ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 พฤษภาคม 2560 เวลา 14:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496884

โดย…โยธิน อยู่จงดี

“การจะทำอะไรก็แล้วแต่ เราจะต้องทำให้ดีที่สุด ถ้าไม่สุดอย่าไปทำ เพราะสิ่งนั้นจะกลายเป็นสิ่งที่ติดตัวเราไปตลอด”

ณัฐพล กัปปิยจรรยา กรรมการผู้จัดการ นีโอ สุกี้ไทยเรสเทอรองส์ นักธุรกิจหนุ่มวัย 32 ปี ที่ทำให้ชื่อของนีโอสุกี้เป็นที่รู้จัก ท่ามกลางการแข่งขันอันดุเดือดของตลาดสุกียากี้ ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา จากธุรกิจเล็กๆ ที่มีเพียง 2 สาขาให้เป็น 18 สาขาในช่วงเวลาเพียง 8 ปี

จุดเริ่มต้นในการเข้ามาทำธุรกิจของเขา เริ่มจากครอบครัวได้เสนองานสำคัญในช่วงการตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโทหลังเรียนจบด้านบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ทางเลือกสำคัญที่เปลี่ยนแปลงชีวิตจนถึงทุกวันนี้

“ตอนนั้นทางครอบครัวได้เสนอให้ผมเข้ามาสานต่อธุรกิจนีโอสุกี้ ที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นานนัก มีอยู่เพียง 2 สาขาและเป็นธุรกิจรองของครอบครัว ซึ่งจริงๆ แล้วธุรกิจของครอบครัวเราดั้งเดิมเป็นธุรกิจด้านโลจิสติกส์ ซึ่งทำมาตั้งแต่รุ่นคุณพ่อประมาณ 30 กว่าปีได้ ผมจึงตัดสินใจเลือกทำสิ่งที่สำคัญกว่าการเรียนต่อ ก็คือการเข้ามาบริหารธุรกิจรองของครอบครัวให้เติบโตขึ้นมาให้ได้

“ในช่วงที่ผมเข้ามาทำธุรกิจแบรนด์นีโอสุกี้ เป็นแบรนด์เล็กๆ ที่มีสาขาอยู่ไม่มากนัก และแทบไม่มีโอกาสได้เลือกให้เข้าไปตั้งอยู่ในศูนย์การค้าที่มีชื่อเสียง เราต้องเป็นคนติดต่อนำเสนอถึงที่ และจุดที่เราได้มักจะอยู่ชานเมือง ในขณะที่ลูกค้าส่วนหนึ่งเริ่มรู้จักเรามากขึ้น แต่ไม่สามารถเดินทางไปรับประทานได้

“เราก็เริ่มลงมือเปลี่ยนแปลงรูปแบบการทำธุรกิจเดิมให้เป็นระบบมากขึ้น เพราะคู่แข่งเจ้าตลาดแข็งแกร่งกว่าเรามาก แต่เราก็ใช้จุดแข็งที่เรามี จากการเป็นองค์กรขนาดเล็กที่มีความคล่องตัว ปรับปรุงเปลี่ยนแปลง และเน้นความเป็นโฮมเมด ที่มีความหลากหลายของอาหารและคุณภาพ และจะบอกว่าไม่ใช่เป็นเรื่องง่ายเลยในฐานะผู้บริหารใหม่”

ณัฐพล เล่าถึงช่วงเวลาสำคัญที่ผู้บริหารธุรกิจใหม่จะต้องเจอกันทุกคนก็คือ การปรับตัว ปรับระบบการทำงาน และการทำผลงานให้เป็นที่ยอมรับของพนักงานรุ่นเก่าที่คอยจับตาดูทุกฝีก้าวว่าเขาจะทำได้ดีแค่ไหน

“แน่นอนว่าเมื่อเราเข้ามาสานต่อธุรกิจของคุณพ่อ ก็จะต้องทำงานร่วมกับพนักงานรุ่นเก่าที่คุ้นเคยกับระบบการทำงานแบบเดิมๆ ซึ่งต้องทำความเข้าใจก่อนว่าธุรกิจเดิม เราคือธุรกิจขนส่งโลจิสติกส์ ที่เถ้าแก่จะเป็นคนสั่งการทุกอย่าง พอผมเข้ามา ก็พยายามนำเสนอว่าการทำงานแบบนั้นเป็นการรวมศูนย์กลาง ระบบการดำเนินธุรกิจต้องมีระบบ ระเบียบแบบแผน แบ่งสายงาน มีการรายงานผลที่ชัดเจน เพื่อให้การทำงานมีประสิทธิภาพมากที่สุด

“ไม่ใช่ทุกปัญหาก็ต้องขึ้นมาถามกับเถ้าแก่ กลายเป็นศูนย์กลางในการตัดสินใจทั้งที่บางเรื่องเราสามารถแบ่งระดับปัญหาให้หัวหน้าสายสามารถตัดสินใจแก้ไขปัญหาได้ในทันที ซึ่งต้องใช้เวลาอยู่ประมาณ 1-2 ปี กว่าจะปรับระบบให้เข้าที่เข้าทาง แล้วก็ค่อนข้างที่จะทำงานอย่างหนักมากในการที่จะทำให้ธุรกิจเติบโตมียอดขายตามเป้า เป็นที่ยอมรับของทุกคน ต้องลงไซต์งานสร้างร้าน เรียนรู้ธุรกิจจากคนรุ่นเก่า เก็บรายละเอียดงาน ติดต่อประสานงานเองทุกอย่างเพื่อให้เกิดความเข้าใจในธุรกิจที่แท้จริง ซึ่งผมจะลงมือทำด้วยตัวเองตลอด”

ไลฟ์สไตล์ของณัฐพลในแต่ละวัน ช่วงเช้าจะใช้เวลาอ่านข่าวมากเป็นพิเศษ เขาบอกว่าอย่างน้อยๆ ก็ต้องดูว่าความเคลื่อนไหวของคู่แข่ง ภาพรวมความเปลี่ยนแปลงในตลาดที่กำลังดำเนินธุรกิจอยู่ตอนนี้เป็นอย่างไร? หลัง 11 โมงเช้าเป็นต้นไป ถึงค่อยเริ่มทำงานต่อ ยาวจนถึงประมาณ 1-2 ทุ่ม เป็นเรื่องปกติ

“ซึ่งจริงๆ ไม่อยากที่จะตีกรอบเวลาการทำงานว่าจะต้องเริ่มกี่โมงเลิกกี่โมง เพราะว่าเป็นธุรกิจของครอบครัว ใครว่าทำงานธุรกิจของครอบครัวจะสบาย ผมคิดว่าไม่ใช่เลย เพราะธุรกิจของครอบครัวก็เป็นของที่จะต้องดูแลรักษาให้ดี ซึ่งไม่เพียงแค่ดีต่อครอบครัวเรา ยังมีลูกน้องอีกมากมายที่เขาฝากชีวิตอยู่ ยิ่งเวลาที่กำลังมีโปรเจกต์ใหม่ ก็จะพยายามทุ่มเทและทำงานอย่างมีความสุข และเต็มที่กับงานให้มากที่สุด”

มีอีกสิ่งหนึ่งที่ผู้บริหารใหม่ทุกคนมีโอกาสได้เจอก็คือเรื่องความผิดพลาดในการบริหารงาน ซึ่งณัฐพลเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เคยผ่านความล้มเหลวอย่างที่ไม่ควรจะเป็น อันเป็นผลจากความมั่นใจในตัวเองมากเกินไป แต่สิ่งที่ดีกว่านั้นคือการรู้จักยอมรับความผิดพลาด และลุกขึ้นมาสู้ใหม่จนประสบความสำเร็จมากกว่าที่เคยเป็น

“เมื่อประมาณปี 2555 ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืมก็คือการที่เราต้องปิดถึง 2 สาขาภายในปีเดียว สาเหตุที่เราพลาดมาจากในช่วงที่เราทำงานแรกๆ เราไปเปิดสาขาที่ไหนก็ตามล้วนประสบความสำเร็จหมด จนเราเกิดความมั่นใจว่าเราจะต้องทำได้สำเร็จ จึงเร่งระดมเปิดสาขาเร็วเกินไป โดยที่ไม่ได้ศึกษาในรายละเอียดจนเราลืมมองพื้นฐานการทำธุรกิจที่สำคัญว่าควรคิดให้รอบคอบ และแผนสำรองกลายเป็นบทเรียนราคาแพง ที่ทำให้เรามองย้อนดูตัวเองและมองรอบตัว หาจุดบอดที่เราอาจจะมองข้ามไป

“ตอนนั้นเครียดมากๆ เป็นอยู่ประมาณ 1 เดือน จนวันหนึ่งก็เป็นตัวเราที่ต้องจุดไฟในการทำงานขึ้นมาใหม่ และตัดสินใจว่าที่ไหนไม่ดีก็ปิดไป แล้วก็ย้ายข้าวของไปเปิดใหม่อีกที่หนึ่ง และเก็บความผิดพลาดเป็นบทเรียนว่า ต่อไปทุกครั้งที่เราทำร้านจะต้องมีแผนสำรอง ถ้าเกิดร้านไหนไม่เวิร์กก็จะต้องสามารถยกของในร้านออกมาได้ทุกตัวทุกชิ้น ย้ายไปอยู่ที่ใหม่ได้ทันที”

สุดท้ายเมื่อถามถึงปรัชญาในการทำงานและการใช้ชีวิต ผู้บริหารหนุ่มตอบได้อย่างน่าสนใจว่า สิ่งสำคัญในการดำเนินชีวิตคือการรักษาคำมั่นสัญญา อะไรที่พูดไปแล้วจะต้องทำให้ได้ ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ก็อย่าไปรับปากใคร เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในการใช้ชีวิต แม้ดูเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ว่าเกี่ยวเนื่องกับผลของความน่าเชื่อถือ ถ้าพูดแล้วต้องทำให้ได้ ทำให้เต็มที่ เพราะทั้งคำพูด คำมั่นสัญญาและการกระทำ ทำให้เกิดความน่าเชื่อถือในระยะยาว

อีกอย่างหนึ่งที่ขาดไปไม่ได้เลยสำหรับผู้บริหารที่จะทำให้องค์กรก้าวหน้าอย่างมั่นคง คือต้องสร้างความยั่งยืน ไม่ใช่เฉพาะตัวเอง แต่ต้องมีความยั่งยืนถึงลูกน้องทุกคน

“ธุรกิจของเราเป็นธุรกิจด้านการบริการ ลูกน้องจะบริการคนอื่นได้ดี ตัวเขาจะต้องอิ่มต้องพร้อม เมื่อคนเราพร้อมพอเขาก็จะเริ่มบริการคนอื่นด้วยความเต็มใจ ถึงจะเป็นองค์กรที่มีความมั่นคงยั่งยืนและดีพอ ที่จะทำให้พวกเขาเติบโตไปกับเราพร้อมๆ กัน ผมเชื่อเช่นนั้น”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 พฤษภาคม 2560 เวลา 16:13 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496681

โดย…ภวัต เล่าไพศาลทักษิณ

“DNA ของมัชรูมมาจากชื่อของเราคือ เห็ด เห็ดทำอะไรก็อร่อย ไม่ว่าจะเป็นเห็ดราคาถูกหรือราคาแพง จากเห็ดนางฟ้าถึงเห็ดทรัฟเฟิล หากเราทำให้ดีมันก็อร่อย เหมือนกับการทำคอนเทนต์ของเรา ที่เราทำเพื่อให้คนดูพอใจมาตลอด นี่จึงเป็น DNA ของเรา” อรรฆรัตน์ นิติพน ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท มัชรูม เทเลวิชั่น กล่าว

อรรฆรัตน์ เริ่มเข้าสู่ธุรกิจการทำรายการโทรทัศน์ตั้งแต่ปี 2000 หลังจากจบการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ในปี 1998 และได้เข้ามาช่วยพี่ชายคือ อัมรินทร์ นิติพน ซึ่งในขณะนั้นไม่ได้เป็นเพียงนักแสดงและนักร้องที่มีชื่อเสียงเท่านั้น แต่ยังเป็นนักกีฬากอล์ฟทีมชาติไทย และทำรายการโทรทัศน์ด้วย ทำให้อรรฆรัตน์มีโอกาสเข้าไปทำรายการโทรทัศน์เกี่ยวกับกอล์ฟอย่าง Golf sport for fun เป็นครั้งแรก

ด้วยทีมงานเริ่มต้นเพียง 3 คน เขาออกตระเวนเยี่ยมและแนะนำสนามกอล์ฟชั้นดีทั่วประเทศกว่า 170 สนามในเวลา 3 ปี และเป็นการเพาะบ่มให้เขาได้ต่อยอด เกิดความคิดใหม่ๆ ในการทำรายการโทรทัศน์ที่มากขึ้นเรื่อยๆ

จากที่เคยเป็นนักแสดง ผ่านงานภาพยนตร์มา 5 เรื่อง และละคร 6 เรื่อง อรรฆรัตน์เปลี่ยนตัวเองมาเป็นคนทำงานทั้งเบื้องหลังรายการต่างๆ และเป็นพิธีกรด้วยตัวเองในรายการโทรทัศน์อีกหลายรายการที่เขาเป็นทั้งผู้คิดคอนเซ็ปต์ และลงมือทำทุกอย่างด้วยตนเอง โดยริเริ่มจากการทำในสิ่งที่อยากจะทำ เช่น การเดินทาง การท่องเที่ยว การพบปะผู้คน และขยายขอบเขตการทำงานออกไปสู่การทำโฆษณา นำมาสู่การตั้งบริษัท มัชรูม ขึ้นในปี 2004

