การแสดงโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ประจำปี 2561 ตอน “พิเภกสวามิภักดิ์” ที่กำลังจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 3 พ.ย.-5 ธ.ค.นี้ ด้วยพระมหากรุณาธิคุณของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการจัดแสดง “โขน” ซึ่งนับเป็นสมบัติอันล้ำค่าของชาติขึ้นเป็นประจำทุกปี เพื่อเผยแพร่นาฏศิลป์ชั้นสูงอันเก่าแก่ของไทย อีกทั้งเพื่อให้คนรุ่นใหม่ได้มีส่วนร่วมสืบสานวัฒนธรรมไทยให้อยู่สืบไป โดยในปีนี้ มูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพฯ ได้เลือกบทโขนรามเกียรติ์ ตอน “พิเภกสวามิภักดิ์” จัดแสดง ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย

สำหรับการแสดงครั้งนี้ได้จัดให้มีการคัดเลือกนักแสดงตัวเอกรุ่นใหม่ตั้งแต่ปี 2559 เพื่อร่วมสืบสานวัฒนธรรมอันดีงาม โดยคัดเลือกจากนักเรียน นักศึกษา ทั้งจากวิทยาลัยนาฏศิลป์ และสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ ซึ่งจัดให้มีคัดเลือกนักแสดงจำนวน 5 ตัวละคร คือ โขนพระ มีผู้สมัคร 73 คน ละครพระ มีผู้สมัคร 198 คน ละครนาง มีผู้สมัคร 204 คน โขนยักษ์ มีผู้สมัคร 137 คน และโขนลิง มีผู้สมัคร 160 คน รวมทั้งสิ้นมีผู้สมัคร จำนวน 772 คน ซึ่งแต่ละประเภทตัวละครจะมีเยาวชนที่ได้รับคัดเลือกเพียง 5 คน รวมจำนวน 25 คน บุคคลเหล่านี้ถือเป็นนักแสดงโขนรุ่นใหม่ที่จะสืบสานวัฒนธรรมไทยต่อไป

“พิเภกสวามิภักดิ์” ตื่นตากว่าทุกครั้ง

อาจารย์ประเมษฐ์ บุณยะชัย ผู้กำกับการแสดง การแสดงโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพฯ ตอน “พิเภกสวามิภักดิ์” กล่าวว่าการทำบทการแสดงครั้งนี้แตกต่างจากการแสดงที่ผ่านๆ มา เพราะได้ผสมผสานสร้างสรรค์มาจากบทพระราชนิพนธ์เรื่องรามเกียรติ์ฉบับต่างๆ อาทิ บทพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 1 รัชกาลที่ 2 รัชกาลที่ 6 โดยทางคณะกรรมการทุกท่านตั้งใจทำทุกอย่างด้วยความประณีต ทั้งการบรรจุเพลงขับร้องมีผู้เชี่ยวชาญ ศิลปินแห่งชาตินาฏศิลป์ ดนตรี ได้ร่วมฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรม

แต่ละองค์แต่ละฉากยังคงความวิจิตรงดงาม กระบวนท่ารำตามแบบฉบับโขนหลวง พร้อมที่จะสร้างความสนุก ความประทับใจให้กับผู้ชมสมการรอคอยอย่างแน่นอน นอกจากศิลปินแห่งชาติมาช่วยทำให้การแสดงโขนครั้งนี้ออกมาประทับใจผู้ชมแล้ว ยังมีนักแสดงโขนรุ่นใหม่ ผู้ช่วยสืบสานงานแสดงโขนเป็นนักแสดงสำคัญ อาจารย์ประเมษฐ์ เปิดเผยถึงการคัดตัวนักแสดงรุ่นใหม่ภายในงาน พิธีคำนับครูเป็นพิธีโบราณเป็นลักษณะการบูชาหรือการไหว้ครู นิยมประกอบพิธีก่อนเริ่มแสดงชุดสำคัญหรือการต่อท่ารำที่สำคัญ เพื่อเป็นสิริมงคลและขจัดอุปสรรคต่างๆ

ผู้กำกับการแสดง กล่าวต่อว่า หลังจากพิธีคำนับครูแล้วลำดับต่อไปจะเป็นการซ้อมรวมครั้งแรกของนักแสดงทั้งตัวพระ นาง ยักษ์ และลิง กว่า 300 ชีวิตที่ทำการแสดงในครั้งนี้

“เนื่องด้วยการแสดงโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ หยุดการแสดงไป 2 ปี คือ ปี 2559 และ 2560 การแสดงชุดปัจจุบันยังมีนักแสดงรุ่นใหม่ที่หลงเหลืออยู่ แต่บางคนเรียนจบไปแล้ว หรือตามตัวไม่ได้เพราะไปรับราชการ ที่เหลือเราพยายามติดต่อเข้ามา และฝึกเด็กใหม่ขึ้นมาด้วย เพราะโขนของมูลนิธิสมเด็จพระนางเจ้าฯ เราจะสร้างเด็กรุ่นใหม่ให้มาสืบทอดกันไปตลอดทั้งดนตรีและนักร้อง เราใช้วิธีการสืบทอดไปตลอด

ดร.เกิดศิริ นกน้อย ผู้ช่วยผู้กำกับการแสดง เล่าว่า เมื่อ 2 ปีที่แล้ว คณะกรรมการคัดเลือกเด็กจาก 800 คน ให้เหลือ 200 คน โดยมีเด็ก 15 คน ได้รับทุนพระราชทาน แต่หลังจากหยุดการแสดงไป 2 ปี ก็จะมีนักแสดงบางส่วนที่จบการศึกษาไปแล้ว มีงานทำแล้ว และไม่สามารถมาร่วมแสดงได้จำนวน 20% คณะกรรมการจึงใช้วิธีดูคะแนนที่เคยเก็บบันทึกเอาไว้ และเรียกนักแสดงคะแนนรองๆ ลงมาร่วมแสดง

คลื่นลูกใหม่วงการแสดงโขนไทย

ปพน รัตนสิปปกร วัย 19 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยนาฏศิลป์ลพบุรี รับบท “พิเภก” เผยความรู้สึกว่า การแสดงครั้งนี้พิเภกจะเป็นตัวหลักของเรื่อง ที่ผ่านมายังไม่มีผู้ใดนำเรื่องราวของพิเภกไปแสดงเป็นตอนหลัก ทุกครั้งที่มีการแสดงโขน มักจะมีผู้คนถามว่าทำไมพิเภกต้องอยู่กับพระราม ในเรื่องนี้ก็จะได้ชมกัน โดยจะเล่นตั้งแต่การเล่าเรื่องว่าพิเภกทำไมไปอยู่กับพระราม จนถึงโดนขับไล่ และหลังขับไล่ การต่อสู้ต่างๆ ผสานมุขตลกบ้าง ถือเป็นความยิ่งใหญ่และแปลกใหม่มาก อีกทั้งความแปลกใหม่ของตอนนี้ องก์แรกที่พิเภกโดนขับไล่ออกจากเมือง พิเภกจะต้องถอดมงกุฎ ซึ่งหมายถึงการถูกยึดทรัพย์สมบัติและเกียรติยศทั้งหมด แล้วให้ไปแต่ตัว ถือว่าเป็นการนำเสนอเรื่องราวที่ละเอียดมาก

ปพน กล่าวต่อว่า การแสดงโขนปีนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับบทเด่น หลังจากปีที่ผ่านๆ มาเคยมาออดิชั่นเพื่อร่วมแสดงด้วย แต่ก็ไม่ผ่านเข้ารอบก็มี ได้รับบทเล็กๆ บ้าง แต่ไม่ได้รู้สึกท้อแท้ เพราะแต่ละบทบาทมีความสำคัญ เพียงแค่ได้เข้ามาร่วมแสดงก็ถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว เพราะฉะนั้นจึงมีความกดดัน ต้องทำการบ้านอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าจะโดยการไปดูวิดีโอ พบว่าบทพิเภกมีน้อย ก็ต้องไปอ่านพระราชนิพนธ์ของ ร.1-ร.2 และ ร.6 ว่าเขียนไว้อย่างไร บทและอารมณ์เป็นอย่างไร ในพระราชนิพนธ์จะบอกเรื่องราวมากพอสมควร เขาเฝ้าฝึกซ้อมอยู่อย่างสม่ำเสมอ

“ผมคิดว่าการท่องบทสำคัญมาก เพราะเหมือนกับการเล่นเอ็มวี แม้เราไม่ได้พูด แต่เราก็ต้องท่องจำบทให้ได้ ถึงจะรู้ฉาก รู้จังหวะของเพื่อน เพื่อให้แสดงออกมาได้ดี ถือว่ายากพอสมควร เพราะการอยู่ในหัวโขนจะมีเพียงรูเล็กๆ ที่สายตาเราสามารถมองเห็น รอบข้างเราจะไม่เห็นอะไร การได้ยินก็น้อยลง ทั้งยังมีการแต่งตัวที่แน่น มีความกดดันมากในเรื่องที่จะต้องตั้งสติให้ดีครับ”

วงษ์สมัตถ์ เล้าประเสริฐ อายุ 24 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 รับบท “ทศกัณฐ์” เคยร่วมแสดง พรหมมาศเมื่อปี 2552 ตอนนั้นเขาอายุเพียง 16 ปี ได้แสดงเป็นเทวดา และเขาได้ร่วมเล่นทุกปี เช่น ตอน “ศึกกุมภกรรณ ตอน โมกขศักดิ์” ในปี 2556 เขาได้เล่นเป็นกุมภกรรณ ที่สำคัญคือเขาได้รับทุนพระราชทานด้วย แรงดึงดูดให้เขาอยากเข้าร่วมแสดงทุกปีและเข้าร่วมออดิชั่นมาตั้งแต่ปี 2552 เนื่องจากด้วยเป็นโขนสมเด็จพระนางเจ้าฯ เป็นการแสดงโขนใหญ่ประจำปีและมีฉากอลังการ นักเรียนนาฏศิลป์ทุกคนจึงอยากมีส่วนร่วม

“สิ่งที่ผมได้จากการแสดงโขนคือ ประสบการณ์ในการร่วมแสดงกับฉากใหญ่ๆ ปกติเราจะแสดงไม่มีฉากพวกนี้เลย แต่เราต้องแสดงโขนร่วมกันเทคนิคของทีมงานรอกสลิง คือเป็นประสบการณ์หายาก และต้องฝึกซ้อมมากเป็นพิเศษเพราะต้องจำจุดมาร์กให้ได้

บางครั้งมีการเคลื่อนไหวของฉากเราต้องไปกับฉาก เช่น ผ้าม่านลงมากั้นถ้าพลาดผ้าม่านโดนหัวคือพลาดเลย จังหวะต้องแป๊ะ อีกทั้งการแสดงต้องใส่หัวโขน มองเห็นได้ไม่รอบ 360 องศา แค่มองตรงได้อย่างเดียว อาจมีฉากยากคือเรือสำปั้นที่เราไม่คุ้นเคย อีก 1 ฉากที่ท้าทายคือฉากองก์แรกที่ทศกัณฐ์โกรธพิเภก อีกทั้งทศกัณฐ์เป็นตัวละครที่แสดงได้ 100 อารมณ์ เป็นคนเกรี้ยวกราด เจ้าชู้ ทศกัณฐ์เป็นยักษ์อายุประมาณ 50-60 แต่ผมอายุ 24 ปี จะทำอย่างไรให้เข้าถึงอารมณ์ของคนอายุ 50 ได้ ต้องแสดงสีหน้าและอารมณ์ออกมาทะลุหน้าโขนและท่ารำอันนี้คือความยาก ผมก็ต้องทำการบ้านต้องศึกษาอารมณ์ของตัวละครออกมา เช่น ท่ารำของยักษ์หนุ่มจะเปรียวจะเร็ว แต่ทศกัณฐ์ต้องเป็นท่าที่สง่า ไว้ภูมิ”

ด้าน สุภาพร เปี่ยมนงนุช อายุ 21 ปี กำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 วิทยาลัยนาฏศิลป์ลพบุรี รับบทนางตรีชฎา เป็นภรรยาพิเภก เมื่อพิเภกถูกขับไล่ออกจากเมือง หัวใจของตรีชฎาผู้รักสามีก็ต้องเศร้า เสียใจหนัก แต่ไม่ได้ออกจากเมืองไปกับสามี เพราะจะไปลำบากกันหมด นางตรีชฎาจึงต้องอยู่ดูแลลูก แม้หัวใจจะสลายเพราะคิดถึงสามีก็ตาม เพราะฉะนั้นบทบาทของเธอจึงต้องแสดงอารมณ์ให้รู้สึกเศร้า เสียใจ เหมือนต้องลาจากสามีจริงๆ ความยากอยู่ที่การต้องทำให้คนดูคล้อยกับอารมณ์ที่เธอแสดงออกมา รู้สึกกดดันเหมือนกัน สิ่งที่ท้าทายเพราะถือเป็นปีแรกที่ได้รับบทที่โดดเด่น หลังจากที่เคยออดิชั่นมาแล้วหลายครั้งแต่ไม่เคยได้รับบทหลักๆ เลย ดังนั้นจึงต้องพยายามทำหน้าที่ของตนเองให้ดี เธอจึงทำการบ้านอย่างหนัก ต้องอ่านบทละคร บทพระราชนิพนธ์ ทำการบ้าน ทำซีนอารมณ์ว่าจะทำอย่างไรให้เศร้า เสียใจที่สุด

