ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

12 มิถุนายน 2560 เวลา 16:40 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/498396

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ กิจจา อภิชนรจเรข

นางเอกดาวรุ่ง พาย-รินรดา แก้วบัวสาย วัย 22 ปี กำลังเป็นที่จับตามองของผู้จัด กับผลงานละคร 3 เรื่องภายในเวลาไม่ถึง 2 ปี ซึ่งถือว่าไม่ธรรมดาสำหรับนักแสดงหน้าใหม่ รวมถึงการถูกจับตามองกับนามสกุล แก้วบัวสาย ที่ถึงแม้ว่าจะนามสกุลเดียวกับนักร้องรุ่นใหญ่ แต่เธอก็พิสูจน์แล้วว่าไม่ได้ใช้ “อาตู่” เป็นเส้นทางลัดเข้าสู่วงการบันเทิง

เบื้องหลังของคนเบื้องหน้า

เริ่มต้นพายได้เล่าถึงเส้นทางการเป็นนักแสดงที่เกิดขึ้นจากโอกาสที่อดีตผู้จัดการส่วนตัวให้มา โดยจุดเริ่มต้นมาจากการสนทนาผ่านอินสตาแกรม จนทำให้เธอได้ไปไกลถึงตึกมาลีนนท์ ช่อง 3 จากนั้นเพราะความสามารถด้านการแสดงโดดเด่นเข้าตา ทำให้เธอได้เซ็นสัญญากลายเป็นนักแสดงเต็มตัว

“พายไปแคสติ้งทั้งที่รู้ว่าไม่ได้” นักแสดงหน้าใหม่กล่าว “เพราะเราไม่มีอะไรโดดเด่น เป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดา และมีชีวิตที่น่าเบื่อมาก ซึ่งความฝันสูงสุดของพายจริงๆ คือ อยากทำภาพยนตร์ อยากเป็นเบื้องหลังในกองถ่ายต่างประเทศ เพราะอยากรู้ว่ากองถ่ายใหญ่ๆ เขาทำงานกันยังไง และมีกระบวนการอะไรบ้าง ความฝันถัดมาคือ อยากเป็นแอร์โฮสเตส เพราะคุณพ่อคุณแม่ทำงานสายการบิน ทำให้เราเติบโตมาในวงการการบินมาตลอด ส่วนการเป็นนักแสดงไม่เคยคิดให้เป็นหนึ่งในเส้นทางชีวิตเลย แต่เมื่อโอกาสมาถึงแล้ว เราก็คว้าเอาไว้และลองทำให้ดีที่สุด”

หลังจากตัดสินใจรับหน้าที่เป็นนักแสดง ดูเหมือนว่าอาชีพที่เธอเคยเห็นจากหน้าจอโทรทัศน์จะไม่สบายอย่างที่คิด เพราะเธอต้องเรียนการแสดงอย่างหนักหน่วงตลอด 3 เดือน ต้องพัฒนาตัวเองอย่างรวดเร็ว และต้องแบ่งเวลาให้การเรียนและงานไปพร้อมๆ กัน โดยเฉพาะกับคนที่บอกตัวเองเสมอว่า อยากทำงานเบื้องหลังเพราะทำงานเบื้องหน้าไม่ดี ก็ยิ่งต้องฝึกฝนและเข้าถึงศาสตร์นี้หนักกว่าคนอื่นหลายเท่า

พายกล่าวต่อว่า บางทีชีวิตก็เล่นตลก ด้วยการมอบสิ่งที่หนีมาตลอดกลับมาให้ถึงมือ ทำให้ชีวิตบันฑิตแห่งคณะเขียนบทละครเวที มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ถูกทดสอบความสามารถและพลังใจจากละครเรื่องแรก ตะวันยอแสง

“ละครเรื่องแรกมันยากเพราะเป็นเรื่องแรก” น้ำเสียงเธอไม่ได้พูดเล่นแม้แต่น้อย “เป็นครั้งแรกที่เราอยู่ในกองถ่ายละคร มีบทอยู่ในมือ และมีบทบาทให้ต้องสวมแสดง ทำให้พายต้องปรับตัวเยอะมาก ต้องไปเรียนรู้เรื่องมุมกล้อง หรือจังหวะการเล่น แต่ยังโชคดีที่ได้อยู่กับพี่นกหญิงกับพี่นกชาย (สินจัย-ฉัตรชัย เปล่งพานิช) ที่ค่อยๆ สอน รวมถึงอาหมี (โชติรัตน์ รักเริ่มวงษ์) ผู้กำกับ ที่อดทนกับพายมาก และพี่ๆ นักแสดงทุกคนที่เป็นกันเอง ทำให้เด็กใหม่อย่างเราไม่เกร็ง และกล้าพูดคุยกับพี่ๆ แต่ความเป็นนักแสดงใหม่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เป็นจุดอ่อนของกองละคร ดังนั้นจึงต้องเรียนรู้การแสดงจากพี่ๆ คอยสังเกต และมาพัฒนาตัวเอง ซึ่งก็ได้เรียนรู้อีกว่า ถ้าเรากดดันตัวเองมากเกินไป มันก็จะทำให้เราทำไม่ได้ การเป็นนักแสดงครั้งแรกจึงเป็นเรื่องที่ยากและท้าทายมากๆ ไม่ใช่สนุกหรือสวยงามตลอดเวลาเหมือนภาพที่ออกไปเลย”

อาชีพนักแสดงจึงไม่ใช่แค่แสดง แต่เป็นอาชีพที่มีความยากเหมือนกับทุกอาชีพ พายยังสารภาพด้วยว่า เมื่อก่อนเธอคิดว่านักแสดงคืออาชีพสบาย พอถึงกองถ่ายมีคนแต่งหน้าทำผมให้ ทำงานเสร็จรับเงินกลับบ้าน แต่พอได้มาอยู่ในอาชีพนี้จริงๆ ก็ทำให้เข้าใจว่า สิ่งที่เคยคิดมาทั้งหมดนั้นไม่ใช่ เพราะอาชีพนักแสดงมีความซับซ้อน และมีความยากลำบากในแบบของมัน

