ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 พฤศจิกายน 2560 เวลา 19:38 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/524236

โดย…วราภรณ์ เทียนเงิน

“แดรี่โฮม” ธุรกิจไทยที่ใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียงมาปรับใช้ในการบริหารจัดการองค์กร จึงสามารถนำพาองค์กรเติบโตได้อย่างมั่นคงและยั่งยืน ถือเป็นแบบแผนสำคัญให้กับธุรกิจ เกษตรกรไทย หรือคนที่สนใจสร้างธุรกิจ สามารถนำแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง ที่เริ่มต้นจากการทำสิ่งที่เล็กๆ ก่อนขยายสู่สิ่งที่ใหญ่ขึ้นได้อย่างไร

“พฤฒิ เกิดชูชื่น” กรรมการผู้จัดการและผู้ก่อตั้งบริษัท แดรี่โฮม (Dairyhome) ซึ่งผลิตนมพร้อมดื่มและโยเกิร์ตในแบรนด์แดรี่โฮม เปิดเผยว่า บริษัทได้ก่อตั้งธุรกิจมามากกว่า 10 ปีแล้ว โดยได้น้อมนำการใช้หลักทฤษฎีเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มาเป็นแนวทางสำคัญในการบริหารจัดการองค์กร ตั้งแต่เริ่มสร้างบริษัทนี้ คือการลงทุนในเม็ดเงินทีละน้อย พร้อมกับลงทุนในสิ่งที่จำเป็นและไม่ลงทุนทำอะไรเกินตัว

การที่องค์กรได้น้อมนำหลักปรัชญาของทฤษฎีเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ จึงสามารถพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นว่า ธุรกิจสามารถเติบโตได้อย่างยั่งยืน มีแบบแผน สามารถสร้างอาชีพได้อย่างมั่นคง รวมถึงผลักดันให้บริษัทเกิดการบ่มเพาะองค์ความรู้ไปพร้อมกัน

“พฤฒิ เกิดชูชื่น” กรรมการผู้จัดการและผู้ก่อตั้งบริษัท แดรี่โฮม

พฤฒิ กล่าวต่อว่า กว่าที่จะก้าวมาสร้างแดรี่โฮม ให้เติบโตได้นั้น ก่อนหน้านี้ได้เคยทำบริษัทด้านอื่นมาก่อน และประสบกับปัญหาธุรกิจล้ม 2-3 ครั้ง ซึ่งถือเป็นบทเรียนให้กับตัวเอง ที่มีความอ่อนด้อยประสบการณ์ ในช่วงที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์และเลือกเรียนด้านโคนม ได้ไปทำงานในองค์การส่งเสริมกิจการโคนมแห่งประเทศไทย (อ.ส.ค.) เป็นเวลากว่า 10 ปี ทำหน้าที่นักวิชาการให้ความรู้แก่เกษตรกร ปรับปรุงพันธุ์วัวให้มีน้ำนมที่มีคุณภาพสูงขึ้น

หลังจากนั้นเมื่อตัดสินใจเปลี่ยนแปลงการทำงาน จึงได้ออกจาก อ.ส.ค. มาเปิดบริษัทที่เกี่ยวกับธุรกิจโคนมด้วยที่ไม่มีประสบการณ์ด้านธุรกิจ ส่งผลให้ธุรกิจไม่เติบโต ต่อมาทำธุรกิจอาหารสัตว์ก็ประสบปัญหาเช่นเดียวกัน โดยพบว่าการมุ่งขยายธุรกิจมาก ทำให้ธุรกิจล้มได้เหมือนกัน ถือเป็นบทเรียนสำคัญในชีวิต ในที่สุดค้นพบว่า การทำธุรกิจที่มีความมั่นคงได้นั้น จะต้องอยู่บนฐานความรู้ของตัวเองอย่างแท้จริงได้คำตอบในการทำธุรกิจสู่ แดรี่โฮม มาจากฐานความรู้เดิมที่มีอยู่ และสามารถดูแลบริหารจัดการเองได้ทั้งหมด

“ตั้งแต่ช่วงเด็กได้ไปท่องเที่ยวดูฟาร์มโคนมที่ อ.มวกเหล็ก จึงเกิดความประทับใจทำให้อยากจะทำฟาร์มโคนม และเลือกเรียนด้านนี้โดยตรง เพราะเราชอบด้านนี้ทั้งที่ในบ้านทุกคนจะทำงานข้าราชการทั้งหมด”พฤฒิกล่าว

การทำธุรกิจแดรี่โฮมจะเป็นธุรกิจที่ค่อยๆ เติบโต ไม่หวือหวาเหมือนธุรกิจอื่น โดยช่วงเริ่มต้นได้เปิดร้านขนาดเล็กบริเวณ อ.มวกเหล็ก และเมื่อธุรกิจมีการขยายตัว ทำให้เริ่มลงทุน ตั้งแต่เครื่องจักรขนาดเล็กที่เป็นแบบพื้นฐานและเป็นเครื่องจักรที่สั่งผลิตในประเทศ ซึ่งเมื่อธุรกิจโตมากขึ้น จึงได้นำเงินภายในองค์กรมาขยายธุรกิจต่อไป อีกทั้งการใช้เครื่องจักรในโรงงาน ได้มีการเตรียมแผนสำรองไว้ หากเครื่องจักรมีปัญหาจะสามารถผลิตสินค้าได้ต่อเนื่อง ขณะเดียวกันองค์กรยังมีการมุ่งมั่นพัฒนาผลิตภัณฑ์ สร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์สิ่งใหม่ๆ ผ่านการร่วมมือกับนักวิจัยมหาวิทยาลัยอย่างใกล้ชิด

“จากปัญหาของเราที่เคยประสบปัญหาทางธุรกิจ ทำให้พบว่าถ้าเราเดินไม่ระมัดระวัง ก็จะเป็นปัญหาได้และได้ฟังพระราชดำรัสของในหลวงรัชกาลที่ 9 เศรษฐกิจพอเพียง นำมาใช้ในธุรกิจ” พฤฒิ กล่าว

พฤฒิ กล่าวต่อว่า ตนเองได้รับฟังกระแสพระราชดำรัสของในหลวงรัชกาลที่ 9 ตรัสไว้ว่าการทำงานประกอบด้วยความอดทนอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ซึ่งจะหมายถึงการมีความอดทนอย่างเดียวไม่พอ จะต้องอดทนอย่างต่อเนื่องยาวนานด้วย บางโครงการใช้เวลา20-30 ปี จะเกิดดอกออกผลมาได้ ก็เหมือนกับบริษัทที่อดทน มุ่งมั่นทำเรื่องนี้ พร้อมใช้แนวทางการทำโคนมเกษตรอินทรีย์ ที่ไม่ใช้สารเคมี และยังสอดคล้องกับแนวทางของเศรษฐกิจพอเพียงเรื่องเกษตรอินทรีย์มากขึ้นไปอีก

โคนมเกษตรอินทรีย์เป็นแนวทางให้เกษตรกรพึ่งพาตัวเอง ใช้ปัจจัยภายในฟาร์ม ทำให้เกษตรกรมีรายจ่ายลดลงรายได้เพิ่มขึ้น ได้น้ำนมมีคุณภาพสูง รวมถึงวัว มีอายุยืนยาวมากขึ้น เพราะจะมีความสุขในการใช้ชีวิตในฟาร์มมีพื้นที่ได้เดินเล่น และมีเวลานอน ไม่ต้องเครียดในการเร่งให้น้ำนม ทำให้ผู้บริโภคที่ดื่มนมอินทรีย์ หรือนมออร์แกนิกได้ประโยชน์สูง

“ในหลวงรัชกาลที่ 9 ทรงเป็นแรงบันดาลใจในการทำงานที่สำคัญ ทั้งการเริ่มต้นสร้างฟาร์มโคนมที่เป็นออร์แกนิก ถ้าไม่อดทน คงล้มเลิกไปนานแล้ว และเมื่อมีปัญหาอุปสรรคก็ต้องอดทน ทุกอย่างจะผ่านไปได้ และประสบความสำเร็จในที่สุด”พฤฒิ กล่าวทิ้งท้าย

อาชีพพระราชทาน

อาชีพโคนมมีความสำคัญ ถือว่าเป็นอาชีพพระราชทานของในหลวงรัชกาลที่ 9 ให้แก่คนไทยมาจากการที่ในช่วงปี 2503 พระองค์ได้เสด็จประพาสเดนมาร์ก จึงเห็นฟาร์มโคนมในเดนมาร์กมีจำนวนมากและนมเป็นเครื่องดื่มที่มีประโยชน์ต่อผู้ที่บริโภค สามารถเป็นอาชีพเกษตรที่คนไทยทำได้และมีหลายภูมิภาคที่เลี้ยงโคนมได้ ต่อมาในปี 2505 เดนมาร์กได้มอบโคนมให้แก่ไทย และมีฟาร์มโคนมและศูนย์ฝึกอบรมการเลี้ยงโคนมไทย-เดนมาร์ก

รวมถึงการจัดตั้งสหกรณ์โคนมหนองโพราชบุรี และพระองค์ยังทรงสร้างฟาร์มโคนมในสวนจิตรลดาเพื่อศึกษาเรื่องโคนมอย่างใกล้ชิดด้วยพระองค์เอง ทำให้อาชีพโคนมเจริญก้าวหน้า

แดรี่โฮมที่เป็นโรงงานนมขนาดเล็ก จึงขอมุ่งเผยแพร่ความคิดเรื่องนมอินทรีย์และแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงไปยังเกษตรกรที่ทำฟาร์มโคนม ให้มาใช้แนวทางดังกล่าวเหมือนบริษัท โดยเกษตรอินทรีย์ไม่ว่าจะมีฟาร์มขนาดเล็กและขนาดใหญ่ สามารถใช้แนวทางเกษตรอินทรีย์ได้ทั้งหมด รวมถึงการเปิดให้ร้านแดรี่โฮม อ.มวกเหล็กให้เป็นพื้นที่สาธิต เพื่อให้คนสนใจเข้ามาเรียนรู้เรื่องนี้และมีเกษตรกรที่เลี้ยงโคนมมาศึกษาดูงานอย่างต่อเนื่อง

บริษัทยังมุ่งปลูกฝังพนักงานทุกคนให้มีหัวใจเกษตรอินทรีย์ เปิดให้พนักงานทำฟาร์มปลูกผักอินทรีย์ปลอดสารพิษ และนำมาส่งที่ร้านแดรี่โฮมทำให้พนักงานมีรายได้สูงขึ้น พร้อมร่วมมือกับชุมชนดูแลสิ่งแวดล้อม มีการจัดทำโครงการอนุรักษ์ลำน้ำมวกเหล็ก และการกระตุ้นให้ชุมชนใช้ถังดักไขมัน เพื่อร่วมมือกันบำบัดน้ำเสียภายในชุมชน เป็นผลทำให้สิ่งแวดล้อมในชุมชนดีขึ้น และทุกคนมีคุณภาพชีวิตที่ดี

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 พฤศจิกายน 2560 เวลา 18:09 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/524038

ส่องความคิดเศรษฐีใจบุญ “จิมมี่ ชวาลา” แห่งเมืองนครศรีธรรมราช ผู้เชื่อว่าการให้จะช่วยทำให้หลุดพ้นจากพันธนาการของทรัพย์สิน

ชื่อของ “จิมมี่ ชวาลา” เจ้าของกิจการ “จิมมี่คลังผ้า” ใจกลางเมืองนครศรีธรรมราช ถูกพูดถึงอย่างกว้างขวาง หลังประกาศมอบเงิน 16 ล้านบาทให้กับโครงการก้าวคนละก้าว ของ ตูน บอดี้สแลม

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าของฉายาเศรษฐีผู้ใจบุญบริจาคเงินจำนวนมหาศาลเพื่อสาธารณะประโยชน์ หากย้อนกลับไปเมื่อปี 2558 เขาเคยสร้างความฮือฮา มอบเงิน 28 ล้าน ซื้อทองคำหนัก 20 กิโลกรัมเพื่อใช้บูรณะฯ ปลียอดทองคำพระบรมธาตุเจดีย์ วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหารมาแล้ว นอกจากนั้นยังเป็นที่รับรู้กันดีของชาวนครฯ ถึงความมีน้ำใจและช่วยเหลืองานกุศลต่างๆ มาอย่างต่อเนื่อง