“การได้รับบทแสดงครั้งนี้เหมือนได้รับใช้ใต้เบื้องยุคลบาท และรับใช้พระราชเสาวนีย์ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์พระบรมราชินีนาถ หนูเป็นเด็กรุ่นใหม่ การได้เรียนนาฏศิลป์แล้วได้เข้ามาแสดงโขนมูลนิธิฯ ถือว่าได้เป็นผู้สืบสาน รู้สึกดีใจมาก หนูก็จะทำอย่างเต็มที่ไม่ให้เสียชื่อสถาบัน และครูผู้ไว้วางใจให้โอกาสหนูรับบทนี้ ก็อยากให้ทุกคนหันมาสนใจวรรณคดีไทยมากขึ้น เพราะถ้าเราไม่สนใจก็ไม่มีใครสืบสานแล้ว โขนเป็นวัฒนธรรมไทย เวลาที่ต่างชาติมองไทย เขาต้องมองเรื่องมรดกอย่าง โขน วัดวาอาราม ก็อยากให้ช่วยกันสืบสานให้อยู่คู่คนไทยไปนานๆ” สุภาพร เล่าและกล่าวต่อว่า เธอตั้งใจจะรับราชการครูต่อไป จึงต้องเรียนต่ออีก 1 ปีเป็น 5 ปี เพราะครูนาฏศิลป์เป็นอาชีพที่ยังขาดแคลน

“หนูสนใจนาฏศิลป์เพราะเห็นคนแต่งตัวสวยงาม เลยขอแม่เรียนนาฏศิลป์ ในครอบครัวไม่มีใครทำงานในแวดวงนาฏศิลป์แต่แม่ชอบรำ พอลูกชอบแม่สนับสนุนหนูเรียนรำตั้งแต่อายุ 4 ขวบ เด็กนาฏศิลป์ทุกคนอยากมาแสดงโขนสมเด็จพระนางเจ้าฯ กันทุกคนเพราะเป็นเวทีอันดับ 1 ทุกคนอยากเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง อย่างหนูปีที่หนูออดิชั่นครั้งแรกไม่ผ่าน แต่หนูไม่หมดกำลังใจตั้งใจว่า ปีหน้าหนูต้องทำเต็มที่กว่านี้ ต้องฝึกซ้อมไม่ได้หวังต้องได้รับทุนพระราชทาน หวังแค่ว่าติดเข้ารอบเพื่อให้ได้เป็นส่วนหนึ่งในการแสดง

แรงผลักดันให้หนูอยากมาออดิชั่นคือ จองถนน หนูเห็นเวทีที่อลังการ เปิดม่านมาหนูน้ำตาไหล หนูภาวนาตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่า ครั้งหนึ่งในชีวิตหนูต้องขึ้นไปแสดงบนเวทีนี้ให้ได้ ไม่ว่าได้รับบทอะไร พอได้รับโอกาสปีแรกตอนอายุ 17 หนูฝึกซ้อมน้อย และไม่เคยแข่งขันที่ไหนทำให้หนูรู้สึกกดดัน หนูรำผิด สติเตลิดจึงไม่ผ่านการคัดเลือก หนูเก็บข้อผิดพลาดเป็นแรงผลักดันต้องตั้งสติ สวดมนต์ทุกวันเพื่อให้หนูมีสติ ก่อนมาออดิชั่น ทบทวนบทเรียนฝึกซ้อมทุกวันเวลา 2 เดือนจนออดิชั่นปีนาคบาศ หนูก็ผ่านเข้ารอบได้รำถวายพระพร และยังได้รับทุนพระราชทาน หนูน้ำตาไหลเลยค่ะ เพราะหนูสามารถรำตามเพลงที่อาจารย์เรียกได้โดยไม่ผิด เพราะมั่นใจขึ้น”

ธันยธรณ์ ชูสรานนท์ อายุ 20 ปี กำลังศึกษาอยู่วิทยาลัยนาฏศิลป์ รับบท นางเบญกาย ลูกสาวของพิเภก ฉากที่ท้าทายมากคือ ฉากแรกที่พ่อถูกเนรเทศออกนอกเมืองการแสดงจึงออกแนวดราม่า เธอต้องแสดงออกมาให้คนดูเข้าใจรู้สึกไปกับเธอ ซึ่งการแสดงโขนนักแสดงแสดงสีหน้ามากเกินไปก็ไม่ดี ต้องอยู่ระหว่างคนดูรู้สึกได้และเกิดความสวยงาม

“เวทีนี้เป็นเวทีที่เด็กนาฏศิลป์ใฝ่ฝัน ภาคภูมิใจ จะมาแสดงได้ต้องผ่านการออดิชั่น ต้องทดสอบตัวเอง เมื่อเราผ่านการทดสอบก็เป็นเกียรติประวัติกับตัวเอง จริงๆ นาฏศิลป์เป็นการแสดงไม่ช้า แต่แสดงทั้งอารมณ์โกรธ อารมณ์รัก สนุก เป็นศาสตร์การแสดงหนึ่งที่รวมทุกอย่างไว้ วรรณกรรมดนตรี นาฏศิลป์ไว้ด้วยกัน เสน่ห์ของโขนคือ รวมวัฒนธรรมไทยเอาไว้ซึ่งมีเอกลักษณ์มาช้านาน การแสดงโขน หนูได้เล่นตั้งแต่จองถนน และเล่นมาเรื่อยๆ รวม 5 ตอน ครั้งล่าสุดหนูก็ผ่านออดิชั่นมา ทุกครั้งที่มีการคัดตัว ต้องมาออดิชั่นใหม่ทุกครั้ง การจะผ่านออดิชั่นแต่ละครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย มีผู้เข้าแข่งขัน 800 คน คัดเหลือ 200 คัดจนเหลือ 5 คน ที่ได้รับทุนพระราชทาน พอหนูได้รับทุนพระราชทานถึง 2 ครั้ง ก็รู้สึกหายเหนื่อย เพราะออดิชั่นแต่ละครั้งต้องฝึกซ้อมอย่างหนัก คณะกรรมการจะเรียกทุกอย่างที่เกี่ยวกับนาฏศิลป์มาทดสอบเรา และทุกคนฝีมือดีหมด จึงต้องฝ่าฟันค่ะ”

ผู้สนใจสามารถจองบัตรได้ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่ไทยทิคเก็ต เมเจอร์ทุกสาขา บัตรราคา 420 620 820 1,020 1,520 และ 1,820 บาท รอบนักเรียน นักศึกษา บัตรราคา 200 บาท (หยุดการแสดงทุกวันจันทร์) ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ Facebook : Khon Performance โขนพระราชทาน

ใครติดกลุ่มคนทำงานสัปดาห์ละ 6 วัน ทำงานไปยาวๆ ต่อเนื่องแบบนี้ มานานๆ หลายปี หรือออกจากออฟฟิศเป็นคนสุดท้าย 4-5 ทุ่มแทบทุกคืน หลับก็ยังอุตส่าห์ฝันถึงงาน หรือจำไม่ได้แล้วว่าลาพักร้อนครั้งสุดท้ายไปเมื่อไร?!! ไม่รวมความรู้สึกผิดที่แทบตัดขาดปฏิสัมพันธ์กับครอบครัว เพื่อนสนิท และคนที่รัก ไปจนรู้สึกขาดพลังและความกระตือรือร้นในการทำงาน กลายเป็นคนทำงานที่แต่ละวันก็โหยหาแต่วันหยุด

นี่คือสัญญาณและเหตุผลที่ควรเขียนใบลาพักร้อน ถือเป็นเรื่องเร่งด่วนจำเป็นต่อชีวิตกันเลยทีเดียว

วันหยุดพักผ่อนประจำปี หรือที่เรียกว่าวันพักร้อน เป็นสิทธิของพนักงาน ตามกฎหมายแรงงานเมื่อทำงานครบ 1 ปี จะได้สิทธิพักร้อนขั้นต่ำการลา 6 วันต่อปี เป็นสวัสดิการที่ทุกบริษัทควรมี เพราะเป็นผลดีทั้งต่อบริษัท และต่อศักยภาพของพนักงาน

การหยุดพักร้อนไม่ว่าจะหยุดระยะสั้นๆ สำหรับพนักงานใหม่ หรือหยุดยาวๆ สำหรับพนักงานรุ่นใหญ่ ล้วนเป็นสิ่งจำเป็นต่อคนทำงานทั้งนั้น อย่ากระนั้นเลย วางแผนเตรียมตัวหยุดยาวกันเถอะ

วางแผน(ให้ดี)ก่อนพักร้อน

แม้วันลาจะเป็นสิทธิอันชอบธรรมที่มนุษย์ออฟฟิศทุกคนจะพึงมี พึงได้มากน้อยต่างกันตามอายุงาน แต่อย่างที่รู้ๆ กันโดยมารยาท และโดยน้ำใจให้เพื่อนที่ประจำอยู่ออฟฟิศ ซึ่งเขาอาจจะต้องรับผิดชอบแทนเรา เมื่อเกิดสถานการณ์มีงานเร่งด่วน หรืองานผิดพลาดให้ต้องแก้ไขแทนเจ้าของงาน

คนลางานจึงไม่สามารถลาตามอำเภอใจ นึกอยากจะหยุดเมื่อไรก็หยุด เพราะตราบใดที่ต้องทำงานร่วมกันเป็นทีมทั้งงานที่ต้องประสานกับคนอื่นๆ ในออฟฟิศ และหน่วยงานข้างนอก เราจึงจำเป็นต้องลาอย่างมีแผน เพื่อทุกฝ่ายจะได้เข้าใจ และเราเองก็ได้หยุดอย่างสบายใจด้วยเช่นกัน

หัวหน้าอนุมัติใบลา เข้าใจเหตุผลการลาของเรามากน้อยเพียงใด เช่น การลาพักร้อนไปเที่ยวต่างประเทศไกลๆ ไปหลายๆ วันเพื่อให้คุ้มค่าตั๋ว เป็นความฝันตั้งใจมานาน เป็นอีกหนึ่งจุดหมายปลายทางที่อยากไปทันทีที่มีโอกาส เหตุผลเหล่านี้บอกชัดเจนล่วงหน้าสัก 2 อาทิตย์ วันหยุดพักร้อนเป็นประเภทการลาที่มีการวางแผนการไว้ล่วงหน้า จึงไม่ควรส่งผลเสียกับองค์กรมากนัก ก่อนไปก็น่าจะต้องเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย เที่ยวสนุกสนานสบายใจตลอดทริป กลับมาแล้วมีขนม ของฝากเล็กๆ น้อยๆ ติดไม้ติดมือมาให้ทีมงาน หรือคนที่เราฝากฝังการงานช่วงที่เราลาไปเที่ยว เป็นพิเศษสัก 2-3 อย่าง ก็เป็นน้ำใจคนทำงานที่เอื้อเฟื้อต่อกัน

ไม่(ควร)ติดงานไปเที่ยวด้วย

ถ้าหากต้องลาหยุดหลายๆ วันติดต่อกัน ซึ่งเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้วงานของเราต้องเคลียร์เรียบร้อยไม่กระทบกับองค์กร ไม่เอาเปรียบเพื่อนร่วมงาน แต่อย่าให้ใครเป็นแบบนี้เลย แม้วันลาหยุดไปเที่ยวต่างจังหวัดก็ยังอุตส่าห์ขนแล็ปท็อปไปด้วย กังวลงานไม่เรียบร้อยเบ็ดเสร็จ หรืออาจมีปัญหาช่วงไม่อยู่ออฟฟิศ แทนที่จะได้พักร้อน ก็เลยกลับกลายเป็นว่า เปลี่ยนที่ทำงานจากออฟฟิศไปทำงานในห้องพักของโรงแรมแทน

โทรศัพท์สมาร์ทโฟนคือสิ่งอำนวยความสะดวก (มาก) แม้เป็นข้อดีของความก้าวหน้าของเทคโนโลยี สามารถจะเช็กอีเมลเมื่อไรก็ได้ แต่ข้อเสียก็คือทำให้เรามีเวลาส่วนตัวน้อยลงทุกที และแต่สิ่งที่ตามมา ก็เหมือนกับการพกงานติดตัวตลอดเวลา กดดูอีเมลตอน 4-5 ทุ่มก็อดไม่ได้เลยเมื่อเปิดอ่านแล้วต้องตอบอีเมลฉบับนั้นทันที

วิธีแก้ปัญหาเรื่องนี้ ตั้งอีเมลในรูปแบบของ Out-of-Office ตอบกลับอัตโนมัติแจ้งผู้ติดต่อว่าเราอยู่ในช่วงพักร้อน แล้วจะกลับมาทำงานอีกครั้งเมื่อไร หากมีธุระเร่งด่วนให้ติดต่อได้ที่ใคร ระบุชื่อ และช่องทางในการติดต่อของผู้ที่รับผิดชอบงานแทนระหว่างที่เราไม่อยู่เอาไว้ด้วย