ยกตัวอย่าง การร้องไห้ ที่ไม่ใช่แค่การทำอย่างไรก็ได้ให้น้ำตาไหล แต่ยังต้องแยกแยะไปอีกว่า ร้องไห้ด้วยอารมณ์อะไร ดีใจ เสียใจ ซึ้งใจ หรือโกรธ ซึ่งกว่าจะออกมาเป็นน้ำตา นักแสดงต้องเอื้อมไปให้ถึงใจตนก่อนว่าต้องการอะไรกันแน่ สิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้การแสดงเป็นงานที่ละเอียดอ่อนและเป็นงานที่จะทำให้ดีนั้นไม่ง่ายเลย

เข้าใจบทและชีวิตจริง

การเป็นนักแสดงไปพร้อมกับเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 ทำให้พาย “สติแตก” เพราะด้วยความที่เป็นคนจริงจังกับทุกอย่าง ทำให้เกิดเป็นความกดดันและเครียดจัดจนเธอแทบรับไม่ไหว

“สิ่งที่พายต้องทำมากที่สุดคือ การแบ่งเวลาให้เป็น เพราะจริงๆ แล้วการมีสองหน้าที่พร้อมกันไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงและเราก็รู้ตัวเองว่าสามารถทำได้ แต่มันขึ้นอยู่แค่ว่า ใจเราจะสู้ไหม อย่างช่วงละครเรื่องแรกพายกลับบ้านมาร้องไห้ เพราะมันกังวลไปหมด อยากเรียนจบและอยากทำงานละครให้ดี ทำให้ความอยากสองอย่างมาตีกันทำให้เราต้องเลือกว่าจะโฟกัสอันไหนมากกว่าดี ซึ่งจริงๆ แล้วเราโฟกัสทั้งสองอันให้เท่ากันก็ได้ แค่เลือกเวลาให้มันดี สรุปแล้วพายใช้เวลากว่าสามเดือนถึงจะจัดการชีวิตและความรู้สึกของตัวเองได้ และพอทำได้ ชีวิตก็มีความสุขและสนุกกับงาน”

นอกจากนี้ เธอยังยึดถือ อาตู่-นันทิดา แก้วบัวสาย เป็นไอดอลด้านการปฏิบัติตนในวงการบันเทิง ซึ่งทำให้เธอตระหนักไว้เสมอว่า คนที่อยู่ในสปอตไลต์ต้องวางตัวอย่างไร

นางเอกในคนธรรมดา

ระยะเวลา 1 ปีกว่าหลังเซ็นสัญญา ปัจจุบันพายกำลังถ่ายทำละครเรื่องที่ 3 กับซีรี่ส์ลูกผู้ชาย ตอน ภูผา (เรื่องที่ 2 ปิดกล้องไปแล้วคือเรื่อง ระเริงไฟ) พร้อมการประเดิมบทนางเอกเป็นครั้งแรก ซึ่งเธอสารภาพว่า “รู้สึกแปลก” ที่ได้เป็นนางเอกละคร กับสรรพนามใหม่ที่ไม่เคยคิดว่าจะมาถึงจุดนี้

ทว่าคำว่า นางเอก ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเลิศเลอกว่าใคร ในทางกลับกันมันยิ่งทำให้ต้องพัฒนาและเรียนรู้บทบาทใหม่นี้อีกครั้ง กล่าวได้ว่า อาชีพนักแสดงได้เติบโตไปพร้อมกับสาวน้อยคนนี้ ทำให้เธอมีประสบการณ์มากขึ้น รับผิดชอบงานได้ดีขึ้น ปล่อยวางได้มากขึ้น และที่สำคัญคือ หัวใจพองโตขึ้น

“เป้าหมายในตอนนี้พายอยากเลี้ยงดูครอบครัวและดูแลแม่ให้อยู่สบาย ทำงานในวงการบันเทิงให้ดีอย่างที่เราได้รับโอกาสดีๆ และรักษาชีวิตของผู้หญิงธรรมดาคนนี้ไว้ ไม่ให้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมาก พ่อแม่ของพายบอกเสมอว่า ให้จำไว้ว่าเรามาจากที่ไหน และทุกครั้งที่เราก้าวต่อไปให้หันมองกลับไปมองดูว่าเราผ่านอะไรมา เราผ่านมากับใคร เห็นตัวเองตอนเริ่มต้นเป็นแบบไหน และอย่าลืมว่าตัวเองเคยเป็นใครมา”

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พายได้เรียนรู้มาจากอาชีพนักแสดงไม่ใช่การตอบคำถามนักข่าว แต่คือการตอบคำถามตัวเอง ถึงการมีสติ รู้เท่าทันอารมณ์ และจัดวางสิ่งที่ยุ่งเหยิงให้ลงตัว ซึ่งส่งผลให้เธอสามารถจัดการชีวิตและทำงานได้อย่างมีความสุขเช่นในตอนนี้

“หลักในการใช้ชีวิตคือ การคิดตริตรอง ทำเต็มที่กับทุกๆ อย่าง และไม่ลดละความพยายาม แม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นเรื่องที่ไม่ถนัด แต่การเรียนรู้และฝึกฝนมันไปจะทำให้ไม่มีคำว่า เป็นไปไม่ได้ นอกจากนี้ ไม่อยากให้ทุกคนลืมใช้โอกาสที่เข้ามา นั่นคือ ลองให้โอกาสตัวเองทำสิ่งใหม่ๆ เพราะเราไม่รู้หรอกว่าชีวิตสามารถพาตัวเราเองไปได้ถึงไหน ดังนั้นสิ่งที่ต้องทำ คือ ทำวันนี้ให้ดี และเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้อย่างอนาคต แล้วเราจะมีชีวิตที่ดี” พายกล่าวทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 มิถุนายน 2560 เวลา 16:15 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/498166