แนวคิดที่ชายหนุ่มวัย 60 ปียึดถือมาตลอดคือ หลักการ “รู้คุณ–ทดแทนคุณ” และหลักธรรมของพระพุทธศาสดาคือ “กฏไตรลักษณ์” อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา หมายถึงเกิดมา ตั้งอยู่ และดับไป เป็นหลักในการดำเนินชีวิตและธุรกิจมาโดยตลอด

จิมมี่ บอกว่า การนำเงินออกมาบริจาคจะส่งผลให้เราและท่านรู้สึกสบาย ตัวเลขยิ่งมาก ยิ่งหนัก ยิ่งเป็นทุกข์ เป็นภาระและเต็มไปด้วยความห่วง เราไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะยังมีแรงพอเอามาใช้ได้หรือไม่ เพราะฉะนั้นในขณะที่ยังมีลมหายใจ เราควรจะทำในสิ่งที่อยากทำ ทำในสิ่งที่หัวใจเราเรียกร้อง เพื่อทำให้ทุกคนมีความสุข

“วันนี้เราร่วมบริจาค ซื้อเตียง ซื้อเครื่องฟอกไต เครื่องช่วยหายใจ วันข้างหน้าเราหรือลูกหลานเราอาจจะเป็นผู้ใช้สิ่งนั้นก็ได้ พระพุทธองค์สอนเสมอว่า อย่าประมาทในการใช้ชีวิต มนุษย์หนีไม่พ้นกฎไตรลักษณ์ ทุกอย่างเกิดมา ตั้งอยู่ และดับไป

“เรารู้ว่าเราเอาอะไรไปไม่ได้ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ทำไมไม่ทำในสิ่งที่ทำได้ ทำไมไม่หลุดพ้นจากพันธนาการของทรัพย์สิน ตรงนี้คือสิ่งสำคัญ ใช้มันให้คุ้มและถูกทาง” เขา บอกด้วยว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมาคิดเสมอว่าเมื่อมีโอกาสและอำนาจตัดสินใจทำในสิ่งที่ดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร พร้อมกับหวังว่าจะมีผู้ใจดีและบริจาคเงินแบบตนในจังหวัดอื่นๆ

จิมมี่ ได้เปรียบเปรยด้วยว่า “เศรษฐี” กับ “คนรวย” มีความหมายต่างกัน คนรวยคือคนที่มีทรัพย์ มีเงิน อาจจะมีหลายสิ่งหลายอย่าง แต่เศรษฐีที่แท้จริงคือคนที่มีทรัพย์และมีน้ำใจประเสริฐ คือมีใจที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตากรุณา บางคนมีเงินแสนล้านก็เป็นได้แค่คนรวย แต่บางคนคนมี 5 ล้าน 1 ล้าน 1 แสน ก็เป็นเศรษฐีได้ ถ้าเขามีน้ำใจ คนรวยกับเศรษฐีจึงแตกต่างกัน

ทั้งนี้ ชาวจังหวัดนครศรีธรรมราช ยกย่องจิมมี่ว่าเป็น “มังกรเมืองคอนมหาเศรษฐีใจบุญ” และได้รับการคัดเลือกให้เป็น “คนดีศรีเมืองนคร” รวมถึงได้รับปริญญาธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ (การตลาด) จากมหาวิทยาลัยราชภัฎนครศรีธรรมราชอีกด้วย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 พฤศจิกายน 2560 เวลา 07:51 น….. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/523613

โดย…ชัยรัตน์ พัชรไตรรัตน์

เป็นประเด็นได้รับความสนใจอย่างมาก เมื่อ “เอนก เหล่าธรรมทัศน์” อธิการวิทยาลัยรัฐกิจ มหาวิทยาลัยรังสิต และประธานคณะกรรมการปฏิรูปประเทศ ด้านการเมืองได้ออกโพสต์ผ่านเพจเฟซบุ๊กส่วนตัว เมื่อวันที่ 27 ต.ค.ที่ผ่านมา ถึง “คุณภาพของคนไทย เป็นยังไงแน่ : แง่คิดจากงานพระบรมศพ”

เอนก เล่าผ่าน “โพสต์ทูเดย์” ถึงเหตุผลที่เขียนเรื่องดังกล่าว หลังจากตลอดระยะเวลา 1 ปี จนสิ้นสุดงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร เมื่อวันที่ 26 ต.ค.ที่ผ่านมา ทำให้เห็นประชาชนไปอีกมุมหนึ่งเป็นมุมที่มีคุณภาพ

“ถ้าเราใช้มุมอื่นๆ มาดู เราจะเห็นว่าประชาชนไทย ส่วนที่พร้อมยังไม่มากนัก ส่วนที่มีการศึกษายังไม่พอ ส่วนที่เอาใจใส่เรื่องส่วนรวมยังไม่พอ ส่วนที่เป็นจิตอาสายังไม่พอ แต่ถ้าดู 1 ปีกว่า เราเห็นคนไทยอีกแบบหนึ่ง เป็นคนไทยจิตอาสาหลายล้านคน และคนไทยที่มาถวายดอกไม้จันทน์ร่วม 20 ล้านคน

คนไทยที่มากราบพระบรมศพหนาแน่นทุกวันติดต่อกันปีกว่า แม้กระทั่งในวันท้ายๆ จนต้องมีการขยายเวลา เพื่อให้ประชาชนเข้ากราบพระบรมศพเป็นภาพที่ต่างชาติพิศวง ชื่นชม มีทั้งที่ไม่เข้าใจ ว่าทำไมประชาชนไทยถึงรักพระเจ้าอยู่หัวในพระบรมโกศมากมาย”

เอนก ฉายภาพว่า ถ้าสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นแค่วันสองวัน อาทิตย์สองอาทิตย์ หรือเดือนสองเดือน ยังสรุปได้ไม่ชัดว่าประชาชนไทยเป็นคนที่มีคุณภาพเช่นไร ทว่าผ่านมาเป็นปีและมีความเข้มข้นหนาแน่น ปริมาณและคุณภาพมากมาย ส่วนตัวเมื่อได้คิด ประกอบกับพระราชพิธีทุกขั้นตอน ทุกกระบวนการ รวมทั้งริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศ การร่วมกันถวายพระเพลิงพระบรมศพทั่วประเทศ ทำให้เกิดความรู้สึกว่า “เราเป็นใคร”

“ความทุกข์ ความโศก ความอาลัย ความกตัญญู ประกอบกับพระราชพิธีที่มีเหง้า มีราก มีประวัติศาสตร์ มีประเพณีที่ชาติไหนๆ ในโลกก็เหลือน้อยเต็มที ทำให้เราได้คุณภาพใหม่ ทำให้รู้ว่าเราเป็นใคร มีความภูมิใจ มีพื้นฐาน รากเหง้าที่ยิ่งใหญ่ โอกาสเช่นนี้ไม่ใช่จะเกิดขึ้นง่ายๆ”

อย่างไรก็ดี ไม่มีใครไปจัดการให้มันได้แบบนี้ ถ้าไม่เกิดจากภายในใจ เมื่อเห็นแบบนี้ ความคิดที่มีต่อเรื่องการพัฒนา การปฏิรูป การรู้รักสามัคคี ก็ต้องคิดจากของดี พื้นฐานเดิมที่มีอยู่ ซึ่งเป็นเรื่องของสถาบันดั้งเดิมจำนวนมาก ถ้าคิดเรื่องพัฒนา การปฏิรูป การรู้รักสามัคคี โดยคิดจากมุมของโลกสมัยใหม่ องค์กรสมัยใหม่ หลักความคิดสมัยใหม่ อาจจะไม่เวิร์กเท่าที่ควร

“ถ้าคิดแบบดั้งเดิมของเราให้มากขึ้น ไม่ใช่แค่ข้อกฎหมาย ไม่ใช่เป็นแค่แรงจูงใจ ไม่ใช่เป็นแค่รางวัล ไม่ใช่เป็นแค่การลงโทษ แต่มันต้องเกิดจากจิตสำนึกข้างใน หรือถ้าพูดแบบธรรมะต้องเกิดจากธรรมะภายใน เกิดจากจิตใจภายในที่มันดีงาม ต้องบริสุทธิ์ ต้องสำรวม และต้องถ่อมตัว เข้มงวดตัวเอง ผ่อนปรนผู้อื่น และให้อภัยผู้อื่น มันต้องเริ่มจากตัวเรา ที่มาของการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่เปลี่ยนแปลง ปฏิรูป พัฒนา โดยที่ภายในไม่ได้เปลี่ยนอะไร”

เอนก ย้ำว่า ของใหม่นั้นไม่ใช่ไม่ดี แต่คนไทยเรียนแบบตะวันตกตั้งแต่ชั้นประถมเรื่อยมาเป็นศาสตร์ของนานาอารยประเทศ เป็นศาสตร์ของแม่แบบประชาธิปไตย เป็นตัวอย่างประชาธิปไตย ทำให้มีแนวโน้มว่าการแก้ปัญหาอยู่ที่ เช่น การเจรจา การกดดัน การใช้กฎหมาย การอิงแต่รัฐธรรมนูญ หรือว่าต้องให้ราชการ หรือรัฐทำ แต่การปฏิรูป การพัฒนา การรู้รักสามัคคี จะไปหวังให้รัฐทำไม่ใช่

“ผมคิดว่าเรามีอะไรดีกว่านั้นเยอะในสถาบันดั้งเดิมของเรา คือ ท่านมีประสบการณ์ ท่านมีสิ่งที่สืบทอดกันมาในตระกูลของท่าน ในการปกครองบ้านเมือง หรือทรงครองราชย์มาร่วม 200 ปี มีอะไรเยอะมาก ดังนั้น เวลาเราพูดถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ ไม่ได้หมายถึงองค์พระมหากษัตริย์เท่านั้น ยังหมายถึงเจ้าฟ้า เจ้านาย ที่สำคัญๆ อีกหลายพระองค์ ผมคิดว่าถ้าเราสามารถทำให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

ปัญหาอะไรก็แก้ได้ ในสิ่งที่เราแก้ไม่ตก ไม่ว่าจะเป็นปฏิรูป การพัฒนา การรู้รักสามัคคี ได้อาศัยบุญบารมีของพระองค์ท่าน น้อมตัวที่จะไปขอพระราชทานคำแนะนำ ขอพระราชทานพระปรีชาญาณของท่านมาช่วยเรา อาจจะเป็นอีกทางหนึ่ง ถ้าเราอยู่ในระบบ ระบอบ ระเบียบของแบบสมัยใหม่ ก็ไม่แน่ใจว่าจะดีงามเช่นนี้หรือไม่ แต่ถ้าอยู่ในระบอบ ระเบียบ ระบบ วิธีคิด วัฒนธรรม แบบดั้งเดิม ผมว่าเห็นพลัง”

อย่างไรก็ตาม การเห็นคนรักสถาบันพระมหากษัตริย์ รักองค์พระมหากษัตริย์ รักพระมหากษัตริย์ที่สวรรคต และชื่นชมพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ที่อยู่ในขนบประเพณีตลอดเวลากว่า 1 ปี โดยเฉพาะตั้งแต่วันที่ 13-26 ต.ค. การที่ได้เห็นสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร เสด็จพระราชดำเนินบนถนนที่ร้อน เสด็จพระราชดำเนินเวียนรอบสนามหลวง รอบพระเมรุมาศ ซึ่งร้อนมาก แต่พระองค์ท่านอยู่ในขบวนพระราชพิธีทั้งหมดอย่างสง่างาม

“ทำให้เราเกิดความรู้สึกปลื้มปีติ และเราเองที่มาไม่ใช่ใครไปร้องขอ ไม่ใช่ใครให้เงินเป็นค่าเดินทางมา ทุกคนมาด้วยใจ หลายคนก็มานอนรอ และคนมานอนรอใช่ว่าจะเป็นคนยากจนเสียทั้งหมด คนมีฐานะก็จำนวนมากมานอนรอกลางดิน กินกลางทราย เหล่านี้ออกมาจากใจ ฉะนั้น ถ้าเราจะพัฒนา เราจะปฏิรูป เราจะรักสามัคคี ต้องออกมาจากใจของเราให้มากขึ้น คิดว่าอย่างนั้น เพราะดูจากงานพระบรมศพและทำให้ได้สติคิดอะไรขึ้นมา”