จนถึงขณะนี้มัชรูมผ่านประสบการณ์การทำรายการโทรทัศน์มาแล้ว 116 รายการ การทำโฆษณา 1,200 ชิ้น รวมทั้งหมดมีการออกอากาศมากกว่า 4,000 ชั่วโมง ปัจจุบันมัชรูมขยายกิจการจากพนักงาน 3 คน เป็น 95 คน และมีรายการที่ยังออกอากาศอยู่ในขณะนี้ 8 รายการ ทำโฆษณาในปีนี้ 70 ชิ้น จัดกิจกรรมสัมมนาทั้งในและต่างประเทศ และกำลังจะขยายไปสู่การผลิตละคร โดยเป็นละครชื่อเดียวกับรายการโทรทัศน์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของมัชรูม คือ “อายุน้อย 100 ล้าน” (Young Self Made Millionaire) ซึ่งยังได้มีการตั้ง “อายุน้อยร้อยล้าน อคาเดมี” ขยายขอบเขตการทำธุรกิจออกไปอีกหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นการจัดโรดโชว์สัมมนาธุรกิจยุคใหม่ จัดทริปธุรกิจ Business Matching ให้กับทั้งผู้ประกอบการไทย และรุกเข้าสู่ตลาดซีแอลเอ็มวีด้วย

อรรฆรัตน์ กล่าวว่า จากการทำรายการ “อายุน้อยร้อยล้าน” มาตั้งแต่ปี 2012 ทำให้เขาได้โอกาสสัมภาษณ์ผู้ประกอบการไทยที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อยมาแล้วประมาณ 300 คน ได้เห็นแนวคิด และเกิดความเชื่อว่าทุกคนก็สามารถทำธุรกิจเพื่อไปสู่เป้าหมายยอดขาย 100 ล้านบาทได้

“ผมเริ่มทำรายการนี้ จากที่เห็นรายการอื่นๆ จุดกระแสให้คนดูเกิดไอดอลในหลายรูปแบบ รายการโทรทัศน์ที่ทำให้คนอยากเป็นนักแสดง นักร้อง มีมากแล้ว ผมอยากทำรายการที่ให้คนดูเห็นไอดอลที่เป็นนักธุรกิจบ้าง จุดเด่นที่เลือกมาคือ นักธุรกิจอายุน้อย หน้าตาดี ขายได้เกิน 100 ล้านบาท เกิดเป็นการสัมภาษณ์คนเก่งออกโทรทัศน์ แม้รายการแบบนี้จะไม่ได้ถูกใจทุกคน แต่จะมีคนที่มองเห็นประโยชน์ และจุดประกายความฝันให้คนดูได้ และในขณะเดียวกันก็เป็นการพัฒนาตัวผมเองไปด้วย”

ปัจจุบันรายการ “อายุน้อยร้อยล้าน” มีพันธมิตรในประเทศซีแอลเอ็มวีที่ซื้อรายการของมัชรูมไปออกอากาศ และกำลังอยู่ระหว่างพัฒนาเป็นรายการของแต่ละประเทศในรูปแบบเดียวกัน ซึ่งคาดว่าจะออกอากาศในทุกประเทศที่ซื้อแฟรนไชส์ไปในไตรมาส 3 ของปีนี้ และอรรฆรัตน์เชื่อว่าจะทำให้เกิดเป็นคอมมูนิตี้ของนักธุรกิจระดับเอสเอ็มอีของประเทศในภูมิภาคนี้ ที่จะเกิดการจับคู่ เจรจาธุรกิจกันได้ต่อไป โดยมีมัชรูมเป็นตัวเชื่อม

นอกจากนี้ มัชรูมยังได้ช่วยเหลือผู้ประกอบการเอสเอ็มอีด้วยการเป็นที่ปรึกษาด้านการตลาดด้วย โดยในปัจจุบันมีบริษัทขนาดเล็กที่มัชรูมดูแลด้านมีเดียและพีอาร์ให้ 15 ราย ด้วยความเชื่อที่ว่า แม้บริษัทเหล่านี้จะมีงบประมาณน้อย แต่มัชรูมก็สามารถวางแผนการตลาดที่เหมาะสม เพื่อให้พวกเขาก้าวสู่ความสำเร็จได้

“ผมได้เรียนรู้ว่าอุปสรรคเป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจเสมอ แต่มันเป็นสิ่งที่สามารถผ่านไปได้ ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ในชีวิต ปัญหาเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่เข้ามา แต่ทุกคนก็สามารถทำธุรกิจได้ แต่การจะไปสู่ยอดขาย 100 ล้าน ต้องมีโนว์ฮาว ต้องรู้จักธุรกิจของตัวเอง รู้กลไกทางการเงิน เข้าใจทุน และมีความชัดเจนในผลิตภัณฑ์”

อรรฆรัตน์ ยกตัวอย่างธุรกิจที่มัชรูมเข้าไปช่วยเหลือและประสบความสำเร็จ เช่น ผู้ประกอบการที่ผลิตถุงสำหรับใส่นมให้กับแม่ที่เพิ่งคลอดลูกแล้วต้องปั๊มน้ำนมเก็บไว้ แต่ไม่มีถุงบรรจุที่มีคุณภาพดีพอ แต่ผู้ประกอบการที่เป็นเครือข่ายของมัชรูมรายหนึ่ง ซึ่งอายุเพียง 29 ปี มองเห็นปัญหาและเกิดเป็นโอกาสในการผลิตถุงเก็บน้ำนมแม่ที่มีคุณภาพยี่ห้อ ท็อตเลอร์ (Toddler) ซึ่งปัจจุบันมียอดขายปีละกว่า 300 ล้านบาท โดยไม่ต้องพึ่งห้างค้าปลีกขนาดใหญ่

“ทุกคนมีโอกาสก้าวไปสู่ยอดขาย 100 ล้านตั้งแต่อายุยังน้อย ผมเชื่ออย่างนั้น” อรรฆรัตน์ ย้ำความเชื่อของเขา

ทว่า อรรฆรัตน์ ไม่ใช่คนที่ประสบความสำเร็จมาตลอด ในวัยเรียนเขายอมรับว่าเป็นเด็กที่เรียนไม่เก่ง ตั้งแต่เรียน ป.3 เขาไม่เคยทำการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ ก่อนจะจบการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ด้วยเกรดเพียง 2.1 และเลือกเข้าเรียนกฎหมาย เพราะคิดว่าจะได้ไม่ต้องเข้าห้องเรียน แต่สามารถอ่านหนังสือเองแล้วไปสอบได้

แม้จะไม่ชอบห้องเรียน อรรฆรัตน์ในวัยเด็กกลับชอบอ่านหนังสือ โดยเฉพาะเรื่องราวที่เกี่ยวกับหนทางสู่ความสำเร็จของผู้คน นิตยสารที่แม่ของเขาวางไว้ในห้องน้ำเป็นประตูสู่โลกกว้าง ไม่ว่าจะเป็นคู่สร้างคู่สม พลอยแกมเพชร สกุลไทย ฯลฯ ล้วนแต่พัฒนาให้เขาก้าวมาสู่สิ่งที่เป็นในวันนี้

ปัจจุบันหนังสือที่เขาอ่านและชอบมากที่สุดคือ “ทำไมเราเลี้ยง Pig แต่กิน Pork” ที่เขียนโดย นพ.ชัชพล เกียรติขจรธาดา หนังสือที่ว่าด้วยการเรียนรู้เกี่ยวกับภาษาและประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นอีกแนวหนึ่งที่อรรฆรัตน์ให้ความสนใจ แต่ไม่ได้พัฒนาออกมาเป็นรายการโทรทัศน์ เพราะเห็นว่า เนื้อหาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เป็นเนื้อหาที่ยังไม่พร้อมสำหรับสปอนเซอร์ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้รายการโทรทัศน์อยู่รอด แต่ไม่ว่าอย่างไร เขามีความเชื่อว่ารายการโทรทัศน์ในประเทศไทยกำลังดีขึ้น และมีสาระประโยชน์มากขึ้นเรื่อยๆ

“สำหรับมัชรูมเรามองตัวเองว่าเราเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ เราสามารถนำเสนอคอนเทนต์ได้ในทุกแพลตฟอร์ม เราทำทุกรายการด้วยความคิดที่ว่าอยากให้คนดูได้ประโยชน์” ด้วยแนวคิดแบบนี้ เขายอมรับว่ากว่าจะประสบความสำเร็จได้ มัชรูมต้องผ่านบททดสอบมากมาย ผ่านวันเวลาที่ทีมงานเล็กๆ ของเขาต้องร้องไห้กันแทบทุกวัน ทำงานเหน็ดเหนื่อยโดยไม่เคยมีวันหยุด เพื่อให้อยู่รอดกับการทำรายการโทรทัศน์ที่ไม่ตามกระแส แต่ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน เขาไม่เคยคิดที่จะเลิกทำงานที่รัก

“สำหรับผมมันอาจจะมากกว่ารัก คือแค่รักมันยังไม่พอ ต้องบ้าด้วย ไม่งั้นอยู่ไม่ได้ และผมรู้สึกขอบคุณทีมงานก่อตั้งทุกคนที่ทำให้เรามาถึงวันนี้” อรรฆรัตน์ยิ้ม เมื่อเขานึกย้อนไปถึงช่วงก่อตั้งบริษัท ทีมงาน 3-4 คน ต้องผลัดกันเป็นทั้งคนขับรถ ถ่ายทำ ตัดต่อ เดินทางไปทั่วประเทศแบบไม่มีวันหยุด ไม่คำนึงถึงครอบครัว กล้าทำรายการต้นทุนต่ำที่อาจจะไม่กำไร แต่สนุกที่จะทำ รายการที่หากมาคิดในวันนี้ คงไม่มีโอกาสแม้แต่จะทำข้อเสนอให้ผ่านการวิเคราะห์ตัวเลข

ผมเปลี่ยนไปจากตอนที่อยุ 26 ปีที่เริ่มทำงาน มาถึงอายุ 40 วันนี้ ผมมองตัวเลขด้วย ในฐานะที่เป็นผู้นำองค์กร เราไม่ได้ทำเพื่อสนุกอย่างเดียวเหมือนเมื่อก่อน แต่เรามีพนักงานที่ต้องจ่ายเงินเดือน ต้องขึ้นเงินเดือนทุกปี เราต้องมีโบนัสให้พนักงาน ต้องมีอุปกรณ์การทำงานที่ดี และเราก็ยังมีหุ้นส่วนธุรกิจ ดังนั้นผมมีหน้าที่ต้องทำตัวเลข ทำรายได้ ทั้งหมดนี้ผมเปลี่ยนมาจากการเติบโตและเรียนรู้”

อรรฆรัตน์ เชื่อว่าการเป็นคนชอบเรียนรู้อย่างไม่รู้จบ คือจุดแข็งของตัวเอง เขามั่นใจว่าการเรียนรู้ให้มากจะทำให้ผลงานออกมาดี นอกจากนั้นจุดแข็งที่เขาพอใจในตัวเองอีกประการหนึ่งคือ เป็นคนที่ปล่อยให้เรื่องไม่ดีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่โกรธนานเกิน 1 วัน ไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียใจ หรือผิดหวัง แต่ต้องผ่านไปและไม่ยึดติด

“ผมมีฮีโร่คือ คุณประภาส ชลศรานนท์ นักเขียนในดวงใจที่ผมอ่านหนังสือของเขามาตั้งแต่เด็กๆ และวันนี้คุณประภาสเป็นผู้บริหาร เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ เจ้าของช่องเวิร์คพอยท์ที่ผมได้เวลาออกอากาศรายการอายุน้อยร้อยล้าน แต่ถึงจะได้ร่วมงานในเครือข่ายเดียวกัน ผมก็ยังไม่มีโอกาสได้พบคุณประภาส ซึ่งหวังว่าวันหนึ่งจะได้พบ”

อรรฆรัตน์ เชื่อในเรื่องของการเรียนรู้ผ่านผู้คนที่มีความสามารถ และเชื่อว่าการถ่ายทอดประสบการณ์จะเป็นการจุดประกายความสำเร็จให้ผู้ที่ได้เรียนรู้ต่อ แม้ว่าผู้ชมรายการโทรทัศน์ทั่วไปจะไม่ได้พบตัวจริงของบุคคลแถวหน้าเหล่านั้น แต่มัชรูมจะเป็นตัวกลางในการนำประสบการณ์ ทั้งความสำเร็จที่เป็นตัวอย่าง และความล้มเหลวที่เป็นบทเรียน มานำเสนอให้ผู้ชมได้เรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน ผ่านทุกแพลตฟอร์มของมัชรูม ทั้งรายการโทรทัศน์ การจัดสัมมนา การจัดทริปธุรกิจ เพื่อหวังจะทำให้เกิดนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่มีทางลัดในด้านแนวคิด และกระบวนการไปสู่ความสำเร็จ

อรรฆรัตน์ ย้ำคำพูดของเขาที่มักจะพูดเสมอว่า ทุกคนมีโอกาสเป็นอายุน้อยร้อยล้านได้เสมอ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 พฤษภาคม 2560 เวลา 16:00 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496680

โดย…วราภรณ์ เทียนเงิน

ถือเป็นหนึ่งในผู้บริหารไทยที่ไลฟ์สไตล์โดดเด่นและพิเศษไม่เหมือนใครกับ กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์ กรรมการผู้จัดการ บริษัท สากลธุรกิจเลิศรวมมิตร ที่เรียกว่าในตลอดสัปดาห์ทำงานแทบทุกวัน และยังสามารถบริหารเวลาที่มีอยู่ เพื่อแบ่งบันทั้งความรู้กับบทบาทการเป็นอาจารย์พิเศษ การเขียนหนังสือ รวมถึงการเข้าไปดูแล ธุรกิจสถานที่จัดแต่งงาน ที่เป็นธุรกิจที่ทำแล้วมีความสุข และไม่ได้หวังเรื่องกำไรแต่อย่างใด

กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์ เล่าถึงชีวิตตัวเองว่า ทำงานมาตลอด 30 ปี และเดินทางทำงานไปต่างประเทศเป็นประจำในช่วงวันหยุดเสาร์และอาทิตย์ เพื่อเดินทางไปเยี่ยมบริษัทและโรงงานในประเทศเพื่อนบ้านที่มีธุรกิจอยู่ในกลุ่มประเทศซีแอลเอ็มวี หรือเดินทางไปประเทศจีน ซึ่งในปัจจุบันมีธุรกิจในเครือที่ดูแลประมาณ 7-8 แห่ง

ดังนั้น การเดินทางที่มีตลอด ทำให้เวลาว่างมีอยู่น้อย จึงมักจะใช้ไปกับการอ่านหนังสือและการเขียนหนังสือ รวมถึงการเขียนคอลัมน์เป็นประจำ

การเดินทางไปต่างประเทศเฉลี่ยในบางเดือนประมาณ 3-4 ครั้ง อีกทั้งในช่วงเวลาเครียดในการทำงาน การได้อ่านหนังสือ หรือการได้เขียนหนังสือ จึงช่วยผ่อนคลายได้อย่างมาก เพราะได้เขียนเรื่องราวที่สนใจไปได้เรื่อยๆ และทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว ซึ่งก่อนหน้านี้เคยใช้เวลาในช่วงมีวันหยุดไปเล่นกีฬากอล์ฟ แต่ในช่วงหลังไม่มีเวลาว่าง และการเล่นกีฬากอล์ฟจะใช้เวลาจำนวนมาก จึงได้หยุดเล่นไปหลายปี

ขณะเดียวกัน ในช่วงที่มีวันหยุดและไม่ต้องเดินทางไปต่างประเทศ ส่วนใหญ่จะใช้เวลาในการดูแลอีกธุรกิจกับธุรกิจการเปิดสถานที่รับจัดงานแต่งงาน ได้เปิดสาขาแรกแห่งแรกคือ เรือนนายไท (Nine Thai Wedding) อยู่บริเวณพระราม 9 และสาขาแห่งล่าสุดคือ ดิ โอเดียม บางกอก (The Odeum Bangkok) บริเวณซอยถาวรธวัช 1 (รามคำแหง 24 แยก 2) รองรับกลุ่มลูกค้าได้จำนวนกว่า 800 คน

สำหรับการก้าวมาสู่ธุรกิจสถานที่รับจัดงานแต่งงาน ในสาขาแรกที่เรือนนายไท พระราม 9 เพราะได้เปิดเป็นร้านอาหารและมีลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการต่างสอบถามว่า สามารถจัดงานแต่งงานได้หรือไม่ จึงเป็นความคิดสู่การสร้างสถานที่รับจัดงานแต่งงานให้แก่ลูกค้า รองรับลูกค้าได้จำนวน 200 คน

ต่อมาขยายสู่ดิ โอเดียม บางกอก เนื่องจากลูกค้าต้องการพื้นที่รองรับแขกที่มาร่วมงานแต่งงานมากขึ้น ทำให้ขยายสู่สาขาใหม่รองรับลูกค้าได้จำนวนเพิ่มขึ้น และมีลิฟต์ไว้คอยบริการลูกค้า

สถานที่รับจัดงานแต่งงานยังให้บริการแบบครบวงจรตั้งแต่การมีห้องพิธีมงคลต่างๆ ในงานแต่งงานและบริการจัดงานเลี้ยง ซึ่งกลุ่มลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการมีหลากหลาย ทั้งคนไทยและลูกค้าต่างประเทศ รวมถึงมีทีมงานที่มีใจพร้อมให้บริการ ซึ่งที่ผ่านมามีบรรดาคู่รักเข้ามาจัดพิธีแต่งงานไม่ต่ำกว่า 500 คู่แล้ว และการทำธุรกิจนี้ไม่ได้หวังเรื่องกำไร หรือขาดทุน แต่เป็นธุรกิจที่สร้างความสุขให้แก่เราและลูกค้าทุกคน

“ในหลายงานของคู่รักที่แต่งงาน ผมก็ทำหน้าที่เป็นผู้ใหญ่หรือเป็นพ่อเจ้าบ่าวในงานให้ด้วย หากเจ้าบ่าวไม่มีคุณพ่อ รวมถึงมีเวลาว่างผมก็จะเข้าไปร่วมงานด้วยทุกครั้ง เรามีความสุขที่ได้ไปร่วมงานและเห็นคู่รักที่จัดงานแต่งงานกัน อีกทั้งมีลูกค้าจากต่างประเทศ เลือกมาจัดพิธีแต่งงานในไทย” กริช กล่าว

การทำธุรกิจสถานที่รับจัดงานแต่งงานทั้งสองแห่ง ก็ได้กำชับกับทายาททั้ง 3 คน ว่า ถ้าจะเลิกทำธุรกิจไหนก็สามารถเลิกได้ในอนาคต แต่ห้ามเลิกทำธุรกิจสถานรับจัดงานแต่งงานอย่างเด็ดขาด เพราะเป็นธุรกิจที่เราได้รับความสุขและทำให้ทุกคนที่เข้ามาร่วมงานมีความสุข และมีรอยยิ้มในการมาร่วมงานเสมอ

อีกสิ่งหนึ่งที่ทำมาเป็นเวลา 5-6 ปี คือ การรับบทบาทเป็นอาจารย์พิเศษ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหงจะใช้เวลาหนึ่งวัน ทำหน้าที่เป็นอาจารย์สอนหนังสือระดับปริญญาตรี เพื่อถ่ายความรู้ที่ได้สะสมมาตลอดการทำธุรกิจ ร่วมถ่ายทอดให้แก่นักศึกษา และตั้งแต่การไปสอนหนังสือที่จะรับเงินค่าตอบแทน ซึ่งได้นำเงินดังกล่าวมาเป็นกองทุนรวมเพื่อส่งต่อเป็นทุนการศึกษาให้นักศึกษาในมหาวิทยาลัยรามคำแหง เพราะอยากคืนสิ่งที่ได้มากลับเป็นความรู้แก่นักศึกษาทุกคน

กริช เล่าต่อว่า การทำทุกอย่างบริหารธุรกิจ 7-8 ธุรกิจ เป็นเวลากว่า 30 ปีแล้ว สิ่งที่ได้ยึดถือมาตลอดและถ่ายทอดให้แก่ทายาททั้ง 3 คน คือ การทำธุรกิจด้วยความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา และไม่ได้คิดถึงแต่ตัวเองต้องคิดถึงกลับไปยังลูกค้าทุกครั้ง

เรียกได้ว่าเป็นผู้บริหารที่พร้อมถ่ายทอดองค์ความรู้แก่คนรุ่นใหม่ นักศึกษาอย่างไม่จำกัด และยังปลูกฝังให้ทุกคนรู้จักกับคำว่า ‘การทำด้วยความสุข’ ที่มีพลังและความยิ่งใหญ่เสมอ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

27 พฤษภาคม 2560 เวลา 15:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496677

โดย….วรธาร

แป้ง-พรสุรีย์ กอนันทา ผู้จัดการฝ่ายการสื่อสารและกิจการสัมพันธ์ บริษัท เชฟรอน ประเทศไทย สำรวจและผลิต จำกัด ผู้หญิงรุ่นใหม่ที่หลงรักการออกกำลังกาย หนึ่งในนั้นคือ การขี่จักรยาน สถานที่ปั่นประจำของเธอก็คือ สนามฟ้า ซึ่งอยู่ใกล้บ้านที่สุด บ่อยครั้งเวลาขับรถออกจากบ้านไปทำงานจะต้องยกจักรยานขึ้นท้ายรถไปด้วย

“ย้อนไปเมื่อ 3 เดือนที่แล้ว แป้งสมัครเข้ากลุ่ม Volunteers bike for Dad อาสาสมัครจักรยานอาสาเพื่อพ่อ สายตรวจวัฒนธรรม ซึ่งก่อตั้งโดยความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรุงเทพมหานคร และกระทรวงวัฒนธรรม โดยมีภารกิจหลักคืออำนวยความสะดวกและให้บริการประชาชนที่เดินทางมากราบพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ณ พระนั่งดุสิตมหาปราสาท พระบรมมหาราชวัง ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย

“จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันทำงาน แป้งได้ยกจักรยานพร้อมอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในการปั่นขึ้นท้ายรถ แล้วขับไปทำงานตามปกติ แต่ในใจตั้งใจว่าเลิกงานแล้วจะเดินทางไปสมัครเป็นจิตอาสาเข้ากลุ่มจักรยานอาสาเพื่อพ่อ ที่มหาวิทยาลัยธรรรมศาสตร์พอเลิกงานก็ขับรถไปยังฐานที่ตั้งกลุ่ม Volunteers bike for Dad อาสาสมัครจักรยานเพื่อพ่อ สายตรวจวัฒนธรรม ลงทะเบียนเสร็จรับชุดยูนิฟอร์มและฟังบรีฟจากเจ้าหน้าที่จักรยานอาสาฯ

“จากนั้นเวลา 20.00 น. หัวหน้ากลุ่มจักรยานอาสาจะพาลูกทีมประมาณ 5-6 คน ไปปฏิบัติภารกิจด้วยการขี่ลาดตระเวนรอบพระบรมมหาราชวังและรอบเกาะรัตนโกสินทร์ ตามเส้นทางจะมีจุดจอดเพื่อสอดส่องความเป็นไปมีอะไรก็ให้ถ่ายรูปรายงานกลับมาที่ฐาน

การทำงานจิตอาสาตรงจุดนี้ แป้งบอกว่าถ้าพบเห็นพฤติกรรมไม่เหมาะสมของประชาชนและนักท่องเที่ยว ก็จะเข้าไปตักเตือนด้วยคำสุภาพ พร้อมให้คำแนะนำเพื่อให้เขาปฏิบัติถูกต้องต่อไปหากต้องเดินทางมาบริเวณนี้อีก เช่น บางคนเดินอยู่รอบกำแพงพระบรมมหาราชวังแล้วเซลฟี่ด้วยทั้งรอยยิ้ม บางคนแต่งกายไม่ถูกกาลเทศะ

“เห็นพฤติกรรมไม่เหมาะสมเช่นนี้ก็ต้องเข้าไปตักเตือนและให้ข้อมูลที่ถูกต้องกับเขา ขณะเดียวกันก็พร้อมให้ความช่วยเหลือและอำนวยความสะดวกด้านการคมนาคมให้กับประชาชนที่เดินทางมากราบพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ตรงประตูเทวาภิรมย์ ซึ่งเป็นทางออกว่าจะต้องไปขึ้นเมล์ โบกแท็กซี่ ลงเรือตรงจุดไหนบ้าง”

แป้งเล่าต่อว่า อาทิตย์หนึ่งจะต้องมาทำหน้าที่จิตอาสาปั่นเพื่อพ่ออย่างน้อย 1 ครั้ง บางอาทิตย์อาจเพิ่มเป็น 2 ครั้ง ถ้ามีวันที่งานไม่เยอะ หลังเลิกงานก็จะขับรถมาลงทะเบียนให้ทันในเวลา 19.30 น. เริ่มปฏิบัติงานจริงเวลา 20.00 น.ไปจนถึง 22.00 น. โดยประมาณ และกลับถึงบ้านประมาณเที่ยงคืน

“ตั้งแต่ทำกิจกรรมนี้มาแป้งเคยปั่นแต่ในถนนรอบๆ พระบรมมหาราชวัง ยังไม่ได้ออกเส้นทางอื่น ซึ่งมีหลายเส้นทางที่เขากำหนดไว้รอบๆ เกาะรัตนโกสินทร์ ต่อไปก็คงจะออกเส้นทางอื่นบ้าง อย่างไรก็ตาม จากที่ได้ภารกิจตรงนี้แป้งรู้สึกภูมิใจมากที่ได้ทำความดีเพื่อสังคมและทำความดีถวายเป็นพระราชกุศลแด่พ่อหลวงผู้เป็นที่รักเทิดทูนยิ่งของประชาชนทั้งแผ่นดิน และจะทำต่อไปจนสิ้นสุดภารกิจคือวันถวายพระเพลิงพระบรมศพฯ ในเดือน ต.ค.ปีนี้” พรสุรีย์ ทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

26 พฤษภาคม 2560 เวลา 17:39 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496548

โดย…ปอย   ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

ขนมไทยสุดอร่อยของเรา “ข้าวเหนียวมะม่วง” ถูกนำมาแปลงโฉมเป็นขนมหวานหน้าตาฝรั่ง จานนี้คว้ารางวัลมาแล้วจากการแข่งขันเพสตรี้เชฟ กลุ่มโรงแรมในหมู่เกาะมัลดีฟส์ การตัดสินเวที Hotel Asia Exhibition & International Culinary Challenge (Maldives) ใช้เกณฑ์การพรีเซนต์จานอาหารได้สวยงาม บวกกับรสชาติลงตัว เชฟขนมหวาน “เชฟปาล์ม” รังสิเมตต์ ภารา เพสตรี้เชฟโรงแรมเรเนซองส์ ภูเก็ต รีสอร์ท แอนด์ สปา ใช้วิธีปรุงข้าวรีซอตโตนำมาปรับโดยเป็นการปรุงข้าวกับกะทิ นำเสนอข้าวเหนียวมะม่วงในรูปแบบมูสเค้ก เป็นความสนุกกับศาสตร์การปรุงขนมหวานไม่มีสิ้นสุด มีลูกเล่นเทคนิคใหม่ๆ มาให้ได้ทำได้สนุกอยู่ตลอดเวลา