ฟาน บอกว่า ด้วยความรู้ด้านกาแฟที่แทบจะติดลบแต่เมื่อต้องลงมือทำจริง เขาบอกตัวเองแค่ว่า ถ้าจะทำอะไรสักอย่าง ต้องรู้ให้ลึก และรู้ให้จริง ดังนั้น ในเมื่อตัวเขาเองโชคดีที่ได้เข้าไปสัมผัสกับโลกของกาแฟตั้งแต่กระบวนการต้นน้ำ อย่างการเพาะปลูก ทำไมจะไม่ศึกษาให้ถ่องแท้

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

ใครที่มีโอกาสแวะไปเยือนเซ็นทรัล เอ็มบาสซี นาทีนี้ และกำลังมองหากาแฟรสดีสักแก้ว อย่าพลาดแวะไปร้านคอฟฟีโอโลจี (Coffeeology) ร้านกาแฟแนวใหม่ที่นอกจากจะพาคนรักกาแฟไปสัมผัสกับศาสตร์แห่งกาแฟที่น่าหลงใหล ยังมีบาริสต้าหนุ่มหน้าใสอย่าง ฟาน-อัครินทร์ ศิวพรพิทักษ์ ที่พ่วงตำแหน่งหนึ่งในหุ้นส่วนร้านรอต้อนรับทุกคนอยู่

เห็นลีลาการชงกาแฟคล่องแคล่วแบบนี้ ถ้าไม่ได้ฟังจากปากของเขาเองคงไม่เชื่อว่า ทั้งชีวิตของเขาไม่เคยดื่มกาแฟมาก่อน จนมาเริ่มทำไร่กาแฟจึงลองเปลี่ยนเมนูเครื่องดื่มสุดโปรด จากโกโก้มาดื่มกาแฟแทน

“ผมมีประสบการณ์แรกที่ไม่ค่อยดีกับกาแฟคือ เคยลองดื่มแล้วเจอกาแฟที่ไม่อร่อย เลยไม่ดื่มอีกเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง ครอบครัวผมซึ่งมีไร่อยู่ที่ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ คิดจะนำสายพันธุ์เมล็ดกาแฟที่ชื่อว่า อราบิกา ทริปิกา (Arabica Typica) ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช พระราชทานให้โครงการหลวงนำมาขยายพันธุ์ในประเทศไทยมาปลูก ผมจึงได้เข้ามาสู่โลกของกาแฟ ได้อยู่กับไร่นี้ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มหว่านเมล็ด เพาะปลูก ดูแลการผลิต จนเริ่มเก็บเกี่ยว”

“ผมเริ่มจากการไปศึกษาดูงานเกี่ยวกับการทำไร่กาแฟ ทั้งในและต่างประเทศ เพื่อเก็บข้อมูลและลงพื้นที่จริงที่ไร่ของเรา พองานที่ไร่เริ่มลงตัว ผมก็เริ่มคิดต่อยอดถึงการเดินทางของกาแฟว่า เมื่อผ่านจากต้นน้ำอย่างเรา แล้วจะไปไหนต่อ ผมเริ่มตามเส้นทางกาแฟไปสู่กระบวนการคั่วบดกาแฟ ผมเริ่มศึกษาถึงเทคนิคในการคั่วกาแฟแบบต่างๆ แล้วก็พบว่า การคั่วกาแฟก็ไม่ต่างกับการเป็นเชฟ วัตถุที่แต่ละคนได้รับอาจจะเหมือนกัน อุปกรณ์เครื่องมือที่มีก็เหมือนกัน แต่ด้วยเทคนิคและเอกลักษณ์เฉพาะตัวก็ทำให้รสของกาแฟที่คั่วออกมาแตกต่างกันได้”

หลังจากพาตัวเองเข้าไปสำรวจในโลกกาแฟมากขึ้นเรื่อยๆ จนผ่านกระบวนการที่เรียกว่าเป็นกลางน้ำแล้ว ฟานไม่หยุดอยู่แค่นั้น เขาอยากรู้ไปถึงความมัศจรรย์ของกาแฟเมื่อเดินทางไปถึงปลายน้ำ ได้อยู่ในแก้วกาแฟ

“ผมผ่านมา 2 ด่านแล้วในด่านสุดท้าย ผมตัดสินใจไปสมัครงานเป็นบาริสต้าพาร์ตไทมส์ตามร้านกาแฟดังๆ หลายแห่ง เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการคั่วและชงกาแฟในระหว่างที่กำลังสนุกกับโลกใบใหม่ โอกาสครั้งสำคัญก็ผ่านเข้ามา เมื่อทางศูนย์การค้าเซ็นทรัล เอ็มบาสซี เริ่มทำโซนใหม่อย่าง โอเพนเฮาส์ (Openhouse) ผมเริ่มคุยกับหุ้นส่วนที่มีไอเดียคล้ายกัน ว่าอยากเปิดร้านกาแฟที่มอบประสบการณ์การดื่มกาแฟที่แตกต่างให้กับคอกาแฟ โดยนำความรู้และประสบการณ์ที่เรามีมาถ่ายทอดลงในกาแฟทุกแก้วของร้านเรา

จุดเด่นของกาแฟร้านเราคือ เราพยายามรวบรวมเทคนิคและวิธีการชงกาแฟที่หลายคนไม่เคยสัมผัสมาไว้ที่นี่ โดยคัดสรรเมล็ดกาแฟที่ดีมาผสมกับเทคนิคและจิตวิญญาณที่รักในกาแฟของบาริสต้าเข้าไป

“ผมเชื่อว่าศาสตร์ของกาแฟ ไม่ใช่เรื่องวิทยาศาสตร์ หรือศิลปะอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่เป็นส่วนผสมของทั้งสองอย่าง บวกด้วยความรักกาแฟของคนชง ผมเชื่อว่าการเป็นบาริสต้าที่ดี ต้องสามารถส่งผ่านความรู้สึกที่จริงใจและตั้งใจของบาริสต้าลงไปในกาแฟแก้วที่ชง และเสิร์ฟด้วยความรู้สึกว่านี่คือ กาแฟแก้วที่คิดว่าดีที่สุด”