ส่วนการจะทำให้คนส่วนใหญ่มุ่งเห็นภาพไปในทิศทางเดียวกันโดยเฉพาะการปฏิรูปสามัคคีกันนั้น เอนก บอกว่า ทำได้หลายๆ อย่าง เท่าที่มีสติปัญญาคิดออก เช่น ทุกฝ่ายเข้ากราบบังคมทูลขอพระราชทานพระราโชบาย ถ้าจะให้พระองค์ท่านมาทำอะไรเองคงไม่เหมาะสม นอกจากเราน้อมตัวเพื่อขอพระราชทาน และต้องร่วมแรงร่วมใจกันว่า ถ้าท่านมีรับสั่ง ตรัสอะไร หรือสอนอย่างไร เอามาเป็นข้อยุติ

“มันจะเป็นคนอีกคุณภาพหนึ่งที่พร้อมใจ ต่อไปนี้ไม่ถือเป็นคนขัดแย้งกัน เป็นพสกนิกรร่วมพระเจ้าแผ่นดินองค์เดียวกัน จะทำให้การเริ่มรัชกาลที่ 10 ซึ่งกำลังจะมีพิธีพระบรมราชาภิเษก จะสง่างามสวยงามที่สุด ไม่อยากให้งานพระบรมศพจบลง แล้วเราก็กลับไปเป็นคนแบบเดิม การเสด็จสวรรคตของพระเจ้าอยู่หัวพระองค์หนึ่ง แล้วตามด้วยพระบรมศพยิ่งใหญ่มาก ได้สอนอะไรเราบ้าง เก็บรับเอามา คิดถึงปัญหาที่ยังเหลืออยู่ ซึ่งรัฐบาลก็คงพยายามคิด แต่เราต้องมาช่วยกันเป็นหนึ่งเดียวกัน โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นที่พึ่ง ซึ่งมันเหมาะสมมาก และจะสอดคล้องกับคุณสมบัติคนไทย”

เอนก ยอมรับว่า ถ้าเรื่องนี้สามารถทำกันเองได้ยิ่งดี แล้วน้อมเกล้าฯ ถวายแด่พระเจ้าอยู่หัวพระองค์ใหม่ได้ ก็จะยิ่งประเสริฐต้องคิดกันว่า ทำอะไรเพื่อเฉลิมฉลองรัชกาลใหม่ มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับรัชกาลใหม่ เพราะรัชกาลใหม่สำคัญ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันพระมหากษัตริย์

“เราต้องเสริมความเข้มแข็งมั่นคงยืนยงให้กับสถาบัน รัชกาลแล้วรัชกาลเล่าก็จะเป็นเช่นนั้นไปเรื่อยๆ ฉะนั้น ถ้าเราคิดกันได้ประเสริฐที่สุด ถ้าเรามอง 70 ปี พระองค์ท่าน ประเทศไทยก้าวหน้ามาเยอะมาก แต่ถ้ามองรัฐบาลเป็นชุดๆ ก็จะไม่เห็น จะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ดูนายกฯ ดูรัฐมนตรีเป็นคนคนจะไม่มีอะไรชื่นชมจะเห็นแต่ปัญหา เมื่อมีเหตุการณ์สวรรคตทำให้กลับไปทบทวน 70 ปีของพระองค์ท่าน ว่าประเทศไทยยั่งยืน มั่นคง สืบต่อมา ความขัดแย้งมันจิ๊บจ๊อย

เพราะมันมีอะไรยิ่งใหญ่เหลือเกินที่มันเกิดขึ้นตลอด 70 ปี เราเปลี่ยนจากประเทศที่จนที่สุดแห่งหนึ่งของโลก กลายเป็นประเทศรายได้ปานกลางระดับบน จากประเทศไม่มีใครรู้จัก กลายเป็นประเทศที่มีคนมาเที่ยวมากอันดับ 4-5 ของโลก กรุงเทพฯ ที่ไม่มีใครรู้จัก ยกเว้นคนสนใจเอเชียอาคเนย์กลายเป็นเมืองที่คนมาเที่ยว เดินทางมารักษาตัวกันมากที่สุดในโลก ก็เกิดขึ้นภายใน 70 ปี ทำให้เราได้มาทบทวนตัวเอง และเราได้พบว่าคุณภาพใหม่ของเรา คือ ประเทศมาไกลมาก”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

01 พฤศจิกายน 2560 เวลา 20:34 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/522961

โดย…กันติพิชญ์ ใจบุญ

การก้าวย่างของ สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ หรือ ป.ป.ช. จะเดินทางมาครบ 18 ปีในวันที่ 18 พ.ย.นี้ และนับเป็นอีกหนึ่งองค์กรอิสระที่ทำงานหนักภายใต้การปราบปราม ป้องกันการทุจริต และเสริมสร้างความซื่อสัตย์ให้เกิดขึ้นในสังคมไทย

โดยเฉพาะแนวทางการเสริมสร้างให้สังคมตระหนักร่วมกันถึงปัญหาการทุจริตที่ทำลายชาติ และหยุดยั้งการพัฒนาประเทศอย่างที่ควรเป็น การมุ่งเน้นไปยังภาคสังคม ข้าราชการ เอกชนให้ร่วมเห็นความสำคัญจึงเป็นเรื่องใหญ่ที่ป.ป.ช.ให้ความสำคัญ

การสร้างตัวอย่างที่ดีให้สังคมเห็น พร้อมกับเชิดชูเกียรติยศให้กับบุคคล องค์กร ที่ร่วมดำรงการทำงานและการใช้ชีวิตด้วยความซื่อสัตย์ จึงเป็นอีกหนึ่งกลไกที่ป.ป.ช.เริ่มรุกคืบและหวังผล

6 รางวัลเชิดชูเกียรติที่จะมอบให้กับประชาชนและองค์กร เพื่อสร้างคุณค่าและมอบกำลังใจสำคัญ ที่พวกเขาเหล่านั้นได้เข้าร่วมสนับสนุนภารกิจด้านป้องกันปราบปรามการทุจริต

โต้โผใหญของรางวัลอย่าง สุวณา สุวรรณจูฑะ กรรมการ ป.ป.ช. สะท้อนเป้าประสงค์ของของทั้ง 6 รางวัลเชิดชูเกียรติไว้ว่า การมอบรางวัลเชิดชูเกียรติเพื่อให้สังคมได้เห็นถึงคุณค่า อีกทั้งยังเป็นตัวอย่างสำคัญที่จะช่วยให้สังคมเห็นว่า “ทำดีก็มีคนเห็น และทำดีต้องได้รับการเชิดชู” พร้อมทั้งปลูกฝังความอายที่จะทำทุจริตต่อชาติบ้านเมือง ให้เห็นว่าการทุจริตเป็นปัญหาสำคัญของชาติ ประชาชนต้องไม่ทนกับเรื่องทุจริตอีกต่อไป

รางวัลเป็นองค์ประกอบสำคัญในการเชิดชูของความดีที่บุคคลหรือองค์กรนั้นได้ก่อขึ้น แต่ในมิติของการทุจริตคอรัปชั่นสำหรับประเทศไทยแล้ว สุวณา ฉายภาพเรื่องนี้ไว้อย่างน่าสนใจว่า สถานการณ์การทุจริตของประเทศไทยนั้น หากถูกมองในสายตาของโลกนานาชาติ จะถูกมองว่า “ดีน้อยลง” เพราะนานาชาติมีมิติที่วัดจากหลายปัจจัยที่รัฐบาลไทยไม่สามารถควบคุมได้ เช่น การปกครอง เป็นต้น

แต่มิติภายในประเทศเอง บอกได้ว่าการทุจริตมีอัตราที่น้อยลง ผลสำรวจจากมหาวิทยาลัยหอการค้าที่เกี่ยวข้องกับการทุจริตพบว่า การเรียกรับเงินสินบน หรือเงินใต้โต๊ะก็ลดลง แต่ก็ไม่ใช่เป้าหมายที่ป.ป.ช.ต้องการ เพราะเราไม่ต้องการให้มีการเรียกรับหรือเสนอเงินสินบนเลยแม้แต่สตางค์เดียว

มาตรชี้วัดที่ทำให้ประเทศดีขึ้น สุวณา อธิบายว่า เกิดจากการตื่นตัวของภาคประชาชนที่ไม่เห็นด้วยกับการทุจริต และเริ่มจะทนไม่ได้เพราะการทุจริตทำให้ชาติเสียหาย เมื่อผลจากประชาชนเป็นเช่นนั้น หน้าที่ของป.ป.ช.ก็ต้องเข้าไปรับลูกทันทีด้วยการสร้างเครื่องมือที่ทำให้ประชานตระหนักมากยิ่งขึ้นว่าการทุจริตกระทบในทุกมิติของสังคม เพื่อให้ประชาชนเป็นอีกส่วนสำคัญในการช่วยระงับและป้องกันการทุจริต และปกป้องผลประโยชน์ของชาติร่วมกัน

“วลีที่ว่า โกงก็ไม่เป็นไร ขอให้ประเทศชาติเจริญ วลีนี้มันไม่มีพลังแล้ว เพราะประชาชนไม่ทนและเห็นตรงกันว่าคนทำผิดจะต้องถูกประณาม ขณะเดียวกันประชาชนที่แจ้งเบาะแสและสร้างคุณประโยชน์ที่ช่วยปราบปรามก็ต้องได้รับการเชิดชูเกียรติผ่านรางวัลที่ทรงคุณค่า”สุวณา ย้ำ

1 ใน 5 เสือ ป.ป.ช.อย่างสุวณา เสริมอีกว่า เมื่อมาตรการช่วยเป็นหูเป็นตาจากภาคสังคมประชาชนเริ่มเห็นผลในการป้องกันการทุจริต ขณะที่การปราบปรามก็ทำอย่างรวดเร็วตามกระบวนการยุติธรรมแห่งกฎหมาย การวางรากฐานระยะยาวโดยเฉพาะกลุ่มเด็กและเยาวชน ที่จะขึ้นมาเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาชาติ ก็ต้องได้รับการส่งเสริมและปลูกฝังแนวคิดของความซื่อสัตย์สุจริตด้วยเช่นกัน

รูปแบบของรากฐานระยะยาวคือ ป.ป.ช.มียุทธศาสตร์เกี่ยวกับการปลูกจิตสำนึกของคนในชาติ มุ่งที่เด็กและเยาวชนที่จะต้องสร้างชาติในอนาคต เราใช้มิติทางการศึกษาเป็นเรื่องสำคัญ และดึงการมีส่วนร่วมของเยาวชนมากขึ้น เพื่อให้เกิดหลักสูตรต่างๆ ที่สอดรับกับการศึกษา ป.ป.ช.คงไม่ไปอบรมว่าต้องทำอย่างไรบ้าง แต่ใช้แนวทางการปลูกฝังเรื่องการซื่อสัตย์ ที่จะต้องถูกกลืนเข้าไปกับการศึกษาของเด็กและเยาวชน

“ขณะเดียวกัน เรายังมองไปถึงสถาบันครอบครัวด้วย ที่พ่อแม่จะต้องช่วยปลูกฝังค่านิยมการไม่ทุจริตให้กับบุตรหลาน การจะมาปลูกฝังในห้องเรียนอาจจะเรียกได้ว่า สายเกินไป เพราะเด็กเหมือนผ้าขาว ครอบครัวเป็นอย่างไรเขาก็จะเป็นอย่างนั้น ดังนั้น เราก็ต้องไปถึงครอบครัว ทำอย่างไรให้ผู้ปกครองเป็นตัวแบบของการซื่อสัตย์สุจริตเพื่อให้บุตรหลานเห็นเป็นตัวอย่างที่ดี”สุวณา กล่าว

กระนั้นก็ตาม เมื่อมองไปที่สัดส่วนการกระทำความผิดแล้ว สุวณายอมรับว่าในหมู่ข้าราชการยังคงเกิดการทุจริตจำนวนมาก ซึ่งถือเป็นเรื่อง “ธรรมชาติ” ของรูปแบบการทุจริต เพราะเมื่อคนมาก ปัญหาก็ต้องมากตาม

“ข้าราชการที่เพิ่มมากขึ้นก็เป็นปกติที่จะมีปัญหามากตาม ไม่ใช่แค่ในหมู่ข้าราชการ แต่ยังพบถึงองค์กรอื่นๆ เพราะหากองค์กรใดมีความน่าเชื่อถือ มีความมั่นคง ก็เป็นเรื่องปกติที่จะมีคนสนใจเข้ามาทำงานจำนวนมาก แต่คนที่เข้ามาอาจจะไม่ได้ซื่อสัตย์กันทุกคน ปัญหาจึงเกิดขึ้นตามมา นั่นคือธรรมชาติของการทุจริต”