ผลตัดสิน “มูสเค้กข้าวเหนียวมะม่วง” ฝีมือเชฟปาล์ม คว้ารางวัลที่ 1 Gold Medal in Plated Dessert จากมัลดีฟส์ แล้วเมื่อย้ายกลับมาทำงานเมืองไทย เมืองชายทะเลโด่งดังของไทย จ.ภูเก็ต ขนมหวานระดับรางวัลเหรียญทอง จึงติดอยู่ในเมนูโรงแรมหรูหราอย่างสุดภูมิใจ

“ผมต้องขอบคุณเชฟรุ่นพี่ที่เคยทำงานด้วยกันที่โรงแรมเชอราตัน พัทยา เชฟเอ๊ก-อรรถพล ถังทอง ได้จุดไฟเรื่องการแข่งขันให้ผม บอกว่าให้ลองดูสิแล้วเราจะได้ไอเดียใหม่ๆ เพิ่มในการทำงาน ไม่ย่ำอยู่กับที่ จากแต่ก่อนผมไม่ชอบขึ้นเวทีการแข่งเลยครับ ยิ่งเจอเวทีนานาชาติ เราตื่นเวทีประหม่ามาก แต่ก็ลองเวทีไปเรื่อยๆ ตามคำแนะนำของเชฟเอ๊ก ที่เป็นหัวหน้าตอนที่ผมทำงานเชอราตัน ซึ่งเชฟเอ๊กเองก็เป็นนักล่ารางวัลจากเวทีต่างๆ มากมาย

สิ่งที่ได้มากับเหรียญรางวัลคือความรู้ประสบการณ์ใหม่ มีความภาคภูมิใจในการทำงานของเราจริงๆ เวลาไอเดียตันๆ หรือมีปัญหาก็จะโทรศัพท์คุยปรึกษาขอคำแนะนำกับเชฟเอ๊กอยู่เสมอเลยครับ ตอนนี้เชฟเอ๊กไปเป็นเชฟใหญ่โรงแรมเชอราตัน โตเกียว จากที่ไม่เคยมีเชฟไทยได้ไปทำงานตำแหน่งนี้มาก่อนเลย ก็ยิ่งเป็นโรลโมเดลในการทำงานว่าเรามาถูกทางแล้ว

การทำขนมเปรียบเหมือนศิลปะ การจัดแต่งจานที่มีสีสัน เหมือนการตวัดปลายพู่กันลงบนจาน เมื่ออาหารเมนคอร์สจบลง ต่อด้วยขนมหวานหน้าตาดีๆ ก็กลายเป็นอาหารตาที่คนเห็นต้องอุทาน…ว้าว ด้วยความตื่นเต้นเป็นความรู้สึกแฮปปี้เอนดิ้งที่ทำให้คนทำขนมก็มีความสุขไปด้วย” เชฟปาล์ม กล่าวอย่างยิ้มแย้ม การันตีความสุขในการทำงานหน้าที่เชฟขนมหวานโรงแรมหรูริมอันดามัน

เมื่อถามถึงสถาบันที่เชฟร่ำเรียนมา คำตอบก็มาพร้อมเสียงหัวเราะ

“ผมเป็นเด็กช่างก่อสร้างครับ ไม่เคยเรียนด้านเบเกอรี่จากสถาบันไหนเลย คลุกคลีกับกลุ่มเพื่อนๆ ก็เป็นเด็กวิศวะกันทั้งนั้น เรียนจบโรงเรียนเทคนิคนครศรีธรรมราช ก็เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหง ช่วงว่างปิดเทอมพี่ชายก็ชวนมาทำงานพาร์ตไทม์โรงแรมในกรุงเทพฯ พี่ทำงานเป็นเพสตรี้เชฟ ผมจึงยกให้เป็นครูคนแรก คัมภีร์ที่พี่สอนไว้ก็คือทุกๆ ปัญหาย่อมมีทางออก การทำขนมเราอยู่กับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตลอดเวลาครับ ประโยคนี้จึงนำมาใช้ได้เสมอ

“ขนมของผมใช้วิธีทำอาหารแบบ Molecular Gastronomy ที่นิยมกันเวลานี้ คือใช้เทคนิคทางวิทยาศาสตร์เปลี่ยนรูปสสาร เปลี่ยนของเหลวให้เป็นของแข็ง อย่างเช่น ซอสมะม่วง ทำให้แข็งขึ้นตัวเป็นเจลลี่แต่เมื่อกัดแล้วมีความฉ่ำน้ำ กะทิปั่นให้เป็นโฟม เซ็ตตัวเป็นรูปทรงสวย รสชาติอร่อยลงตัวเพราะมะม่วงไทย มะม่วงที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าบ้านเรานะครับ”

เชฟปาล์ม บอกทิ้งท้ายว่า การทำงานในเครือโรงแรมแมริออทนับเป็นความฝัน และที่สุดของอาชีพนี้ คือความฝันที่จะก้าวต่อไปในโรงแรมริทซ์ คาร์ลตัน ซึ่งหรูหราที่สุดในเครือนี้ ขนมหวานไทยแท้ คือโจทย์ที่ขอนำเสนอต่อไป ถ้าทั่วโลกรู้ว่าทีรามิสุบอกยี่ห้อขนมหวานอิตาลี มาการงบอกยี่ห้อฝรั่งเศส

แล้วถ้าสักวัน…ข้าวเหนียวมะม่วง คือขนมหวานสัญชาติไทยที่คนกินทั่วโลก ล้วนรู้จักกันดีไม่แพ้ขนมสองชนิดที่ว่ามา ถ้าทำได้ก็จะเป็นความสุขที่สุดในการทำงานเพสตรี้เชฟ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 พฤษภาคม 2560 เวลา 15:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496429

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

ในยุคที่การแข่งขันในสนามการค้าดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ผู้ที่เข้าถึงข้อมูลของผู้บริโภคได้มากที่สุดเท่านั้น จึงมีหวังได้เป็นผู้กำชัยชนะในสนามการค้า ด้วยความที่ กล้า ตั้งสุวรรณ เฝ้ามองการเปลี่ยนผ่านของโลกเทคโนโลยีมายาวนาน จากในฐานะผู้ใช้มาสู่การเป็นผู้ที่รวบรวม และประมวลผลข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมผู้บริโภคบนโลกออนไลน์มาวิเคราะห์เพื่อส่งต่อให้แบรนด์สินค้าต่างๆ นำไปต่อยอดในการทำกลยุทธ์การตลาดออกมาเจาะใจผู้บริโภคต่อไป

ปัจจุบัน กล้า ดำรงตำแหน่ง ประธานกรรมการบริหารบริษัท โธธ โซเชียล นิยามธุรกิจของเขา ถ้าพูดกันแบบบ้านๆ อาจเรียกว่า เป็นบริษัทขายข้อมูลเกี่ยวกับพฤติกรรมของประชากรบนโลกออนไลน์ แต่ถ้าจะนิยามให้ลึกลงไป เขาคือบริษัทที่รวบรวมพฤติกรรมและความคิดเห็นของผู้คนต่อสถานการณ์ เหตุการณ์ หรือแบรนด์สินค้าใดสินค้าหนึ่งที่แสดงออกผ่านทางโลกออนไลน์มาไว้ในถังข้อมูลใหญ่ (Big Data) จากนั้นจึงนำข้อมูลมหาศาลเหล่านี้มากลั่นกรอง และวิเคราะห์จนกลายเป็นข้อมูลวิจัยตลาดชั้นดี

“ข้อมูลบนโซเชียลมีเดีย จริงๆ แล้วมีค่าไม่ต่างกับทอง สมัยนี้ใครที่นำข้อมูลพฤติกรรมผู้ใช้บนโลกออนไลน์มาวิเคราะห์ให้เกิดประโยชน์ในเชิงธุรกิจได้ หรือมีข้อมูลมากกว่า ถือว่าได้ครอบครองทรัพย์สินรูปแบบใหม่ สมัยนี้
โซเชียลมีเดียกลายเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการจะเข้าใจพฤติกรรมของคนทั้งประเทศ เพราะสมัยก่อนเวลาแบรนด์อยากรู้ความคิดเห็นของลูกค้า ต้องออกไปทำสำรวจ นอกจากต้องใช้เวลานาน บางครั้งยังสำรวจกลุ่มเป้าหมายได้ไม่มากพอ ไม่ตรงกับกลุ่มเป้าหมายของแบรนด์ ซึ่งไม่ทันกับความต้องการของแบรนด์โดยเฉพาะในกลุ่มสินค้าอุปโภค บริโภค หรือสมาร์ทโฟน ที่มีสินค้าใหม่ออกมาตลอดเวลา”

ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงยังฉายภาพของธุรกิจให้เข้าใจมากขึ้น… “ถามว่าเราเก็บรวบรวมข้อมูลแบบไหนบนโลกออนไลน์ เราเก็บข้อมูลบนโลกออนไลน์ที่เผยแพร่อย่างสาธารณะ เช่น หน้าเพจเฟซบุ๊ก อินสตาแกรม ทวิตเตอร์ เว็บบอร์ดของ Pantip Kapook Sanook ข้อดีของการเก็บข้อมูลบนโลกออนไลน์ คือ สามารถรู้ว่าฟีดแบ็กของผู้คนบนโลกออนไลน์ได้ทันที ที่สำคัญเป็นความคิดเห็นที่ไม่มีอคติ เพราะเราไม่ได้ไปตั้งคำถาม แต่ทุกคนแสดงความคิดเห็นอย่างอิสระ”

จากก้าวแรกมาจนถึงขวบปีที่ 4 กล้าบอกว่า ธุรกิจนี้จะเติบโตตามเทรนด์โลกออนไลน์ ยิ่งเราเก็บข้อมูลบนโลกออนไลน์ไว้ในถังข้อมูลได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เราวิเคราะห์ข้อมูลได้ลึกและหลากหลายมากขึ้น

“มีคำกล่าวที่ว่า วันที่ดีที่สุดที่จะเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลคือ เมื่อ 5 ปีที่แล้ว เราเองก็โชคดีที่เริ่มเก็บข้อมูลมาได้ 4 ปีแล้ว จากนี้เราก็ตั้งเป้าจะขยายธุรกิจต่อไปทั้งในเชิงกว้าง คือ ขยายการเก็บข้อมูลครอบคลุมไปถึงประเทศในกลุ่มอาเซียน โดยเริ่มจากเวียดนามและมาเลเซียก่อน ส่วนในเชิงลึก เราตั้งเป้าจะพัฒนาระบบ AI มาเสริมกำลังคนเพื่อช่วยในการวิเคราะห์ข้อมูล”

ก่อนจะพาตัวเองมาลงตัวกับธุรกิจที่เรียกว่ามาได้ตอบรับการตลาด และเทรนด์โลกในปัจจุบัน เชื่อหรือไม่ว่า ความสนใจในคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยี เริ่มขึ้นจากการเป็นเด็กติดเกม ทำให้คลุกคลีกับคอมพิวเตอร์ไม่เคยห่าง แต่
โชคดีที่คุณแม่ยื่นคำขาดว่า จะเล่นเกมไม่ว่าแต่ต้องเอาผลการเรียนที่ดีมาแลก ดังนั้นเด็กชายกล้าจึงแตกต่างจากเด็กติดเกมทั่วไป เพราะเป็นเด็กเรียนที่บ้าเกม

จากความชอบในการเล่นเกมออนไลน์นี้เอง ทำให้กล้าค่อยๆ ดำดิ่งสู่โลกแห่งเทคโนโลยีทีละน้อย เมื่อเติบใหญ่เขาตัดสินใจเรียนต่อด้านไอที ที่สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ และเรียนต่อปริญญาโท สาขา Internet System Development ที่ University of Portsmouth ประเทศอังกฤษ

“หลังจากเรียนจบ ผมเริ่มงานแรกในตำแหน่ง Software Engineering ที่ Reuters Software Thailand การทำงานที่นี่ ทำให้ผมรู้ว่า ข้อมูลเป็นทรัพย์สินชนิดหนึ่ง เราอาจคิดว่า สำนักข่าวรอยเตอร์สขายข่าว จริงๆ แล้วไม่ใช่ สิ่งที่รอยเตอร์สขาย คือ ข้อมูลและข้อเท็จจริง หลังจากเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่รอยเตอร์ส 2 ปี ผมตัดสินใจลาออกมาร่วมหุ้นกับเพื่อนเปิดธุรกิจรับทำซอฟต์แวร์ ด้วยความที่ประสบการณ์ยังน้อย เราผลิตซอฟต์แวร์ได้ แต่ทำธุรกิจไม่เป็น ไม่รู้ว่าธุรกิจต้องประกอบด้วยอะไรบ้าง สุดท้ายหลังจากดื้ออยู่ปีกว่า ก็จำต้องปิดธุรกิจลง ต่างคนต่างแยกย้ายกลับไปทำงานประจำ”

ในเวลานั้น ผู้บริหารหนุ่มตัดสินใจเข้ามาเพิ่มความรู้ด้านการตลาดในบริษัทการตลาดแห่งหนึ่ง ในระหว่างนั้นเอง เขาได้เริ่มต้นอีกหนึ่งโปรเจกต์ที่กลายเป็นประตูสู่โอกาสครั้งสำคัญในชีวิต

