#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629891

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 11.48 น.

20 ม.ค.65 นายประครอง จำปาเรือง อายุ 42 ปี ภรรยาชื่อ น.ส. วรรณา จำปาเรือง อายุ 33 ปี อยู่บ้านเลขที่ 115 บ้านหนองแสง หมู่ 11 ต.น้ำคำ อ.เมืองศรีสะเกษ ขายหมูและเนื้อแดดเดียวมาเกือบ 2 ปี มีลูกค้ารู้จักมากมาย จากที่เคยขายหมูวันละ 7-8 กก.เพิ่มเป็นวันละ 10-12 กก. ยอดขายเพิ่มสูงขึ้นมาก

น.ส.วรรณา กล่าวว่า ต้องขอขอบคุณพี่ๆ สื่อมวลชนที่มาทำข่าวร้านของเรา ทำให้ลูกค้าได้รู้จักมากขึ้น ลูกค้าหลายรายที่ยังไม่เคยมาซื้อยังไม่รู้จักร้านเรา เขาเห็นในข่าว รู้ว่าร้านอยู่ตรงไหนเขาก็ตามมา พอมาถึงก็ถามว่าร้านนี้ที่ออกข่าวใช่ไหม ก็จึงได้ลูกค้าเพิ่ม เมื่อก่อน ตอนที่ขายแรกๆ มาขายตั้งแต่เก้าโมงเช้า บ่ายขายไม่หมด ต้องย้ายรถเข็นไปขายต่อในตลาดเทศบาล 3 จนบ่ายสามโมงจึงหมดได้กลับบ้าน ตอนนี้ขายถึงเที่ยงวันก็หมดแล้ว ทำหมูทำเนื้อเพิ่มขึ้นอีก จากที่เคยขายได้วันละ 2,000-3,000 บาทยอดขายเพิ่มขึ้นเป็นวันละ 5,000 กว่าบาท ทำให้มีรายได้เพิ่มมากขึ้นสามารถเลี้ยงดูส่งเสียลูกสองคนเรียนหนังสือเลี้ยงพ่อแม่ได้สบาย มีลูกค้าเรียกร้องขอให้ขายเช้าขึ้น เพื่อให้นักเรียนจะไปโรงเรียนได้กิน ตนจึงออกมาเร็วขึ้น ก่อไฟเสร็จย่างหมู่ย่างเนื้อไว้พร้อมขายตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ทำให้ขายหมดเร็วขึ้น ตนไปจ่ายตลาดตอนตีหนึ่ง ได้หมู ได้เนื้อสดๆ ใหม่ๆ มาทำขายรสชาติจึงอร่อย

“ส่วนที่เนื้อหมูขึ้นราคา ในเวลานี้ ตนยังไม่ได้รับผลกระทบมากนัก เนื่องจากตนมีเขียงหมูที่เป็นเจ้าประจำ ตนซื้อมากและซื้อมานาน ทางเจ้าของเขียงจึงขายให้ตนราคาถูกกว่าคนอื่น ตนจึงไม่ขึ้นราคา หมูแดดเดียว เนื้อแดดเดียว ยังขายราคาพวงละ 10 บาท แหนมหมูแหนมเนื้อมีทั้งสดและย่างไฟก็ขายห่อละ 10 บาทเหมือนเดิมตนพยายามไม่ให้ลูกค้าได้รับผลกระทบมาก ส่วนในอนาคต ถ้าหากหมูแพงขึ้นมาก และแพงเป็นเวลานานๆ ตนก็คงจะขายราคาเดิมไม่ได้ คงต้องขึ้นราคา แต่ก็จะต้องแจ้งให้ลูกค้ารู้ล่วงหน้า ต้องทำความเข้าใจกับลูกค้า เพื่อให้ลูกค้ารับได้” น.ส.วรรณา กล่าว. -008 

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629866

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 09.12 น.

กระโดดเชือกยังไงให้โลกจำ เมื่อผู้ใช้ติ๊กต็อก “pumpuibencharatputthark0” โพสต์คลิปวิดีโอ ขณะกำลังกระโดดเชือกอยู่ที่ท่าน้ำ ปรากฎว่าขณะที่กระโดดอยู่นั้น แผ่นยิปซัมที่เธอกระโดดอยู่เกิดพัง ทำให้เธอตกลงไป แต่มีคนเข้ามาช่วยดึงเธอขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย

โดยข้อความระบุว่า “โดดเชือกมีใครเคยเจ็บมากกว่านี้มั้ย? โดดยังงัยให้โลกจำ#ก่อนอําลาวงการ #โดดเชือกกัน #ปุ้มปุ้ยสายอึด #สงสารหน่อยน้า” 