“แต่สิ่งที่ต้องทำให้เห็นคือป.ป.ช.ต้องมีภาพความคิดที่ให้สังคมได้ตระหนักว่าปัญหาการทุจริตคืออะไร สร้างความเสียหายอย่างไร เพราะทำผิดต้องติดคุกนะ เงินทองก็ไม่ได้ ครอบครัวเสียหาย สังคมก็พลอยเสียหายไปด้วย คือการทุจริตมันไม่มีใครได้อะไรเลย”กรรมการป.ป.ช.มองภาพการทุจริต

ส่วนความหวังที่เราจะได้เห็นประเทศไทย ขาวสะอาดทั่วทั้งแผ่นดินได้หรือไม่นั้น สุวณา ทิ้งท้ายกับคำถามนี้ไว้ว่า

“การตั้งความหวังว่าประเทศเราจะขาวสะอาดทั้งหมดนั้นคงเป็นเรื่องที่ยาก เพราะประเทศพัฒนาแล้วก็ยังมีเรื่องพวกนี้อยู่เช่นกัน แต่ใน 5 ปีข้างหน้า เราหวังจะจำกัดการทุจริตให้น้อยที่สุด เรามาหวังเรื่องนี้ดีกว่า”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 ตุลาคม 2560 เวลา 20:09 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/522771

โดย…วิรวินท์ ศรีโหมด

ช่วงปลายเดือน มิ.ย.ที่ผ่านมา การตัดสินใจปลีกตัวออกจากวงการบันเทิงชั่วคราวของ ศรัณย์รักษ์ ศิริรำไพวงษ์ หรือ สต็อป พริตตี้ชื่อดังที่แวดวงงานแสดงรถยนต์รู้จักกันเป็นอย่างดี ก็ทำเอาแฟนคลับตกใจไม่น้อย

ยุคหนึ่งเธอมีงานมากกว่าดารานักแสดงบางคนจนได้รับฉายาพริตตี้เงินล้าน ทว่าเมื่อ 4 เดือนที่แล้ว เธอกลับโกนผมออกบวชอย่างเงียบๆ ที่ วัดตรีวิสุทธิธรรม ในอำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี

ตลอดระยะเวลา 4 เดือน (ตั้งแต่ 26 มิ.ย.จนถึง 26 ต.ค.) ที่ ศรัณย์รักษ์ หันหน้าสู่ทางธรรมถือเป็นจุดเปลี่ยนทางความคิดและการดำเนินชีวิตของเธอไปอย่างสิ้นเชิง

“ตลอด 4 เดือนที่ปฏิบัติ เราสามารถละทิ้งกิเลสและความชั่วที่ฝังอยู่ในใจได้ เพราะการปฏิบัติภาวนาเป็นทางเดียวที่จะชำละล้างกิเลสได้”เธอบรรยายถึงสิ่งที่ได้รับจากการบวชในครั้งนี้

เมื่อบางมุมของความสวยทำให้เกิดทุกข์ จึงต้องหาทางดับ

ศรัณย์รักษ์ เปิดใจว่า เริ่มเข้ามาปฏิบัติธรรมได้ประมาณหนึ่งปี หลังเจอความผิดหวังครั้งใหญ่ในชีวิต เพราะตลอดชีวิตตั้งแต่เกิดเป็นคนที่สมหวังมาตลอดแทบไม่เคยเจอความทุกข์ ประกอบกับเป็นคนที่ประสบความสำเร็จเร็วจึงทำให้เมื่อก่อนรู้สึกว่าตนเหมือนพระเจ้า แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อเจอความผิดหวังจากคนใกล้ตัวทำให้รู้สึกเหมือนฟ้าผ่า และเป็นจุดเริ่มต้นให้คนจากไม่ชอบเที่ยวตั้งใจทำงานเก็บเงิน ชีวิตเปลี่ยนเป็นคนเที่ยว 7 วัน หมดเงินมากมายไปกับการซื้อของต่างๆ

“เคยใช้ชีวิตแบบสุดโต่งเต็มที่ ไม่มีศาสนา เป็นพุทธเก๊ คือเป็นชาวพุทธที่ไม่เคยทำตัวแบบชาวพุทธ เพราะตลอดชีวิตแทบไม่เคยเจอความทุกข์ ชีวิตสมหวังตลอด จนวันหนึ่งเมื่อเจอความผิดหวัง เพราะคนที่เคยสัญญากลับผิดคำพูด ตอนนั้นเหมือนถูกฟ้าผ่าทำอะไรไม่ถูก เริ่มหาทางดับทุกข์ด้วยการใช้ชีวิตแบบผิดๆ”

กระทั่งวันหนึ่งขณะนอนคิดทบทวนหาเหตุที่ต้องจมความทุกข์อยู่เกิดมีคำว่า อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ซึ่งเป็นคำสอนพระพุทธเจ้าที่เธอเคยได้ยินเข้ามาในหัว จนทำให้เธอรีบค้นหาความหมายจนพบว่าคำนั้นหมายถึง การเกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไป นี่จึงเป็นจุดทำให้เธอหันมาสนใจพระพุทธศาสนา

“ตอนนั้นคิดว่าชีวิตเรามีแค่นี้เองหรือ ตื่นนอน ออกไปทำงาน เลิกงาน หาร้านกินข้าวสวยๆ ถ่ายรูปลงโซเชียล รอคนมาคอมเมนท์กดไลค์ชื่นชม เราก็หลงใหลคำชื่นชมนั้น เมื่อตื่นเช้าอีกวันก็ทำแบบเดิมซ้ำๆ มันรู้สึกว่าชีวิตไร้แก่นสาร จนรู้สึกเอียนว่าไม่ใช่ทางพ้นทุกข์และถามตัวเองว่าทำไมชีวิตเกิดมาแค่นี้ สุดท้ายก็คิดได้ว่าชีวิตตัวเองยังมีค่า”

สต็อป บอกว่าหลังจากเริ่มเข้าวัดปฏิบัติธรรมด้วยการบวชเนกขัมมะหรือบวชชีพราหมณ์ครั้งละ 5-13 วัน ก็ได้ลองเช็คว่าตัวเองติดเรื่องอะไรจนทราบมีปัญหาเรื่องความสวยงาม

“เมื่อก่อนเป็นสิวเม็ดเดียวก็ทุกข์แล้ว” จากนั้นเพื่อนแนะนำให้ดูภาพศพเพื่อฝึกอสุภะกรรมฐาน แต่ยังไม่สามารถตัดกิเลสเรื่องความสวยงานได้ จนคิดทบทวนว่าหากไม่มีผม คิ้ว เครื่องแต่งตัวสวยๆ รู้สึกยังไง ประกอบกับอยากบวชทดแทนบุญคุณพ่อแม่และใกล้ถึงวันเกิดจึงปรึกษาครูบาอาจารย์ นี่จึงเป็นจุดที่ทำให้ตัดสินใจบวชชี

เธอเล่าถึงความรู้สึกขณะโกนผมและคิ้วซึ่งเป็นเรื่องสำคัญของผู้หญิงว่า ช่วงแรกรู้สึกกลัวแต่เมื่อถึงเวลาจริงความรู้สึกเหล่านั้นจางหายไปหมด มีเพียงรอยยิ้มและความปลื้มปิติเพราะไม่อยากร้องไห้ให้ผู้ที่มาร่วมอนุโมทนาเห็น สุดท้ายงานวันนั้นมีแต่รอยยิ้ม “มันไม่มีความกลัวหรือความเสียดายแม้แต่นิดเดียว”

24 ชั่วโมงต่อวัน ทุกนาทีคือการดูใจตัวเอง

ตลอดระยะเวลาการปฏิบัติธรรม 24 ชั่วโมงของอดีตแม่ชีจะอยู่ในกุฏิเล็กๆ ข้างในมีห้องน้ำ ด้านหน้ากุฏิมีเพียงทางเดินเล็กๆ เพื่อใช้เดินจงกรมตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ปิดท้ายวัด ไม่มีการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก โดยทุกเช้าเวลา 8 โมงจะมีคนนำอาหารมังสวิรัติ 1 ชุด (ข้าว 1 ถุง กับข้าว 3 อย่างและผลไม้ 1 ถุง) มาให้

เธอเล่าว่าช่วงปฏิบัติธรรมตั้งใจหนักมาก 24 ชั่วโมงปฏิบัติเกือบทั้งวันมีเวลานอน 2-4 ชั่วโมง เพราะเวลาส่วนใหญ่หมดกับการเดินจงกรมนั่งสมาธิ บางครั้งเคยปฏิบัติแบบไม่นอน 2 วันจนร่างกายไม่ไหวสุดท้ายน็อคและหลับไปเอง

“ความรู้สึกช่วงแรกที่ปฏิบัติยอมรับว่าไม่นิ่งเลย จิตจะคอยเตลิดตลอดเวลา แต่พอฝึกบ่อยๆ รู้วิธีควบคุมจิต คือ ต้องพยายามทำให้สติและสมาธินิ่งอยู่ระดับเสมอกัน เมื่อทำได้จะเจอความนิ่งสงบ เช่นเดียกับเดินจงกรมการฝึกความนิ่งคือ การกำหนดจิตระหว่างก้าวเท้าเพื่อจิตจะได้ไม่ส่าย”

ศรัณย์รักษ์ แนะนำการฝึกจิตด้วยวิธีนั่งสมาธิว่า เมื่อบริกรรมพุทโธซักพัก จิตจะสงบและคำบริกรรมพุทโธจะหายไป จนเมื่อจิตสงบและอิ่มกับสมาธิจะคลายตัวเอง แต่คนส่วนใหญ่เมื่อบริกรรมพุทโธจบก็มักย้อนนับหนึ่งใหม่ ซึ่งตรงนี้เป็นความรู้ที่ครูอาจารย์แนะนำให้รับทราบและเข้าใจ

การปฏิบัติธรรม คือ เกราะป้องกันกิเลสในใจ

อดีตแม่ชีสต็อป เล่าว่าหลังผ่านพ้น 4 เดือนที่ปฏิบัติธรรมช่วงแรกถามตัวเองว่าได้อะไร แต่กลับไม่มีคำตอบและก็แปลกใจว่าเหตุใดถึงไม่รู้สึก แต่พอนั่งทบทวนหาเหตุผลก็เข้าใจว่าการปฏิบัติธรรมมีแต่สิ่งที่เสียไปในเรื่องกิเลส ตัณหา และราคะ ฉะนั้นเมื่อเสียเรื่องเหล่านั้นไปแล้วถึงจะได้อะไรกลับ เหมือนกับจิตเด็กตอนเกิดที่เป็นจิตเดิมแท้ แต่ด้วยวันเวลาทำให้มนุษย์เสพกิเลส ดังนั้นจึงคิดว่าทางเดียวที่ชำระล้างกิเลสได้คือการปฏิบัติภาวนา

สต็อป กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า ชีวิตตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปมากสามารถสู้กับกิเลสในจิตใจได้ เพราะปัญหาที่ผ่านมาเกิดขึ้นจากกิเลสเพียงตัวเดียว แต่ถึงหลังสึกก็ยังเป็นคนปกติที่มีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนคนทั่วไปเพื่อไม่ให้แปลกประหลาดจากคนอื่น แต่สิ่งที่เพิ่มมากขึ้นคือ เมื่อเจอปัญหาจะรู้วิธีป้องกันจัดการกับกิเลสที่เข้ามาได้

“ธรรมะคือธรรมชาติ ต้องอยู่ที่ไหนก็ได้โดยไม่รู้สึกมีปัญหา สิ่งที่ได้จากการฝึกคือทำให้เราสามารถสร้างความนิ่งสงบได้ด้วยตนเอง ทั้งที่รอบข้างวุ่นวาย”

อดีตแม่ชี ทิ้งท้ายว่า การที่คนหันมาสนใจเรื่องธรรมะเป็นสิ่งดีกว่าไม่สนใจหรือคิดทำเลย ฉะนั้นอยากให้ทุกคนหันหน้ามาปฏิบัติธรรม เพราะทุกวันนี้ความน่ากลัวของจิตใจมนุษย์มีเพิ่มมากขึ้น เห็นได้จากข่าวที่ปรากฎ

“ชีวิตมันสั้น ยิ่งคิดว่าเราดีเท่าไหร่ความชั่วก็ยิ่งมาก แต่หากคิดว่าเราชั่วความดีก็จะเพิ่มขึ้น เพราะคนที่คิดว่าตัวเองชั่วจะมองสิ่งที่ตัวเองทำและพยายามละทิ้งความชั่วนั้น ต่างกับคนที่คิดว่าตัวเองดีก็อาจพลาดทำชั่วได้ง่าย”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 ตุลาคม 2560 เวลา 09:35 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/522394