“ในยุคนั้น บ้านเราไอทีเริ่มมีการพูดถึงบ้าง แต่สิ่งที่ผมสังเกตเห็น คือรายการไอทีในบ้านเราส่วนใหญ่ยังเน้นไปที่รายการแนะนำสินค้า ไม่มีรายการที่ได้คนไอทีมาพูดเรื่องไอทีจริงๆ ผมเลยคันไม้คันมือ ตัดสินใจทำรายการอินเทอร์เน็ตทีวีชื่อว่า ‘Duocore.tv’ โดยหยิบเอาเรื่องไอทีมาเล่าให้เข้าใจง่าย จนตอนหลังไปเข้าตาทางผู้บริหารช่องโทรทัศน์แห่งหนึ่ง ก็ได้กลายเป็นรายการทีวีด้วย หลังจากทำรายการได้สักพัก ผมเริ่มเห็นช่องทาง จึงตัดสินใจตั้งบริษัทอีกครั้ง

“ถามว่าตอนนั้นกลัวจะล้มอีกมั้ย ผมเองนึกถึงประโยคที่ว่า ถ้าเป็นผู้บริหาร เวลาจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง ต่อให้มีอุปสรรค 100 อย่าง แต่ถ้าเห็นความสำเร็จ 1 อย่าง เขาจะไม่ลังเลที่จะกระโดดเข้าหา แต่ถ้าคิดแบบผู้จัดการ ต่อให้มีความสำเร็จ 100 อย่าง แต่มีอุปสรรคแค่ 1 อย่าง เขาก็จะไม่ลงมือทำ สำหรับผมมองว่าทุกอย่างรอบตัวเป็นเรื่องท้าทาย ความล้มเหลวเป็นเพียงเครื่องเตือนใจว่าอย่าทำซ้ำแบบเดิม”

หลังจากเริ่มต้นสร้างธุรกิจอีกครั้ง ครั้งนี้กล้าใช้ประสบการณ์ทั้งหมดที่มีมาใช้ หลังจากทำรายการบนอินเทอร์เนตสักพัก เขาเริ่มจับกระแสโลกออนไลน์ที่เริ่มเปลี่ยนแปลง จึงเบนเข็มจากผู้ผลิตรายการ มาเป็นดิจิทัล เอเยนซี ช่วยวางแผนกลยุทธ์ออนไลน์ให้กับแบรนด์ต่างๆ ซึ่งธุรกิจนี้ในเวลานั้นถือว่ายังใหม่มาก ต่างจากปัจจุบันที่มีมากมาย

“หลังจากวางตัวเป็นดิจิทัล เอเยนซี ผมเริ่มเห็นช่องทางอีกครั้ง เมื่อมีลูกค้ารายใหญ่ ยื่นข้อเสนอว่าจะขอรับเพียงข้อมูลการวิเคราะห์ของเราไปใช้เท่านั้น โดยไม่ต้องการการวางแผนกลยุทธ์การตลาดได้หรือไม่ ตอนนั้นทำให้ผมเก็ตไอเดียเลยว่า ความจริงแล้ว สิ่งที่มีค่าที่สุดคือ ข้อมูล เราจึงผันตัวมาเป็นผู้ให้บริการข้อมูลจากโซเชียลมีเดียให้แก่ผู้ประกอบการขนาดใหญ่ในหลากหลายธุรกิจ เพื่อให้ผู้ประกอบการในภาคธุรกิจต่างๆ สามารถนำข้อมูลไปวิเคราะห์ วางแผนกลยุทธ์การดำเนินธุรกิจได้อย่างมีศักยภาพยิ่งขึ้น สามารถวางแผนกลยุทธ์โดยมีข้อมูลอ้างอิง ไม่ใช่การมโนเองจากรูปแบบการทำธุรกิจแบบเดิมๆ”

มาถึงวันนี้ กล้ายอมรับว่า พอใจกับความสำเร็จของตัวเองในระดับหนึ่ง แต่หนทางข้างหน้าก็ยังอีกยาวไกล ทุกวันนี้นอกจากภาระหน้าที่การงาน เขายังแบ่งเวลาส่วนหนึ่งให้กับการออกกำลังกาย และการสวมบทคุณพ่อมือใหม่ กล้าบอกว่า สุขภาพเป็นสิ่งที่ซื้อหาไม่ได้ ต้องใช้เวลาเข้าแลกเท่านั้น เพราะฉะนั้น เขาจึงแบ่งเวลาสำหรับกีฬาโปรดเสมอ ไม่ว่าจะเป็นฟุตบอล หรือวิ่งมาราธอน

“หลักการในการใช้ชีวิตของผม คือ ทุกอย่างต้องสมดุล เราไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้ดีที่สุดในโลก แต่ทำทุกอย่างให้สมดุลทั้งการใช้ชีวิตและการทำงาน และผมเชื่อว่า สุดท้ายพลังแห่งความสมดุลจะทำให้เกิดบางสิ่งบางอย่างที่พิเศษขึ้นในอนาคต” กล้า กล่าวทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 พฤษภาคม 2560 เวลา 12:14 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496272

โดย…ภาดนุ ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทย-อังกฤษ วัย 32 ปี ภรณ มี้ด เติบโตในครอบครัวที่เป็นทั้งนักวิชาการ อาจารย์ และศิลปิน เขาจึงซึมซับและรักงานด้านศิลปะมาตั้งแต่เด็กๆ ปัจจุบันเขาเป็นทั้งอาจารย์สอนศิลปะที่โรงเรียนนานาชาติ เป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนสอนศิลปะ “ภรณ สคูล ออฟ อาร์ต” (Paron School of Art) และยังเป็นศิลปินนักวาดภาพซึ่งมีแนวคิดก้าวหน้าอีกด้วย

“ผมเรียนโรงเรียนประถมที่เมืองไทยจนถึง ป.5 ก็ย้ายไปเรียนไฮสกูลที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ช่วงที่เรียนมัธยมผมก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเองมีความชอบและถนัดทางด้านศิลปะ ดังนั้นพอจบชั้นมัธยมผมจึงไปเรียนหลักสูตรศิลปะและการออกแบบ จากวิทยาลัยศิลปะแคมเบอร์เวล แล้วเรียนต่อปริญญาตรีด้านการออกแบบที่สถาบันเซ็นทรัล เซนต์ มาร์ตินส์ ในลอนดอน จนคว้าเกียรตินิยมมาได้ จากนั้นจึงเรียนต่อสาขาบัณฑิตศึกษาจากมหาวิทยาลัยซันเดอร์แลนด์ ที่ลอนดอน จนได้ประกาศนียบัตรมาเช่นกัน

ย้อนกลับไปตอนที่เรียนศิลปะที่เซ็นทรัล เซนต์ มาร์ตินส์ บรรยากาศตอนนั้นในความรู้สึกของผมแล้วอินเตอร์มาก ผมมีเพื่อนๆ ชาวยุโรปหลากหลายประเทศ แล้วยังมีอาจารย์สอนศิลปะท่านหนึ่งที่ผมมองว่าเขาเป็นไอดอลของผมเลยล่ะ เพราะนอกจากเป็นอาจารย์แล้วเขายังเป็นศิลปินด้วย แต่ต้องบอกว่าการสอบเข้าเรียนที่เซ็นทรัล เซนต์ มาร์ตินส์นั้นยากมาก เพราะต้องมีการนำเสนอพอร์ตโฟลิโอด้วย ซึ่งผมต้องเตรียมผลงานที่จะพรีเซนต์เป็นอย่างดีจนได้รับเลือกให้เข้าเรียน ผมเรียนอยู่ 4 ปี ต้องบอกว่าที่นี่ให้ทั้งความรู้และประสบการณ์ทางด้านศิลปะกับผมเป็นอย่างดี จะพูดว่าเปิดโลกทัศน์ด้านศิลปะให้ผมเลยก็ว่าได้”

ภรณเล่าว่า ตลอดระยะเวลาที่เรียนอยู่ในลอนดอน เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการขลุกอยู่ในโลกของแกลเลอรี่ โรงเรียน โรงละครโอเปร่าและบัลเลต์ หลังจากเรียนจบปริญญาตรีเขาได้ทำงานเป็นดีไซเนอร์ให้กับโรงละครขนาดเล็กไปจนถึงขนาดกลางหลายแห่ง รวมทั้งเป็นที่ปรึกษาทางด้านการเรียนศิลปะอีกด้วย หลังจากทำงานอยู่พักใหญ่ เขาก็เดินทางกลับมาเมืองไทยเพื่อบวชให้ครอบครัว เนื่องจากแม่ของเขาเป็นคนไทย และเขาก็นับถือศาสนาพุทธมาตั้งแต่เด็ก

“หลังจากสึกออกมาแล้ว ผมก็มีโอกาสได้เข้าไปทำงานด้านการศึกษา โดยไปเป็นครูสอนศิลปะนักเรียนชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนนานาชาติฮาร์โรว์ (Harrow International School) แต่กว่าจะเป็นครูได้จริงๆ ผมต้องไปเรียนวิชาชีพครูเพิ่มอีกเป็นปี เพื่อจะได้รู้เทคนิคการถ่ายทอดวิชาศิลปะไปสู่เด็กนักเรียนให้เข้าใจได้ง่ายขึ้น

ตอนนั้นผมอายุ 25 ปีได้ ผมเลยเป็นอาจารย์สอนศิลปะที่โรงเรียนอยู่ 5 ปีเต็ม และค้นพบว่าผมชอบการสอนศิลปะให้เด็กๆ เป็นอันมาก ผมจึงปิ๊งไอเดียในการตั้งโรงเรียนสอนศิลปะของตัวเองที่ชื่อ ‘ภรณ สกูล ออฟ อาร์ต’ ขึ้นมา พอเปิดโรงเรียนได้ไม่นานก็ได้รับฟีดแบ็กที่ดีมากๆ ประกอบกับช่วงนั้นกระแสการเรียนศิลปะกำลังมา ทำให้มีคนรู้จักและมีเด็กนักเรียนมาเรียนที่โรงเรียนของผมมากยิ่งขึ้น”

ภรณบอกว่า โรงเรียนสอนศิลปะของเขาจะไม่เน้นเปิดเป็นโรงเรียนที่มีขนาดใหญ่มากนัก เพราะจะได้ดูแลเด็กนักเรียนได้อย่างทั่วถึง หลังจากเปิดมาได้ 2 ปีกว่า ปัจจุบันก็สามารถจ้างครูสอนศิลปะที่เก่งๆ มาช่วยสอนได้หลายคน โดยเปิดเป็นฮอลิเดย์ โปรแกรมให้เด็กๆ ได้สมัครเข้ามาเรียน ซึ่งในช่วงปิดเทอมก็จะมีเด็กๆ มาเรียนเกือบเต็มคลาส

“แนวทางการสอนศิลปะของผมจะเน้นด้านไฟน์อาร์ตเป็นหลัก ซึ่งมีทั้งการวาดรูป การปั้น การถ่ายรูป และงานมิกซ์มีเดีย โดยผมจะสอนแบบนอกกรอบ พร้อมทั้งมีกิจกรรมต่างๆ ให้ได้ทำกัน เพราะอยากให้เด็กๆ ที่มาเรียนศิลปะกับเราได้มีความรู้พื้นฐานที่สามารถไปเรียนต่อทางด้านดีไซน์ได้ ซึ่งตัวผมเองก็เรียนจบมาทางด้านนี้ จึงเข้าใจจุดมุ่งหมายของเด็กๆ ที่รักการดีไซน์เป็นอย่างดี

นักเรียนที่เรียนกับผมมีตั้งแต่ 7 ขวบไปจนถึงระดับมัธยม แม้แต่คนวัย 89 ปียังเคยมาเรียนเลยล่ะ ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าเขาต้องการจะค้นหาความชอบในตัวเองที่ในอดีตเขาไม่มีโอกาสได้ทำ แต่เมื่อมาเรียนศิลปะเพิ่มเติม จึงช่วยให้เขาเข้าใจตัวเองมากขึ้น แล้วศิลปะยังสร้างความสุขและความผ่อนคลายด้านจิตใจให้กับเขาได้อีกด้วย”

ภรณบอกว่า ปัจจุบันเขายังเป็นครูสอนศิลปะแบบพาร์ตไทม์ให้กับโรงเรียนนานาชาติฮาร์โรว์อยู่ด้วย ซึ่งในมุมมองของเขาแล้ว เขาคิดว่าศิลปะมีความสำคัญกับมนุษย์เราเป็นอย่างมาก เพราะจะช่วยให้ผู้เรียนมีความคิดและไอเดียที่สดใหม่อยู่เสมอ

“สมมติว่าคุณมีลูกวัย 3 ขวบกำลังจะเข้าเรียนอนุบาลในปีนี้ กว่าลูกคุณจะเรียนจบปริญญาตรีก็น่าจะประมาณปี 2036 โน่นเลย ซึ่งในแวดวงการศึกษาแล้ว เราไม่สามารถทำนายได้ล่วงหน้าเลยว่า ในอนาคตจะมีอาชีพอะไรเกิดใหม่บ้าง แต่ทักษะที่สำคัญที่สุดที่เด็กยุคนี้ต้องมีก็คือ ความคิดที่แตกต่างจากคนอื่นๆ ซึ่งจะเป็นโอกาสที่เขาสามารถมองเห็นว่าตัวเองมีความแตกต่างจากคนรอบข้าง และทำให้เขาเห็นโอกาสใหม่ๆ ในอาชีพที่คนอื่นอาจจะมองไม่เห็นก็เป็นได้