บาริสต้าหนุ่มยังบอกเล่าด้วยแววตามุ่งมั่นต่อด้วยไปว่า “หลายครั้งที่ลูกน้องมักถามผมเวลาที่ชงกาแฟออกมาแล้วเททิ้ง เพราะรู้สึกว่ายังชงได้ไม่ดีนัก ว่าผมไม่เสียดายเหรอ ผมบอกเลยว่าไม่เสียดาย เพราะผมยอดเททิ้งดีกว่าเสิร์ฟกาแฟที่ไม่ดีออกไป”

ทุกวันนี้ ฟาน บอกว่า ตั้งแต่พาตัวเองเข้ามาในโลกกาแฟ เขาก็เหมือนถอนตัวไม่ขึ้น กาแฟกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว อาจเพราะเริ่มต้นสั่งสมรสชาติกาแฟช้ากว่าคนอื่นหรืออย่างไรไม่ทราบ ทุกวันนี้ถ้าขับรถผ่านไปเจอร้านกาแฟ เขาต้องขอแวะชิม

“ชิมของผมก็คือดื่มหมดแก้วครับ เพราะด้วยความที่เราเป็นบาริสต้า เราคงรู้สึกไม่ดี ถ้าลูกค้าดื่มกาแฟแก้วที่เราชงไม่หมด อย่างผมเองถ้าวันไหนเสิร์ฟกาแฟที่ชงแล้ว ลูกค้าดื่มไม่หมด ผมต้องยอมเสียมารยาทเพื่อเดินเข้าไปขอฟีดแบ็กจากลูกค้านะครับว่า รสชาติไม่ถูกใจตรงไหนหรือเปล่า (หัวเราะ)”

ฟาน บอกว่า จากนี้เขาคงท่องไปในโลกกาแฟไปเรื่อยๆ จากตอนแรกที่อาจเข้ามาในโลกกาแฟเพราะหน้าที่ แต่ตอนนี้สำหรับเขา กาแฟคือ แพสชั่น ที่อยู่ด้วยความรัก

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 มิถุนายน 2560 เวลา 12:30 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/498084

โดย…กองทรัพย์ ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

หากนั่งปะปนกับนักศึกษา สาวร่างเล็กหน้าเด็กคนนี้ มองจากภายนอกก็แทบแยกไม่ออกว่าฐานะของเธอคือ อาจารย์พิเศษสาขาภูมิสถาปัตยกรรม และมีบริษัทของตัวเอง แลนด์โพรเซส (Landprocess)

กชกร วรอาคม ซึ่งอาจดูธรรมดาๆ สิ่งที่แตกต่างออกไปคือประสบการณ์การเรียนรู้ที่ผ่านมาของเธอ ทำให้การคิดของภูมิสถาปนิกคนนี้ มีแง่มุมชวนคิด ซึ่งสะท้อนอยู่ในผลงานที่ผ่านมาของเธอ ซึ่งล้วนเป็นงานออกแบบที่เน้นคุณค่าและเป็นประโยชน์ ตั้งแต่ Siam Green Sky ที่หลายคนเรียกว่าสวนลอยฟ้ากลางกรุง โครงการบูรณะพัฒนาอาคารพาณิชย์บริเวณหมอน 47 และอุทยานจุฬาฯ 100 ปี ซึ่งเปิดตัวไปเมื่อไม่นานนี้

กชกร จบปริญญาตรีจากคณะสถาปัตยกรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วยเกียรตินิยมเหรียญทอง ขณะที่เรียนอยู่ชั้นปีที่ 4 เธอเลือกไปฝึกงานและทำงานที่สหรัฐอเมริกาอยู่พักหนึ่ง จุดประสงค์เพื่อเรียนรู้วัฒนธรรมและสไตล์การออกแบบ จากนั้นจึงเรียนต่อระดับปริญญาโท ภูมิสถาปัตยกรรม ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ก่อนจะกลับมาเป็นภูมิสถาปนิก เป็นอาจารย์ และทำงานเพื่อสังคม

“เมื่อหลายปีที่แล้ว เราอาจเป็นคนแรกๆ หรือเป็นคนเดียวที่เลือกไปฝึกงานที่สหรัฐ เพราะเราอยากเห็นว่าจากหนังสือที่เราเรียนซึ่งเป็นของฝรั่ง กว่าจะออกมาเป็นหนึ่งงานเขามีขั้นตอนอย่างไร ทำไมถึงมีงานดีๆ ออกมา ถ้าเราไม่ลองหรือถ้าเรากลัว เราก็ไม่รู้ ตอนนั้นอายุ 21 ปี เขาก็เปิดโอกาสให้ทำโครงการใหญ่ เราจะเน้นใส่ไอเดียหรือเน้นดีไซน์เยอะๆ แต่พอเรียนรู้ไปสักพักก็สรุปและได้รู้จักความเรียบง่าย Clean และ Clear ใช้เวลาหนึ่งปีเรียนรู้ด้วยตัวเอง”

การเข้าเรียนที่ฮาร์วาร์ด ทำให้เธอค้นพบแนวทางการทำงานที่ชัดเจนขึ้น ว่าเธอชอบการออกแบบพื้นที่สาธารณะ หรืองานที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่สีเขียวมากกว่า เธอและกลุ่มเพื่อนตั้งองค์กรไม่แสวงหากำไรชื่อ Kounkuey (คุ้น-เคย) ทำโปรเจกต์เพื่อสังคมเช่น ออกแบบห้องน้ำให้กับชุมชนสลัมในเคนยา และด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจ เมื่อเธอกลับมาเมืองไทยก็ได้มีโอกาสเข้าไปมีบทบาทสำคัญในการร่วมพัฒนาและเปลี่ยนแปลงในหลายพื้นที่ผ่านการออกแบบเชิงผสมผสาน Greenovative Design สามารถตอบสนองความต้องการเชิงธุรกิจและสร้างสรรค์สังคม