สำหรับเหตุการณ์ดังกล่าว เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 ม.ค.ที่ผ่านมา ที่ อ.วัดเพลง จ.ราชบุรี ซึ่งสาเหตุที่ตกลงไปเนื่องจากแผ่นที่กระโดดนั้น ทำด้วยยิปซัม ทำให้เมื่อกระโดดจึงแตกและตกลงไป . -008 

ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก : ติ๊กต็อก “pumpuibencharatputthark0”

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629827

วันพฤหัสบดี ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2565, 06.00 น.

nn…เก็บตกควันหลง “วันครู” 16 มกราคมมีเรื่องราวดีๆของครูที่ลูกศิษย์ไม่เคยลืมเลือน “ครูหยุย” วัลลภ ตังคณานุรักษ์ สมาชิกวุฒิสภา และเลขาธิการมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ได้โพสต์เนื่องใน“วันครูแห่งชาติ” ปีนี้เล่าถึง “คุณครูผู้ยิ่งใหญ่ในดวงใจ”…กราบระลึกถึง“ครูปลั่งศรี มูลศาสตร์” ที่จากศิษย์ไปหลายปีแล้ว…“ครูผู้เปรียบเสมือนแม่ ที่ฉุดรั้งชีวิตผมจากดงนักเลง ช่วงวัยรุ่นผมเกเรมาก ตีรันฟันแทงไปทั่ว…จนได้พบ “ครูปลั่งศรี” ผู้อำนวยการโรงเรียนสิรินธร สุรินทร์ ที่ยอมรับผมให้เข้าเรียน…โดยวางเงื่อนไขว่า“ต้องเข้าเรียนทุกวัน ต้องไม่เกเรหาเรื่องชกต่อยใครเขา”….ครูไม่เพียงวางเงื่อนไข แต่เวียนมาดูผมทุกวันจนจบมัธยมศึกษาปีที่ 5…ในช่วงเรียนครุศาสตร์จุฬาฯ และแม้กระทั่งจบออกมาทำงาน…คุณครูปลั่งศรี จะเขียนจดหมายให้กำลังใจมาถึงผมอยู่บ่อยครั้ง ….“แม้ครูจะจากลาศิษย์ทั้งหลายไปหลายปีแล้ว ผมก็ยังมีครูสถิตแน่นอยู่ในจิตใจและห้วงสำนึกตลอดเวลา”….และครูหยุยยังเล่าที่มาของคำเรียก “ครูหยุย” ว่า หลังจบจากคณะครุศาสตร์ จุฬาฯ ก็ได้เดินทางสู่ต.ท่าเสา ไทรโยค เมืองกาญจน์ ไปอาสาเป็น “ครู” ที่โรงเรียนหมู่บ้านเด็ก ที่ก่อตั้งโดย“พี่พิภพและรัชนี ธงไชย” นับเป็น “สองครูผู้ยิ่งใหญ่” ที่หล่อหลอมงานพัฒนาเด็กให้แก่ผม….”เด็กๆที่นั่นส่วนมากมีอดีตมาจากความปวดร้าวในชีวิตและจิตใจ เด็กๆ มักจะเรียกครูที่นั่นว่า“พ่อ”-“แม่”…ผมเองยังหนุ่มแน่นจึงขอให้เด็กๆเรียกผมว่า “ครูหยุย”…และที่สังคมเรียกว่า“ครูหยุย”ตามไปด้วย ก็เพราะผมริเริ่มทำโครงการ“ครูข้างถนน”ขึ้นมาเมื่อปลายปี 2525ช่วยเด็กเร่ร่อนและพัฒนางาน “ครูข้างถนน” เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน บางสื่อสำนักในยุคนั้นเรียกผมว่า “ครูหยุย ครูข้างถนน”…ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา“ครูหยุย”ได้มีเมตตา สอนสั่ง แนะนำเด็กๆมากมาย และเป็นต้นแบบการดำเนินชีวิต การแบ่งปัน การรู้จักเสียสละ การทำงานอย่างทุ่มเทเพื่อประโยชน์ต่อสาธารณชนให้ความช่วยเหลือประชาชนทุกเพศ ทุกวัย ทุกสถานะและเสริมสร้างสังคมที่งดงามของประเทศไทย…เป็นสิ่งที่มุ่งมั่นทำอย่างจริงจังและได้ทำอย่างสม่ำเสมอ…ขอเป็นกำลังใจ “ครูหยุย”ในการทำความดีงามให้แก่สังคมต่อไปนะครับ…nn

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629850

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 22.12 น.