โดย…เอกชัย จั่นทอง

ในห้องชั้น 2 ตึกมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ย่านถนนแจ้งวัฒนะ มีเรื่องราวสำคัญถูกซุกซ่อน และปิดไว้เป็นความลับมานานกว่า 34 ปีแล้ว ซึ่งความลับนี้คือ เหรียญที่ระลึก เข็มกลัด ล็อตเกต แสตมป์ ภาพถ่าย หนังสือหายาก กระปุกออมสิน ฯลฯ ที่มีพระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทุกสิ่งถูกจัดวางเก็บไว้ในตู้ไม้อย่างสวยงาม

วัลลภ ตังคณานุรักษ์ หรือครูหยุย สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) คือผู้เก็บสะสมสิ่งของเหล่านี้ทั้งหมดที่ไม่สามารถประเมินมูลค่าได้ จุดเริ่มต้นการสะสมเก็บเรื่องราวเกี่ยวกับในหลวงรัชกาลที่ 9 นั้น ครั้งเมื่อปี พ.ศ. 2526 สมัยครูหยุย ทำงานเกี่ยวกับครูข้างถนน ตะลอนไปดูแลเด็กตามสถานที่ต่างๆ มากมาย เช่น สนามหลวง สถานีรถไฟหัวลำโพง สถานีขนส่งหมอชิต และสถานที่เหล่านี้เองคนมักนิยมนำมาตั้งแผงขายของจำนวนมาก

“ตอนนั้นก็เดินไปเรื่อยดันเหลือบตาไปเห็นล็อกเกตรูปในหลวงวางขายอยู่ที่พื้น ในใจคิดว่ามันไม่เหมาะสมเท่าไรเลยซื้อมาราคาประมาณ 5-10 บาท ในสมัยนั้นมันถูก กระทั่งต่อมาเมื่อเจออะไรที่เกี่ยวข้องกับในหลวงรัชกาลที่ 9 จะซื้อเก็บไว้ทุกครั้ง หรือหากไปทำงานต่างจังหวัดก็จะไปเดินตามตลาดหาซื้อมาตลอด”

วัลลภ เล่าต่อไปว่า จานชาม เข็มกลัดที่มีตราสัญลักษณ์ ภปร. นาฬิกา กระปุกออมสิน แสตมป์ พระราชนิพนธ์ ฯลฯ ทุกสิ่งอย่างที่เกี่ยวกับในหลวงรัชกาลที่ 9 จะซื้อมาเก็บสะสมไว้หมด สะสมแบบนี้มานาน 34 ปีแล้ว ไม่เคยเปิดให้ใครดูมาก่อนจะมีก็เพียงเด็กๆ ในมูลนิธิฯ เท่านั้น

พอซื้อมาสะสมเรื่อยๆ ของก็เริ่มเยอะขึ้น ทำให้ต้องจัดแจงหาตู้ชั้นมาวางให้เป็นระเบียบใช้ระยะเวลาอยู่ 2 เดือน กว่าจะเข้าที่เข้าทางสมบูรณ์ของสะสมทุกชิ้นถือเป็นความภาคภูมิใจทั้งหมด แต่ของสะสมที่เห็นจะมากที่สุดน่าจะเป็นเหรียญเข็มที่ระลึกของในหลวงรัชกาลที่ 9 มีกว่าพันชิ้น ทว่ามันก็ภูมิใจที่ได้เก็บเรื่องราวเกี่ยวกับพระองค์ท่านได้มากพอสมควรและเป็นระเบียบเรียบร้อย

ส่วนเรื่องของสะสมที่เกี่ยวกับพระองค์ท่านนั้น ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว เพราะว่าเวลาว่างเมื่อใดมักจะไปเดินตามตลาดนัดจตุจักร ห้างพันธุ์ทิพย์ หรือถนนทั่วไป ซึ่งพ่อค้าแม่ค้าจะรู้เลยว่าหากครูหยุยมาเดินตลาดต้องมาหาซื้อของเกี่ยวกับในหลวงรัชกาลที่ 9 พวกพ่อค้าแม่ค้าก็จะบอก “บอกวันนี้มีของแบบนี้บ้าง อ่ะครูวันนี้ที่ร้านมีอันนี้มา”

“ช่วงนี้ผมก็ตามเก็บหนังสือพิมพ์ที่มีรูปในหลวงรัชกาลที่ 9 ตลอดทุกฉบับ ครูตามเก็บไว้หมด บางที่ก็ขอแม่บ้านที่รัฐสภาไว้ เพราะมันจะกลายเป็นประวัติศาสตร์”

วัลลภ ย้ำว่า ความจริงของสะสมที่อยู่มันเป็นมุมเล็กๆ มุมหนึ่งที่อาจเป็นตัวแทนให้คนรุ่นหลังได้เรียนรู้นอกเหนือไปจากของสะสม แต่ยังมีหนังสือมากมายที่ให้ความรู้เกี่ยวกับพระองค์ท่านเต็มไปหมด ในหนังสือจะมีมากกว่าคำสอน มันคงจะเป็นมุมเล็กๆ ที่ได้เผยแพร่เรื่องราวดีๆ ที่คนไทยจะจดจำไว้อย่างไม่รู้ลืม และของสะสมทั้งหมดได้มอบให้กับมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ไว้หมดแล้วเผื่อว่าสักวันจะพัฒนาเป็นพิพิธภัณฑ์ได้

สิ่งของที่สะสมเกี่ยวกับในหลวงรัชกาลที่ 9 ส่วนหนึ่งเป็นเพียงเรื่องสัญลักษณ์ แต่เนื้อหาของพระองค์ท่านคือแนวปฏิบัติที่ไม่ใช่เพียงคำสอน สิ่งที่พระองค์ท่านพูด ท่านลงมือทำทุกอย่าง พระองค์จะคิดจากปัญหาขึ้นไปหาทางออก เช่น การทำฝนหลวง การป้องกันดินกัดเซาะ การทำพืชไร่ผสมผสาน ฯลฯ

นอกจากนี้ ยังมีเรื่องการเลี้ยงสัตว์พื้นบ้าน อย่างไก่บ้านที่สามารถฟักเลี้ยงเกิดเป็นลูกเจี๊ยบขยายพันธุ์ต่อไปได้ แตกต่างกับไข่ไก่ตามฟาร์มที่ไม่สามารถเพาะได้ หรือแม้แต่การนำพืชผักสวนครัวมาปลูกจากธรรมชาติยังสามารถนำเมล็ดมาเพาะขยายพันธุ์ได้อีก แต่ถ้าซื้อเมล็ดพันธุ์แบบซองหรือห่อ เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นเป็นหมั้นไม่สามารถสืบทอดขยายพันธุ์เพาะปลูกได้เลย ทั้งหมดมันแฝงอยู่ในเศรษฐกิจพอเพียง

“ยกตัวอย่างในแสตมป์ มีรูปภาพเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียง เรื่องฝนหลวง แต่ลึกๆ แล้วมันคือเรื่องการปฏิบัติ ส่วนตัวได้นำแนวปฏิบัติของพระองค์ท่านไปสอนให้เด็กที่มูลนิธิฯ ย่านคลอง 3 ให้เด็กได้เรียนรู้การเรียนปลา เลี้ยงไก่ ห่าน กบ ปลูกผัก ไส้เดือน ลดค่าใช้จ่าย ตามแนวเศรษฐกิจพอเพียง หากสิ่งไหนเด็กไม่กล้ากินก็นำไปขายแลกเป็นเงินไปซื้ออย่างอื่นมาทดแทนได้ และเมื่อมีเหลือก็แลกเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงไป เป็นไปตามทฤษฎีของพระองค์ท่าน”

วัลลภ ย้ำว่า สิ่งที่หวังอยากให้เกิดมากกว่าเรื่องการสะสมคือ เรื่องของคำสอนของพระองค์ท่านจะทำอย่างไรให้ยั่งยืน ในตอนนี้เรื่องฝนหลวง เรื่องเศรษฐกิจพอเพียง มีความยั่งยืนหมดแล้วทั่วโลกนำไปใช้ เหลือเพียงเรื่องของ “ความเพียร” ซึ่งพระองค์ท่านได้สื่อสารผ่านหนังสือจำนวนมาก

แต่ปัญหาคือจะทำอย่างไรให้เด็กไทยมี “ความเพียร” จากที่คลุกคลีเรื่องเด็กมาตลอด ทุกวันนี้เด็กไทย “ตีนไม่ติดดิน” ไม่สู้ชีวิตไม่ขยัน หากเมื่อใดที่นำความเพียรไปใช้และยั่งยืน จะสามารถทำให้บรรลุตามสิ่งที่พระองค์ท่านวาดหวังไว้อยากให้เกิดขึ้นจริง

แม้ว่าของสะสมที่ครูหยุยได้เก็บมานานกว่า 34 ปี นี้หากนำมาประเมินเป็นเงินตราคงไม่สามารถแปรเปลี่ยนเป็นเงินทองได้ เพราะทั้งหมดเก็บสะสมมาด้วยความตั้งใจและภูมิใจ ซึ่งทุกวันนี้ครูหยุย ยังคงเดิมหน้าเก็บสะสมของทุกอย่างที่มีพระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร เหมือนเช่นเดิม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 ตุลาคม 2560 เวลา 20:45 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/522055

เปิดใจ “หมิง-สุวรา สนิทวงศ์ ณ อยุธยา” หนึ่งใน 5 ตัวแทนจากราชสกุลสนิทวงศ์ ที่ได้ร่วมเดินในริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ

หลังจบริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร หมิง-สุวรา สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ผู้เดินริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สะท้อนความรู้สึกที่ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์

สุวรา เป็น 1 ใน 5 ตัวแทนจากราชสกุลสนิทวงศ์ ได้ร่วมเดินในริ้วขบวนเป็นครั้งแรกในชีวิต โดยภารกิจนี้ได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เช้ามืด จนถึงช่วงบ่าย

“วันนี้หมิงตื่นตั้งแต่ตี 3 ค่ะ กว่าจะได้เข้านอนก็เที่ยงคืนครึ่งแล้ว แต่ใจสู้ค่ะ คิดในใจว่า ความทุ่มเทและความตั้งใจที่ร่วมฝึกซ้อม และเตรียมพร้อมร่างกายมาก่อนหน้า 2-3 เดือนจะนำมาใช้ในวันนี้ เพื่อทำให้ดีที่สุด ให้สมพระเกียรติ แม้แสงแดดร้อนมาก็จะไม่ยอมเป็นลมเด็ดขาด จึงเตรียมพร้อมเป็นอย่างดี ทั้งการกินอาหาร และเกลือแร่ ทำตามคำแนะนำของญาติที่เคยมีโอกาสร่วมในริ้วขบวนเมื่อครั้งที่ผ่านมา รวมทั้งใช้ครีมกันแดดทาที่หนังศีรษะด้วยเพราะว่า ประสบการณ์จากตอนซ้อม อากาศร้อนจนหนังศีรษะไหม้จริงๆค่ะ”

สุวรา ยอมรับว่า แม้จะเตรียมพร้อมมาอย่างดี แต่พอมาถึงวันจริง ด้วยความตื่นเต้นบวกกับสภาพอากาศที่ต้องเจอทั้งอากาศร้อน และฝนตก ทำให้ทุกอย่างยากกว่าตอนซ้อมมาก แต่เธอก็ตั้งใจ ใช้พละกำลังที่มีเพื่อทำภารกิจอันทรงเกียรตินี้อย่างดีที่สุด

“ความตื่นเต้นและความตื้นตันที่สุดที่ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของพระราชพิธี ครั้งยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ของโลก ระหว่างที่ยืนริ้วขบวนตรงหน้าพระเมรุมาศ มีฝนตกลงมาปรอยๆ ในขณะที่มีแสงแดดส่อง ความรู้สึกเหมือนสวรรค์ร่ำไห้เบาๆ ซึ่งตอนที่เห็นพระบรมโกศครั้งแรก หมิงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้ เพื่อให้สมพระเกียรติ ตามที่ได้รับคำแนะนำสำหรับผู้ที่เข้าร่วมริ้วขบวน ว่า เราไม่ควรยกมือปาดเหงื่อ เช็ดน้ำตา หรือหันซ้ายหันขวา ให้เป็นที่สังเกต ผู้อยู่ในริ้วขบวนทุกคนจะต้องนิ่งที่สุด เพื่อให้สมพระเกียรติพระองค์ท่าน ฝนตกก็ต้องยอมเปียกค่ะ”