หลักๆ แล้วผมเชื่อว่าการเรียนศิลปะจะช่วยให้คนเราเข้าใจตัวเองมากขึ้น รวมทั้งเข้าใจสิ่งรอบตัวมากขึ้น โดยส่วนตัวผมเอง ตั้งแต่เด็กๆ ศิลปะก็เป็นสิ่งที่ให้แรงบันดาลใจ ทำให้มีชีวิตชีวา แล้วยังสามารถสร้างความคิดที่แตกต่าง และช่วยให้ค้นพบอาชีพหรืองานอื่นๆ ในอนาคตได้

ตอนนี้ในเมืองไทยยังมีคนสนใจในเรื่องศิลปะน้อยอยู่ ส่วนใหญ่จะให้ความสนใจในเรื่องดีไซน์มากกว่า ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ที่เราดู อาหารที่เรากิน หรือเฟอร์นิเจอร์ที่เรานั่ง ซึ่งในวันเสาร์-อาทิตย์ หลายคนมักไปเดินห้างเพื่อจะได้สัมผัสกับประสบการณ์ทางด้านดีไซน์ต่างๆ เหล่านี้ แล้วใช้เงินกับงานดีไซน์เยอะมาก ผมจึงคิดว่าตอนนี้คนไทยควรเลิกมองศิลปินอินเตอร์ได้แล้ว แต่ควรสร้างศิลปินหรือดีไซเนอร์ของตัวเองขึ้นมาบ้าง ซึ่งก็น่าดีใจที่ปัจจุบันนี้เริ่มมีศิลปินหรือดีไซเนอร์หน้าใหม่ๆ ให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ”

ภรณบอกว่า ในฐานะที่เขาเป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนสอนศิลปะและเป็นครูสอนศิลปะด้วย โดยส่วนตัวแล้วเขารู้สึกภาคภูมิใจมากที่ได้ทำหน้าที่ครู เพราะในความเห็นของเขาแล้ว คนไทยมักไม่ค่อยเห็นความสำคัญกับอาชีพครูสักเท่าไหร่ สาเหตุอาจเป็นเพราะระบบการศึกษาของไทยยังไม่ก้าวหน้าเหมือนประเทศในยุโรปก็เป็นได้

“ตอนผมเริ่มเป็นครูสอนศิลปะที่โรงเรียนนานาชาติ ก็มีเพื่อนๆ หลายคนพูดว่า จะเหนื่อยเปล่าๆ นะ จะคุ้มกับที่ทำเหรอ เพราะผมคนเดียวไม่น่าจะสร้างประโยชน์อะไรในแวดวงการศึกษาได้มากนักหรอก แต่ผมก็มีแนวคิดในแบบของตัวเองที่ว่า อยากจะมีส่วนช่วยสร้างระบบการเรียนศิลปะในแบบของผมที่อยากให้เมืองไทยได้มี ได้เป็น และนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นกว่าเดิม ผมว่าถ้ามีครูท่านอื่นๆ ที่คิดอย่างผมเยอะๆ สังคมก็น่าจะดีขึ้นได้ ตอนนี้ผมก็ทำหน้าที่ของผมอยู่ แม้จะเป็นส่วนเล็กๆ ก็ตาม

สำหรับผมโอกาสที่ได้เป็นครูสอนศิลปะหรือเป็นศิลปินนักวาดรูปก็ถือว่าเป็นสองอาชีพที่ไปด้วยกันได้ อย่างนักเรียนที่เรียนกับผม ผมก็อยากให้เขาได้ซึมซับในเรื่องศิลปะไปให้ได้มากที่สุด เมื่อเรียนจบคอร์สไปก็อยากให้พวกเขามีความเชื่อมั่นว่า เขาเป็นคนหนึ่งที่เก่งและมีความสามารถในเรื่องศิลปะ เพราะเมื่อคิดแบบนี้แล้ว พวกเขาก็จะสามารถนำศิลปะไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้เช่นกัน” (ติดตามได้ที่ FB/IG : Paron School of Art)

ภรณทิ้งท้ายว่า นอกจากงานในอาชีพของตัวเองแล้ว เมื่อเร็วๆ นี้เขาและ “ภรณ สกูล ออฟ อาร์ต” ยังร่วมมือกับมูลนิธิสติ และเดอะฮับสายเด็ก จัดทำโครงการ “รันอะเวย์ อแวร์เนส” เพื่อสังคม โดยนำเด็กๆ ที่หนีออกจากบ้าน มาร่วมกันสรรค์สร้างศิลปะบนรถเมล์สาธารณะสาย ปอ.48 ซึ่งจะวิ่งไปทั่วกรุงเทพฯ เป็นเวลา 2 เดือน เพื่อสร้างการรับรู้ของผู้คนให้ตระหนักถึงปัญหาเด็กหายหรือเด็กหนีออกจากบ้านในประเทศไทยให้มากขึ้น โดยช่วยกันถ่ายภาพและแชร์ลงบนโซเชียลมีเดีย เพื่อกระจายการรับรู้ให้ผู้คนในสังคมได้กว้างยิ่งขึ้น

“ในวันที่ทำกิจกรรมเป็นวันที่ดีมากๆ สำหรับผม เพราะมีทั้งเด็กจากโรงเรียนอินเตอร์และเด็กที่หนีออกจากบ้านมาสร้างสรรค์งานศิลปะร่วมกันบนรถเมล์คันนั้น ซึ่งผมมองว่ามันเปรียบเสมือนการสร้างครอบครัวใหม่ขึ้นมา และทำให้เชื่อมั่นว่า ถ้าเราอยากทำดีในเรื่องใดก็ตามให้ลุกขึ้นมาทำเถอะ เพราะผมเชื่อว่าเราก็จะพบคนดีๆ ที่อยากจะมาร่วมทำสิ่งดีๆ กับเราแน่นอน”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 พฤษภาคม 2560 เวลา 15:54 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496165

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

หลายคนรู้จักเขาดี “ดร.ป๊อป” นามปากกาของฐาวรา สิริพิพัฒน์ นักเขียนนิยายแนววิทยาศาสตร์แฟนตาซีผู้โด่งดัง ความสำเร็จมาถึงตั้งแต่วัยเพียง 17 ปี หากชื่อเสียงและความสำเร็จในอีกมุมแล้วคือการปรับตัวไม่ได้ ถึงขนาดตั้งใจจะฆ่าตัวตายก็ครั้งหนึ่ง ผ่านมาถึงวัย 32 ปี กับก้าวใหม่ของชีวิต…จิตวิทยาภาษาสื่อประสาท หรือเอ็นแอลพี ทางเลือกที่ช่วยเขาไว้ และทางที่เขาจะเลือกต่อไปสู่การช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ในสังคม

จากเด็กชายธรรมดาๆ ไร้ความโดดเด่น จุดเปลี่ยนคือการแต่งนวนิยายไซไฟจนกลายเป็นนักเขียนที่โด่งดังชั่วข้ามคืน เขากลายเป็นจุดสนใจของผู้คน กลายเป็นนักพูด นักคิดที่แฟนๆ ต้องการลายเซ็น ส่วนชีวิตในรั้วโรงเรียน จู่ๆ ก็เป็นประธานชมรมศิลปะการพูด กลายเป็นนักกิจกรรมตัวยง มองย้อนกลับไปเจ้าตัวยังออกปาก ช่างเป็นชีวิตที่ปุบปับขยับเปลี่ยนโดยแท้

ชื่อเสียงคือส่วนหนึ่งที่ทำให้ “ส่วนผสม” ของชีวิตถูกเขย่า ฐาวรากลายเป็นคนอารมณ์แรง หรือจะพูดให้ถูกว่า ความเจ้าอารมณ์ที่มีอยู่เป็นทุนเดิมถูกฉายให้ชัดเจนขึ้น ต้นสายปลายเหตุที่มีมาเก่าคือปัญหาสุขภาพ ฐาวราเป็นเด็กสมาธิสั้น เข้ากับใครไม่ได้ จินตนาการไม่ได้ พูดกับใครไม่ได้ พูดกับใครไม่รู้เรื่อง แปลกแยก

“ผมเป็นโรคหอบหืดตั้งแต่เด็ก ครั้งหนึ่งหายใจไม่ออกแล้ว แม่ต้องอนุญาตหมอให้ยาขยายหลอดลม ยามากมายที่กินเข้าไป มีผลทำให้ผมเป็นโรคสมาธิสั้นตั้งแต่เด็ก”

การเป็นโรคสมาธิสั้นส่งผลอย่างรุนแรงต่อเจ้าของชีวิต เขากลายเป็นคนที่มีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ ควบคุมอารมณ์ไม่เป็นและควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แย่ที่สุดของเรื่องนี้คือเจ้าตัวไม่รู้ว่าทำไม ความระทมทุกข์จากความสัมพันธ์แย่ๆ กับผู้คนในชีวิตคือที่สุดของความบอบช้ำ มารดาปกปิดความจริงไว้เนื่องจากไม่ต้องการให้เขามีปม เพิ่งมาบอกให้ทราบเมื่อโตขึ้น

คำเฉลยที่ไขทุกอย่างว่าทำไมสมัยเรียน เขาจึงโดนเพื่อนแบน โดนไล่ออกจากกลุ่ม โดนหมายหัวไม่มีใครคบ หลายครั้งที่ต้องอยู่คนเดียว มีปัญหาชกต่อยเสมอ โกรธใครก็ชี้หน้าด่าแบบไม่ไว้  ทุบโต๊ะปังกลางโรงอาหารจนทุกคนหันมาดูเป็นตาเดียว เข้ากับใครไม่ได้ แม้แต่กับน้องสาวคนเดียวก็ปาจานใส่หน้ากัน ตบหน้ากัน เลิกคุยกันเกือบ 3 ปีทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน

“ผมหยิ่งยโสโอหัง ใครแรงมาก็แรงกลับ รับมือกับคนและปัญหาด้วยความก้าวร้าว ผมเป็นอย่างนั้น”

ท่ามกลางความโด่งดัง ฐาวราสูญเสียเพื่อนไปทีละคนๆ เสียทั้งเพื่อนเสียทั้งพี่น้อง จนในที่สุดชีวิตก็ไม่เหลือใครเลย อายุ 29 ปี ฆ่าตัวตายด้วยยานอนหลับ หากฉุกคิดได้ จึงกลับมาเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น ไม่อยากกลับไปทุกข์เหมือนเดิม แต่จะทำอย่างไร ช่วงนี้เองที่มารดาเฉลยให้รู้เบื้องหลังความผิดปกติในจิตใจเกี่ยวกับโรคสมาธิสั้น

เขาเข้ารับการรักษาทางจิต ต่อมาแพทย์เจ้าของไข้แนะนำกึ่งท้าทายว่า อยากรู้หรือไม่ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ อยากรู้หรือไม่ถึงต้นสายปลายเหตุที่แท้จริง แพทย์แนะนำให้ศึกษาด้วยตัวเองเสียเลยเกี่ยวกับจิตวิทยาภาษาสื่อประสาท (Neuro-Linguistic Programming) หรือเอ็นแอลพี ชายหนุ่มตัดสินใจเรียนทันทีที่สถาบันเอ็นแอลพีที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง

ปรากฏว่าเอ็นแอลพีที่เขาได้รู้จักเพียง 14 วันในครั้งนั้น ทำให้เขาเข้าใจชีวิตของตัวเอง ได้มองเห็นตัวเองอย่างทะลุปรุโปร่งจนตลอด 30 ปีที่เกิดมา เขาเรียนรู้มันอย่างจริงจังและทุ่มเท ได้โค้ชตัวเองอย่างสนุก นั่งแท็กซี่กลับบ้านก็โค้ชแท็กซี่ เจอแม่ค้าโค้ชแม่ค้า เจอใครโค้ชหมดและโค้ชทะลุหมด เคล็ดลับเรื่องนี้คือการไปให้ถึงต้นตอ ไปให้ถึงสาเหตุ สาวปมลึกและพลิกเปลี่ยนในฉับพลัน

สำคัญที่สุด คือการทำให้ผู้ที่ถูกโค้ชได้มองเห็นทุกอย่างตามความเป็นจริง ได้คิดได้เจ็บปวดได้ให้อภัยและได้ตัดสินใจเลือก เลือกที่จะเปลี่ยนชีวิตไปในทางที่ดี เลือกในสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง เลือกในสิ่งที่ตัวเองจะเป็นสุข เขาคิดในใจว่าเราจะไม่หยุดอยู่แค่นี้ เขาอยากสอนเอ็นแอลพีให้แก่คนทั้งประเทศ

ฐาวราค่อยๆ เปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดี ในแง่ของอารมณ์และความรู้สึก เขาเลิก “ดราม่า” เลิกใจร้อน เลิกวีนเลิกเหวี่ยง เอ็นแอลพีนำมาซึ่งการปลดล็อกความทุกข์ของตัวเองและความทุกข์ของผู้อื่น ในใจตอนนั้นไม่คิดถึงความทุกข์ของตัวอีกต่อไป คิดแต่ว่าอยากรู้อยากเรียน อยากสอนคนไทยทั่วประเทศ

“คงดีไม่น้อย ถ้าเราช่วยเขาให้จบปมปัญหาของตัวเองได้แบบเรา”

ฐาวราตัดสินใจบินไปสเปน เพื่อเรียนเอ็นแอลพีอย่างจริงจังที่ NLP Academy ของจอห์น กรินเดอร์ หนึ่งในผู้คิดค้นและพัฒนาเอ็นแอลพีต้นแบบ หลักสูตร 400 ชั่วโมง เมื่อเรียนจบทำให้เขาดีใจ ปัญหาที่เกือบทำให้ตัวเองต้องแตกดับไปเพราะมันนั่นใช่ไหมเล่า ที่ทำให้ได้รู้จักกับการโค้ช ได้รู้จักกับเอ็นแอลพี ก็แล้วทำไมจะไม่ดีใจในเมื่อเรียนจบแล้วก็สามารถกลับมาเป็นอาจารย์สอนเอ็นแอลพีได้อย่างเต็มภาคภูมิ

