์โฮสเตสมาก่อน 3 ปี พี่เขาจะให้มุมมองดีๆ ต่างๆ มากมาย แต่เรายังไม่ไปถึงจุดนั้น ก็เลยได้เห็นภาพในอนาคตที่พี่เขาสะท้อนให้เห็น

“สิ่งที่พิเศษอย่างหนึ่งที่ปูนเห็นในพี่เกดคือ เป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียดในเรื่องต่างๆ ซึ่งต่างจากปูนที่บางทีบางเรื่องเราก็มองข้าม ยกตัวอย่างเรื่องอาหารการกินและสุขภาพ ปูนเป็นคนสบายๆ จนบางทีก็ลืมใส่ใจสุขภาพบ่อยครั้ง แต่พี่เกดเป็นคนที่ใส่ใจสุขภาพและพยายามที่จะดูแลคนที่เขารักทุกคนรวมถึงปูน พี่เขาก็จะคอยเป็นเหมือนเทรนเนอร์หรือโค้ชส่วนตัวคอยให้คำแนะนำปูนอยู่ตลอด อันไหนดีพี่เกดก็จะเอามาบอก

“ขณะในมุมของการทำงานปูนโชคดีมาก พี่เกดจะให้คำปรึกษาและให้ความช่วยเหลืออยู่บ่อยๆ ยกตัวอย่างงานที่อยู่ในความรับผิดชอบของปูนล้วนๆ แต่พี่เกดพร้อมจะทำให้ปูนได้เลยในกรณีที่ฉุกเฉินหรือยามที่เราไม่ว่าง ไม่มีคิดเล็กคิดน้อย

“อีกมุมหนึ่งที่ปูนประทับใจ คือพี่เกดมิเพียงใจดีกับคนทุกคนเท่านั้น แต่กับสัตว์พี่เขาก็ใจดีด้วยเพราะเป็นคนที่รักสัตว์มาก ชอบช่วยเหลือหมาแมวตลอด คือพี่เกดจะอยู่ในกลุ่มคนรักหมารักแมว มีข่าวมาบอกเรื่อยๆ มีหมาตัวนั้นตัวนี้ให้ช่วย แม้กระทั่งหมาจรจัดที่ถูกรถทับหน้าช่อง 7 ชื่อเจ้าซีโร่ พี่เกดก็รับไปเลี้ยง”

เกด

“ปูนมีแต่ความปรารถนาดีและมีน้ำใจเสมอ”

“สำหรับเราสองคนไม่ว่าเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัวปรึกษากันได้ตลอด คุยกันได้ทุกเรื่อง เราเข้าทำงานที่ช่อง 7 พร้อมกัน ในโครงการคัดสรรผู้ประกาศหน้าใหม่ รุ่นที่ 2 สนิทกันตั้งแต่ตอนเป็นผู้สมัคร แค่วันที่เปิดรับสมัครเราก็ถูกชะตากันแล้ว วันนั้นน้องปูนกับคุณพ่อปูนขับรถไปส่งเกดกลับบ้าน ก็เป็นช่วงเวลาที่ได้คุยกันมากขึ้น ความคิดความอ่านเราตรงกัน นิสัยใจคอคล้ายกัน

“ช่วงผู้สมัครถูกคัดเหลือ 20 คน เป็นช่วงที่ได้ทำงานร่วมกับเพื่อนคนอื่นๆมากขึ้น แล้วกับปูนเวลาคุยกันเกดรู้สึกว่าถูกชะตามาก ประทับใจในทักษะการใช้ภาษาของน้องเขาที่เก่งมากสมกับที่จบมาทางอักษรศาสตร์ เกดเล็งไว้เลยยังไงปูนก็ต้องติดเป็นผู้ประกาศข่าวแน่นอน แล้วเขาก็ติดได้เป็นผู้ประกาศพร้อมกัน

เกด-ศิริกุล อัตถปัญญาพล

“ส่วนเรื่องนิสัย ปูนเป็นคนน่ารักและมีน้ำใจ พร้อมให้คำปรึกษาและช่วยเหลือเรื่องต่างๆ ด้วยความจริงใจ ไม่มีการใส่หน้ากากเข้าหากัน ช่วงที่เข้ารอบมาด้วยกันปูนก็จะช่วยแนะนำเรื่องการออกเสียงภาษาไทย คือเกดถึงจะเกิดที่กรุงเทพฯ แต่ก็ไปโตที่เชียงใหม่เวลาพูดก็จะมีสำเนียงทางเหนือติดมาด้วย น้องก็จะให้คำแนะนำที่ดี

“เราทั้งคู่เป็นคนที่เตือนกันได้ทุกเรื่อง ไม่มีโกรธกัน 7 ปีที่คบกันมาไม่มีงอนไม่มีทะเลาะ เนื่องจากพวกเราไม่ใช่คนที่คิดเล็กคิดน้อย ขณะที่ในมุมของการทำงานเรามีน้ำใจให้กันเสมอ อย่างตอนที่ทำงานร่วมกัน บางทีปูนทำเบื้องหน้า เกดทำเบื้องหลังเราก็ช่วยกันแต่บางทีไม่ได้เกี่ยวกับงานที่ทำ ไปเจออะไรก็เก็บมาให้กันและกัน อย่างปูนไปเจอเรื่องนั้นเรื่องนี้น่าสนใจก็เก็บมาให้เกด หรือเกดไปเจออะไรน่าสนใจก็เก็บมาให้ปูน เราช่วยเหลือกันแบบนี้ตลอด

“ทุกครั้งที่เราเคยนั่งอ่านข่าวด้วยกัน ซึ่งเกิดขึ้นบ่อยมาก จะด้วยบังเอิญหรืออะไรก็ไม่รู้ ความที่เราสนิทและรู้ใจกันอยู่แล้ว ถึงแม้ไม่ได้ซ้อมกันมาแต่เราเข้าขากันเป็นอย่างดี รู้ว่าจังหวะไหนควรจะส่งต่อให้กันยังไง หรือ ถ้ามีเหตุฉุกเฉินบางอย่างเกิดขึ้นเราสามารถทำแทนกันได้อย่างอัตโนมัติ”