“นอกจากทำงานดีไซน์ เป็นอาจารย์พิเศษ กชยังรวมกับกลุ่มกับเพื่อนๆ ก่อตั้งกลุ่มศิลป์บำบัด ชื่อ Artifield โดยมี ดร.พรทิพา พิชา หัวหน้างานวิจัย สถาบันมะเร็งแห่งชาติ โครงการศิลป์บำบัดเพื่อผู้ป่วยมะเร็ง และ นพ.ภุชงค์ เหล่ารุจิสวัสดิ์ จิตแพทย์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เป็นที่ปรึกษา ใช้ศิลปะและดนตรีช่วยบำบัด ฟื้นฟู เยียวยา ทางด้านจิตใจของผู้ป่วยและบุคคลทั่วไปที่สนใจในเชิงบำบัดรักษาทั้งในรูปแบบของศิลปะ และดนตรี โดยใช้หลักธรรมศิลป์ คือ การสื่อความหมายของศิลปะที่ผลิบานจากสภาวะจิตของผู้วาด ที่เป็นสภาวะจิตแห่งสมาธิ สภาวะแห่งการไร้การบังคับ เป็นสภาวะที่จิตไร้สำนึกได้ออกมาโลดแล่นอย่างอิสระ

“การทำงานศิลปะบำบัด เราเห็นผลชัดเลย บางคนยอมรับความตายได้มากขึ้น เราสังเกตได้จากแววตา กิจกรรมเหล่านี้ทำให้คนกล้าแสดงความรู้สึกโดยไม่เขินอาย เพราะอยู่เฉยๆ จะให้ใครมาบอกว่า เป็นห่วงคุณนะ คงยาก ถ้าคนเรารับรู้ว่าถูกรัก ก็พอแล้ว เราทำงานตรงนี้เป็นการเติมเต็มให้ชีวิตและทำมากว่า 5 ปีแล้ว” กชกร กล่าว

สำหรับสถาปนิกก่อนจะเรียนจบทุกคนจะมีดรีมโปรเจกต์ ซึ่งดรีมโปรเจกต์ของภูมิสถาปนิกสาวคนนี้คืออยากทำสวนสาธารณะมาตั้งแต่เด็ก กระนั้นการทำงานการออกแบบพื้นที่สาธารณะโดยเฉพาะโครงการใหญ่ เป็นงานท้าทายสำหรับนักภูมิสถาปนิก เพราะแม้จะเป็นงานในฝัน แต่สิ่งที่ต้องฝ่าฟันก็มีไม่น้อยเช่นกัน

“ธีซิสก็ทำสวนสาธารณะ ก็เลยรู้สึกว่ามันเป็นโปรเจกต์หนึ่งที่เราได้ทำให้ความฝันของเราเป็นจริง และมันมีประโยชน์กับคนปริมาณมาก

สวนอุทยานจุฬาฯ 100 ปี เป็นการจัดพื้นที่สีเขียว ผสมผสานกับความทันสมัย เราต้องทำงานร่วมกับหลายฝ่าย เป็นงานที่ใหญ่มาก ตอนนั้นต้องเขียนแบบภายในเวลาจำกัด มีอาคาร มีสวน และกรีนดีไซน์ ถือว่าโชคดี

การออกแบบให้พื้นที่สาธารณะ เราบอกไปว่า ในฐานะจุฬาฯ เป็นสถาบันการศึกษา ถ้าแนวคิดการออกแบบแบบนี้ไม่เกิดตรงนี้ ก็คงไม่มีที่ไหนทำได้ และสถานที่แห่งนี้จะไม่สร้างรายได้เหมือนโครงการทั่วไปที่เป็นห้างสรรพสินค้าหรืออาคารอื่นๆ แต่มันมีคุณค่าในเชิงการใช้พื้นที่ของสถานศึกษาและชุมชนโดยรอบ

ในกระบวนการมีอุปสรรคที่ทำให้เราตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยๆ ว่าเรายังจะทำต่อไปไหม หรือจะทำเพื่ออะไร ที่ผ่านมาก็มีอุปสรรคที่เราไม่แปลว่ามันล้มเหลว ทั้งๆ ที่หลายครั้ง หลายคนบอกว่านี่คือความล้มเหลว แต่เรามองเห็นว่าเป็นอุปสรรค มันก็ฝึกฝนเราให้มองข้ามและฝ่าอุปสรรคนี้ไปให้ได้

มาถึงจุดนี้เป็นการฝึกตัวเองที่ดีมากในฐานะเป็นผู้ออกแบบ และในฐานะเหมือนเป็นคนคนหนึ่งที่กำลังทำวิชาชีพอยู่ รู้สึกว่าเราผ่านอะไรมาเยอะมาก แต่เรียนรู้ทั้งนั้นซึ่งดีมากค่ะ”

ในฐานะภูมิสถาปนิก กชกรสะท้อนสิ่งที่เป็นปัญหาในวงการนักออกแบบว่า ประเทศไทยจัดงานประกวดแบบที่ส่วนใหญ่งานที่ได้รางวัลมักจะไม่ได้เอาไปสร้างจริง คือออกแบบไปก็แป้ก

“ประกวดแบบ ให้รางวัล ถ่ายรูปจบ ซึ่งโครงการอุทยานจุฬาฯ 100 ปี เป็นการประกวดแบบไม่กี่แห่งที่ได้สร้างจริงตามแบบที่ผู้ออกแบบ ที่สำคัญเป็นการทำงานร่วมกับผู้มีประสบการณ์ ทุกฝ่ายล้วนเป็นทั้งอาจารย์และขณะเดียวกันก็เป็นลูกค้าที่มีความรู้และเชี่ยวชาญ แต่ละครั้งที่ได้รับคำติชมทำให้เราได้เรียนรู้ ในฐานะผู้ออกแบบก็ต้องยึดแนวคิดหลักของการออกแบบเอาไว้ ไม่ไขว้เขว สิ่งที่เรียนรู้จากงานเหล่านี้ก็คือทำให้เราโตขึ้นเยอะเลยค่ะ