หิ้วถังปูนขาว-ย่ำโคลนทราย จับจองริมหาดแห่‘ยอนหอยหลอด’ วิถีคนสตูล

19 มกราคม 2565 ที่หาดหน้าบ้านหัวหิน หมู่ 1 ตำบลละงู อำเภอละงู จังหวัดสตูล ชาวบ้านกว่า 200 คน มุ่งหน้าหิ้วถังปูนขาว และก้านมะพร้าว ออกล่าหอยหลอด หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า “ยอนหอยหลอด” กันเต็มหาด

ทันทีที่ฟ้ายังไม่สาง ชาวบ้านหัวหิน ตำบลละงู บ้างก็นั่งเรือออกไปก่อนน้ำทะเลจะลดตั้งแต่เวลา 02.00 น. บ้างก็เดินเท้าย่ำโคลนทรายไปไกลกว่า 1 กิโลเมตร ในช่วงเวลา 05.00 น.ที่น้ำลด เพื่อจับจองพื้นที่ยอนหอยหลอด

สำหรับฤดูการหาหอยหลอดของชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้จะออกหาหอยหลอด เริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคมจนถึงกุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นช่วงลมมรสุมตะวันออกที่พัดน้ำทะเลลดลงทำให้การหาหอยได้ง่ายๆขึ้น

ขณะที่วิธีการหาหอยของคนที่นี่ ยังคงเป็นการหาแบบอนุรักษ์หาตามวิถีคนพื้นถิ่น คือ ใช้ก้านมะพร้าวจิ้มปูนกินหมากเพื่อแย่ลงไปในรู ที่คิดว่ามีตัวหอย จนตัวหอยเด้งขึ้นมาและรีบใช้มือจับไว้ เพราะมิฉะนั้นหอยหลอดจะดันตัวกลับเข้าไปในรูดังเดิม

นางสาวฐิติรัตน์ ใจดี อายุ 33 ปี ชาวบ้านหัวหิน กล่าวว่า ตนมาหาหอยในยามว่างในช่วงที่อ่านหนังสือเตรียมสอบเพื่อรองาน ไว้เป็นกับข้าวในครอบครัว หากเหลือจากกินก็คิดว่าจะนำไปขาย ในยามเศรษฐกิจแบบนี้การออกมาหาหอยก็ช่วยลดค่าใช้จ่ายได้หลายอย่าง ได้ทานอาหารทะเลสดๆ และยังสามารถเป็นรายได้เสริม

ส่วนนางจำปี บุญเพิ่ม อายุ 61 ปี ชาวบ้านหัวหิน หนึ่งในผู้ยอนหอยหลอดที่มีความเชี่ยวชาญ บอกว่า ออกมายอนหอยมากกว่า 20 ปีแล้ว เคยได้หอยมากสุด 4-5 กิโลกรัมในเวลาเพียง  2  ชั่วโม หลังเหลือจากกับข้าวก็จะนำไปขายให้กับพ่อค้าที่มารับซื้อในราคากิโลกรัมละ 150 บาทถึง 200 บาท แล้วแต่ขนาดของตัวหอยก็เป็นอีกหนึ่งรายได้ให้กับตนเองและผู้สูงอายุหลายคนในหมู่บ้านได้มีรายได้เลี้ยงตนเองและครอบครัว

“หอยหลอด” ในหาดแห่งนี้ จริงๆแล้วสามารถหาได้ตลอดทั้งปี แต่ด้วยธรรมชาติของน้ำทะเลที่ไม่ลดลง ทำให้เป็นข้อจำกัดไม่สามารถลงไปหาได้   ก็เป็นอีกหนึ่งวิธีในการอนุรักษ์โดยธรรมชาติ เป็นตัวกำหนดทำให้หอยหลอดบริเวณนี้มีตัวใหญ่สุดขนาด 10-17 ตัว 1 กิโลกรัม  และด้วยความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรในท้องทะเลแห่งนี้ยังมีปูปลาและอาหารทะเลมากมายให้รับประทาน

องค์การบริหารส่วนตำบลละงู ทุกปีได้จัดเทศกาลยอนหอยหลอด แต่ปีนี้ด้วยสถานการณ์แพร่ระบาดโรคโควิด-19 มีการปรับเปลี่ยนกิจกรรมมาเป็น การแข่งขันหายอนหอยหลอดในหมู่บ้านแทน โดยจะให้รางวัลกับชาวบ้านที่หาได้น้ำหนักเยอะ และขนาดตัวใหญ่ โดยเน้นการอนุรักษ์ไม่เก็บเอาตัวหอยหลอดตัวเล็กมา จะได้เงินรางวัลรางวัลที่ 1 (2,500 บาท)  รางวัลที่ 2  (1,500 บาท) รางวัลที่3 (1,000 บาท) โดยวันนี้นายกอเฉ็ม เร่สัน ได้น้ำหนักเยอะสุด คือ 10.5 กิโลกรัม รางวัลที่ 2 นางวิไล โต๊ะหมาด ได้ 9.5 กิโลกรัม และรางวัลที่ 3 นางสะนี  วังสุปิเยาะ ได้ 8.2 กิโลกรัม