สิ่งที่ยากที่สุดในการร่วมริ้วขบวนในครั้งนี้ คือ ช่วงที่ริ้วขบวนที่ 3 เชิญพระบรมโกศโดยราชรถปืนใหญ่เวียนรอบพระเมรุมาศ โดยอุตราวัฏ (เวียนซ้าย) 3 รอบ แล้วเชิญพระบรมโกศประดิษฐานบนพระเมรุมาศ ระยะทาง 260 เมตร ต่อรอบ ใช้เวลา 30 นาที เดินตามจังหวะเสียงกลอง โดยการเดินปกติ จัดกำลังพลจำนวน 781 นาย ในเวลานั้นริ้วขบวนตรงหน้าเมรุมาศต้องหยุดนิ่ง

“ในเวลานั้น ห้ามขยับเลย ทุกคนต้องนิ่ง ถ้าเหงื่อไหลเข้าตาก็ต้องยอมปล่อย ไม่เช็ดหน้า ถ้ารู้สึกจะเป็นลม สิ่งที่ทำได้คือ การขยับปลายนิ้วเท้า พอให้เลือดหมุนเวียน วินาทีนั้น หมิงนึกแต่เพียงว่าพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 ประทับอยู่ตรงหน้าของเราแล้ว หัวใจเราก็อยู่ตรงนั้นด้วย เพียงนึกถึงพระพักตร์ของพระองค์ท่านก็ทำให้มีพละกำลังขึ้นมา เพื่อถวายงานเป็นครั้งสุดท้าย”

สุวรา ตั้งใจแน่วแน่ว่า จะขอร่วมงานถวายพระเพลิงพระบรมศพจนถึงที่สุด แม้ว่าจะรู้สึกเพลีย เพราะตื่นแต่เช้าตรู่ แต่ความเหนื่อยนั้นได้มลายหายไปทันที ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในพระราชพิธีครั้งประวัติศาสตร์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 ตุลาคม 2560 เวลา 07:58 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/521952

โดย…วราภรณ์ ผูกพันธ์

หน้าประวัติศาสตร์ชาติไทยได้ถูกจารึกอีกครั้งหนึ่ง สำหรับพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ในวันที่ 26 ต.ค.นี้ โดยในริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศหลายริ้วขบวนฯ มีชื่อของ ร.อ.หม่อมเจ้านวพรรษ์ ยุคล โอรสในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล เป็น 1 ใน 129 คน จาก 100 ราชสกุล ที่ได้เดินในริ้วขบวนฯ ในส่วนของราชสกุล ถือเป็นการทำงานถวายครั้งสุดท้าย

ร.อ.หม่อมเจ้านวพรรษ์ พระชันษา 39 ปี ทรงดำเนินในตำแหน่งแถวตอนแรก ลำดับที่ 2 จากด้านขวามือ นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้ “ท่านชายปีใหม่” เผยกับโพสต์ทูเดย์ด้วยคำพูดไม่ถือพระองค์ว่า ขอทำหน้าที่อันทรงเกียรตินี้ให้ดีที่สุด โดยถือเป็นการทำแทนคนไทยทุกคนที่ไม่ได้เดินส่งเสด็จสู่สวรรคาลัย

“หน้าที่ในริ้วขบวนฯ ของผมครั้งนี้คือ การเดินในส่วนของราชสกุล ในริ้วขบวนฯ ที่ 2-4 มีระดับฐานันดรศักดิ์หม่อมเจ้าเพียง 2 องค์ คือผม และ พล.ท.หม่อมเจ้าเฉลิมศึก ยุคล ซึ่งจะเดินริมสุดด้านขวามือของผม ที่มีหม่อมเจ้าสามารถเดินถวายงานในริ้วขบวนฯ นี้ได้เพียง 2 องค์ เพราะระหว่างการเดินฝึกซ้อม ต้องอยู่ท่ามกลางแดดและใช้เวลานาน และการซ้อมมีหลายครั้ง ผู้ถวายงานได้ จำเป็นต้องมีร่างกายแข็งแรง ในริ้วขบวนฯ ราชสกุลเดียวกับผม ยังมีอีกหลายท่านที่อยากร่วมเดินในครั้งนี้ แต่สุขภาพไม่อำนวย ส่วนกลุ่มที่เราซ้อมเรียกว่า ตอนการเดินที่ 1 ซึ่งในริ้วขบวนฯ ที่ผมร่วมเดินคือ ริ้วขบวนฯ ที่ 2-5”

เจ้านายระดับหม่อมเจ้าอีกหลายองค์ จะทรงร่วมดำเนินในริ้วขบวนฯ ที่ 5 เช่น พล.ต.หม่อมเจ้าจุลเจิม ยุคล ม.จ.ฑิฆัมพร ยุคล ม.จ.หญิง นภดลเฉลิมศรี ยุคล และท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ (ยุคล) บุญจิตราดุลย์ ริ้วขบวนฯ ที่ 5 คือการเชิญพระบรมอัฐิ โดยพระที่นั่งราเชนทรยานไปยังพระที่นั่งจักรีมหาปราสาท ในวันอาทิตย์ที่ 29 ต.ค.

สำหรับริ้วขบวนฯ ที่ 2 ของราชสกุล ยังมีหม่อมราชวงศ์อีกหลายคน เช่น ราชสกุล “ยุคล” ม.ร.ว.เฉลิมชาตรี ยุคล ม.ร.ว.จุลรังษี ยุคล ม.ร.ว.สุทธิพัฒน์ ยุคล ม.ร.ว.จันทรลัดดา ยุคล หม่อมราชวงศ์จากราชสกุลอื่นๆ เช่น ม.ร.ว.ปรีดิยาธร เทวกุล ม.ร.ว.ดำรงรักษ์ เกษมสันต์ และหม่อมหลวงจากราชสกุลอื่นๆ เช่น พ.ต.อ.ม.ล.พัฒนจักร จักรพันธุ์ ม.ล.วันรัชดา วรวุฒิ ม.ล.กมลสวัสดิ์ วิสุทธิ ม.ล.อนุพร เกษมสันต์ ฯลฯ

ย้อนไปในครั้งอดีต ร.อ.หม่อมเจ้านวพรรษ์ ได้ทรงดำเนินร่วมในริ้วขบวนอิสริยยศ ในงานถวายพระเพลิงพระศพ มาแล้ว 2 ครั้ง ได้แก่ งานพระราชทานเพลิงพระศพสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และงานพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์

สำหรับเส้นทางการเดินตั้งแต่พระบรมมหาราชวัง ไปจนถึงพระเมรุมาศ ใช้รูปแบบการเดินคือ เดินต่อเท้า เป็นการก้าวเดินช่วงสั้นๆ ก้าวเดินประกอบจังหวะเพลงพญาโศก ใช้เวลาประมาณ 1.30-2 ชั่วโมง เดินในระยะทางราว 1 กิโลเมตร

ริ้วขบวนฯ ที่ 1 คือการเชิญพระโกศทองใหญ่ โดยพระยานมาศสามลำคาน จากพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท ผ่านทางประตูเทวาภิรมย์ จากนั้นใช้เส้นทางถนนมหาราช เลี้ยวเข้าสู่ถนนท้ายวัง มุ่งไปยังสนามไชย อัญเชิญพระโกศทองใหญ่ ขึ้นประดิษฐานในบุษบกพระมหาพิชัยราชรถ บริเวณหน้าวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม และเข้าสู่ริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศ ขบวนที่ 2 ซึ่งตั้งรออยู่ที่แยกวงเวียน รด. และแยกท้ายวัง เป็นวงเวียนจุดตัดถนนสนามไชย

จากนั้นริ้วขบวนฯ ที่ 2 เคลื่อนไปบนถนนสนามไชยเข้าสู่ถนนราชดำเนินใน ผ่านหน้ากระทรวงกลาโหม ศาลหลักเมือง และศาลฎีกา เข้าสู่มณฑลพิธีท้องสนามหลวง ซึ่งกว่าจะมาถึงพิธีจริง วันที่ 26 ต.ค. ท่านชายปีใหม่ กล่าวว่า ได้ทำการซักซ้อมมาแล้วหลายครั้ง ณ มณฑลทหารบกที่ 11 ก่อนจะซ้อมในสถานที่จริง

“เราต้องเดินช้ามาก ท่วงท่าการเดินต้องพร้อมเพรียงกัน ท่าเดินต้องให้สมพระเกียรติ ซึ่งการเดินให้เหมือนกันทุกคน เป็นสิ่งที่ยาก เพราะหลายๆ คนไม่ได้เป็นทหาร แต่ว่าเรามีสิ่งรวมใจมาเพื่อจุดประสงค์เดียวกัน การเดินในริ้วขบวนต้องออกมาเรียบร้อยสมบูรณ์ที่สุด

โดยส่วนตัวผม การซ้อมในสภาพอากาศที่ร้อนนี้ ผมเองขอชื่นชมคนอื่นมากกว่า เพราะผมเองอายุน้อยที่สุดในหม่อมเจ้า ผมยังรู้สึกเหนื่อย แต่อีกหลายคนอยู่ในริ้วขบวน เหนื่อยกว่าผมเยอะ เจ้าหน้าที่ทุกคนทุกฝ่าย เจ้าหน้าที่กองอำนวยการฯ อาสาสมัครที่รวมใจกันเพื่อให้งานพระบรมศพออกมาสมพระเกียรติที่สุด ตัวผมเองถือว่าเป็นส่วนเล็กๆ เท่านั้นเอง

ทุกคนล้วนทำหน้าที่ของตัวเองออกมาให้สมบูรณ์ที่สุด เพื่อให้เหมาะสมกับพระมหากรุณาธิคุณ ในหลวงรัชกาลที่ 9 มีต่อปวงชนชาวไทย ไม่เพียงแต่ราชสกุลยุคลเท่านั้น ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณให้คนไทยทุกๆ คน ตลอดระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์ พระองค์พัฒนาหลายสิ่งหลายอย่างเป็นที่ประจักษ์”

เนื่องจากเป็นการเดินในช่วงเช้า ในส่วนของผู้เข้าริ้วขบวนฯ ทุกคนต้องมีการเตรียมตัวให้ดีที่สุด เพื่อทำหน้าที่ถวายพระเกียรติให้ดีที่สุด การแต่งกายก็ต้องเป็นระเบียบถูกต้อง และในเรื่องของร่างกายที่ต้องดูแลไม่ให้เจ็บป่วย

“ถ้าเราป่วย เราก็ไม่มีโอกาสถวายงาน โดยส่วนรวมต้องให้ความสำคัญกับเรื่องสุขภาพ อย่างเช่น คนอายุเยอะยิ่งต้องเตรียมตรงนี้มากกว่าปกติ ผมรู้สึกชื่นใจ ที่เห็นผู้อาวุโสกว่าผมร่วมเดินในริ้วขบวนฯ ด้วย แม้ผมจะรู้สึกเหนื่อยบ้าง แต่หลายๆ ท่านอายุมากกว่าผม ก็สามารถปฏิบัติได้ดี เรียกว่าทุกคนในริ้วเตรียมตัวมาอย่างดี”

ท่านชายปีใหม่ เล่าถึงความรู้สึกที่ได้ถวายงานเป็นครั้งสุดท้ายว่า ท่านชายเพียงแค่จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

“ในครั้งนี้เหมือนเป็นการถวายงานครั้งสุดท้าย เป็นโอกาสสุดท้ายที่ผมจะทำให้ดีที่สุด ซึ่งเมื่อผมรู้ตัวว่าได้เดินในริ้วขบวนฯ ความรู้สึกตอนนั้นคือ ดีใจ ปลื้มปีติอย่างแน่นอน เพราะการที่ได้มีโอกาสรับใช้ใต้เบื้องพระยุคลบาทครั้งสุดท้าย ถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ครั้งนี้จึงถือเป็นการถวายงานที่เศร้าโศกกันทั้งประเทศ

ทุกคนล้วนรักพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 การเดินครั้งนี้ ผมขอทำหน้าที่แทนคนอื่นที่ไม่ได้ร่วมเดิน มีผู้ประสงค์จะถวายงานเยอะมาก แต่ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง เช่น จำนวนคนที่อยู่ในริ้วขบวนฯ เยอะมาก จึงมาได้ไม่ครบ ในโอกาสที่ผมได้เป็นตัวแทนคนหนึ่ง ผมจะทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด เพื่อเป็นตัวแทนประชาชนคนอื่นๆ ด้วย”