การทำงานกับจุฬาฯ เป็นกระบวนการที่น่าสนใจมากกว่าการออกแบบอื่นๆ ที่คุยกับลูกค้า ถ้าเขาชอบคอนเซ็ปต์ก็ซื้อไอเดีย แต่งานนี้ใหญ่กว่านั้น เพราะมีความเป็นมืออาชีพวิชาชีพของแต่ละอาจารย์ในแต่ละภาควิชารวมอยู่ด้วย มีคุณค่า ไม่ได้ดูมูลค่าอย่างเดียว ซึ่งกชคิดว่าการออกแบบพื้นที่สาธารณะมันต้องมีการพูดคุยกันแบบนี้ เรื่องต้นทุนก็อีกเรื่องหนึ่งแต่เราไม่ได้พูดว่าจะทำพื้นที่ให้สวยอย่างเดียว เราไม่ได้พูดถึงคุณค่าเชิงมูลค่า เราพูดถึงคุณค่าด้วย วิชาชีพด้วย ซึ่งดีใจมากที่ได้เป็นส่วนเล็กๆ ในโครงการนี้” ภูมิสถาปนิก กล่าว

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 มิถุนายน 2560 เวลา 11:33 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/498094

โดย….มัลลิกา ภาพ ทวีชัย ธวัชปกรณ์

“เล่นคอนเสิร์ตอยู่ทุกอาทิตย์ เดินทางท่องเที่ยวพักผ่อน หาไอเดียสำหรับทำเพลงใหม่ๆ แต่งเพลง เป็นสิ่งที่มี่ทำอยู่ตลอด”

ปาล์มมี่ (อีฟ ปานเจริญ) เปิดกิจกรรมที่เธอทำตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา แม้จะทิ้งช่วงผลงานเพลงใหม่นานถึง 4 ปี แต่เธอไม่เคยว่างเว้นจากงานเพลง

ปาล์มมี่ เป็นนักร้องหญิงที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นและแตกต่าง ไม่ว่าจะสไตล์การร้อง การแต่งตัว การใช้ชีวิต ที่แฟนเพลงยกให้เธอ เป็นแฟชั่นไอคอนแห่งยุค’90

ตลอดเวลาที่ผ่านมา นอกจากงานเพลงแฟนๆ แทบไม่รู้เลยว่า ปาล์มมี่ทำอะไรอีกบ้าง ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกก็เพราะเธอไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้มีธุรกิจที่ 2 ที่ 3 ไม่ได้ซุ่มทำนั้นนี่โน้น เพราะสิ่งเดียวที่ใจเธอถวิล อยากทำอยู่ทุกขณะคือ งานเพลง

“ธุรกิจไม่ถนัดเลย ถ้ารายได้ที่มีมานอกจากร้องเพลงก็จากค่าเช่าบ้าน ซึ่งเป็นความบังเอิญ เราซื้อบ้านหลังข้างๆ ไว้ แล้วก็มีคนมาเช่าระยะยาว ถ้าสิ่งนี้จะใกล้เคียงคำว่าธุรกิจ มี่ก็ทำอันนี้อันเดียว ลืมคิดถึงมันไปด้วยซ้ำ

มี่ไม่เคยลองทำธุรกิจ ไม่มีเวลาว่าง ไม่รู้จะเอาเวลาไหนไปทำ พอมีเวลาว่างก็เอามาใส่เรื่องเพลงเต็มที่ตลอดเวลา เล่นคอนเสิร์ต รายได้หลักตอนนี้ก็มาจากการทัวร์คอนเสิร์ต

นความโชคดีที่มี่มีเพลงที่อยู่ได้ระยะยาว มี่ยังใช้เพลงจากอัลบั้ม 1 2 3 ในการโชว์อยู่ เพลงมี่มากด้วยซ้ำ ต้องคัดออก แล้วเวลาโชว์ส่วนมากเล่นเพลงเร็ว นี่ก็เป็นเหตุผลที่มี่ไม่แต่งเพลงช้าเพิ่ม เพลงใหม่ก็ห่างมา 4 ปี ซึ่งก็เป็นเวลาที่เหมาะสม เพราะการออกอัลบั้มหนึ่งใช้เวลาทัวร์ 2-3 ปี หยุดพักไป 1 ปี แล้วกลับมาทัวร์อีก 1 ปี ไม่ค่อยได้ห่างหายจากตรงนี้

มี่พูดในความโชคดีของตัวเอง ที่เกิดมาในยุคมีเพลงระยะหนึ่ง แม้มาถึงจุดวงการเพลงเปลี่ยน เพลงเราก็ยังขายได้ เราต้องออกไปข้างนอก ไปเล่นคอนเสิร์ตกับสิ่งที่เราลงทุน”

แม้การใช้ชีวิตของปาล์มมี่จะไม่หวือหวา ให้มีข่าวคราวออกมากระตุ้นกระแสให้ตัวเอง แต่เมื่อไรที่เธอขยับก็สร้างแรงกระเพื่อมให้แก่วงการเพลงได้

ล่าสุดกับผลงานเพลงใหม่ ชื่อสั้น กระชับ “นวด” แต่ให้ความรู้สึกอารมณ์ดี๊ดี ที่มาจัดระเบียบความรักให้เข้าเส้นเข้าทาง พร้อมกับการย้ายมาอยู่บ้านใหม่ จีนี่ เรกคอร์ดส

“ซิงเกิ้ลใหม่อยากให้เป็นอะไรที่ทุกคนจับต้องได้ ไม่อยากให้ออกไปแล้วเครียด เลยเลือกเพลง นวด มาเป็นเพลงเปิดตัวเพราะเป็นมุมสนุก ยังเป็นแนวป๊อปร็อกเหมือนเดิม เครื่องดนตรีง่ายมาก 3 ชิ้นเอง กลอง กีตาร์ เบส อยากให้ซิมพลีที่สุด

ไอเดียเพลงนี้ก็ได้มาจากตอนไปนวด เราปวดตรงไหน ก็มีการกดจุด คลายเส้น แต่ความรักเมื่อมันเจ็บปวด ไม่มีจุดไหนที่แก้ได้ หายได้ มี่ก็เอามาผสานกันเป็นเรื่องเดียวกัน ให้เป็นเพลงสนุก เราใช้เป็นเพอร์ฟอร์แมนซ์บนเวทีได้ อยากได้กีตาร์เสียงเป็นดนตรีไทยหน่อย อยากใส่เสียงหักกระดูก อยากขีดแต้มสีสัน ให้เพลงฟังสนุกขึ้น”