นอกจากนี้นายจำรัส  ฮ่องสาย  นายกองค์การบริหารส่วนตำบลละงู  ยังได้ส่งเสริม ให้ชาวบ้านหาหอยหลอดแบบอนุรักษ์โดยไม่เก็บหอยที่มีขนาดเล็ก เพื่อให้ขยายพันธุ์ พร้อมทั้งผลักดันให้เกิดการท่องเที่ยวเชิงวิถีชุมชน  โดยมีชาวบ้านเป็นไกด์ในการนำเที่ยวทดลองการหาหอย  การตกปลา และหาปู  โดยจะได้สัตว์น้ำเหล่านี้กลับไปเป็นของฝากด้วย   นักท่องเที่ยวที่สนใจสามารถติดต่อได้ที่องค์การบริหารส่วนตำบลละงู -005

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629845

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 21.20 น.

จับชีพจรฟาร์ม‘จระเข้’เมืองปราจีนฯ เลี้ยงนับแสนตัว-กับภาวะ‘ทางเลือก’ยุคหมูไก่แพง  

19 มกราคม 2565 ผู้สื่อข่าวรายงานจาก จ.ปราจีนบุรี ว่าจากกรณีที่ช่วงนี้ประชาชนต้องประสบกับปัญหาเนื้อหมู-ไก่ ราคาแพง ส่วนผู้ประกอบการเลี้ยงจระเข้มีราคาถูก จากภาวะโควิดทำให้ตลาดทั้งในและต่างประเทศ โดยเฉพาะกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวจีนไม่เข้ามาท่องเที่ยวในเมืองไทย ทำให้เนื้อและหนังจระเข้ที่นำมาแปรรูปทำเครื่องหนังไม่สามารถขายได้ แต่ทางผู้ประกอบการทำฟาร์มจระเข้ต้องมีค่าใช้จ่ายจำพวกอาหารในการเลี้ยงทุกวัน

นายสุชาติ โชติรัตน์ เจ้าของ “จรีพร ฟาร์ม” อ.ประจันตคาม จ.ปราจีนบุรี ฟาร์มขนาดใหญ่ที่มีการเลี้ยงจระเข้เกือบ 100,000 ตัว เห็นว่าในขณะนี้ประชาชนได้ผลกระทบจากหมู ไก่ ไข่ไก่ ราคาแพงสูงขึ้น จึงได้นำจระเข้ในฟาร์มชำแหละเนื้อออกขาย เพื่อลดภาระให้กับผู้บริโภคในช่วงเนื้อหมูราคาแพง เพื่อเป็นทางเลือกให้กับประชาชน โดยจระเข้ 1 ตัว สามารถชำแหละเนื้อได้เฉลี่ย 10 กิโลกรัม (กก.) และทางฟาร์มขายเนื้อราคา กก.ละ 100 บาท กระดูกอ่อน กก.ละ 60 บาท

นายสุชาติ กล่าวว่า ทางฟาร์มเริ่มจากเลี้ยงฟาร์มไก่เนื้ออยู่และเรามีปัญหาช่วงที่ไข้หวัดนกระบาด ทางกรมปศุสัตว์ห้ามเคลื่อนย้ายไก่ที่ตายแล้ว เราจึงเอาไก่มาให้จระเข้กิน สมัยที่เลี้ยงจระเข้แรกๆจะดีมาก จระเข้ขนาด 2 เมตร ราคาตัวละ 1 หมื่นกว่าบาท แต่ทุกวันนี้ หลังจากเจอปัญหาโควิดเข้ามา ตลาดส่วนใหญ่ที่ซื้อกระเป๋าหนังจระเข้หรือผลิตภัณฑ์จากจระเข้ ทุกวันนี้คนจีนไม่เข้ามาเที่ยว เพราะโควิดระบาด ทำให้จระเข้ราคาตก ตัวขนาด 2 เมตร ณ วันนี้ตัวละ 500 บาทยังหาคนซื้อไม่ได้

“วันนี้ เนื้อหมูราคาแพงก็เป็นช่วงหนึ่งที่ทำให้เราต้องหันมาชำแหละ เพื่อเอาเนื้อมาจำหน่ายราคาถูก ถามว่าคุ้มหรือไม่ ก็ไม่คุ้ม เพราะเนื้อที่ขายได้ยังไม่ได้ค่าฟอกหนังจระเข้ ถ้าเราเก็บไว้ก็เป็นภาระ จำเป็นต้องชำแหละ ซึ่งในฟาร์มตอนนี้มีจระเข้เหลืออยู่ประมาณ 9 หมื่นกว่าตัว เราเป็นภาระเรื่องอาหารมาก ก็อยากเชิญชวนให้คนไทยหันมาบริโภคเนื้อจระเข้ดู” นายสุชาติ กล่าว 