“ปัญหาที่เคยทำให้ผมทุกข์ เคยทำให้ผมเสียใจ ถึงตอนนี้ผมโคตรดีใจ เพราะถ้าผมไม่เกือบบ้า ผมคงไม่รู้จักการเป็นโค้ช ไม่ได้เรียนรู้เรื่องจิตบำบัดที่เป็นเหมือนการลงทุนด้วยความรู้ ความรู้ที่มียังจะช่วยผู้คนได้ต่อไปด้วย”

หลักการเอ็นแอลพีพบว่า การทำงานของสมอง ความคิดหรือจิตใจ ล้วนเป็นเหตุและผลเชื่อมโยงกันอย่างเป็นระบบ โดยมีภาษาเป็นเครื่องมือในการสั่งการหรือคิด หากมีการฝึกใช้ชุดคำสั่งทางภาษาที่ถูกวิธี ภาษาหรือชุดคำสั่งสั้นๆ นั้น จะเป็นตัวสับไกก่อให้เกิดการกระทำที่ต้องการ หรือนำไปสู่เป้าหมายความสำเร็จที่ต้องการในชีวิตได้

ไม่เพียงภาษา แต่เป็นทุกประสาทสัมผัสที่เชื่อมโยงถึงกัน ทั้งหู ตา ลิ้น และการสัมผัสทางกาย การโค้ชอาศัยการฟัง อาศัยการมอง อาศัยการรู้สึก ความเป็นเหตุผล และความไม่เป็นเหตุผลทั้งหมด สำคัญคือการปลดล็อกในลัดนิ้วมือเดียว ต้องอาศัยทักษะและประสบการณ์ความชำนาญสูงยิ่ง แต่คุ้มค่าใช่มั้ยเมื่อเราจบให้เขาได้ใน 1 นาที

“ผมปลดเปลื้องคน ซึ่งสำหรับผมมันมีความหมาย ทุกคนมีชีวิตที่เลือกได้ แล้วทำไมจะไม่ขอมีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อยๆ”

แพสชั่นหรือความปรารถนาสูงสุดในยามนี้ ไม่มีอะไรที่เกินไปกว่าการโค้ชคนให้หลุดพ้นจากมวลปัญหา เมื่อตนหลุดพ้นจากตนได้แล้ว นั่นหมายถึงอิสระและความรักความกรุณาเมตตาที่จะแผ่ซ่านสู่กันและกันในสังคมต่อไป ปัจจุบันเขาเปิดบ้านเป็นออฟฟิศ NLP Infinity ให้บริการผู้คนที่ต้องการบำบัดด้วยเอ็นแอลพี

“หากความฝันคือการก่อตั้งโรงเรียนขนาด 1,000 ล้านบาท เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงมัธยมปลาย ขออนุญาตกระทรวงศึกษาธิการเพื่อผนวกหลักสูตรเอ็นแอลพีเข้าไปในทุกชั้นการศึกษา ตั้งแต่เด็กเล็กจนถึงเด็กโต เพื่อให้เด็กไทยเรียนรู้ที่จะรักตัวเองได้อย่างหมดใจ ช่วยคนอื่นด้วยการโค้ช ช่วยสังคมและช่วยโลกในที่สุด”

อยากทำ อยากเปลี่ยน อยากพัฒนา นี่คือตัวตน ณ ปัจจุบันของฐาวรา เอ็นแอลพีได้เปลี่ยนเขาให้เป็นคนใหม่ และเขาก็พร้อมแล้วที่จะส่งมอบความรู้ต่อไปเท่าที่จะทำได้ นอกเหนือจากนี้คือหนังสือ “ไปใช้ชีวิตซะ!” หนังสือเล่มใหม่ล่าสุด ที่เปลี่ยนแนวจากไซไฟแฟนตาซี เป็นฮาวทูการใช้ชีวิต อ้างอิงจากหลักเอ็นแอลพีแบบสุดเปรื่อง

ใครที่รอเรียนเอ็นแอลพีจากโรงเรียน ดร.ป๊อปไม่ไหว ก็ลองไปหาอ่านกันดูก่อน หรือ fb:drpopworld

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

22 พฤษภาคม 2560 เวลา 17:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/496044

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย  ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

กลับมาดังเป็นพลุอีกครั้ง กับความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่อง ฉลาดเกมส์โกง จากค่ายหนังแห่งความสุขใจ จีดีเอช ที่กวาดรายได้ 100 ล้าน ขึ้นแท่นตำแหน่งหนังดีแห่งปี ซึ่งนอกจากนักแสดงที่คนไทยกล่าวถึงแล้ว คนเบื้องหลังอย่างผู้กำกับและทีมงานก็ต้องชื่นชม (มาก) และยกเครดิตให้

หนึ่งในชื่อที่ปรากฏท้ายเรื่องนั้น มีบุคคลสำคัญท่านหนึ่งที่ไม่ว่าจะเป็นหนังเรื่องใดของค่ายก็ต้องมีชื่อ จีน่า-จินา โอสถศิลป์ ที่ได้รับกล่าวขานว่าเป็น หัวเรือผู้ขับเคลื่อนค่ายหนังที่เจ๋งที่สุดแห่งยุคอย่าง จีดีเอช

หญิงเก่งคนนี้เริ่มทำงานในวงการเอเยนซีโฆษณาอยู่หลายปี จากนั้นเธอและรุ่นพี่ เก้ง-จิระ มะลิกุล ได้เข้ามาทำบริษัท หับโห้หิ้น บางกอก ในปี 2534 ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของบริษัท จีดีเอช ห้าห้าเก้า ในปัจจุบัน

“พี่เก้งเป็นหุ้นส่วนและเป็นพี่ที่ทำงานผู้กำกับมาตลอด” เธอกล่าว “เราค่อนข้างที่จะศรัทธาเขา ทั้งศรัทธาในงาน ศรัทธาในความเป็นตัวตน โดยแรกเริ่มพี่เก้งทำโฆษณา เราก็ซัพพอร์ตเขาทางโฆษณาคือสนับสนุนงานโฆษณาให้ดี ให้มันดีที่สุดในเชิงของการบริหารจัดการ แล้วพอวันหนึ่งพี่เก้งอยากทำหนัง เขาก็บอกให้เรามาช่วยทำ คือเราไม่ได้มาเพราะความเป็นคนทำหนัง แต่มาเพราะว่าอยากมาช่วยงาน เป็นกองหนุนให้คนที่ทำหนังได้ทำหนังที่ดีๆ นั่นคือพี่เก้ง-จิระ มะลิกุล เราเลยมาช่วยบริหารจัดการและเซตอัพการทำบริษัทต่างๆ เพราะจุดมุ่งหมายของเราตอนนั้นคืออยากทำหนังไทยให้เป็นอาชีพ”

จีน่าอธิบายต่อว่า สมัยก่อนหนังไทยไม่ได้ทำเป็นอาชีพ แต่เป็นการมารวมตัวกันทำเป็นเรื่องๆ พอจบก็ไปหางานอย่างอื่นทำ แต่คำว่า เป็นอาชีพ แปลว่า บริษัทนี้ต้องตั้งอยู่ได้ด้วยการทำหนังไทย และมีเงินกลับมาหล่อเลี้ยงบริษัทให้ทุกคนมีเงินเดือน มีโบนัสเหมือนองค์กรทั่วไป ซึ่งตอนนี้ก็สามารถพิสูจน์ได้แล้ว่า การทำหนังไทยเป็นอาชีพได้จริง เพราะเธอยึดอาชีพนี้มานาน 12 ปีแล้ว

“กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ ช่วง 5-6 ปีแรกเราก็ล้มลุกคลุกคลาน ดังนั้นเราต้องมีความอดทน เพราะหนึ่งคือ เราต้องพัฒนางานให้มันดี สองคือ คนทั้งหมดในวงการที่ทำอาชีพทำหนังไทยเป็นงานที่ไม่เคยทำมาก่อน ทุกคนก็ต้องใช้เวลาไปพร้อมกัน เพราะฉะนั้นหนังที่เราทำ เราตั้งใจให้มันดีทุกเรื่อง แต่บางเรื่องอาจจะรายได้ไม่ดีเท่าที่เราคาดหวัง มันอาจจะส่งผลขาดทุน แต่เราต้องมีความอดทนและตั้งใจว่า เราต้องค่อยๆ ทำ และในวันที่คนเราเก่งขึ้น วันที่งานของเราดีขึ้น มันก็จะเกิดการยอมรับซึ่งใช้เวลามานานหลายปีในช่วงแรก”

จีดีเอช (GDH) ย่อมาจาก Gross Domestic Happiness หมายถึง หน่อยวัดความสุขใจของคนดูและคนทำ โดยคนทำต้องมีความสุขก่อนเพื่อสร้างงานที่คนดูดูแล้วมีความสุข ส่วนตัวเลข 559 มาจากความตั้งใจที่จะเปิดบริษัทในวันที่ 5 ม.ค. 2559 ซึ่งไปพ้องกับจำนวนหุ้นส่วนที่มีทั้งหมด 59 รายชื่อ และประเดิมหนังเรื่องแรกในนามบริษัทใหม่อย่าง แฟนเดย์ แฟนกันแค่วันเดียว ที่สามารถทำรายได้ทะลุ 100 ล้าน

“การเปิดบริษัทใหม่ แต่เรามีคนเดิมทั้งหมดทำงาน จึงไม่น่ามีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เพียงแต่ว่าเรามีโอกาสกลับมาทบทวนดูว่า ที่ผ่านมาเราอาจเป็นองค์กรที่ทำงานไปข้างหน้าอย่างเดียว จังหวะที่มีการหยุดชะงักแล้วเริ่มต้นใหม่ มันเหมือนกับมีโอกาสได้มองกลับมายังบริษัทว่า อะไรเป็นสิ่งที่เราทำได้ดีอยู่แล้ว เราชอบอะไรแล้วอยากทำมันต่อ หรือมีอะไรที่รู้สึกว่ามันย้วยไปไหม มันเกินความจำเป็นไปไหม เราก็ค่อยๆ ปรับเปลี่ยน เหมือนสร้างบ้านใหม่ เรามีโอกาสที่จะจัดวางเข้าของใหม่ ถ้าเป็นบ้านเดิมอยู่แล้วเราทำงานแต่ละวัน เราคงไม่ได้กลับมาดูมัน” จีน่ากล่าวเพิ่มเติม

สำหรับบริษัทลูกหรือบริษัทในเครือ โดยส่วนใหญ่คนทำงานในบริษัทแม่จะเป็นเจ้าของบริษัทลูกเหล่านั้นเพื่อทำงานซัพพอร์ตและทำงานคู่กันไป ทั้งบริษัททำโปรดักชั่น บริษัทหาศิลปิน บริษัทโปรโมท บริษัททำไอที บริษัททำขาย และบริษัททำเสียง

การมีบริษัทในเครือนั้น แปลว่า ได้แตกบริษัทใหญ่ให้เล็กลง เพื่อให้แต่คนทำงานได้มีโอกาสพัฒนางานอย่างเจาะจง เพราะการทำงานแบบบริษัทใหญ่ ระบบการทำงานจะเป็นแบบจากบนลงล่าง แต่หากแยกย่อยออกมาทุกคนจะสามารถทำงานในรายละเอียดของตัวเองได้ รวมถึงยังเป็นการฝึกให้เกิดการบริหารและตัดสินใจเองซึ่งจะทำให้เกิดการพัฒนาคนได้มาก

บริษัทในครอบครัวจีดีเอช 559 ประกอบด้วย จอกว้างฟิล์ม เป็นบริษัทผลิตทั้งหมด แต่จีดีเอชไม่ได้ถือหุ้นเพราะคนถือหุ้นคือผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ ทำให้เขามีอิสระในการรับงาน แต่ที่มีการถือหุ้นอยู่คือ บริษัท นาดาว บางกอก ทำเรื่องบริหารศิลปิน โปรดักชั่น และทำซีรี่ส์ บริษัท ทวีสุข ทำโปรโมท บริษัท งานดีทวีสุข ทำพีอาร์และอีเวนต์ บริษัท เดอะ ซีเคร็ต ฟาร์ม ทำออนไลน์ดิจิทัลเอเยนซี บริษัท เสียงดีทวีสุข ทำเรื่องอัดเสียง และบริษัท กู๊ดติง ทำเรื่องการขาย

กล่าวคือ หับโห้หิ้นเป็นบริษัทแม่ที่ถือหุ้นในบริษัทจีดีเอช และจีดีเอชมีอีก 7 บริษัทที่กล่าวไป ซึ่งนับว่าเป็นครอบครัวใหญ่ที่ทำงานเกื้อหนุนกัน โดยจีน่าถือตำแหน่งเป็น “ซีอีโอ” ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและบริหารงานบางส่วน

“พอเราทำงานเป็นอาชีพ เรารู้ว่าเราอยากพัฒนาด้านไหน เราจำเป็นต้องสร้างคน ในภาวะการที่บริษัทยังไม่ดีมากถ้าเราไม่สร้างคน มันจะไม่มีวันโต แต่บริษัทอาจมีปัญหาเรื่องผลประกอบการนิดหน่อย แต่มันต้องสู้ ต้องบริหารการจัดการเรื่องระบบเงินดีๆ และบริหารคน คือ เข้าใจ ‘ใจ’ ของคน เพราะบุคคลเหล่านั้นคือบุคคลที่สำคัญมากในการสร้างงานครีเอทีฟ
ที่ดี