ถ้าอยากสบายใจกว่านี้ ควรวางแผนทำงานให้เสร็จสิ้นไปที่ออฟฟิศ อย่าติดงานไปเที่ยวด้วยเลย เพราะวันพักคือสิ่งที่ชุ่มชื่นหัวใจ แล้วการลาไปพักผ่อนกันยาวๆ ก็เป็นวันเฝ้ารอสำหรับชาวออฟฟิศ ที่ทำงานหนักตลอดทั้งปี เป็นเหมือนจุดแวะพักที่เราได้ไปชาร์จแบตตัวเอง ได้ไปทำสิ่งที่ชอบ ได้ไปจัดการด้านอื่นๆ ของชีวิตที่นอกเหนือจากการทำงาน

มีเพื่อนไว้ใจได้ในออฟฟิศ

ไม่แค่เป็นเรื่องดีมากๆ แต่ต้องนับเป็นคนทำงานที่มีโชคมีวาสนาดี ถ้าเรามีเพื่อนร่วมงานที่ฝากฝังได้ ซึ่งอย่างน้อยที่สุด ช่วยเคลียร์เรื่องจำเป็นเร่งด่วนทดแทนได้ หากเกิดขึ้นในช่วงเราลาหยุดไป

ก่อนไปเที่ยวควรฝากฝังเพื่อนร่วมงานที่สนิทกัน หรือเพื่อนในแผนกให้ช่วยอัพเดท และดูว่ามีงานอะไรที่เราต้องกลับมาจัดการบ้าง อาจจะขอให้จดหัวข้อของงานคร่าวๆ ไว้ให้ พอกลับมาทำงานจะได้ต่อติด และรีบเคลียร์งานได้รวดเร็วขึ้น คงไม่ดีแน่ๆ เลย หลังจากเที่ยวจนเพลิดเพลินเจริญใจ พอกลับออฟฟิศมาสู่โลกแห่งความจริง เข่าแทบทรุด งานเก่ายังค้างคา งานใหม่ก็มาไม่ทันตั้งตัว ต้องรีบเคลียร์งานจนหัวหมุน ทำเท่าไรก็ไม่หมดสักที

สถาบันคุ้มครองสิ่งแวดล้อม (EPA) เคยเตือนมนุษย์ออฟฟิศถึงโรคตึกเป็นพิษ ซึ่งเป็นโรคที่เกิดขึ้นภายในที่ทำงานเนื่องจากสภาพแวดล้อมภายในที่ทำงานที่ไม่ดี ซึ่งอาการของโรคตึกเป็นพิษ ได้แก่ อ่อนล้า ปวดหัว เวียนหัว คลื่นไส้ คัดจมูก ไอ จาม เกิดผดผื่นคัน ระคายเคืองดวงตา และมีความผิดปกติของประสาทรับกลิ่น และถ้าหากละเลยเอาไว้นานก็จะยิ่งทำให้อาการทวีความรุนแรงได้มากขึ้นอีกด้วย

ลองสำรวจตัวเองดูบ้าง ถ้าช่วงนี้เข่าข่ายมีอาการเหล่านี้ก็ให้รีบเขียนใบลาขอหัวหน้าไปพักร้อนได้เลย

ในยุค 4.0 หลายธุรกิจได้ผสานเทคโนโลยีให้เข้ามามีบทบาทมากขึ้น ไม่เว้นแม้แต่ธุรกิจฟิตเนส ที่จะเห็นว่าได้มีการนำอุปกรณ์ใหม่ๆ หรือเทคโนโลยีต่างๆ เข้ามาเป็นตัวช่วยในการออกกำลังกาย เพื่อช่วยสร้างความแปลกใหม่ ความสนุกสนาน และความท้าทายในการออกกำลังกายกันอย่างแพร่หลาย

อย่างคลับ Zone เซ็นทรัลเวิลด์ อีกคลับน้องใหม่ของฟิตเนส เฟิร์สท ที่เพิ่งเปิดตัวไปไม่นาน ก็ได้ยกระดับการออกกำลังกายไปอีกขั้นด้วยคอนเซ็ปต์ “The First Heart Rate Based Training Center” ดังนั้น การออกกำลังกายที่นี่ย่อมมีความพิเศษมานำเสนอแน่นอน

ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยีหรือนวัตกรรมอย่าง F Zone Belt รวมทั้งอุปกรณ์ออกกำลังกายที่เต็มไปด้วยฟังก์ชั่นสุดล้ำ ที่จะมาช่วยเพิ่มมิติใหม่การออกกำลังกายของคุณได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะเครื่อง Incline Trainer ซึ่งเป็นอุปกรณ์คาร์ดิโอที่อยู่บริเวณ Run Zone ก็มีความน่าสนใจไม่น้อย เพราะเป็นอุปกรณ์ออกกำลังกายที่มีฟังก์ชั่นและเทคโนโลยีใหม่ที่สุดในไทยเลยก็ว่าได้

ด้วยรูปทรงที่มองเผินๆ คล้าย Treadmill หรือลู่วิ่งทั่วไป แต่ความพิเศษและความไฮเทคนั้นมีมากกว่า เพราะสามารถปรับระดับความชันได้สูงสุดถึง 30 องศา และยังสามารถปรับลดระดับแบบหัวทิ่มลงได้ถึง 3 องศา ซึ่งเทรดมิลล์ทั่วไปไม่สามารถทำได้ ที่สำคัญอุปกรณ์นี้ยังออกแบบมาให้แข็งแรง สามารถรับน้ำหนักผู้ใช้และช่วยดูดซับแรงกระแทก รวมทั้งเซฟข้อเท้าผู้ใช้อีกด้วย

สำหรับการฝึกกับเครื่อง Incline Trainer นั้นสามารถฝึกได้หลากหลายรูปแบบ ที่สำคัญผู้สูงวัยก็สามารถมาฝึกหรือลองใช้อุปกรณ์ชนิดนี้ได้เช่นกัน โดยเฉพาะการปรับระดับให้ลู่เดินหัวทิ่มลง 3 องศา เพื่อฝึกการเดินลงเนิน เนื่องจากผู้สูงอายุหลายคนเวลาเดินลงเนินมักจะมีปัญหาเรื่องเจ็บกล้ามเนื้อหรือเจ็บส่วนต่างๆ ส่วนหนึ่งอาจเพราะไม่ทราบวิธีการเดินลงเนินแบบถูกวิธี หรืออาจไม่ค่อยได้ฝึกเดินแบบนี้สักเท่าไร แต่เมื่อมีอุปกรณ์ตัวนี้เข้ามา ความพิเศษเหล่านี้จะทำให้คุณเข้าใจการเดินได้ดียิ่งขึ้น ไม่เพียงเฉพาะแค่คนสูงวัยเท่านั้น เครื่องนี้ยังเหมาะกับคนทั่วไปที่ออกกำลังกายตั้งแต่ระดับเริ่มต้นจนถึงระดับแอดวานซ์เลยละ

ถ้าต้องการความท้าทายในการฝึกกับเครื่องนี้แบบหลากหลายมากขึ้น ขอแนะนำคลาสพีก (Peak) ซึ่งเป็นอีกหนึ่งคลาสใหม่ของที่นี่ โดยจะเน้นการเล่นอุปกรณ์ Incline Trainer เป็นหลัก ผู้เล่นจะปรับสปีดและความชันตามโปรแกรมที่ครูฝึกคอยแนะนำ ซึ่งหลักๆ มีทั้งการเดินปกติ เดินสไลด์ข้าง เดินแบบ Leg Lunge วิ่งจ๊อกกิ้งกระโดดจัมพ์สลับกัน

ข้อดีของการฝึกหลายๆ แบบจากเครื่องนี้ นอกจากได้ในเรื่องการบาลานซ์กล้ามเนื้อแล้ว ยังสามารถพัฒนากล้ามเนื้อทุกส่วน โดยเฉพาะตอนที่ปรับระดับการเดินให้เอียงขึ้น 30 องศา จะทำให้เราใช้กล้ามเนื้อมัดใหญ่มากขึ้น ก็จะยิ่งช่วยเผาผลาญแคลอรีมากกว่าการวิ่งหรือเดินบนพื้นราบ ที่สำคัญการวิ่งหรือเดินระดับลาดชันนี้จะช่วยลดแรงกระแทกที่เข่า รวมทั้งช่วยเซฟเข่าได้อีกด้วย เพราะถ้าวิ่งบนพื้นราบแบบปกติ แรงกระแทกจะไปลงที่เข่า จึงอาจทำให้เกิดการบาดเจ็บได้

วงการวรรณกรรมเชิงสร้างสรรค์ของไทย อยู่ในภาวะเงียบเหงาและหนังสือก็ขายในตลาดยากมาก พิมพ์ออกมาแค่ 1,000 เล่มยอดก็ไม่เดิน… ขายได้ไม่กี่ร้อยเล่ม

สำนักพิมพ์ต่างๆ ก็เลยเข็ดขยาดที่จะพิมพ์หนังสือสายวรรณกรรม ไม่ว่าจะเป็นรวมเรื่องสั้น นวนิยาย และรวมบทกวีนิพนธ์ ในทางกลับกันแวดวงของนักเขียนรุ่นใหม่ร่วมสมัยต่างก็เติบโตขึ้นมา ผ่านสายการประกวดรางวัลในแต่ละปีอย่างเข้มข้นและท้าทายด้วยความมุ่งมั่นบนเส้นทางสายนักเขียน

ล่าสุดก็มีการรวมตัวกันออกหนังสือ “พบกันในวันเงียบเหงา” ซึ่งมี ทรงวุฒิ อินเรือง เป็นบรรณาธิการรวบรวมนักเขียนเรื่องสั้นรุ่นใหม่มารวมกันไว้ เขาบอกว่า เริ่มจากการพูดคุยกันระหว่างเพื่อนในกลุ่มเล็กๆ ก่อน

“ประเด็นหลักคือคำฮิตติดปากอย่าง ‘หนังสือเล่มกำลังจะตาย’ แล้วในกลุ่มก็มีแต่นักเขียนทั้งนั้น ประเด็นนี้มันเชื่อมโยงไปถึง จิตวิญญาณ ศรัทธา ความเชื่อนั่นเลยนะครับ อยากรู้ว่าจริงหรือไม่เลยต้องทดลอง ผมกับเพื่อนเชื่อว่า พวกเรา ซึ่งประกอบด้วยพิณพิพัฒน ศรีทวี ศิริ มะลิแย้ม ชาคริต แก้วทันคำ อีกคนที่มีส่วนสำคัญคือ นฤพนธ์สุดสวาท แน่นพอทำงานกันอย่างมีขั้นตอน ถ้างานออกมาดี มีมาตรฐาน หากขายไม่ได้เลย ก็ต้องเชื่อว่าไม่ใช่แค่หนังสือกำลังจะตาย นักเขียนก็กำลังจะตายเหมือนกัน”

ทรงวุฒิ เล่าถึงการทำงานในฐานะบรรณาธิการเล่มอย่างสนุก แรงบันดาลใจมาจากหนังสือรวมเรื่องสั้น “สนามหญ้า” ซึ่งระดมนักเขียนรุ่นใหม่ในตอนนั้น หรือเมื่อ 15-20 ปีที่แล้ว เขียนเรื่องมารวมกัน เมื่ออยากให้ได้คุณภาพและอารมณ์แบบนั้น เขาจึงเชิญนักเขียนรุ่นใหญ่อย่าง จำลอง ฝั่งชลจิตรมาเป็นที่ปรึกษา และร่วมสนุกเขียนเรื่องสั้นให้ 1 เรื่อง

สำหรับผลงานรวมเรื่องสั้นของนักเขียนรุ่นใหม่ 13 คน ในเล่มนี้ ประกอบด้วย ชาคริต แก้วทันคำ/ปองวุฒิ รุจิระชาคร/นฤพนธ์ สุดสวาท/รมณ กมลนาวิน/รัชศักดิ์ จิรวัฒน์/มีเกียรติ แซ่จิว/ศิริ มะลิแย้ม/นทธี ศศิวิมล/สุนันทวงศ์ เทพชู/อาชญาสิทธิ์ ศรีสุวรรณ/พึงเนตร อติแพทย์/พิณพิพัฒน ศรีทวี/โรสนี นูรฟารีดา และนักเขียนรับเชิญ จำลอง ฝั่งชลจิตร

“ต้องบอกก่อนเลยว่าแรกเริ่มไม่ใช่ 13 คนครับ ผมติดต่อนักเขียนหนุ่มสาวที่กำลังร้อนแรงเป็นไฟในยุคนี้ไว้มากกว่านั้น ให้เวลาเขียนคนละสองเดือน ของานใหม่อย่างเดียว เคยส่งนิตยสารหรือประกวดแล้วไม่ผ่านไม่เอา ของานสดเท่านั้น สุดท้ายมีผู้กล้ามา 13 ท่าน ก็อย่างว่า ทุกคนต่างมีภาระชีวิต

ส่วนในเรื่องนักเขียน ผมคัดเลือกเองแล้วก็ติดต่อไปอย่างหน้าด้านๆ นั่นแหละครับ เลือกจากที่คิดว่าต้องอยู่ในช่วงวัยที่ยังเป็นหนุ่มสาว ใครกำลังดัง ใครมาแรง ใครมือรางวัล เรามาสร้างปรากฏการณ์กันดีกว่า ถ้าดูจากนักเขียนในเล่ม ภายในช่วงเวลาไม่กี่ปีย้อนหลัง ทุกคนเข้ารอบรางวัลต่างๆ ทุกเวทีในประเทศ คว้ารางวัลไปบ้างก็หลายคน