ส่วน น.ส.รัตนาภรณ์ สัตยา น้องสาวนายสุชาติ กล่าวว่า รสชาติจระเข้จะออกนุ่มๆคล้ายๆไก่ เนื้อ จะไม่เหนียว รสชาติอร่อยกว่าเนื้อไก่ เนื้อหมู โอกาสที่เราจะทำเป็นลูกชิ้นก็เป็นเรื่องของอนาคต เราก็ลองชำแหละขายเนื้อดูก่อน ตอนนี้ตลาดยังยากอยู่ สำหรับคนที่จะมาเปิดใจ ณ ตรงนี้ เพราะเขายังติดเนื้อหมูเนื้อไก่อยู่ ส่วนหนังจระเข้นำมาแปรรูปทำเป็นกระเป๋าสุภาพสตรี สุภาพบุรุษ เข็มขัด จระเข้ 1 ตัวสามารถนำมาทำประเป๋าได้ 1 ใบ ผู้สนใจเนื้อจะเข้ กระเป๋า เข็มขัดต่างๆติดต่อได้ที่โรงแรมวินชกานต์ ริมถนนสุวรรณศร ใกล้กับ สภ.ประจันตคาม อ.ประจันตคาม จ.ปราจีนบุรี หรือสามารถโทรสั่งและติดต่อได้ที่เบอร์ 081-762-4419 และ 092-531-9924

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629820

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 19.26 น.

“จิต”ที่มีคุณภาพสูง เป็นจิตที่มีความสุขมากกว่าปกติ เป็นจิตที่ประกอบไปด้วยกุศล ไม่คิดเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น ปรารถนาความสุขให้แก่ตนเองและผู้อื่น ตรงกันข้ามกับ “จิต” ที่มีคุณภาพต่ำ เป็นจิตที่ประกอบไปด้วยอกุศลเป็นส่วนมาก ทำตนเองให้เป็นทุกข์แล้วก็แผ่กระจายความทุกข์นั้นไปให้ผู้อื่น ทั้งที่โดยเจตนาและไม่เจตนาก็ตาม 

พระอริยเจ้าทุกพระองค์ นับตั้งแต่โสดาบันขึ้นไป จิตของท่านมีคุณภาพสูงกว่าจิตของปุถุชน เพราะท่านมีความเมตตาเป็นวิหารธรรม คือ เป็นเครื่องอยู่ ฉะนั้น ท่านจึงเป็นผู้มีความสุขมากกว่าปุถุชนธรรมดา พวกเราถึงแม้ว่ายังเป็นปุถุชนอยู่ แต่ถ้าเจริญเมตตาพรหมวิหารเป็นประจำ เราก็จะเป็นผู้ที่มีความสุขมากกว่าปกติ ต่างกันแต่ว่าพระอริยเจ้าท่านมีเมตตาเป็นอัตโนมัติเกิดขึ้นเป็นประจำไม่มีการเสื่อม สำหรับปุถุชนต้องพยายามทำให้เกิดขึ้นทำให้มีขึ้นและต้องพยายามรักษาไว้ไม่ให้เสื่อมด้วย

เมตตาพรหมวิหารนี้ ถ้าเกิดขึ้นแล้ว ความเป็นผู้มีศีล คือไม่คิดเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น คิดปรารถนาความสุขให้แก่ตนเองและผู้อื่นก็เกิดขึ้นด้วย อยู่ที่ใดไปที่ใดก็มีแต่ความเยือกเย็นเป็นสุข

โอวาทธรรม หลวงปู่ทิวา อาภากโร พระมหาเถระผู้เป็นธรรมทายาทหลวงปู่หลุย จันทสาโร – 003 

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629803

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 18.44 น.

พ่อเมืองร้อยเอ็ดเข้ากราบนมัสการ ‘หลวงตาบุญชื่น ธุดงค์เข้าเขตร้อยเอ็ด พุทธศาสนิกชนรอถวายน้ำดื่มอย่างคับคั่ง ตลอดเส้นทางจาริก

19 มกราคม 2565 เมื่อเวลา 14.00 น. นายภูสิต สมจิตต์ ผู้ว่าราชการจังหวัดร้อยเอ็ด พร้อมพุทธศาสนิกชนชาวร้อยเอ็ด ตั้งแถวที่ริมถนนแจ้งสนิท หน้าโยธาธิการจังหวัดร้อยเอ็ด เพื่อรอกราบไหว้และถวายน้ำดื่ม แก่หลวงตาบุญชื่น ปัญญาวุฑโท พระธุดงค์สายวัดป่า วัย 72 ปี ซึ่งเดินธุดงค์เท้าเปล่าจาก จ.ภูเก็ต เพื่อไปยัง จ.นครพนม ซึ่งเป็นบ้านเกิด รวมระยะทางกว่า 1,500 กิโลเมตร 