การทำงานเพลงของปาล์มมี่ อยู่ในทุกจังหวะการใช้ชีวิตของเธอ สิ่งที่เธอร้องออกไป สิ่งที่เธอสื่อสาร คือตัวตน คือความจริงใจ

“เมื่อก่อนทัวร์ไปด้วยคิดงานไปด้วยไม่ได้ ต้องอยู่ในคอกคนเดียว เมื่อก่อนบังคับกับตัวเองมากเกินไป อย่าเหยียบเรือสองแคมในเวลาเดียวกันมันจะไม่ดี แต่เดี๋ยวนี้ทุกอย่างผ่อนคลาย วันนี้ทัวร์ วันรุ่งขึ้นพักผ่อน ทำเพลงต่อ

ตอนนี้ท่องเที่ยวก็ได้ไอเดียทำเพลง ไปคอนเสิร์ตก็ได้ไอเดีย เวลาไปทัวร์ต่างจังหวัด มี่ชอบไปก่อน 1 วัน ไปเที่ยวไปใช้ชีวิตก่อน วันรุ่งขึ้นค่อยทำงาน บางทีก็นั่งรถไปจากกรุงเทพฯ ผ่านอะไรน่าสนใจก็แวะเที่ยว เป็นวิถีที่มี่ชอบมาก แล้วไอเดียเพลงมันก็มาของมันเอง

ตอนไปเคนยา ไปดูสัตว์อพยพ ได้ขึ้นบอลลูน ซึ่งปกติมี่ไม่ค่อยชอบอยู่ในที่รู้สึกไม่ปลอดภัย แต่พอขึ้นปุ๊บ มองลงมาเห็น รู้สึกเราอยู่ในดินแดนที่ยิ่งใหญ่ มีสัตว์จำนวนมากอพยพ มีพ่อแม่ลูก ดูแลกัน ก็ได้เนื้อเพลงกลับมาท่อนหนึ่ง เป็นซิงเกิ้ลที่ 2

การทำงานของมี่ในชุดนี้แต่งทำนองเองค่อนข้างเยอะ แล้วหาคนมาช่วยเขียนเนื้อ แรงบันดาลใจก็เกิดขึ้นในทุกๆ วัน ตั้งแต่การทำงานเพลงชุดแรก ตอนนั้นเราเด็ก ยังไม่รู้วิธีการทำเพลง แต่ทางค่ายก็ดึงทุกอย่างที่เป็นเราออกมา ชอบแนวเพลงแบบไหน ไลน์กีตาร์แบบไหน มุมมองความรักเราเป็นยังไง คือเราเข้ามาอยู่ในกระบวนการเขียนเพลงอยู่ตลอดเวลา คำนี้ไม่ใช่เรา เป็นเราจะไม่ใช้คำแบบนี้ ก็แก้ไขกัน เรานั่งอยู่ตรงกลางแล้วมีนักแต่งเพลง 5 คนมาฟังเรื่องที่เราอยากเล่า

อย่างเพลงที่แสดงความเป็นมี่ที่เห็นชัดที่สุด คือ Stay พื้นที่ส่วนตัว ขอไปคนเดียว อยากร้องดังๆ การจะมีเพลงสักชุดหนึ่งจะพูดเรื่องไหนบ้าง มี่เห็นวิธีการทำงานแบบนี้และเราก็ยึดมาตลอด เราจะร้องอะไรออกจากปากเราต้องรู้สึกกับมัน

จนวันหนึ่งเมื่อเราทำเพลงเองได้ เราได้ลงมือทำมันเยอะขึ้นๆ จนควบคุมมันเองทั้งหมด มี่ว่ามันสำคัญมากว่าเราสื่อสารอะไรออกไป อย่างมี่จะร้องเพลงคัฟเวอร์สักครั้งหนึ่งในชีวิต ยังต้องคิด เพลงของคุณพุ่มพวง ดวงจันทร์ เรามีความเชื่อมโยงอะไรไหม เราพูดเราอินหรือเปล่า เราต้องรู้สึกกับเพลงนี้ ไม่ใช่แกล้งทำไป ตรงนี้สำคัญมาก มันทำให้เรามีความสุข สนุกกับเพลงของเราอยู่ตลอด ทุกวันนี้มี่ยังร้องเพลง กลัว กุญแจที่หายไป ยังร้องด้วยความรู้สึกอยู่ว่า วันนั้นเราร้องอะไรไปในเพลงนี้ มีเรื่องราวอะไร”

ปาล์มมี่เป็นศิลปินที่เกิดในยุคที่ทำผลงานเพลงออกมาเป็นอัลบั้ม  แต่เมื่อยุคสมัยการทำเพลง-คนฟังเปลี่ยนไป การทำอัลบั้มในยุคนี้เป็นไปได้ยาก

“ซิงเกิ้ลที่ 2 มี่พูดถึงความเป็นจิตวิญญาณ มีพลังในการต่อสู้ จังหวะก็เข้มข้น มีความเป็นไทย มีเสียงแคนเข้ามาผสมด้วย ก็ให้เพลงนวด ทำงานสัก 3-5 เดือนก่อน ค่อยปล่อย ดังนั้นก็เห็นปลายทางการเป็นอัลบั้มแล้ว สิบเพลง มี่อยากให้ดีมากๆ ทุกเพลง แฟนเพลงจะรอไหวไหม

เราโตมากับการทำอัลบั้ม ทำเพลงก็มองเป็นภาพรวม แต่ในความเป็นซิงเกิ้ลเราคิดอะไรใหม่ได้ตลอด ไม่ต้องควบคุมโทนทั้งอัลบั้ม วันนี้เราอยากได้แบบนี้ อีก 3 เดือนเราอาจชอบอิเล็กทรอนิกส์มาก แต่มี่ก็ชอบผลงานคนอื่นที่สื่อสารในเรื่องเดียวกัน ในเรื่องนี้ก็คิดไม่ตก ว่าจำเป็นไหม ที่เราต้องคุมโทนเพลง เพราะคนเรามีความซับซ้อน หลายความรู้สึกเหลือเกิน”