แม้ประชาชนคนไทยจะไม่อยากให้วันที่ 26 ต.ค.มาถึง แต่ทุกคนต้องตั้งสติ ทำใจ และยอมรับ ท่านชายปีใหม่ กล่าวว่า ความโศกเศร้าเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ โศกเศร้ามากที่สุดทุกคน แต่เมื่อพระราชพิธีนี้ผ่านพ้นไปแล้ว คนไทยเราควรนำแนวทางพระราชดำริมาใช้ในการดำเนินชีวิต เพื่อให้ประเทศชาติเจริญก้าวหน้า

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 ตุลาคม 2560 เวลา 08:47 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/521549

โดย…ทีมข่าวการเมืองโพสต์ทูเดย์

นับเป็นช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าของพสกนิกรชาวไทยทุกหมู่เหล่า หลังพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร สวรรคต แม้จะครบรอบ 1 ปีต่อการจากไป แต่สิ่งหนึ่งซึ่งหลงเหลือไว้ คือ คุณงามความดีกับทุกย่างก้าวของพ่อ ที่หาเสมอเหมือนมิได้

ทศพร เสรีรักษ์ อดีตโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี เล่าผ่าน “โพสต์ทูเดย์” กับวิถีแห่งศิลปะเพื่อบอกเล่าเรื่องราวของพ่ออันเป็นที่รักยิ่งของคนไทย “แรกเริ่มเดิมทีไม่กล้าวาดรูปในหลวงสมัยก่อน แต่ปีที่ผ่านมาคิดว่าอยากวาดรูปพระองค์ท่าน จึงรวบรวมหนังสือต่างๆ ที่มีรูปท่านทั้งหลาย และเริ่มวาดเป็นชุดออกมา รวมแล้วกว่า 30 ภาพ ซึ่งชุดภาพส่วนใหญ่ที่ผมเลือกวาดนั้น จะตั้งเป็นหัวข้อ ‘ความรัก’ ของพระราชา ความรักของพระองค์

จะเป็นรูปของท่านกับพระมารดา พระเชษฐา พระพี่นาง พระราชินี พระราชโอรส และพระราชธิดา ซึ่งเป็นสิ่งที่ท่านรัก หรือรูปท่านทรงอ่านหนังสือ ทรงเปียโน และทรงผนวช พยายามวาดในหัวข้อนี้ออกมา เพื่อเป็นการถวายท่าน และตั้งใจว่าจะเอารูปชุดนี้จัดแสดง และหากมีใครบริจาคเข้ามา จะใช้เงินนี้ไปทำงานการกุศลช่วยเหลือคนยากจน เป็นการถวายให้ท่าน ซึ่งขณะนี้กำลังเตรียมการอยู่”

ทศพร บอกว่า ภาพที่วาดเหล่านี้อาจไม่ได้ไปจัดแสดงตามงานแกลเลอรี่เพราะคนจะได้ดูอยู่แค่ในวงจำกัด แต่ตั้งใจไว้ว่าจะไปจัดแสดงตามโรงเรียนต่างๆ เพื่อให้นักเรียนได้ดู และคิดอีกว่าจะถ่ายเอกสารเป็นโครงภาพวาดในหลวง ไปให้นักเรียนระบายสี เป็นการทำให้เด็กเอารูปไปเคารพ

“ถ้าเด็กมีใจรักศิลปะ จะทำให้อ่อนโยน เป็นคนดี แต่การศึกษาในไทยส่วนหนึ่งไม่ค่อยเน้นกัน และการเอารูปในหลวงจะทำให้เด็กได้เห็นว่า ในหลวงท่านขยันเรียน เช่น ทรงอ่านหนังสือ ทรงกีฬา หรือทรงดนตรี รักแม่ เป็นตัวอย่างที่ดีในการนำไปใช้สอนเด็กตรงๆ ซึ่งการจัดแสดงจะพยายามทำให้ได้ทุกโรงเรียนในประเทศ แต่อาจจะเริ่มต้นที่โรงเรียนสวนกุหลาบก่อน เพราะเป็นแหล่งทำให้ผมวาดรูปเป็น”

ทศพร เล่าว่า เดิมเป็นคนชอบวาดรูปตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนอยู่โรงเรียนสวนกุหลาบ อีกทั้งได้ครูดี เพราะครูที่สอนศิลปะจบจากเพาะช่าง โดยสอนทั้งสีน้ำ วาดด้วยดินสอ แรเงา จึงเกิดความชอบ และเหตุผลที่ชอบวิชาศิลปะ เพราะว่าอยากสอบได้ที่หนึ่ง เนื่องจากโรงเรียนสวนกุหลาบ เด็กเก่งๆ อย่างคะแนนวิชาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ จะได้เท่าๆ กัน คือ เต็มเหมือนกันทุกคน ก็มาชนะตรงวิชาศิลปะ เพราะคนอื่นไม่ชอบ

“วิชาศิลปะ วิชาสังคมศึกษา แม้กระทั่งวิชาภาษาไทย พวกนักเรียนสายวิทย์ฯ จะทิ้งกัน เนื่องจากไม่ชอบ แต่ผมชอบหมด ทั้งศิลปะ ภาษาไทย ได้เอามาใช้หมด เลยชอบตั้งแต่ตอนนั้น”

ทศพร เล่าว่า หลังจากเกิดการปฏิวัติ ทำให้มีเวลาว่าง เลยมารื้อฟื้นวิชาศิลปะที่เคยร่ำเรียน โดยส่วนใหญ่จะเริ่มจากวาดภาพให้เป็นของขวัญวันเกิดเพื่อนๆ หรือถ้ามีเวลาก็จะหาคอร์สสั้นๆ เรียน เพื่อรื้อฟื้นเพิ่มเติม และเมื่อใกล้ช่วงเดือน ต.ค.ปีที่ผ่านมา ซึ่งมีข่าวการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จึงรู้สึกว่าควรวาดภาพ

อย่างไรก็ดี แต่ละรูปจะใช้เวลาในการวาดขึ้นอยู่กับความละเอียด ถ้าเร็วๆ ก็ประมาณ 2-3 ชั่วโมง แต่ถ้าให้เร็วกว่านั้น เช่น วาดรูปคนอื่นก็ประมาณ 5-10 นาทีเสร็จ เอาแค่เพียงโครงร่าง แต่ถ้ารูปพระองค์ท่านจะใช้เวลาสักนิดหนึ่ง และบางรูปละเอียดมากๆ ก็ใช้เวลาเป็นวัo

ทั้งนี้ ส่วนตัวชอบวาดรูปด้วยดินสอ เพราะเป็นอะไรที่ง่าย เวลาไปไหนแค่พกดินสอ มีกระดานรองรูป กระดาษวาดรูป ก็สามารถวาดรูปได้ หากให้เทียบกับ ชวน หลีกภัย อดีตนายกรัฐมนตรี ก็คงเทียบไม่ได้ เพราะอยู่ในระดับศิลปินจริงๆ ทว่า ตนแค่มือสมัครเล่น จะเรียกศิลปินคงไม่ได้ เพียงแค่เป็นคนชอบวาดรูปเท่านั้น

ทศพร บอกถึงความตั้งใจในการวาดภาพพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เพราะคิดถึงสิ่งที่ท่านทำให้กับประเทศชาติมาโดยตลอด และทำความดีให้กับสังคม แม้กับตัวเอง

ผมรับปริญญาจากพระหัตถ์ในหลวง 3 ใบ สมัยจบวิทยาศาสตรบัณฑิต 4 ปี ที่มหาวิทยาลัยมหิดล โดยคนจบแพทย์จะได้ 2 ปริญญา คือ วิทยาศาสตรบัณฑิต ตอนจบ 4 ปี และอีก 2 ปี คณะแพทยศาสตรบัณฑิต โรงพยาบาลรามาธิบดี ผมก็ได้รับจากพระหัตถ์ท่าน และหลังทำงานแล้ว ก็กลับมาเรียนที่คณะสาธารณสุข มหาวิทยาลัยมหิดล ระดับปริญญาโท ก็รับจากพระหัตถ์ท่าน ผมยังจำได้ตอนเรียนปี 1 พระองค์ท่านมาทรงดนตรีปีละครั้ง ที่โรงพยาบาลศิริราช ผมก็ไปนั่งเข้าเฝ้าฯ และนึกถึงท่านที่อุทิศตัวทำเพื่อประชาชน ทำให้ประเทศชาติมาตลอด ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ดี”

ทศพร เล่าอย่างภาคภูมิใจ สิ่งที่พระองค์ทรงให้ไว้และสามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้เป็นอย่างดี คือ ความขยันขันแข็ง เช่น รักในการเรียน เพราะพระองค์ท่านทรงศึกษาอยู่ตลอด ค้นคว้า คิดนวัตกรรมใหม่ ซึ่งเป็นตัวอย่างอันดี ความรักบิดา มารดา ก็นับเป็นตัวอย่างอันดี ที่ส่วนตัวได้เจริญรอยตาม และการทำงานเพื่อประชาชน ที่พยายามทำมาตลอด

“ภาพที่ท่านทรงไปเยี่ยมคนไข้ ในถิ่นทุรกันดาร ผมก็ดำเนินรอยตามท่าน ผมก็ไปเยี่ยมคนไข้ในพื้นที่ เพราะเห็นว่าขนาดพระองค์ยังทำ แล้วทำไมเราจะทำไม่ได้ ซึ่งผมก็ยังทำแบบนี้อยู่เรื่อยๆ โดยเมื่อไม่นานมานี้ก็ไปขึ้นดอย จ.แพร่ ไปตรวจคนไข้ ตรวจตา เอาของเล่นไปแจกเด็กๆ ซึ่งทำมาตลอด และเมื่อนึกถึงภาพที่ท่านทำ ผมจึงไม่เคยดุคนไข้เลย”

อดีตโฆษกประจำสำนักนายกฯ บอกว่า แม้จะครบรอบ 1 ปีการสวรรคต แต่ว่าภาพและคุณงามความดีของท่านจะยังอยู่ตลอดไป เพื่อให้ประชาชนได้เรียนรู้และได้ใช้เป็นแบบอย่าง ซึ่งส่วนตัวตั้งปณิธานไว้ จากนี้จะสนองพระคุณพระองค์ ทำให้ประเทศชาติ ด้วยการทำสิ่งดีๆ เจริญรอยตามท่าน โดยเฉพาะโครงการด้านสาธารณสุข

“ผมเป็นหมอด้านสายตา และหากจัดแสดงภาพครั้งนี้ ส่วนหนึ่งจะจัดทำเป็นโปสต์การ์ด และถ้ามีรายได้ ก็จะทำโครงการตรวจตาเพื่อป้องกันการตาบอดตามโรงพยาบาลในชนบท เป็นการทำเพื่อถวายพระองค์ รวมถึงกิจกรรมอื่นๆ เช่น ออกหน่วยพยาบาลที่โรงพยาบาลใน จ.แพร่ รวมถึงโรงพยาบาลต่างๆ ผมไปด้วยตัวเอง ซึ่งเป็นโครงการเพื่อพ่อ โดยจะจัดทุกเดือน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความตั้งใจทำให้พ่อ นอกจากนี้ ผมมีแนวคิดจะเอาภาพที่ตัวเองวาดไปจัดแสดงยังประเทศอังกฤษ เพราะต้องการเผยแพร่คุณงามความดีของพระองค์ท่าน”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 ตุลาคม 2560 เวลา 09:25 น…. อ่านต่อได้ที่ : https://www.posttoday.com/analysis/interview/521403

โดย…สมแขก

เซอเบือหรือซึงที่วางนิ่งไว้ภายในบ้าน บ่งบอกว่าพ่อเฒ่าชาวไทยภูเขาเผ่าลีซู อากูตา หรือ วันชัย เบียผะ วัย 78 ปี ผู้เคยเล่นดนตรีถวายพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ขณะพระองค์เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมราษฎร ที่บ้านปางสา ต.ป่าตึง อ.แม่จัน จ.เชียงราย เมื่อปี พ.ศ. 2523 พ่อเฒ่า บอกว่า หลายปีแล้วที่ไม่ได้เล่นเครื่องดนตรีชิ้นนี้บ่อยนัก ประกอบกับอายุมากขึ้นทำให้นิ้วไม่ค่อยมีแรง นอกจากความชราที่ทำให้นิ้วติดขัด ความโศกเศร้าที่ผ่านมาก็ทำให้ผู้เฒ่าเล่นดนตรีชิ้นนี้น้อยลงไปด้วย แต่เมื่อนึกถึงความหลังก็มีความสุข