ก็ติดต่อทุกคนที่คิดออก เอาชื่อพวกเขามาพิสูจน์ เอามาทำมาหากินนั่นแหละครับ สิ่งที่น่าสนใจคือเวทีประกวดเรื่องสั้นล้มหายตายจากไปหลายที่ ผมกล้าบอกว่านี่คืออีกพื้นที่ที่นักเขียนจะส่งงานไปถึงนักอ่านของพวกเขา”

เมื่อพูดถึงความเหงาเงียบของวงการวรรณกรรมไทยที่ดูจะเฉาๆ ไม่ว่าภาวการณ์สร้างสรรค์หรือยอดขาย ทรงวุฒิ แสดงความเห็นว่า เรื่องในวงการวรรณกรรมนี่พูดถึงยาก

“บอกตรงๆ เลยว่ามันก็คือการเมืองดีๆ ที่ไม่ดีนั่นเอง ชมก็คบกัน เห็นต่างก็คนละฝั่งฝ่าย เป็นใบ้ก็พอจะเสนอหน้าได้ทุกวง เอาเป็นว่าผมอยากเสนอหน้าไปทุกวงดีกว่านักเขียนในปัจจุบันต้องปรับตัวเยอะมากครับ รสนิยมการอ่านเปลี่ยนไปเรื่อยๆ วรรณกรรมสักแนวไม่ใช่กระแสหลักอีกต่อไป นักเขียนสักคนต้องเขียนได้หลายแนวหากจะยึดอาชีพนี้ นอกจากคุณจะมีแฟนคลับส่วนตัว แต่ก็อย่างที่ว่า ถ้ามีฝั่งฝ่ายครอบหัวเสียแล้ว โลกก็คงแคบลง”

ความคาดหวังในความสำเร็จเป็นที่ยอมรับของนักอ่านและเรื่องยอดขาย ทรงวุฒิ บอกว่า อยากให้หนังสือเล่มนี้ได้กระตุกกระตุ้นวงการวรรณกรรมให้กระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้าง รวมถึงอุทิศสิ่งที่กำลังทำทั้งหมดให้กับนักเขียนที่วางวายไปก่อนหน้านี้ที่เป็นแรงบันดาลใจคือ กนกพงศ์ สงสมพันธ์ุ กับแสงดาว ศรัทธามั่น

“ก็มัวแต่พูดกันว่าหนังสือเล่มกำลังจะตาย แล้วเป็นอย่างไร แค่พรีออร์เดอร์ผมได้มาสามร้อยกว่าเล่ม นั่นก็มากกว่าค่าพิมพ์หนังสือ 1,500 เล่มแล้วครับ วรรณกรรมดีๆ นักอ่านยังรอคอย ผมไม่ได้บอกว่าหนังสือเล่มนี้ดี แต่อยากบอกว่าทำมันให้ดีที่สุด หลังจากนั้นสวรรค์จะให้คำตอบเอง แต่สิ่งที่แน่นอนยิ่งกว่าคำตอบจากสรวงสวรรค์ ปีหน้าเจอกันฉบับสองครับ”

หอศิลป์หรือแกลเลอรี่ที่ตั้งอยู่ชานเมืองหรือในเขตปริมณฑล มีข้อดีข้อด้อยอยู่ในตัวมันเอง ข้อดีคือไม่แออัดพลุกพล่านกับผู้คนและการจราจร ข้อด้อยก็คือคนจากกลางเมืองเดินทางไปยาก

แต่กับนิทรรศการ “ลีลา : Movement” ผลงานโดย ผศ.สยุมพร กาษรสุวรรณ ณหอศิลป์ร่วมสมัยอาร์เดล (ARDEL Gallery of Modern Art) เบลเลอวิว กม. 10.5 ถนนบรมราชชนนี แขวงศาลาธรรมสพน์ เขตทวีวัฒนา กรุงเทพฯ ไม่อยากให้พลาดไปชมกัน

เพราะนานๆ ทีจะมีงานศิลปะเครื่องปั้น ดินเผาหรือเซรามิกร่วมสมัยจัดแสดงกันสักครั้ง และเป็นงานในระดับที่นานาชาติยอมรับกันด้วย

ได้มีโอกาสพูดคุยกับตัวศิลปิน ระหว่างชมงานจัดแสดง ผศ.สยุมพร ซึ่งในตำแหน่งบริหารนั่นคือ รองอธิการบดีฝ่ายศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร บอกถึงงานครั้งนี้ว่า เป็นงานแสดงเดี่ยวผลงานศิลปะเครื่องเคลือบดินเผาที่รวบรวมผลงานในช่วงสองปีหลังที่ผ่านมา

“ยังคงนำเสนอความงามตามธรรมชาติของหญิงสาว การกำเนิด และเมล็ดพันธุ์ผลงานมีขนาดที่ใหญ่ขึ้น และนำเคลือบสีทองมาสร้างสรรค์ผลงาน เพื่อแสดงให้เห็นคุณค่าอันสูงส่งของผู้หญิงและการให้กำเนิด รวมถึงเมล็ดพันธุ์ที่มีความอุดมสมบูรณ์

การเดินทางอันยาวนานของการสร้างสรรค์ผลงานเครื่องเคลือบดินเผาได้นำมาสรุปไว้แล้วในงานชุดนี้ ศิลปินหลายท่านอาจนิยมสะท้อนภาพทางสังคมในรูปแบบที่หลากหลายแตกต่างกันไป ในขณะที่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ความงามของเส้นโค้ง และการเจริญงอกงามเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงานของผมจนถึงผลงานชุดนี้”

ยิ่งสนทนายิ่งออกรสออกชาติทางความคิดเชิงศิลปะเซรามิก ผศ.สยุมพร ขยายความต่อว่า งานชุดนี้การผสมผสานแนวคิดเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่ของคนในถิ่นบ้านเกิด เป็นเนื้อหาที่มีความสำคัญและแสดงออกถึงตัวตนของเขาอยู่เสมอ

“รูปทรงจะผสมผสานไปด้วยสรีระอันงดงามของหญิงสาว ความโค้งมนของรูปทรง เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่แสดงออกอยู่ในผลงานของผม ความงามดังกล่าวเป็นความงามตามธรรมชาติของหญิงสาว ท้องนา และรวงข้าว ความพลิ้วไหวของกระโปรงหญิงสาวยามเต้นรำวง สิ่งเหล่านี้เป็นภาพความทรงจำอันงดงามในวัยเด็ก ที่ทำให้รำลึกถึงเสมอแม้จะต้องจากมาทำงานในเมืองที่เต็มไปด้วยรถรา และตึกสูงระฟ้า

มีบางครั้งที่ผมนึกถึงแม่ ความคุ้นเคยกับลายเส้นบนลายผ้าถุงของแม่ จึงนำเอาลวดลายดังกล่าว มาทำพิมพ์ และประทับบนพื้นผิวของชิ้นงาน ความเป็นแม่ และการถือกำเนิด เป็นสิ่งที่มีคุณค่า และทำให้คิดถึงเสมอ ผลงานในช่วงหลังนั้นมีสีสันมากขึ้น จากการเผารมควัน เปลี่ยนมาเป็นการเผาโดยใช้เตาฟืน ที่ต้องใช้ความมานะ อดทน และร่วมมือร่วมใจในกลุ่มเพื่อน และกัลยาณมิตรต่างๆ มากขึ้น

ผลงานมีความแข็งแกร่งขึ้น มีสีสันสวยงาม ทำให้เส้นโค้งที่อ่อนหวาน อ่อนช้อยเหล่านั้น ดำรงอยู่ได้ด้วยความแข็งแกร่ง ในบางครั้งอาจมีผลงานที่เผาโดยใช้เตาสมัยใหม่ เพื่อให้เกิดสีสันอันสวยงามของเคลือบที่ใช้ แต่ทั้งหมดก็เพื่อสะท้อนความงามของชิ้นงานตามจินตนาการที่ผมได้วางไว้”

ด้วยรากเหง้าและภูมิลำเนาเกิดอยู่ที่ จ.เลย ซึ่งเป็นจังหวัดหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ผศ.สยุมพร บอกว่าเป็นจังหวัดที่มีความสวยงาม มีธรรมชาติอันสมบูรณ์ งดงามเช่นเดียวกับศิลปวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมายาวนาน

“อากาศที่ดีและความอุดมสมบูรณ์เช่นนั้น หล่อหลอมให้ผมรู้จักและเข้าใจในความงามของศิลปะเป็นอย่างดี ศิลปะอาจมีหลายแขนง แต่เครื่องเคลือบดินเผา เป็นศาสตร์วิชาที่ผมเลือกมาถ่ายทอดความคิดและสร้างสรรค์งานศิลปะในความคิดของผม

จากที่เคยกล่าวเกี่ยวกับศิลปะเครื่องเคลือบดินเผา หลายครั้งหลายคราว่ามีเสน่ห์และมีคุณค่ามากเหลือเกินในความคิดของผม ต้นกำเนิดของการสร้างผลงานเครื่องเคลือบดินเผาสักชิ้น ก็มาจากวัตถุดิบจากธรรมชาติ คือ ดิน ผมใช้ดินจอมปลวกร้างใน จ.เลย มาสร้างสรรค์ผลงานในช่วงที่กำลังศึกษา นำดินมาพัฒนา และสร้างสรรค์ผลงานจนพบว่า เป็นดินที่มีคุณสมบัติเหมาะสมในการขึ้นรูป และสามารถขึ้นรูปทรงสูงได้ดี แม้จะทนไฟต่ำ แต่เหมาะกับการเผาโดยใช้วิธีรมควัน ซึ่งเป็นวิธีที่ชาวบ้านใช้ในการเผาเครื่องปั้นดินเผาที่ใช้ในครัวเรือน

ผลงานที่ได้จะมีความงามของเขม่าควันบนชิ้นงาน ที่เกิดขึ้นโดยวิธีทางธรรมชาติผลงานในช่วงนั้นแสดงออกถึงความคิดถึงบ้าน จากการใช้ดินจากจังหวัดอันเป็นบ้านเกิดของตนเอง และการใช้วิธีการเผาชิ้นงานแบบชาวบ้าน เพื่อแสดงออกถึงวิถีชีวิตของคนเหล่านั้น ผ่านเรื่องราวประเพณีผีตาโขน ความเคลื่อนไหวของการละเล่นประเพณีผีตาโขน และอุปกรณ์ที่ใช้ในการประกอบพิธีในประเพณีดังกล่าว

นอกจากนั้น ผลงานในช่วงแรกๆ ของผมยังสะท้อนภาพชีวิตของชาวนา เครื่องมือเครื่องใช้ในการทำนา และเมล็ดข้าว ภาพความเขียวสดใสของนาไร่ และแม้กระทั่งช่วงเวลาที่ข้าวแตกรวงสีทองอร่าม ล้วนเป็นภาพความประทับใจและสะท้อนอยู่ในผลงานของผมอยู่อย่างสม่ำเสมอ และเป็นรากฐาน เป็นความแข็งแรงของจิตวิญญาณของผมจนถึงทุกวันนี้”

สุดท้าย ผศ.สยุมพร ได้ทิ้งท้ายอย่างน่าคิดว่า ความสวยงามของการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะเครื่องเคลือบดินเผา ไม่ได้อยู่ที่การสร้างสรรค์ผลงานเพียงอย่างเดียว แต่มิตรภาพของเหล่าผู้ร่วมงานและศิลปินก็งดงามเช่นกัน

“ในช่วงสี่ห้าปีที่ผ่านมาผมมีผลงานที่สร้างสรรค์ร่วมกับเพื่อนนานาชาติมากมาย ทั้งที่แสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะในประเทศเกาหลีใต้ จีน ตูนิเซีย และตุรกี และการร่วมแรงกันสร้างเตาฟืนในประเทศต่างๆ ความรู้ ประสบการณ์และมิตรภาพที่เกิดขึ้น ไม่สามารถประเมินค่าได้จริงๆ”

สามารถไปชมงานชุดนี้ของเขาได้ที่หอศิลป์ร่วมสมัยอาร์เดล เปิดทุกวันอังคาร-เสาร์ เวลา 10.00-19.00 น. วันอาทิตย์ เวลา 10.00-17.30 น. (ปิดทำการวันจันทร์)

สอบถามโทร. 02-422-2092 แฟกซ์ 02-422-2091 เฟซบุ๊ก : ARDEL Gallery of Modern Art อีเมล : ardelgallery@gmail.com

พลิกเกมให้เป็นกีฬา รู้แพ้ รู้ชนะ โดยเฉพาะกลุ่มเยาวชน สำหรับงานแข่งขันบอร์ดเกมอย่างเป็นทางการ Banpu B-Sports Thailand 2018 จะจัดขึ้นเป็นครั้งแรก 10 พ.ย.นี้ ที่โถงชั้นแอลจี สยามสแควร์วัน ตั้งแต่ช่วง 12.00 น.เป็นต้นไป ภายใต้วัตถุประสงค์สำคัญคือเพื่อสนับสนุนการเล่นบอร์ดเกมให้กว้างขวางยิ่งขึ้น นอกเหนือจากการแข่งขันบอร์ดเกม Super Power 8 รอบชิงชนะเลิศของตัวแทนผู้ชนะ ในรอบการแข่งขันจากร้านคาเฟ่บอร์ดเกมที่เข้าร่วมโครงการจำนวน 6 แห่ง