โดย หลวงตาบุญชื่น ออกเดินธุดงค์ต่อเนื่องเป็นเวลา 67 วัน จากภูเก็ต มุ่งหน้าสู่นครพนมบ้านเกิด ล่าสุดเข้าเขตจังหวัดร้อยเอ็ด ผ่านถนนแจ้งสนิท หน้าโยธาธิการจังหวัดร้อยเอ็ด และเดินทางเข้าเขตเมืองร้อยเอ็ดเพื่อไปพักที่ โรงเรียนร้อยเอ็ดวิทยาลัย ซึ่งตลอดเส้นทางมีชาวบ้านนั่งริมถนน รอถวายน้ำดื่มและกราบไหว้อย่างคับคั่ง อีกทั้งหลวงตายังนำผ้าจีวรมาม้วน นำมาเคาะหัวพุทธศาสนิกชนเพื่อความเป็นสิริมงคล รวมถึงหลวงตาไม่ขอรับปัจจัยที่พุทธศาสนิกชนนำมาถวายแต่อย่างใด

ส่วนน้ำดื่มที่ประชาชนนำมาถวายจะเก็บน้ำไว้ให้คณะผู้ติดตามดื่มแต่ละวันเท่านั้น ที่เหลือจะแบ่งแจกจ่ายมอบให้วัดและโรงเรียนในพื้นที่ รวมถึงให้ผู้ที่ตกทุกข์ได้ยาก หรือมีฐานะยากจน นำไปดื่มกินเพื่อให้เกิดประโยชน์แก่สาธุชนและผู้คนต่อไป

หลวงตาบุญชื่น ปัญญาวุฑโฒ อายุ 72 ปี พื้นเพเดิมอยู่บ้านเสาเล้า อำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม อดีตทหารผ่านศึกเวียดนาม กองพลเสือดำ ปี 2512 สังกัดกองพันทหารปืนใหญ่ จังหวัดอุดรธานี ที่ผ่านการฝึกรบพิเศษและเคยมีชีวิตครอบครัวมาก่อน หลังจากนั้นได้ศึกษาหลักธรรมคำสอนของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต บูรพาจารย์สายพระป่าในประเทศไทย และได้อุปสมบทเมื่อปี 2552 เพื่อหาสัจธรรมของชีวิตในช่วงบั้นปลายชีวิตต่อไป. 012

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629801

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 18.42 น.

เจ้าตูบแสนรู้ หิวเมื่อไหร่ก็แวะมาพร้อมเงินในถุง เพื่อซื้อลูกชิ้นกิน 

ถูกใจคนรักหมาซะจริงๆ เมื่อคลิป ‘เจ้ากอก’ น้องหมาแสนรู้ เดินมาที่ร้านขายลูกชิ้นพร้อมถุงเงินผูกไว้ที่คอ ซึ่งก็สร้างความแปลกใจให้ชาวบ้านที่พบเห็นเหตุการณ์จนต้องเก็บภาพมาโพสต์ลงในโซเชียล 

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629785

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 18.14 น.

เปิดเรื่องเล่า‘น้องอุ้ม’พยาบาลชายแดนอุ้มผาง ผลผลิตโครงการตามรอยสมเด็จย่า ขอกำลังใจคนไทยทุกคนส่งให้พยาบาลตัวน้อย กลับมาเป็นเทียนเล่มน้อยที่ส่องแสงเพื่อผู้คนที่ชายแดนแห่งนี้

19 มกราคม 2565 ความคืบหน้ากรณี “น้องอุ้ม” นางสาวปุณยวีร์ ศรีดวงแปง พยาบาลวิชาชีพ รพ.อุ้มผาง จ.ตาก ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุรถพยาบาลฉุกเฉินนำส่งผู้ป่วย ชนกับรถบรรทุกพ่วง บนถนนสายแม่สอด-อุ้มผาง จากนั้น “น้องอุ้ม” ถูกนำตัวขึ้นเฮลิคอปเตอร์เข้ารักษาต่อที่โรงพยาบาลราชวิถี กรุงเทพฯ

ล่าสุดเพจเฟซบุ๊ก “เรื่องเล่าหมอชายแดน” โพสต์ข้อความเล่าเรื่องราวที่น่าประทับใจเกี่ยวกับ “น้องอุ้ม” มีเนื้อหาดังนี้…