หมู่บ้านปางสา อ.แม่จัน นับเป็นหมู่บ้านชาวไทยภูเขาเพียงแห่งเดียวที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 ทรงเสด็จเยี่ยมถึง 3 ครั้งติดต่อกัน คือนับตั้งแต่ พ.ศ. 2522-2524 ความประทับใจอย่างไม่รู้ลืมเมื่อครั้งได้เล่นซึงถวาย จากปากคำของผู้เฒ่าวัย 78 ปี ที่เอ่ยภาษาไทยกระท่อน
กระแท่น แม้เจ้าตัวบอกว่าตอนนี้ดีกว่าเมื่อ 30 ปีที่แล้วมากนัก และถึงภาพในหลวง รัชกาลที่ 9 จะแจ่มชัดในความรู้สึก ทว่า ความแม่นยำจากปากบางเหตุการณ์ อาจบอกได้ไม่เท่าเอกสาร

บันทึกของชาวบ้านปางสา ระบุว่า ในปี พ.ศ. 2522 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ในปีแรกนั้นเสด็จพร้อมกัน 4 พระองค์

ในหลวง รัชกาลที่ 9 พร้อมด้วย ม.จ.ภีศเดช รัชนี ทรงประชุมร่วมกับผู้นำหมู่บ้านต่างๆ คือ ปางสา จะหยี เล่าฝู่ โป่งป่าแขม ซึ่งขอพระราชทานพื้นที่ในทุ่งโป่งป่าแขมประมาณ 200 ไร่ เพื่อปรับเป็นพื้นที่ทำนา โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 รับสั่งให้กรมชลประทานสำรวจพื้นที่ทำฝายเพื่อส่งน้ำเข้าที่นา ขณะที่อีกสามพระองค์เสด็จเยี่ยมประชาชนนับพันคนจากหมู่บ้านต่างๆ ที่มาเฝ้ารับเสด็จโดยพากันมารอตั้งแต่เช้า แม้จะรู้ว่าจะเสด็จมาถึงช่วงบ่าย 4 โมงเย็น แต่ทุกคนก็เต็มใจจะรอ

ผู้นำประเพณีได้ทำพิธีเรียกขวัญผูกด้ายสายสิญจน์ที่ข้อพระกร และถวายสุราพื้นบ้านจอกเล็ก ซึ่งทรงยกดื่มโดยไม่มีความรังเกียจ เมื่อได้ทอดพระเนตรเห็นอาคารเรียนของโรงเรียนชั่วคราวบ้านปางสา ซึ่งชาวบ้านสร้างด้วยไม้ไผ่ มุงหญ้าคา ตามที่หาได้ในท้องถิ่น จึงทรงพระราชทานเงิน 2 หมื่นบาท เพื่อสร้างอาคารเรียนใหม่

กว่าทุกพระองค์จะเสด็จกลับได้ก็เป็นเวลาฟ้ามืดแล้ว คืนนั้นยังอยู่ในความทรงจำจนทุกวันนี้ เพราะมีลมพายุ ลมแรง เมื่อเฮลิคอปเตอร์พระที่นั่งบินขึ้นไปแล้วสักครู่ ฝนและลูกเห็บก็ตกหนัก จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้นลูกเห็บบนพื้นดินยังอยู่หนาเป็นคืบ ซึ่งปรากฏการณ์ลูกเห็บตกหนักเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นอีกหลังจากนั้น

ปี พ.ศ. 2523 เป็นครั้งที่สองที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 เสด็จเยี่ยมประชาชนลุ่มน้ำแม่จัน โดยครั้งนี้สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ฯ เสด็จด้วย ในหลวงทรงประทับเสวยพระกระยาหารกลางวันที่ริมน้ำจันอันร่มรื่น จากนั้นเสด็จเยี่ยมบ้านปางสา มีการดีดเซอเบือหรือซึงถวายพระองค์ท่าน ซึ่งก็คือตาวันชัย

ครั้งนั้นเขามีโอกาสได้อยู่กับพระองค์ท่านนานกว่า 1 ชั่วโมง ได้เล่าความหลังอันแสนตรึงใจผ่านภาพสุดประทับใจในอ้อมกอดผู้เฒ่าอากูตามีถึงสองภาพ ทั้งสองภาพใส่กรอบอย่างดี ภาพหนึ่งเป็นภาพที่ตาวันชัยในวัยหนุ่มกำลังดีดซึง ส่วนอีกภาพเป็นจังหวะที่ตาวันชัยยืนถวายรายงานถึงอาชีพและความเป็นอยู่ ครั้นที่พระองค์ตรัสถามผู้เฒ่าเริ่มเล่าเหตุการณ์

“ตอนที่เข้าเฝ้าอายุ 42 ปี ตอนนั้นยังหนุ่มอยู่เลย ยิ่งอยู่ยิ่งแก่มาก (หัวเราะ) ตอนนี้อายุ 78 ปีแล้ว ได้เข้าเฝ้าในหลวงทุกครั้งที่ท่านมา ได้ดีดซึงให้ฟังด้วย ชื่อเพลงอะไรจำไม่ได้แล้ว เป็นคนเดียวในหมู่บ้านตอนนั้นที่ได้ดีดซึงให้ในหลวงฟัง ตอนนั้นในหลวงมาสอน มาบอกชุมชน ประชาชนเรื่องทำมาหากิน ท่านถามว่าทำมาหากินอะไรอยู่ ทำอาชีพอะไร แล้วผมก็บอกในหลวงไปว่าทำไร่ปลูกข้าวโพด ปลูกถั่ว ปลูกงา ปลูกพริก ทำสวน ทำนา ปลูกข้าวกิน หมูเลี้ยงไว้ไม่ได้ซื้อกิน ไก่ก็เหมือนกัน ไม่ได้ซื้อกิน ซื้อตลาดแค่เกลือกับเสื้อผ้า อย่างอื่นไม่ได้ซื้ออะไรซักอย่าง

“ตอนนี้ทำไร่ฝิ่นไหม?” ท่านถาม ผมบอกว่า เมื่อสองปีก่อน (ก่อนปี 2522) ทำอยู่ ตอนนี้ไม่ทำแล้ว เมื่อก่อนปลูกฝิ่นไกลๆ โน้น ก่อนในหลวงมา 2 ปีก็เลิกปลูก เพราะสมัยก่อนทางการก็ห้าม หลังจากราชการห้ามก็เลิก

ในหลวงบอกว่า “ดีแล้ว ไม่ต้องปลูกฝิ่น” แล้วก็บอกว่า “ปลูกผัก ปลูกผลไม้กินดีกว่า” ท่านพระราชทานพันธุ์ผักไว้ให้เยอะแยะ หลังจากนั้นพัฒนาสงเคราะห์ชาวเขาก็มาส่งเสริมให้ปลูกเงาะ ปลูกลิ้นจี่ อีกเรื่องหนึ่ง ท่านก็ถามว่าประชาชนมีกินไหม พอเราบอกว่าไม่มีที่ทำกินไม่มีนา ในหลวงก็แบ่งที่นาให้คนละแปลงตามคนในบ้าน

ตอนที่ในหลวงเสด็จมาตาพูดไทยได้นิดหน่อย ก็พอเข้าใจที่ท่านถาม แต่ผมตอบไม่ได้แค่นั้นเอง พูดไม่ชัด ตอนนั้นผมเสียดายพูดภาษาไทยไม่เป็น เสียดาย (เสียงสั่น) เหมือนกับเดี๋ยวนี้อยากจะพูดอะไรก็พูดได้บ้าง แต่ตอนนั้นพูดไม่เป็น ไม่รู้จะพูดยังไงดี ถ้าในหลวงไม่เข้ามาที่หมู่บ้านปางสา ก็ไม่เจริญ พระเจ้าอยู่หัวเข้ามา บ้านปางสาเจริญขึ้นเยอะ ตอนนั้นขาดน้ำ ไม่มีน้ำ แล้วก็ชลประทานมาทำน้ำให้ หลังจากนั้นมาดีขึ้นเยอะ ตอนนั้นในชุมชนในหมู่บ้านไม่สามัคคี หลังจากในหลวงเสด็จมา ท่านมาบอก มาสอนไว้ให้รักกัน สามัคคีกันให้มากขึ้น แล้วเรื่องทะเลาะเบาะแว้งก็ไม่มี”

เมื่อถามถึงความซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ ผู้เฒ่าวัย 78 ปี บอกสั้นเพียงว่า “ดีใจ ในหลวงใจดี ในหลวงดีที่สุด” ทราบภายหลังว่าคำว่าพระมหากรุณาธิคุณในภาษาชนเผ่าไม่มีคำอธิบายใดได้ใจความมากไปกว่าคำว่า “ดีที่สุด” อีกแล้ว ดังนั้น ความรู้สึกที่ปลาบปลื้มใจในแบบชาวไทยภูเขาก็คือคำบอกเล่าเปื้อนรอยยิ้มพร้อมบอกว่า “ในหลวงดีที่สุด ถ้าไม่ใช่ในหลวงก็ไม่ได้อยู่แผ่นดินนี้”

สิ่งที่ยืนยันคำเล่านี้ก็คือ เหรียญชาวเขาที่ผู้เฒ่าเผ่าลีซูห้อยติดตัวมาตลอดตั้งแต่ได้รับพระราชทานเพื่อแสดงว่าเขาเป็นพสกนิกรใต้ร่มพระบรมโพธิสมภาร “ตาห้อยเหรียญชาวเขาที่รัชกาลที่ 9 พระราชทานมาให้ตลอด ศรัทธาเหมือนพ่อ ห้อยติดตัวตลอด เก็บไว้คนมาขอซื้อ 2 แสนก็ไม่ขาย สมัยก่อนคนที่ไม่มีบัตรประชาชนต้องมีเหรียญนี้ สมัยแรกๆ ท่านพระราชทานไว้ให้เพื่อแทนบัตรประชาชนสำหรับชาวไทยภูเขา”

ผู้เฒ่าเผ่าลีซูหยิบเหรียญจากคอออกมา และเล่าว่า “พระเจ้าอยู่หัวให้มาเป็นสัญลักษณ์ของการเป็นลูกบ้าน เป็นประชาชนของท่าน ตอนนั้นไม่ใช่ว่าคนบนดอยไม่มีบัตรเยอะ ตอนนั้นชาวเขาเราไม่รู้ว่าเขตที่เรามาปักหลักปลูกบ้านคือตรงไหน เขาบอกว่าที่นี่เมืองไทยนะ เราก็ไม่รู้ ระหว่างชายแดนก็ไม่รู้ ดังนั้นใครที่มีเหรียญนี้ก็เหมือนเป็นบัตรประชาชน เลขตัวนี้จะอยู่ที่อำเภอ ตอนนั้นได้ 3 เหรียญ ผม ลูกคนโต และเมียผม”

การเสด็จปี พ.ศ. 2524 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ทรงตรวจฝายที่ห้วยโป่งขมของกรมชลประทาน เพื่อนำน้ำมาใช้ในที่นาที่พระราชทานแก่ชาวบ้าน 30 กว่าราย 4 หมู่บ้าน บนเนื้อที่ 200 ไร่ ซึ่งเป็นความปลื้มปีติของราษฎรเหล่านี้เป็นอย่างยิ่ง

แม้เวลาจะผ่านไปแล้วกว่าสามสิบปี รอยพระบาท รอยแย้มพระสรวล ด้วยพระมหากรุณาธิคุณล้นเกล้าล้นกระหม่อม ยังตราตรึงอยู่ในดวงใจของราษฎรทุกชาติพันธุ์ โดยส่งความกตัญญูกตเวทิตานี้แก่ลูกหลานรุ่นต่อๆ ไปอย่างต่อเนื่อง

ความปลาบปลื้มของตาวันชัยนั้นนับเป็นความภาคภูมิใจสูงสุดของชีวิต และจนถึงทุกวันนี้ก็ยังคงซาบซึ้ง แม้จะโศกเศร้าที่ได้สูญเสียผู้ปกครองที่มอบดวงใจถวายให้แล้ว แต่สิ่งที่ผู้เฒ่าเผ่าลีซูคนนี้ทำเสมอมาตั้งแต่หนุ่มกระทั่งตอนนี้ ก็คือการกราบพระบรมฉายาลักษณ์ของในหลวง รัชกาลที่ 9 ทุกครั้งที่ตื่นและก่อนนอน