ภายในงานจะประกอบไปด้วยกิจกรรมมากมายที่ล้วนนำเสนอบอร์ดเกมในแง่มุมที่น่าสนใจ เช่น การแข่งขันของคนดังผู้หลงใหลในบอร์ดเกม การแสดงละครเวทีรูปแบบใหม่ (Interactive Stage Show) ถอดเนื้อเรื่องมาจากบอร์ดเกมชื่อดัง ช่วงเสวนาเพื่อพูดคุยกับเหล่ากูรูบอร์ดเกมจากแวดวงต่างๆ ซึ่งล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง ถือได้ว่าเป็นก้าวใหญ่และก้าวสำคัญของการขับเคลื่อนวงการบอร์ดเกมในประเทศไทยเลยทีเดียว

เชื่อว่าหลายๆ คนคงเคยได้ยินคำว่า บอร์ดเกม (Board Game) วันนี้กลายมาเป็นกิจกรรมแฮงเอาต์ที่ได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อยๆ ของกลุ่มวัยรุ่น แต่ความจริงแล้วบอร์ดเกมมีประโยชน์ที่สอดแทรกอยู่มากมาย ทั้งสามารถใช้เป็นสื่อการเรียนรู้เพื่อดึงดูดให้เด็กรุ่นใหม่หันกลับมาสนใจบทเรียนมากขึ้น โดยจะเห็นว่าแนวทางการศึกษารูปแบบใหม่ เริ่มเน้นกระบวนการเรียนรู้ผ่านการเล่นบอร์ดเกม (Game-Based Learning) การเล่นบอร์ดเกมยังช่วยเสริมสร้างทักษะที่จำเป็นต่อชีวิตประจำวันในหลากหลายด้าน ทั้งทักษะด้านการคิดวิเคราะห์ การวางแผน การใช้ความคิดสร้างสรรค์ การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า การสื่อสาร และการเจรจาต่อรอง ซึ่งทักษะเหล่านี้ล้วนเป็นประโยชน์ต่อการใช้ชีวิตประจำวันในแง่มุมต่างๆ การทำงานอย่างมีประสิทธิภาพหรือแม้กระทั่งการทำธุรกิจต่างๆ ในชีวิตจริง

จุดเด่นของการเล่นบอร์ดเกม คือ ผู้เล่นทุกคนต้องมาพบปะ มีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน ผู้เล่นบอร์ดเกมจึงได้ฝึกเข้าสังคม และสื่อสารกับผู้อื่น ซึ่งถือเป็นชุดทักษะที่สำคัญต่อการทำงานเป็นทีมแล้ว ก็มีส่วนช่วยดึงผู้คนออกห่างจากพฤติกรรมการติดจอคอมพิวเตอร์ หรือโทรศัพท์มือถือ แล้วหันมามีปฏิสัมพันธ์ร่วมกับผู้อื่นมากขึ้นด้วย

บ้านปู ผู้นำธุรกิจด้านพลังงานแบบครบวงจรแห่งเอเชียแปซิฟิก มุ่งมั่นพัฒนาสังคมยั่งยืน จึงร่วมมือกับทีมงานบอร์ดเกมไนต์ (Board Game Night) หรือ BGN รายการแคสต์บอร์ดเกมรายการแรกที่มีผู้ชมสูงที่สุดในไทย เปิดตัวบอร์ดเกมใหม่แกะกล่อง Super Power 8 ออกแบบ สร้างสรรค์ และพัฒนาขึ้นโดยทีม BGN ภายใต้โครงการ Banpu B-Sports Thailand โครงการจัดการแข่งขันบอร์ดเกมระดับประเทศครั้งแรก โดยคนไทย เนื่องจากมองเห็นว่าบอร์ดเกมมีศักยภาพมากกว่าแค่เกมที่มีไว้เพื่อความสนุกสนาน แต่สามารถเป็นอีกหนึ่งสื่อการเรียนรู้ยุคใหม่ที่มีประโยชน์ ทำให้ผู้เล่นสามารถฝึกฝนและพัฒนาทักษะด้านความรู้ (Hard Skills) ควบคู่กับทักษะด้านอารมณ์ (Soft Skills) ได้อย่างดี

ธนกฤต แก้วขจร ทีมงาน BGN ผู้ออกแบบและพัฒนาบอร์ดเกม Super Power 8 อธิบายว่า การแข่งขันกระตุ้นให้ผู้เล่นฝึกทักษะการวางแผน การสื่อสาร และการวิเคราะห์เพื่อประเมินสถานการณ์ความได้เปรียบ หรือเสียเปรียบ ของผู้เล่นทุกคนในวง มีกฎกติกาที่เข้าใจได้ง่าย ความพิเศษของเกมนี้คือตัวละครดำเนินเกม ซึ่งเป็นสัตว์จำนวน 8 ตัว โดยทุกตัวสร้างสรรค์ขึ้นจากลายเส้นที่วาดด้วยมืออย่างเป็นเอกลักษณ์ โดยสัตว์แต่ละตัวจะมีพลังความสามารถที่แตกต่างกันไป นอกจากนี้ ยังเพิ่มสีสันระหว่างการเล่นด้วยการเปิดการ์ด Evil Event ซึ่งประกอบด้วยตัวแปรต่างๆ ที่จะมาท้าทายทักษะการคิดวิเคราะห์และไหวพริบในการแก้ปัญหาของผู้เล่น โดยผู้ชนะในแต่ละรอบคือผู้ที่สามารถทำคะแนนรวมได้สูงที่สุดจากการวางแผนการเล่นของตนเองและวิเคราะห์แผนของคู่แข่ง ขณะเดียวกันก็จะมีเรื่องของสถานการณ์เหนือการควบคุม ที่ต้องนำทักษะทางการสื่อสารและการใช้จิตวิทยาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย”

บอร์ดเกมเมอร์ หรือผู้ที่สนใจเข้าร่วมเล่นหรือประลองแข่งขันบอร์ดเกม Super Power 8 ได้ที่ร้านคาเฟ่บอร์ดเกมที่เข้าร่วมโครงการทั้ง 6 แห่งในกรุงเทพฯ และปริมณฑล ประกอบด้วย ร้าน The Stronghold SIAM ร้าน Dice Cup Board Game Café ร้าน Siam Board Games ร้าน More Than a Game Café ร้าน Board Game Academy และร้านลานละเล่น บอร์ดเกมคาเฟ่ ผู้ชนะจากการแข่งขันจากทั้ง 6 ร้านจะได้สิทธิเป็นตัวแทนเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่งาน Banpu B-Sports Thailand 2018 เพื่อเฟ้นหาแชมเปี้ยนเซียนบอร์ดเกม Super Power 8 คนแรกของประเทศไทย ใน Banpu B-Sports Thailand 2018 งานนี้บอร์ดเกมเมอร์ไปรวมตัวกัน 10 พ.ย.นี้

อีกแห่งที่กลายเป็นชุมชนคนรักบอร์ดเกม อุทยานการเรียนรู้ TK park สถานที่พบปะของคนรักบอร์ดเกมในทุกรูปแบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัย 8 ปีขึ้นไป ที่สนุกกับตัวหมากโมเดล เม็ดนับจำนวน กระดาน การ์ดตัวละคร หมากสี กติกาซับซ้อนซ่อนเงื่อน เกมฮิตที่เด็กเล่นได้ ผู้ใหญ่เล่นดี ทีเค พาร์ค ให้ข้อมูลบอร์ดเกมได้รับความนิยมครั้งแรกใน ปี 1995 เกมชื่อ The Settlers of Catan หรือนักบุกเบิกแห่งคาทาน โดย Klaus Teuber นักออกแบบเกมชาวเยอรมัน ได้ทลายกรอบของบอร์ดเกมดั้งเดิม ด้วยการเพิ่มกติกาของการแลกเปลี่ยน ส่งผลให้ผู้เล่นจำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับตัวเกมตลอดเวลา และยังมีการคำนึงถึงความสมดุลของโชคระหว่างผู้เล่น หรือการเลือกเอาเรื่องราวใดเรื่องราวหนึ่งมาเปิดเรื่อง แล้วปล่อยให้ผู้เล่นปะติดปะต่อเรื่องราวให้สมบูรณ์ เสน่ห์จุดนี้นี่เองที่ทำให้บอร์ดเกมเป็นที่สนใจของผู้เล่นหลายสิบล้านคนทั่วโลก

บอร์ดเกมเหมาะกับคนทุกเพศทุกวัย หลายคนที่ได้เล่นจึงติดใจบอร์ดเกมที่ให้ประโยชน์ ตั้งแต่พัฒนาด้านสมอง และความคิดสร้างสรรค์ การวางแผนล่วงหน้า ทักษะนี้จะช่วยในการวางแผนชีวิตที่มีระบบ การเรียงลำดับความสำคัญในการทำสิ่งต่างๆ พัฒนากระบวนการคิด วิเคราะห์ วางแผนในสถานการณ์ต่างๆ การทำงานเป็นทีม น้ำใจนักกีฬา รู้แพ้ รู้ชนะ สอนให้เรียนรู้การเอาชนะในเกมไม่ใช่นอกเกม

หนึ่งในนักสร้างแบรนด์แถวหน้า ก็ต้องเขานี่แหละ “ดลชัย บุณยะรัตเวช” ประธานบริษัท เดนท์สุ วัน บางกอก ผู้เป็นที่รู้จักดีในฐานะนักสร้างสรรค์งานโฆษณา ครีเอทีฟ และนักสร้างแบรนด์ตัวยง ชีวิตของเขาโลดแล่นด้วยความเร็วเสมอ หากวันนี้มารู้จักกับอีกด้านของชีวิตนักสร้างแบรนด์คนเก่ง

ดลชัยเล่าว่า ชีวิตต้องมีสมดุล มุ่งไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวไม่ได้ หรือถอยหลังเพียงอย่างเดียวก็ไม่ได้เช่นกัน แต่ต้องทั้งมุ่งไปกับถอยกลับมา เหมือนลูกบอลลูกหนึ่งที่ต้องมีทั้งแรงผลักและแรงดึง จึงจะหมุนไปสู่ทิศทางที่ต้องการ หลายคนตั้งคำถามว่าย้อนกลับมาทำไม ก็เพื่อคิด เพื่อย้อนกลับมาทบทวนในสิ่งที่ทำ

“ชีวิตต้องสโลว์ดาวน์บ้าง เรื่องการช้าลงนี้เป็นสิ่งที่ต้องคิดต้องทำตลอดเวลา เพราะคนต้องหยุดเพื่อคิดวิเคราะห์ หยุดเพื่อไตร่ตรอง ถึงการไปต่อหรือแม้กระทั่งที่จะหยุดอยู่เฉยๆ ก็ตาม”

โลกดิจิทัลทุกวันนี้ คนเราสนใจสิ่งรอบตัว ชอบและสนใจสิ่งที่อยู่ข้างนอก คนข้างนอก สิ่งของข้างนอก แค่หนึ่งนาทีผ่านไปถ้าตั้งใจนับ ก็จะรู้ว่าคิดไปได้ร้อยเรื่อง คิดไปเองและฟุ้งเตลิดไปเองชนิดว่าร้อยแปด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตั้งอยู่ในจิตใจของตัวเรา เรากลับมืดบอด

“กลับมาดูจิตใจตัวเอง ให้การรับรู้ตัวเองมันแจ่มชัด อันนี้คือบทแรกของการถอยกลับมาที่ตัวตน กลับมาสู่ตัวเอง สร้างสมดุลให้ตัวเอง”

ดลชัยเล่าว่า ชีวิตของเขามี 2 ทางที่ต้องทรงไว้ซึ่งความสมดุล ทางแรกคือการทำงาน ทำให้หนัก ทำให้เต็มที่ เป็นการทำงานที่ทุ่มเทใส่ใจ ใช้พลังเต็มร้อย ไม่ว่าลูกค้ารายเล็กรายใหญ่ก็ทำอย่างเต็มที่ เคล็ดลับคือการทำงานอย่างมีสมาธิ ซึ่งทำให้ทุกอย่างพลวัตไปอย่างรวดเร็วและสมบูรณ์แบบ

อีกทางหนึ่งคือการพักผ่อน ซึ่งดลชัยถือเป็นรางวัลชีวิต เรื่องนี้หลายคนไม่เหมือนกัน บางคนพักผ่อนด้วยการออกกำลังกาย บางคนฟังดนตรี บางคนชอบปลูกต้นไม้ บางคนอยู่กับสัตว์เลี้ยง บางคนออกเดินทางท่องเที่ยว ส่วนตัวแล้วชอบหมดทุกอย่างและทำหมดทุกอย่างที่กล่าวมา(ฮา)

“ผมชอบว่ายน้ำ เป็นการออกกำลังกายที่ชื่นชอบ ว่ายไปเรื่อยๆ ไม่เน้นความเร็ว แต่เน้นที่การหายใจ ประหนึ่งฝึกอานาปานสติ ที่ต้องตระหนักรู้ในทุกลมหายใจเข้าออก ฝึกว่ายน้ำ ฝึกหายใจ ฝึกรู้ตัว ฝึกทุกเย็น”