น้องอุ้ม..พยาบาลชายแดน

น้องอุ้มเข้าศึกษาพยาบาลในโครงการผลิตพยาบาลเพื่อพัฒนาสุขภาพประชาชนในจังหวัดชายแดนตามรอยสมเด็จย่า คุณพ่อน้องอุ้มทำงานเป็นตำรวจตระเวนชายแดนที่อุ้มผาง เคยไปรับราชการที่ชายแดนใต้หลายปี โครงการนี้ได้เปิดโอกาสให้บุตรธิดาของข้าราชการตำรวจ ทหารชายแดน ได้เข้าเรียนเพื่อจบออกมาทำงานที่พื้นที่ชายแดนห่างไกล ที่ๆใครก็ไม่อยากมาทำงาน ทุรกันดารห่างไกลความเจริญ และจะได้มาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว  ชาวบ้านก็จะได้มีที่พึ่ง ข้าราชการก็ไม่ได้หนีจากพวกเขาไปไหน ทำงานแบบสำนึกรักบ้านเกิด

น้องอุ้มเป็นคนสวยน่ารัก น่าทะนุถนอมแต่พ่อบอกว่าตัวจริงแข็งแกร่งมาก ชอบเล่นกีฬา โดยเฉพาะบาสเก็ตบอลและออกกำลังกายเป็นประจำ พี่ๆเพื่อนๆที่ทำงานบอกว่าอยู่โรงพยาบาลอุ้มผางเข้าปีที่ 4 เธอขยันทำงาน อารมณ์ดี สดใส มีน้ำใจกับทุกคนเสมอ ปกติจะประจำอยู่วอร์ดหลังคลอด ชอบเล่นกับลูกคนไข้ มีเวรรีเฟอร์คนไข้เฉลี่ย 2-3 ครั้งในหนึ่งสัปดาห์ บางทียอมขึ้นเวรแทนพี่ๆที่ไปไม่ไหว อุ้มบอกพ่อว่าเดินทางบ่อยขนาดนี้เมื่อไหร่ไม่รู้จะถึงคิวน้อง..คิวในความหมายของอุ้มก็คือ การเกิดอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด

การรีเฟอร์คนไข้ออกจากอุ้มผางมาโรงพยาบาลแม่สอดหรือโรงพยาบาลที่ไกลกว่านั้นเป็นเรื่องยากมาก ไหนจะต้องดูแลคนไข้ที่อาการหนักกว่าปกติ (ที่อุ้มผางเป็นพื้นที่ทุรกันดาร คนไข้มักเข้าถึงบริการช้า จนอาการทรุดหนัก บางพื้นที่ใช้เวลาเดินมาเป็นวันๆ ) ดูแลที่โรงพยาบาลว่ายากแล้ว นี่ต้องให้น้ำเกลือ ฉีดยาในสภาพที่รถกำลังวิ่งโค้งไปโค้งมาต้องใช้ทักษะมากทีเดียว แถมต้องปลดเข็มขัดนิรภัยบ่อยๆเพราะดูแลคนไข้ไม่ถนัด ไหนจะถนนหนทางที่คดเคี้ยว ระยะทาง 164 กิโลเมตร 1,219 โค้ง เวลา 3.5 ชั่วโมงที่แสนทรมาน สมัยก่อนที่เบียร์ไปอยู่อุ้มผางก็ออกมาส่งคนไข้บ่อยๆ มาถึงแม่สอดดูจะแย่กว่าคนไข้เสียอีก ต้องเอาถุงอ้วกที่เต็มไปด้วยน้ำดีห้อยหูไว้เลย ..นับถือเจ้าหน้าที่ รพ อุ้มผางจริงๆที่ไม่เคยย่อท้อ ขอเพียงนำส่งคนไข้มาที่โรงพยาบาลแม่สอดได้อย่างปลอดภัย ดึกดื่นแค่ไหนถ้าคนไข้รอไม่ได้ พวกเขาก็ไม่รอ

โรงพยาบาลอุ้มผางได้พัฒนาหลายด้านเพื่อให้รองรับผู้ป่วยหนักให้ได้มากที่สุดเพื่อลดการรีเฟอร์ เพื่อความปลอดภัยของบุคลากร เช่นการเพิ่มหมอเฉพาะทาง การตั้ง ICU ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก มีห้องผ่าตัดแบบมาตรฐาน มีโรงพยาบาลชุมชนไม่กี่แห่งในประเทศไทยที่ยังเปิดผ่าตัดอยู่มีที่นี่ค่ะ 4 อำเภอชายแดนตาก แต่ด้วยความถี่ในการรีเฟอร์ผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอกมากกว่า 750 ครั้งต่อปีความเสี่ยงก็ไม่อาจหมดไป จนมาเกิดอุบัติเหตุรุนแรงครั้งนี้