ดังนั้น เราต้องให้เขามีศักยภาพในการทำงานที่เขาถนัด ที่เขาทำได้ดีออกมา ซึ่งหลังบ้านต้องสร้างความมั่นใจให้ คือ มีเงินเดือนที่ดี มีความสบายใจว่าเมื่อทำงานออกไปแล้วจะมีคนดูแล เราก็จะคอยเป็นคนดูแลเขาอีกที รวมถึงสนับสนุน และส่งเสริมทุกอย่างในงานครีเอทีฟที่เขาอยากทำให้เกิดขึ้นจริง บนความเชื่อว่าทุกคนทำอย่างดีที่สุดเพื่อได้งานที่ดี

บริษัทของเราเป็นบริษัทคอนเทนต์ เป้าหมายคือ ผลิตคอนเทนต์ที่ดีที่สุดต้องก่อน แล้วคอนเทนต์นั้นค่อยแปรเปลี่ยนให้มันเกิดรายได้ เมื่อเราเชื่อใจ ไว้วางใจ และมั่นใจว่าเขาทำงานได้ดี เขาก็จะนำศักยภาพและสิ่งต่างๆ ที่เขามีอยู่ออกมาใช้อย่างเต็มที่”

ซีอีโอหญิงกล่าวด้วยว่า คนทำคอนเทนต์ล้วนต้องการผลิตสิ่งที่แปลกและสดใหม่ตลอดเวลา เพราะฉะนั้นการลองจึงเป็นสิ่งสำคัญ แม้ว่าจะไม่มีใครบอกได้ว่าสุดท้ายแล้วผลลัพธ์ของการลองจะดีหรือไม่ แต่ทุกคนต้องมั่นใจกับสิ่งที่ทำอยู่ และต้องมั่นใจไปด้วยกันทั้งทีม นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

19 พฤษภาคม 2560 เวลา 12:27 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/495540

โดย…ภาดนุ ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

มีโอกาสได้เจอกับ พาเวล วิคโทเร็ค เชฟหนุ่มไฟแรงชาวโปแลนด์วัย 33 ปี ที่เพิ่งมารับตำแหน่งหัวหน้าเชฟประจำห้องอาหารซูม่า (Zuma) สาขากรุงเทพฯ ซึ่งอยู่ที่โรงแรมเดอะเซนต์ รีจิส กรุงเทพฯ ทั้งที จะปล่อยโอกาสในการพูดคุยกันให้หลุดมือไปได้อย่างไร

“ผมเกิดและเติบโตในประเทศโปแลนด์ โดยส่วนตัวแล้วผมชื่นชอบและหลงใหลเรื่องการทำอาหารมาตั้งแต่เด็ก เมื่อแน่ใจแล้วว่าตัวเองต้องการอะไร พออายุได้ 17 ปี ผมจึงตัดสินใจเรียนต่อทางด้านการทำอาหาร โดยเข้าศึกษาที่ School of Economics and Gastronomy ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนทำอาหารโดยเฉพาะ

หลังจากเรียนจบ ผมก็ตัดสินใจย้ายไปทำงานเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการทำอาหารที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ซึ่งถือว่าเป็นสถานที่ที่ทำให้ผมได้เรียนรู้เบื้องลึกของทักษะในการทำอาหารหลากหลายประเภท ทั้งอาหารอิตาเลียนและอาหารสเปน แต่อาหารที่ผมสนใจและหลงใหลเป็นพิเศษก็คืออาหารญี่ปุ่น ซึ่งถือเป็นเมนูที่ทำให้ผมมีความกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองชอบ นี่จึงเป็นสาเหตุให้ผมตัดสินใจเดินทางไปหาประสบการณ์ที่ประเทศญี่ปุ่นในเวลาต่อมา”

เชฟพาเวล บอกว่า ณ ดินแดนอาทิตย์อุทัยซึ่งเป็นต้นกำเนิดของอาหารญี่ปุ่นนี้เอง ทำให้เขาได้เรียนรู้พื้นฐานที่สำคัญของการทำอาหารญี่ปุ่นอย่างจริงจัง ซึ่งเสน่ห์ที่ทำให้เชฟชาวต่างชาติอย่างเขาหลงใหลการทำอาหารญี่ปุ่นก็คือวัตถุดิบที่สดใหม่และมีคุณภาพสูง

“การได้ไปเยือนญี่ปุ่นในครั้งนั้นถือว่าเป็นความโชคดีมากๆ เพราะผมมีโอกาสได้รับคำแนะนำที่มีประโยชน์จากเชฟชาวญี่ปุ่นผู้มีชื่อเสียงหลายท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เชฟอิจิโร่ คุโบตะ จากห้องอาหารมิชลินสตาร์ อูมุ (Umu) ซึ่งเป็นผู้เปิดประสบการณ์และความรู้ทางด้านอาหารญี่ปุ่นให้กับผมเป็นอย่างมาก

หลังจากนั้นผมก็มีโอกาสได้ไปทำงานเป็นเชฟที่ร้านอาหารญี่ปุ่นร่วมสมัยสไตล์อิซากายะ ชื่อ “ซูม่า” ที่ประเทศดูไบ ผมจึงเก็บเกี่ยวประสบการณ์การทำงานที่นั่นอยู่พักใหญ่ๆ และปัจจุบันนี้ผมได้ย้ายมาเป็นหัวหน้าเชฟที่ “ซูม่า” กรุงเทพฯ ได้ 3 เดือนแล้วครับ”

เชฟพาเวล บอกว่า หน้าที่หลักของเขาที่ซูม่า กรุงเทพฯ ก็คือดูแลรับผิดชอบในเรื่องของเมนูและส่วนผสมทั้งหมด โดยที่นี่จะเป็นเมนูอาหารสไตล์คอนเท็มโพรารี เจแปนนิสเสียส่วนใหญ่ ซึ่งจะแตกต่างจากเมนูฟิวชั่นตรงที่ เมนูฟิวชั่นจะเป็นการผสมผสานการทำอาหารระหว่างประเทศหนึ่งกับอีกประเทศหนึ่ง แต่เมนูของซูม่าจะนำเสนอความเป็นญี่ปุ่นโดยใช้วัตถุดิบนำเข้ากว่า 90% จากญี่ปุ่นโดยตรง ที่สำคัญคือจะเน้นเรื่องความสดใหม่ รวมทั้งเทคนิคในการทำอาหาร เช่น การแล่ปลาและอื่นๆ ด้วย

“เมื่อผมเข้ามาดูแลห้องอาหารซูม่า แน่นอนว่าก็ต้องดูแลตั้งแต่ในครัว เช่น การเลือกวัตถุดิบอย่างปลาทูน่าจากฟาร์มในญี่ปุ่นที่มีเทคนิคในการเลี้ยงแบบยั่งยืน การเลือกใช้พืชผักจากโครงการหลวงของไทย และถ่านไม้ที่มีคุณภาพจากเชียงใหม่สำหรับนำมาปิ้งย่าง เป็นต้น

การสร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ นอกเหนือจากการดูแลเมนูอะลาคาร์ตแล้ว ล่าสุดผมได้คิดค้น Business Lunch Menu ซึ่งเป็นเซตเมนูมื้อกลางวันขึ้นมาอีกหลายเมนู เช่น ข้าวโพดหวานย่างกับซอสเนยชิโสะ สลัดผักกาดแก้วราดซอสวาฟู และปลาฮามาจิราดซอสพอนสึ เป็นต้น

การที่ผมได้คลุกคลีอยู่ในแวดวงการทำอาหารญี่ปุ่นมานาน ทำให้ผมถนัดและชอบการทำเมนูสไตล์ญี่ปุ่นมากที่สุด ซึ่งจุดเด่นของเมนูที่ผมทำก็คือจะคงความเป็นญี่ปุ่นเอาไว้ แต่จะเพิ่มเติมสิ่งที่คิดว่าเป็นความต้องการของลูกค้าหรือนักชิมลงไปด้วย เพราะถ้าเป็นเมนูสไตล์ญี่ปุ่นแบบแท้ๆ เลย ก็อาจจะมีวัตถุดิบบางอย่างที่เหมาะกับคนญี่ปุ่นจริงๆ เท่านั้น ดังนั้นผมจึงต้องปรับเปลี่ยนวัตถุดิบบางอย่างให้เหมาะกับนักชิมในประเทศนั้นๆ เป็นหลัก”

เชฟพาเวล เสริมว่า สิ่งที่เขาคาดหวังสำหรับการมาเป็นหัวหน้าเชฟก็คือ อยากจะเห็นสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้นที่ ซูม่า กรุงเทพฯ เช่น ลูกค้าใหม่ๆ ที่อยากจะมาลองชิมอาหารฝีมือเขา ซึ่งนอกจากจะได้ลิ้มรสชาติอาหารแล้ว ลูกค้ายังจะได้เห็นวิธีการทำเมนูต่างๆ จากครัวเปิด ได้เห็นวิธีแล่ปลา ได้เห็นบาร์เทนเดอร์ทำเครื่องดื่มให้ ได้ฟังดนตรีเพื่อผ่อนคลาย พูดง่ายๆ ว่าเขาอยากให้ลูกค้าชาวไทยได้สัมผัสประสบการณ์ที่ครบถ้วนในทุกๆ ด้าน

“ตลอดระยะเวลากว่า 16 ปีที่ผ่านมา ผมมีประสบการณ์ทางด้านการเป็นเชฟในร้านอาหารญี่ปุ่นมาโดยตลอด โดยเริ่มจากร้านอาหารญี่ปุ่นมีชื่อในกรุงลอนดอนหลายร้าน เช่น สาเก โนะ ฮานะ (Sake No Hana) ตามด้วย ยากิโทริยะ (Yakitoriya) แล้วต่อด้วย อูมุ จากนั้นจึงไปที่ ซูม่า ดูไบ ก่อนจะมาเป็นหัวหน้าเชฟที่ซูม่า กรุงเทพฯ อย่างในตอนนี้

แพลนในอนาคตนับจากนี้ ในเมื่อผมตัดสินใจมาทำงานเป็นหัวหน้าเชฟที่ซูม่า กรุงเทพฯ แล้ว ผมก็จะขอโฟกัสที่ตัวห้องอาหาร โดยอยากให้มีคนรู้จักและให้การยอมรับซูม่ามากยิ่งขึ้นไปอีก เรื่องอื่นผมยังไม่ได้คิดไปไกลกว่านี้ พูดง่ายๆ ว่าผมอยากจะทำงานอยู่ที่นี่ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะผมรู้สึกชอบเมืองไทยในหลายๆ ด้าน

ที่สำคัญผมมองว่าที่เมืองไทยนี้โอกาสของธุรกิจร้านอาหารยังไปได้อีกไกล เพราะมีร้านอาหารดีๆ ใหม่ๆ เปิดขึ้นทุกวัน อีกอย่างตอนนี้ก็มีเชฟที่มีชื่อเสียงเริ่มมาลงทุนเปิดร้านอาหารในเมืองไทยกันหลายราย แล้วการที่ผมเคยทำงานร่วมกับร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์มาบ้าง จึงทำให้รู้ว่าร้านเหล่านี้ก็มีแผนที่จะมาเปิดตลาดในเมืองด้วยเช่นกัน อีกอย่างในฐานะที่ผมเป็นหัวหน้าเชฟที่นี่ ผมก็อยากจะผลักดันให้ซูม่าก้าวไปสู่ระดับมิชลินสตาร์ให้ได้ในอนาคต”

เชฟพาเวลทิ้งท้ายว่า ในวันว่างเขามักจะไปเที่ยวตามสถานที่ในเมืองไทยที่มีร้านอาหารแปลกใหม่ให้ชิม เช่น เยาวราช หรือตามย่านอื่นๆ เพราะการที่เขาได้ไปลองชิมอาหารตามสถานที่ต่างๆ นั้นจะทำให้เขารู้ว่าคนที่นั่นชอบอะไร หรือว่าไม่ชอบอะไร ที่สำคัญมันยังเป็นแรงบันดาลใจให้เขานำมาสร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ ในแบบของตัวเองต่อไปในอนาคตด้วย

Hamachi Tataki

ส่วนผสม

– เนื้อปลาฮามาจิ

– ซอสถั่วเหลือง ซอสยูสุจูซ

– รากบัว บีทรูต มะเขือเทศ

– หอมแดง กระเทียม เปลือกเลมอน

วิธีทำ

– นำมะเขือเทศไปย่างไฟให้ทั่วผลจนมีกลิ่นหอม จากนั้นนำมาหั่นเป็นชิ้นๆ พักใส่จานไว้

– นำเนื้อปลาฮามาจิไปนาบบนตะแกรงร้อนๆ ที่ตั้งไฟไว้ พอให้หนังด้านนอกเกรียม จากนั้นนำมาหั่นเป็นชิ้นบางๆ พักไว้

– นำกระเทียม หอมแดง เปลือกเลมอน มาซอยให้ละเอียดนำมาผสมกัน แล้วเติมซอสถั่วเหลืองและซอสยูสุจูซลงไป ก็จะได้ซอสพอนสึสำหรับราดเนื้อปลา

– นำรากบัวและบีทรูตมาซอยให้ละเอียด เติมน้ำส้มสายชูลงไปนิดหน่อยแล้วพักไว้

– เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อม ก็จัดจานโดยนำมะเขือเทศย่างไว้เรียงไว้ด้านล่างสุด ตามด้วยเนื้อปลา ราดด้วยซอสพอนสึที่เตรียมไว้ ตกแต่งด้วยผักมิซูน่าให้สวยงาม ท็อปปิ้งด้วยรากบัวและบีทรูตผสมน้ำส้มสายชู แล้วเสิร์ฟได้เลย