สำหรับดนตรีในชีวิต เขาใช้เวลายามว่างเล่นเปียโนและแต่งเพลงมากมาย หลายเพลงเป็นเพลงเทิดพระเกียรติที่มีความตั้งใจในการแต่งเพื่อเทิดพระเกียรติถวายแด่เจ้านายแทบทุกพระองค์ เขายังเป็นประธานชมรมดนตรีของสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนจิตรลดา ได้แต่งเพลงสถาบันเกี่ยวกับรั้วโรงเรียนไว้มาก รวมทั้งเพลงประกอบโฆษณาที่แต่งเองในหลายโอกาส

“มีโอกาสได้แต่งเพลงประจำโรงเรียนจิตรลดา เพลงครู เพลงเกี่ยวกับความกตัญญูรู้คุณ ล่าสุดคือเพลงพิเศษที่แต่งขึ้นสำหรับงานโรงเรียนในวันที่ 8 พ.ย.นี้ ชื่อกลับมาหาครู เรื่องการแต่งเพลงได้ผลเรื่องผ่อนคลาย ไม่เฉพาะแต่งเพลง แต่เล่นเองร้องเอง แสดงเองในหลายเวทีก็ทำมาแล้ว”

ด้านการปลูกต้นไม้ได้อยู่กับธรรมชาติดลชัยเล่าว่า ชอบปลูกต้นไม้ การได้ปลูกต้นไม้ในแบบที่ไม่รีบเร่ง ถือเป็นสโลว์ดาวน์โมเมนต์ที่ได้สะท้อนออกมา ส่วนตัวชอบไม้ใบ “ฟิโลเดนดรอน” (Philodendron) ไม้ประดับและไม้ประดับตัดใบ ที่ให้ฟอร์มและให้ความเขียว บ้านสองหลังทั้งที่บ้านดุสิตและบ้านอโศก จึงมีเจ้าฟิโลเดนดรอนนี้เต็มไป

สำหรับการเดินทางท่องเที่ยว ถือเป็นการเปิดมุมมองชีวิต ดลชัยชอบท่องเที่ยวแบบไม่มีจุดหมายปลายทาง โดยจะไม่ไปกับคณะทัวร์เด็ดขาด เพราะเป็นการท่องเที่ยวแบบเร่งรีบ ปิดประตูตายเรื่องการรีแลกซ์ผ่อนคลาย การท่องเที่ยวใหญ่ประจำปีกำหนดปีละอย่างน้อย 2 ครั้ง ส่วนการท่องเที่ยวในประเทศก็ไปแทบทุกเดือน

“ผมชอบทะเล หรือบางครั้งก็ไปนอนฟังเสียงน้ำตก ทำสวนผักออร์แกนิกของตัวเอง ที่ณดลวิลลา สถานพักผ่อนแนวคิดอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและวัฒนธรรมไทย ที่ได้รับรางวัลไทยแลนด์บูทีคอวอร์ดปี 2554 มาแล้ว”

อีกหนึ่งรางวัลชีวิตคือการเลี้ยงสุนัข ดลชัยเล่าว่า สโลว์ไลฟ์จากการเลี้ยงน้องหมานี้ แค่ได้จับขนของพวกมัน ก็เป็นความรู้สึกสโลว์เล็กๆ แล้ว ปัจจุบันหนุ่มใหญ่เลี้ยงสุนัขทั้งหมด 7 ตัว ทุกตัวเป็นสายพันธุ์สก็อตติชเทอร์เรียร์ ซึ่งในเมืองไทยไม่มีคนนิยมเลี้ยงมากนัก หากเจ้าตัวถูกชะตาเป็นพิเศษกับเจ้าขนปุยเหล่านี้

“คนไทยบางกลุ่มไม่ค่อยนิยมสุนัขสีดำ เจ้าพวกนี้เป็นสีดำหมด สก็อตติชเทอร์เรียร์เป็นสุนัขสายพันธุ์จากสกอตแลนด์ นิสัยของพวกมันชอบการผจญภัย ตื่นตัวตลอดเวลา มีความเป็นตัวของตัวเอง แม้จะวิ่งมาต้อนรับเราดีเวลากลับจากงาน แต่ก็เพียงครู่หนึ่ง หมดช่วงเวลานี้พวกมันขอกลับไปมีเวลาเป็นส่วนตัวอย่างเก่า”

ดลชัยนินทาเจ้าขนปุยสีดำในบ้านว่า นิสัยเหมือนเจ้าของไม่ใช่น้อย หนึ่งคืออะเลิร์ตความตื่นตัว แต่ก็เป็นตัวของตัวเอง ไม่วุ่นวายและดื้อ(ฮา) ตัวโปรดชื่อเจ้าชานโต้ และแบทแมน โดยชานโต้นี้ได้มาจากรัสเซีย มีความหล่อเหลาเอาการ ส่วนแบทแมนเป็นลูกของชานโต้ หล่อมากเหมือนพ่อ

ถึงเวลาปิดสวิตช์ก็ปิดเลย(ฮา) เจ้าตัวบอกว่า ทั้งการออกกำลังกาย การปลูกต้นไม้ เลี้ยงสัตว์ เล่นดนตรีและท่องเที่ยว ทั้งหมดนี้ทำไปพร้อมกัน สอดร้อยเป็นเรื่องเดียวกันกับการทำงาน ทำได้ด้วยการปิดสวิตช์อย่างที่ว่า ถึงเวลาเลิกงานจะถอดปลั๊กทันที จากนั้นเข้าสู่โหมดพักผ่อน สร้างสมดุลให้สมดุล กลยุทธ์ที่ต้องทำ

“ผมเป็นคนเร็ว คิดเร็ว ทำงานเร็ว ทำทุกอย่างเร็ว การสโลว์ดาวน์ชีวิตให้ช้าลงเป็นเรื่องจำเป็น 24 ชั่วโมงในหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว สุดสัปดาห์จึงหมายถึงการพักผ่อนอย่างแรง แต่งเพลง ไปเที่ยว เลี้ยงหมา ปลูกต้นไม้”

มือเก๋าแห่งเดนท์สุ วัน บางกอก เล่าต่อไปว่า ชีวิตนี้ยังมีบางสิ่งที่ติดอยู่ในใจ คือ การนำมรดกวัฒนธรรมไทยวิถีไทยแสดงออกมาให้เป็นที่ประจักษ์ ต้นตระกูลคุณปู่ทวดเป็นหมอยาทำยาสมุนไพรไทย จึงอยากนำเสนอภูมิปัญญาของไทยในเรื่องนี้ผ่านแบรนด์ของไทย ชีวิตนี้ทำแบรนด์ของตัวเองมาแล้วถึง 4 แบรนด์ แต่ยังขาดอีก 1 แบรนด์

“อยากทำเครื่องหอมของไทยภายใต้แบรนด์ไทยในรูปลักษณ์ที่ร่วมสมัย เครื่องยาหอมนี้ ต้นตระกูลของเราเคยทำมาก่อน เป็นเครื่องสมุนไพรไทยภูมิปัญญาที่อยากสืบทอด ก็คาดว่าจะได้เห็นเร็วๆ นี้”

สำหรับแบรนด์ที่ได้สร้างสรรค์ขึ้นก่อนหน้านี้ ประกอบด้วย 1.ณดล สตรีมไซด์ ไทย วิลล่า เรือนไทยริมธารน้ำตกที่มวกเหล็ก จ.สระบุรี 2.ณ ดล เนเชอรัล ผลิตภัณฑ์สปาและเครื่องหอมของไทย 3.ซานทิส ออร์แกนิค บิวตี้ ผลิตภัณฑ์ออร์แกนิก และ 4.บางกอกเทรสเชอร์ ผลิตภัณฑ์ของฝากเก๋ร่วมสมัยไทยแลนด์

ส่งท้ายด้วยแนวคิดความสมดุล ดลชัยฝากว่า บริบทสังคมโซเชียลทำให้คนไม่ได้อยู่กับตัวเอง ขอให้ย้อนกลับมาดูที่ใจในทุกวัน เพราะจิตใจสมาธิมีความสำคัญ โดยขอให้หมั่นทบทวนถึงเป้าหมายชีวิตจนถ่องแท้ อีกบอกย้ำซ้ำเตือนตัวเองบ่อยๆ ก็จะรู้ด้วยตัวของตัวว่า ชีวิตจะหยุดจะช้าและจะไปต่ออย่างไร

นี่คือชีวิตและการทำงานของนักสร้างแบรนด์มือหนึ่ง ที่มองเห็นความสำคัญของการไปต่อและการหยุดชะลอในบางจังหวะ ชีวิตวิ่งไปข้างหน้า แต่ก็ต้องหยุดบ้าง เพื่อควบคุมทิศทาง ชีวิตเดินหน้าไม่ได้หรอก ถ้าหยุดไม่ได้หรือหยุดไม่เป็น คำแนะนำจากนักสร้างแบรนด์รุ่นใหญ่ หยุด…แล้ว(ค่อย)ไปต่อ

“โอกาส” หลายคนได้โอกาสอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่คว้าไว้แล้วปล่อยให้หลุดผ่านไป แล้วมานั่งบ่นทีหลังว่า เสียดายโอกาส ถ้ารู้อย่างนี้… ถ้ารู้อย่างนั้น… หลายคนได้มาแต่ไม่เคยใช้โอกาสนั้นอย่างเต็มความสามารถ หากยังมีอีกหลายคนที่ต้องการโอกาส แต่เขาไม่เคยได้

“ดาซุ-โอะ” (Dazu-O) ชายญี่ปุ่น วัย 35 ปี ผ่านประสบการณ์ชีวิตในวัยเด็กอันแสบสัน เคยเป็นหัวหน้าแก๊งมอเตอร์ไซค์ คุมลูกน้องกว่า 200 คน เคยผ่านการชกต่อย เคยอยู่หลังลูกกรงหมดอิสรภาพไปช่วงหนึ่ง

เขาเคยได้รับโอกาส เคยทิ้งโอกาส และเคยขอโอกาส ซึ่งมักถูกปฏิเสธมากกว่าจะได้รับโอกาสในวันที่เขากลับตัวกลับใจ

วันนี้ ดาซุ-โอะ เดินทางสู่ดินแดนแหลมทอง เลือกจุดหมายปลายทาง คือ ประเทศไทย เพื่อจะสร้างสรรค์ผลงานเพลง ในบทบาท “แร็ปเปอร์” เปิดตัวกับซิงเกิ้ล “เวย์ไอ” (Way I)

ชีวิตบนท้องถนนจากลูกกระจ๊อกสู่พี่เบิ้ม

แม้ในวัยเด็ก ดาซุ-โอะ ซึมซับการร้องเพลงและเสียงดนตรีจากแม่ “มัตสุบาร่า โยโกะ” (Matsubara Yoko) ซึ่งเป็นครูสอนคาราโอเกะ แต่เขายังสนุกกับเพื่อนๆ และอยากเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลระดับตัวแทนจังหวัด

หากแต่ความฝันนั้นถูกทิ้งไว้กลางทาง เมื่อเขาเลือกเส้นทางให้กับชีวิตวัยรุ่นด้วยการหักเลี้ยวเข้าสู่ถนนของแก๊งมอเตอร์ไซค์

ชีวิตจมอยู่กับเส้นทางที่เสี่ยงอันตราย โลดโผน หากเป็นความคึกคะนองในวัยระเริง “Go Ko Ra Ku Ju” คือชื่อแก๊งที่ ดาซุ-โอะ เข้าร่วม เป็นแก๊งที่มีตำนานมานานในพื้นที่บ้านเกิดเมืองฟูกุชิมา

“ตอนอายุ 15 ปี ตั้งใจจะไปโตเกียว เรียนหนังสือ แต่ค่าเรียนแพง เลยกลับมาบ้าน แล้วเพื่อนชวนเข้าแก๊ง ตอนนั้นรู้สึกสนุก ไม่น่ากลัว มีหลายแก๊ง ทั้งแก๊งค้ายา แก๊งต่อสู้ แก๊งของผมมีกฎห้ามยุ่งกับยาเสพติด แค่ชกต่อยกับแก๊งอื่นแต่ต้องห้ามแพ้”

แก๊งมอเตอร์ไซค์ที่ญี่ปุ่น ไม่ได้เน้นขี่ใช้ความเร็ว แต่ขับรถกวนเมืองเสียมากกว่า มีการแต่งรถ ขับเบิ้ลท่อเสียงดัง สมาชิกส่วนมากเป็นคนชนชั้นล่างในสังคม มีการปะทะกันระหว่างแก๊ง

ดาซุ-โอะ เป็นสมาชิกแก๊ง Go Ko Ra Ku Ju รุ่นที่ 26 เริ่มจากการเป็นลูกน้องที่รองมือรองเท้ารุ่นพี่ จน 2 ปีต่อมา ก้าวสู่หัวหน้าแก๊งต้องคุมลูกน้องกว่า 200 คน

“บางคนก็ทนอยู่ไม่ได้ เพราะทนการซ้อมไม่ได้ บางคนทนกฎระเบียบไม่ได้ ถ้ารุ่นพี่เรียกมาต้องรีบไปทันที ตอนนั้นผมทำงานก่อสร้าง ใช้แรงงาน เพื่อหาเงินซื้อมอเตอร์ไซค์ เคยมีแก๊งยากูซ่ามาชวนผมไปอยู่ด้วย แต่ไกลบ้านผมก็ไม่ไป