น้องอุ้มบาดเจ็บทางสมองเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลแม่สอดโดยคุณหมอกัลยา ศัลยแพทย์ผ่าตัดสมองที่ตั้งใจทำงานหนักมากที่ชายแดนมาตลอด การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี ไม่มีภาวะแทรกซ้อน เมื่อน้องพอที่จะเคลื่อนย้ายได้อย่างปลอดภัย เราได้ส่งตัวน้องต่อไปรักษาที่โรงพยาบาลราชวิถีที่มีความพร้อมมากกว่าโดยลำเลียงทางอากาศยาน sky doctor โดยความช่วยเหลือจากกระทรวงสาธารณสุข รับน้องเป็นคนไข้ในความดูแลและสัญญาว่าจะดูแลคนในหน่วยงานของเราอย่างดีที่สุด เพราะเขาบาดเจ็บจากการปฏิบัติหน้าที่เพื่อผู้ป่วยด้วยความทุ่มเทและเสี่ยงภัย

เบียร์มีส่วนร่วมในทีมประสานงานช่วยเหลือน้องอุ้ม ขอเป็นตัวแทนขอบคุณทุกภาคส่วนที่ช่วยเหลือให้น้องปลอดภัย ทั้งส่วนการรักษา การลำเลียงส่งต่อ การบริจาคเลือด บริจาคทรัพย์ และการจัดการเรื่องต่างๆ

ขอกำลังใจคนไทยทุกคนส่งให้กับพยาบาลตัวน้อยของชายแดนตากตะวันตกคนนี้ให้กลับมามีสุขภาพที่แข็งแรง มีรอยยิ้มที่สดใสให้กับคนไข้ของเธอและพวกเราทุกคนอีกครั้ง ..กลับมาเป็นเทียนเล่มน้อยที่ส่องแสงเพื่อผู้คนที่ชายแดนแห่งนี้เร็วๆนะน้องอุ้ม …

ขอบคุณเฟซบุ๊ก : เรื่องเล่าหมอชายแดน

#SootinClaimon.Com : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์แนวหน้า

https://www.naewna.com/likesara/629766

วันพุธ ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565, 17.09 น.

19 มกราคม 2565 ที่บ้านเลขที่ 41/2 หมู่ 6 ต.ปากแคว อ.เมือง จ.สุโขทัย มีคุณตา อายุ 83 ปี ป่วยพิการเดินไม่ได้ กับคุณยาย อายุ 79 ปี ลูกสาว อายุ 49 ปี ลูกเขย อายุ 41 ปี และหลานสาว อายุ 9 ขวบ หลานชาย อายุ 8 ขวบ อยู่ร่วมกันในบ้านเก่าสภาพทรุดโทรม โดยลูกสาวกับลูกเขยอาศัยโรงบ่มใบยาสูบตรงข้างบ้าน ทำเป็นที่นอนและห้องครัว อยู่รวมกัน 4 ชีวิต มานาน 8 ปีแล้ว

นายสมชาย เขียวมูล (ลูกเขย) บอกว่า ที่ไม่ได้อาศัยอยู่บนบ้านด้วยกัน เพราะว่าเกรงใจพ่อตาแม่ยาย เขาไม่ได้หวงห้าม อีกอย่างนอนอยู่ในโรงบ่มใบยาสูบก็สะดวกดี ไม่ได้มีปัญหาอะไร ส่วนความเป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ตามสภาพ อดบ้าง อิ่มบ้าง ต้องเช่าที่เขาทำไร่ยาสูบ 3 เดือนเก็บเกี่ยวครั้ง รวมรายได้ต่อปีประมาณ 30,000 กว่าบาท ได้มาก็ใช้หนี้ค่าปุ๋ย ค่ายา ค่าเช่าที่ดิน

สำหรับเงินใช้ซื้อกินแต่ละวัน ก็ต้องหาทำงานรับจ้างทั่วไป ถ้าไม่มีงานทำก็ไม่มีกิน ส่วนลูกสาวลูกชายทั้ง 2 คน คือน้องจิกับน้องเจ กำลังเรียนอยู่ชั้น ป.1 และ ป.2 โรงเรียนบ้านบางคลอง (ราษฎร์อุทิศ) จะให้เงินไปโรงเรียนคนละ 10 บาท แต่บางวันก็ไม่มีให้ ชีวิตก็เป็นอยู่แบบนี้มาตลอด ถ้าหากขอได้ก็อยากให้ช่วยปรับปรุงที่อยู่อาศัยให้ลูกๆ แค่นี้ก็ดีใจแล้ว

ทั้งนี้ ผู้ที่ต้องการช่วยเหลือสิ่งของจำเป็น เสื้อผ้า รองเท้า ชุดนักเรียน เครื่องเขียน และอื่นๆ สามารถส่งมาได้ที่บ้านเลขที่ 41/2 หมู่ 6 ต.ปากแคว อ.เมือง จ.สุโขทัย หรือสอบถามนายสมชาย เบอร์ 095 702 5838.

.012