พอเข้าแก๊งไม่ได้เรียนหนังสือ กลางคืนไม่นอนเพราะเป็นช่วงรวมตัวขี่รถ วันเสาร์มีประชุม ดูว่าต้องวิ่งเส้นทางไหน พวกเราขี่ช้า ไปกันที 200 กว่าคัน ไม่ได้แข่ง แค่แต่งรถให้สวย ให้เสียงดัง ทำให้รถติด ปิดเส้นทางแกล้งตำรวจ จะใช้ความเร็วตอนตำรวจไล่”

การคัดเลือกหัวหน้าแก๊ง Go Ko Ra Ku Ju ใครแข็งแกร่งที่สุดถึงจะได้ขึ้นสู่อำนาจ “ชกกันหนึ่งต่อหนึ่ง มี 7 ทีม แต่ผมชกไม่กี่ครั้ง มือหนักเลยไม่มีใครขึ้นเวทีแข่งด้วย

หน้าที่ของหัวหน้าแก๊ง นัดวันประชุม เคลียร์เจ้าหน้าที่คุมพื้นที่ วางแผน มีจ่ายเงินให้ขาใหญ่ รายได้มาจากทำหลายอย่าง เป็นหัวหน้าแก๊ง 1 ปี ก็ต้องออกจากแก๊ง เพราะกฎของแก๊งห้ามอายุเกิน 18 ปี”

รอยแผลที่ ดาซุ-โอะ ได้ติดตัวมาตลอดชีวิตแม้จะออกจากแก๊ง คือนิ้วกลางข้างขวาหักงอ สาเหตุมาจากการใช้มือในการชกต่อยมากนั่นเอง ตอนนี้ถ้าเขาโบกมือทักทายแฟนเพลงก็ดูคล้ายส่งสัญลักษณ์ I Love You

เส้นทางแร็ปเปอร์ กับการเจอทางตัน

ชีวิตจมอยู่กับทางเดินที่เสี่ยงอันตรายและโลดโผนได้ระยะหนึ่ง ดาซุ-โอะ เริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่ชอบที่สุดในหัวใจคือเสียงดนตรี

เขาหันหลังให้บ้านเกิด มุ่งหน้าสู่โตเกียวมหานครที่หวังจะพลิกชีวิตของเขา เขามาพร้อมความใฝ่ฝัน ความมุ่งมั่น มั่นใจ พลุ่งพล่านอยู่ในเลือดเนื้อของชายวัย 19

ทำงานทุกอย่างแลกเงิน แลกที่พักอาศัย ผ่านอุปสรรคหลายอย่าง ด้วยน้ำอดน้ำทน มีระเบียบ มีวินัย ซึ่งสิ่งนี้ได้มาจากตอนอยู่ในแก๊ง เขาเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนเช่นกันว่าจะได้ใช้ประโยชน์อะไรจาก 3 ปีที่อยู่ในแก๊งมอเตอร์ไซค์ นอกจากความคึกคะนอง

“เคยทำงานอยู่ในร้านสัก ขายของข้างทางย่านชิบูย่า อะไรที่ได้เงินก็ทำหมด ชีวิตเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรจริงจัง จนได้ดูคอนเสิร์ตวงแนวร็อกพังก์ ชอบมาก เขาเท่ดี แต่ผมเริ่มสนใจแร็ป เพราะเราต้องร้องคนเดียว ระหว่างนั้นเลยเขียนเพลงเอง ใช้เวลา 6 เดือน แต่ก็ไม่รู้จะร้องที่ไหน”

ดาซุ-โอะ ขอโอกาสกับคนที่รู้จักเพื่อจะได้โชว์ในผับหลายต่อหลายครั้ง จนเขาทำงานเก็บเงินเพื่อเช่าผับจัดอีเวนต์โชว์เพลงของตัวเอง

การโชว์ในย่านชิบูย่า สตรีท อยู่หลายครั้ง และทำผลงานออกแจกจ่ายกับผู้คนที่เดินทางสัญจรไปมา ด้วยความมุมานะ ตั้งใจ ทำผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง วันหนึ่งความพยายามของ ดาซุ-โอะ ก็ประสบความสำเร็จ เมื่อค่ายเพลงเห็นความสามารถชวน ดาซุ-โอะ ออกแสดงทั่วญี่ปุ่นนานถึง 5 ปี

ดาซุ-โอะ ร้องเพลง Up To You feat. AK2 ซึ่ง AK2 เป็นนักแสดงตลกของญี่ปุ่น ผลงานครั้งนั้นทำให้ ดาซุ-โอะ เป็นที่รู้จักมากขึ้นในญี่ปุ่น

“ผมว่าก่อนเป็นศิลปินไม่ยากเท่ากับเป็นแล้ว มีคนรู้จักเราแล้ว ต้องคิดตลอดว่าทำยังไงให้ดัง ต้องทำยังไงให้มีผลงานดีๆ ออกมาให้ทุกคนฟัง

แต่งเพลงเอง ไม่ได้เขียนเก็บไว้ คือ ถ้าจะทำเพลงก็เขียนตอนนั้นเลย ชอบเขียนเกี่ยวกับความรัก เรื่องครอบครัว แต่ไม่ได้เขียนอะไรเกี่ยวกับแก๊งมอเตอร์ไซค์ เพราะผมอยากให้รู้ว่ากลับตัวได้แล้ว”

หากชีวิตของ ดาซุ-โอะ ก็ต้องแหกโค้งอีกครั้ง เมื่อมีเหตุทะเลาะวิวาท เขาถูกตัดสินจำคุก 4 ปี (ปี 2004-2007) วันนั้นความรู้สึกเลวร้ายถาโถมเข้ามา นอกจากสิ้นอิสรภาพแล้ว หนทางการเป็นแร็ปเปอร์อาจต้องพังทลายลงด้วย

“ติดคุกเยาวชน ชีวิตในคุกตื่นมาวิ่งรอบสนาม ออกกำลังกายหนักมาก ในคุกลำบากมากกว่าตอนอยู่ในแก๊ง ในนั้นเจอแต่คนไม่ดี เวลาคุยกันสอนกันก็มีแต่เรื่องไม่ดี ข้อดีที่ผมเจอ คือ ได้ผอมลง น้ำหนักลดไป 30 กิโลกรัม

ร้องไห้ อยากออกมา พ่อแม่ไม่มาเยี่ยม ตอนนั้นผมน้อยใจมาก ทำไมไม่มา เหงามาก ก็เลยคิดว่าถ้าได้ออกมา จะมุ่งมั่นกับการเป็นนักร้อง ต้องทำชีวิตให้ดีขึ้น”

แม้จะพ้นโทษแล้ว แต่หนทางสู่การเป็นแร็ปเปอร์ไม่ได้ราบเรียบดังที่ผ่านมาแล้ว เมื่อพื้นผิวของชีวิตได้ถูกทำลายไปบางส่วน หนทางข้างหน้าของ ดาซุ-โอะ จึงขรุขระ และขับเคลื่อนชีวิตไปอย่างทุลักทุเล

ไทยแลนด์ รันเวย์ใหม่ ของ ดาซุ-โอะ

เมื่อไตรมาสแรก ปี 2018 ดาซุ-โอะ ออกอัลบั้มแนวเพลงฮิปฮอปที่บ่งบอกถึงตัวตนของเขา กับอัลบั้มชื่อ “อันเชน” (Unchain) ภายใต้การผลิตของ Team 2 MVCH ที่ได้โปรดิวเซอร์ ISH-One มาควบคุมการผลิต

มีมิวสิควิดีโอ เพลง “Starting Over” ซึ่งเป็นบทพิสูจน์ความสามารถที่ถูกพัฒนาจากประสบการณ์ของเขา ปล่อยเพลงที่ 2 Suppetta Koppetta มีมิวสิควิดีโอแนวกวนๆ ซึ่งได้รับกระแสตอบรับอย่างดี

เดือน ก.ค. ดาซุ-โอะ เลือกประเทศไทยเป็นโลเกชั่นถ่ายทำมิวสิควิดีโอและเปิดตัวเพลงใหม่ ชื่อ “เวย์ไอ” (Way I) ฟีเจอริ่งกับ Migalskie ที่เสมือนเป็นการเลือกเส้นทางใหม่บนถนนดนตรีของดาซุ-โอะ เพราะทางค่าย “อันเชน” ที่เขาสังกัดวางแผนจะร่วมทุนกับนักธุรกิจชาวไทยเปิดค่ายเพลงทำเพลงที่เมืองไทย

“เจ้าของค่ายแนะนำให้มาถ่ายที่เมืองไทย ผมเคยมาเมืองไทย 10 ครั้ง มาเที่ยวกันเองกับเพื่อน มาปีละครั้ง ชอบเมืองไทยมาก ชอบขี่ช้าง และตลาดน้ำ

ส่วนเอ็มวีเราเลือกถ่ายที่พัทยา และนั่งเรือยอชต์ไปถ่ายกลางทะเล ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมได้ไปพัทยา บรรยากาศทะเลสวยดี อาหารอร่อย”

ดาซุ-โอะ เล่าถึงรายละเอียดที่เลือกเมืองไทยโปรโมทเพลง “ผมเบื่อวงการฮิปฮอปของญี่ปุ่น เลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศ แล้วศิลปินที่ญี่ปุ่นถ้ามีรอยสักจะดังได้รับความนิยมน้อยกว่า ไทยเป็นประเทศที่อิสรเสรี ที่ญี่ปุ่นศิลปินฮิปฮอปจะอยู่วงแคบ ไม่กว้าง การที่เคยติดคุกมาก็เป็นอุปสรรค ต้องปิดบัง”

ตอนนี้ในการทำงาน ดาซุ-โอะ ยังบินไปมาระหว่างญี่ปุ่นกับไทย และนอกจากผลงานเพลงของตัวเองแล้ว เส้นทางใหม่ ดาซุ-โอะ อยากทำงานโปรดิวซ์ให้ศิลปินแร็ปเปอร์ชาวญี่ปุ่น

“ผมอยากให้รุ่นน้องได้เห็นว่า คนเราสามารถกลับตัวกลับใจได้”

หนทางการเป็นแร็ปเปอร์ยังทอดยาวอีกไกล แม้จะมีสิ่งกีดขวางมาก ทว่าการที่คนหนึ่งเลี้ยวไปสู่หนทางที่ผิดพลาด แล้วเขาสามารถหาทางออกมาได้สำเร็จ เพียงโอกาสเท่านั้นที่เขาขอ เพื่อที่จะได้ขับเคลื่อนชีวิตไปอย่างอิสระบนเส้นทางที่เขาเลือก

ทุกครั้งที่ฝนโปรย… ความรักก็โปรยปรายให้หนุ่มสาวผู้แห้งแล้งและเดียวดาย ได้ยิ้มร่าในโลกใบเก่าที่ไร้ชีวิต!

ฉันมีเหตุให้ต้องสำรวจ Netflix หับห้องอันใหญ่โตอันใหม่ของหนังและซีรี่ส์ใน ยุค 2018 ฉันค้นไปเจอซีรี่ส์เกาหลีเรื่องหนึ่ง ชื่อว่า “Something In The Rain”

เมื่อเห็นตัวอย่างซีรี่ส์ มันดึงดูดฉันอย่างมีพลัง เรื่องนี้เล่าว่าเป็นเรื่องรักของคนต่างวัย แน่นอนหญิงสาวสูงวัยกว่าชายหนุ่มรุ่นกระเตาะ เมื่อทั้งคู่ตกหลุมรักกัน อะไรจะเกิดขึ้นในสังคมเกาหลี… มันน่าดูสุดๆ แต่… ความยาวของซีรี่ส์นี้อาจทำตาเราเป็นหมีแพนด้าแน่นอน

มันมีทั้งหมด 16 ตอน ตอนละเกือบ 1 ชั่วโมง… ถ้าใครไม่แน่จริง ไม่มีเวลาพออาจมีสิทธิตายได้ ฮ่าฮ่าฮ่า…

ฉันไม่ลังเล เริ่มดูตอนที่หนึ่ง… นางเอกผู้มาอายุสามสิบห้า เธอทำงานในบริษัทกาแฟที่มีสาขากระจายอยู่ทั่วเกาหลี พล็อตวางให้เป็นหญิงสาวที่ทำงานมานาน ทำงานหนัก มีความเชี่ยวชาญในงาน รับผิดชอบ อยู่ในกฎกติกามารยาทของสังคมเกาหลี ซึ่งมีผู้ชายเป็นผู้ควบคุม

เธอมีแฟนแต่ยังไม่ได้แต่งงาน ในที่สุดเธอก็ได้พบเด็กหนุ่ม น้องชายของเพื่อนรักที่โตมาด้วยกัน อายุเพียงยี่สิบต้นๆ ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากอเมริกา หลังจากไปประจำสาขาที่นั่น เขาเป็นนักพัฒนาเกม บอกได้เลยว่าเก่งมาก

เมื่อสองคนเจอกันอีกครั้ง โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป… โลกของเธอกลายเป็นสี ส่วนโลกของเขากลายเป็นความงาม เขาจีบเพื่อนพี่สาว อันที่จริงเขาหลงรักเพื่อนพี่สาวคนนี้มานาน จนกระทั่งเติบโต เขาก็ไม่เปลี่ยนใจ โลกของเขาเป็นโลกใหม่ กว้างใหญ่ไพศาล แต่โดดเดี่ยวเหลือเกิน…

หญิงสาวคนนี้ทำให้เขาอยากเรียนรู้และสัมผัสความงามที่เธอมี ใช่เธอเป็นผู้หญิงโลกเก่าที่ก้ำกึ่งโลกใหม่ เธออยู่ระหว่างทางนั้น อยู่ระหว่างความแตกต่าง นั่นทำให้เขาเห็นความงามของเธออย่างชัดเจน มันคืออะไรน่ะหรือ มันคือการมีเคารพในครอบครัว สังคม ขนบธรรมเนียม ประเพณีและผู้คนที่เธอร่วมชะตาชีวิตอยู่ด้วย

เธออบอุ่น แม้ว่าเธอจะโดนกดขี่ห่มเหง แต่เธอก็มีความเข้าใจ ให้อภัย เธอเป็นคนยอมมากกว่า และคิดเพียงทุกคนจะพอใจ แต่เมื่อเธอพบเขา โลกของเขาทำให้เธอสดใส เปียกปอนกลางสายฝน และมีสี เธอตัดสินใจเลิกกับแฟนหนุ่มผู้ชายในโลกเก่า ซึ่งเป็นนักกฎหมาย ร่ำรวย แต่กดขี่ผู้หญิงและไม่ซื่อสัตย์ แถมชอบทำร้ายผู้หญิง

เธอก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ของชายหนุ่มผู้มีอายุน้อยกว่า เธอเรียนรู้จากเขาในอีกด้าน การเคารพสิทธิ เสรีภาพ กล้าแสดงออก มีความเป็นผู้นำและผู้ตาม ปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่า พร้อมเปิดใจยอมรับความแตกต่าง และรักเดียวใจเดียว เขาสอนให้เธอข้ามเส้น สอนให้เธอซื่อสัตย์กับตนเอง และข้ามขนบไปให้ได้

แค่เปิดเรื่องมาก็ดูเป็นความรักที่เป็นไปได้ เพราะนี่มันยุค 2018 แล้วนี่ แต่ความจริงแล้วในสังคมเกาหลี มันยากยิ่งกว่าสังคมไทย ในความแข็งแกร่งของวัฒนธรรม ชื่นชมผู้คนจากฐานะทางสังคมและเงินทอง ยังมีอยู่ ครอบครัวมันเป็นกรอบเหล็กที่แหกและทะลุยากยิ่งนัก ยิ่งฝ่าไป ยิ่งโดนกรอบนั้นครอบหนักกว่าเดิม

ครอบครัวของฝ่ายหญิงยอมรับไม่ได้ ด้วยเหตุผลชาติตระกูลที่ชายหนุ่มเป็นเด็กกำพร้า ครอบครัวแตกสลาย เติบโตมาด้วยตนเอง โดยมีพี่สาวเพียงคนเดียวที่เป็นที่พึ่ง แม้ว่าครอบครัวฝ่ายหญิงนั้นก็ไม่ได้มีชาติตระกูลใด

มันช่างทะเยอทะยานจริงเชียว และฟังดูมันก็ช่างเชยระเบิด นางเอกก็ยิ่งถูกกดดันให้ไปดูตัว แต่งงานกับผู้ชายที่อยู่ในตระกูลดี บทแม่นางเอกบอกชัดเจนว่ายุคนี้เป็นยุคทุนนิยม เราไม่มีทางชนะได้หรอก นอกจากแต่งงานกับคนที่รวยและมีฐานะดี…

ถึงตรงนี้ มันสนุกมาก บีบคั้นอารมณ์ความไม่ถูกต้องสุดขีด…

ฉันนึกถึงสังคมไทย ย้อนกลับไปเมื่อสี่สิบกว่าปีก่อน… ฉันเป็นคนกรุงเทพฯ แต่ฉันเติบโตมาจากครอบครัวที่มีพ่อและแม่มาจากต่างจังหวัด การศึกษาแค่ประถมฯ สี่ และไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

กรุงเทพฯ มีที่ว่างให้คนที่ขยันอดทนและใฝ่เรียนเสมอ ความรักและความงามมันบ่มเพาะและเกิดขึ้นเพราะความมีศักดิ์ศรี เติบโตสร้างครอบครัวได้อย่างภูมิใจ

พ่อบอกฉันเสมอว่าการศึกษาจะทำให้เราข้ามทุกอย่างไปได้ แม้แต่ความยากจน ส่วนเรื่องความรัก… ควรเลือกผู้ชายที่เขาเติบโตด้วยตนเอง และมีศักดิ์ศรี อย่าเลือกผู้ชายที่บ้านเขารวย นั่นไม่ใช่ตัวเขา เพราะสุดท้ายแล้วผู้ชายควรเป็นที่พึ่งของครอบครัว ต้องฝ่าฟันร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน

ในซีรี่ส์ Something In the Rain นางเอกได้เลือกผู้ชายแบบที่พ่อฉันบอกเป๊ะ และชีวิตนางเอกก็ลงเอยด้วยความสุข

ความรักของพ่อและแม่ฉันก็จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งเช่นกัน ฉันยืนยันว่าเรื่องนี้มันไม่เกินจริงเลย ไม่ใช่เพียงฝัน

ความรักที่ดีมีอยู่จริง อยู่ที่ว่าผู้หญิงบางคนชอบเลือกผิดเสมอ… บางครั้ง ฉันเองก็ชอบเป็นแบบนั้น ฮ่าฮ่าฮ่า

โลกใบนี้ต่อให้เคลื่อนที่ไปเร็วแค่ไหน แต่ความรักก็ยังคงเป็นเรื่องต้องเรียนรู้ วิธีเรียนรู้ความรักอาจเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย แต่ฉันพบว่าทุกคนต้องเรียนรู้ความรักด้วยประสบการณ์จากตนเอง ออกไปตากฝนบ้าง จับมือและสบตากัน ฉันเชื่อว่าความรักดีๆ นั้นหาได้ในวันฝนพรำ

ปลายฝนแล้ว ออกไปตากฝนกันสักหน่อย เผื่อจะเจอใครสักคนก่อนหนาวนี้นะ…

กล้ามเนื้อแฮมสตริง (Hamstring) เป็นกลุ่มกล้ามเนื้อของขาด้านหลังที่มีจุดเริ่มต้นมาจากกระดูกรองนั่ง (Sit Bones) ลากยาวมาจนถึงด้านหลังของหัวเข่า ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเราจะใช้แฮมสตริงในการงอเข่าและยืดสะโพก

กล้ามเนื้อแฮมสตริงประกอบไปด้วยกล้ามเนื้ออื่นๆ อีก 4 กล้ามเนื้อ แต่มีชื่อเพียงแค่ 3 ชื่อเท่านั้น คือ กล้ามเนื้อไบเซพส์ ฟีมอริส มี Long and short head (Biceps Femoris) เซมิเทนดิโนซัส (Semitendinosus) และเซมิเมมเบรโนซัส (Semimembranosus) ทั้งหมดเป็นกล้ามเนื้อที่ยาว และส่งผลการใช้งานกับข้อต่อหลัก 2 อัน คือ ข้อต่อสะโพกและหัวเข่า

เพื่อความเข้าใจเรามาดูรายละเอียดแยกทีละอัน (ดูตัวอย่างจากภาพที่ 1) กล้ามเนื้อไบเซพส์ ฟีมอริสจะเป็นเส้นที่อยู่เยื้องออกมาต้นขาด้านนอก แล้วลากยาวออกไปด้านนอกของเข่า มีจุดเริ่มต้นมาจากด้านล่างของกระดูกเชิงกรานที่ปุ่มกระดูกก้นถ้าหากคลำดูจะอยู่ลึกๆ (Ischial Tuberosity) เวลาเรานั่งในท่าปกตินํ้าหนักจะลงที่ปุ่มกระดูกนี้ทั้งสองข้างเท่าๆ กัน ทำให้การกระจายนํ้าหนักของลำตัวลงก้นเท่าๆ กัน

จากจุดนี้ทั้งสองฝั่งของก้นเป็นจุดเกาะด้านยาวจนไปบรรจบกับเส้นเอ็นกล้ามเนื้อ (Tendon) ที่หัวเข่าด้านนอก กล้ามเนื้อนี้ทำหน้าที่หมุนสะโพกด้านนอก รวมทั้งหมุนและงอเข่าด้านนอกด้วยเช่นกัน ต่อมาเซมิเทนดิโนซัส จะอยู่ระหว่างสองเส้นคือระหว่างไปเซพส์ฟีมอริสกับเซมิเมมเบรโนซัสมีจุดเริ่มที่เดียวกัน ลากยาวไปจนถึงหัวเข่าด้านในมีหน้าที่หมุนสะโพกเข้าด้านใน หมุนขาล่างเข้าด้านใน สุดท้ายเซมิเมมเบรโนซัสมีจุดเริ่มมาจากที่เดียวกันเช่นกันอยู่ฝั่งด้านในต้นขา แล้วมีส่วนที่อยู่ลึกไปทางเส้นเซมิเมมเบรโนซัสด้วย มีหน้าที่ในการงอเข่าและยืดสะโพก

สำหรับกลุ่มคนที่มีอาการตึงกล้ามเนื้อแฮมสตริง สาเหตุหลักๆ มาจากการนั่งนานๆ หลายชั่วโมงติดต่อกัน หรือการใช้งานกล้ามเนื้อแฮมสตริงที่มากเกินไป อย่างพวกนักวิ่งมาราธอน เมื่อกล้ามเนื้อแฮมสตริงตึงการยืดและค้างนานๆ ไม่ได้หมายความว่าจะปลดปล่อยความตึงที่แฮมสตริงได้ แต่การทำท่าโยคะอาสนะที่ใช้งานกลุ่มนี้ แม้จะไม่ใช่ทางแก้ของอาการตึงของกล้ามเนื้อแฮมสตริง แต่อาสนะนั้นช่วยเปิดพื้นที่ให้ที่ว่างด้านหลังของร่างกายต่างหาก

อันที่จริงในประเด็นเรื่องความตึงของแฮมสตริงต้องทำความเข้าใจเรื่องของพังผืด Fascia ไปพร้อมๆ กันด้วย ซึ่งเจี๊ยบจะพูดถึงเรื่องนี้ในฉบับหน้า สำหรับครั้งนี้จะยกตัวอย่างท่าอาสนะที่มีผลกับกล้ามเนื้อแฮมสตริงให้ไปลองฝึกกันดู โดยสุ่มเลือกมาเป็นตัวอย่างในอาสนะกลุ่มนอน กลุ่มนั่ง และกลุ่มยืน เพื่อให้เห็นตัวอย่างคร่าวๆ กันค่ะ

ในวันนี้จะขอยกตัวอย่างสัก 2 ท่าในกลุ่มนั่ง (ดูตัวอย่างจากภาพที่ 2) ท่าแรก คือ ท่าปัศจิโมตตานาสนะ (Paschimottanasana, Seated Forward Bend) เมื่อต้องการเน้นการยืดเส้นแฮมเป็นพิเศษ ให้วางส้นเท้าให้ตรง แล้วปรับให้นิ้วเท้าทั้งสิบนิ้วชี้ขึ้นด้านบนด้วยการกระดกเท้าหรือพับข้อเท้าขึ้น แล้วค้างท่าสัก 5-10 ลมหายใจ

ท่าที่ 2 คือ ท่าอุปวิตถะโกนาสนะ (Wide-Angle Seated Forward Bend, Upavistha Konasana) คนไทยจะคุ้นกันว่าคือท่านั่งแยกขาพับตัวไปด้านหน้า (ดูตัวอย่างจากภาพที่ 3) แยกขาทั้งสองข้างออกจากกันกว้างๆ วิธีการแยกขาให้ลองแยกด้วยการกางขาออกเท่าที่ได้ก่อน จากนั้นวางมือและโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย เพื่อยกก้นให้ลอย แล้วแยกขาออก

บางครั้งก็สามารถวางมือระหว่างขา โดยหนึ่งมืออยู่หน้าหนึ่งมืออยู่หลัง ดันพื้นจนก้นลอยขึ้นเล็กน้อย แล้วแยกขาได้เพิ่มมากขึ้น หรือจะใช้มือจับขาแยกออกทีละข้างก็ได้ สำหรับบางคนไม่สามารถนั่งหลังตรงได้รู้สึกไม่สบาย ให้วางผ้าห่มไว้ใต้ก้น เมื่อเราพับตัวไปด้านหน้า ให้ยืดหลังยาวๆ ใช้หน้าอกนำ คอยืดยาวกดก้นแน่นๆ ที่พื้นกำหนดลมหายใจแล้วยืดไปช้าๆ เช็กตำแหน่งส้นเท้าให้เหมือนกับท่าปัศจิโมตตานาสนะ

ส่วนใหญ่แล้วข้อผิดพลาดของการทำท่านี้คือโก่งหลังห่อไหล่ หักคอลงในขณะก้มพับตัวให้ระวังตรงจุดนี้ขณะฝึกทำช้าๆ ค่อยๆ ฝึกมีสติในการเคลื่อนไหวแล้วลองค้างท่าดูสัก 5-10 ลมหายใจแล้วค่อยๆ คลายออกจากท่า อย่ากระชากเวลาหุบขาค่อยๆ งอเข่าทีละข้างจะได้ไม่บาดเจ็บ

CR.ขอขอบคุณภาพเขียนสีน้ำแนวอาร์ต จากคุณเจน Jane Jiit (Watercolor), IG : janewaterblog