วิถีชีวิต แนวคิดแบบปาล์มมี่นั้นก็แสนเรียบง่าย และจริงใจ สื่อสารตรงไปตรงมา เช่นเดียวกับทุกบทเพลงของเธอ ใช้แค่ “ใจ” และ “ความรู้สึก” นำพา เพื่อไปพบกับ “ความสุข”

“มี่ยังมองทุกอย่างเหมือนเดิม ทำอะไรก็จริงจัง ยังยึดหลักการนี้อยู่ ตอนนี้ยังมีความสุขกับการทัวร์คอนเสิร์ต ก็มีคิดนะ อยากหยุด แต่ก็เริ่มทำเพลงใหม่อยู่ดี ต่อให้อยากต่อต้านมัน เพลงก็ลอยมาในอากาศให้เราอยากทำ บางทีก็อยากหาอย่างอื่นทำเพื่อความรู้ให้ตัวเอง แต่ก็ยังไม่ได้คิดเลยว่าอะไร

มี่ยังทำงานเพลงอย่างเดียว แลกไปเถอะ วัดกันง่ายๆ วัดกันเรื่องนี้พอ ให้ไปนั่งฝืนทำอะไรแล้วเราไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร สู้เอาเวลามาทำอะไรที่เรามีความสุขดีกว่า มี่ก็ทำงานเพลงมา 16 ปีแล้ว ไม่ได้มองอะไรยาวๆ คิดแค่เราอยากทำงานเพลง ไม่ได้มองว่าจุดสูงสุดของชีวิตอยู่ตรงไหน มี่คิดว่า เพลงที่มี่ทำสร้างความบันเทิง มีคุณค่าก็เพียงพอแล้ว”

และนี่แหละ คือ “ปาล์มมี่”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

05 มิถุนายน 2560 เวลา 10:36 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/497717

โดย…วรธาร ภาพ กิจจา อภิชนรจเรข

โทมัส-พิชเยนทร์ หงษ์ภักดี เป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่มิเพียงประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ไลฟ์สไตล์และการดำเนินชีวิตน่าสนใจทีเดียว ปัจจุบันนั่งตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการ บริษัท สมาร์ท ไอดี กรุ๊ป เจ้าของผลิตภัณฑ์กลุ่มอิเล็กทรอนิกส์ไลฟ์สไตล์ที่ผลิตในชื่อแบรนด์แอนิเทค (Anitech) โนบิ (Nobi) เอจี (aG) และเพนทากอนซ์ (Pentagonz) รวมแล้วกว่า 1,000 รายการ ประกอบด้วยสินค้า 4 กลุ่ม ได้แก่ อุปกรณ์เชื่อมต่อคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์เชื่อมต่อกับมือถือ อุปกรณ์ Gaming Gear และอุปกรณ์เชื่อมต่อไฟฟ้าในบ้าน

เริ่มทำธุรกิจตั้งแต่เรียนจบ

พิชเยนทร์เกิดในครอบครัวข้าราชการที่ทุกคนล้วนเรียนเก่งสอบได้ทุนเรียนหมดตั้งแต่คุณพ่อคุณแม่ตลอดจนพี่น้องทุกคนยกเว้นเขาคนเดียว แต่ทว่าแม้ไม่ได้ทุนเรียนพิชเยนทร์ก็ได้แสดงศักยภาพความรู้ความสามารถของตัวเองผ่านการทำธุรกิจและประสบความสำเร็จในบทบาทผู้บริหารรุ่นใหม่ที่มากไปด้วยวิสัยทัศน์ ความกล้า และไอเดียกระฉูด

“พอเรียนจบเอแบคด้านบริหารธุรกิจผมก็ได้ร่วมธุรกิจกับเพื่อนชาวฝรั่งเศสซึ่งเป็นโปรแกรมเมอร์ (โดยการแนะนำของคุณแม่) และเพื่อนต่างชาติอีกส่วนหนึ่ง ตุรกีก็มี เยอรมนีก็มี เปิดบริษัทเซเลบริตี้ ผลิตชิปคอมพิวเตอร์ขายทั่วโลก ตอนนั้นถ้าถามว่าอยากทำธุรกิจอะไรผมไม่รู้ รู้แต่ว่าทุกอย่างรอบตัวน่าสนใจหมด ดังนั้นเมื่อโอกาสมาก็คว้าไว้ก่อน ทำ 3 ปี ยอดขายเป็นสิบๆ ล้านต่อปี จึงเป็นอะไรที่ท้าทายมาก”

อย่างไรก็ตาม หลังปลุกปั้นธุรกิจมาระยะหนึ่งเขาในฐานะผู้บริหารได้หันไปมองเป้าหมายธุรกิจในอีก 10-20 ปีข้างหน้าและพยายามหาคำตอบก็รู้ว่าธุรกิจที่ทำอยู่ไม่อาจเติบโตได้ในระยะยาว จึงตัดสินใจเบนเข็มมาเป็นผู้รับจ้างผลิตสินค้า (โออีเอ็ม) ประเภทอุปกรณ์เสริม เช่น เมาส์ แผ่นรองเมาส์ สมอลทอล์ก การ์ดรีดเดอร์ให้กับแบรนด์สินค้าไอทีชื่อดังต่างๆ พร้อมย้ายฐานการผลิตจากยุโรปมาอยู่ฮ่องกงพักหนึ่งก่อนจะย้ายมาตั้งในไทยและเปลี่ยนจากโออีเอ็มมาเป็นสร้างแบรนด์ของตัวเองโดยการตั้งบริษัทชื่อสมาร์ท ไอดี กรุ๊ป ในปี 2006

“ผมมองว่าอนาคตโกลบอลแบรนด์ทั้งหลายจะแข่งขันดุเดือดมากขึ้น เราในฐานะซัพพลายเชนย่อมกระทบแน่นอน ฉะนั้นทำอย่างไรให้ธุรกิจเจริญเติบโตไปได้ในระยะยาว คำตอบคือสร้างแบรนด์ขึ้นมาเอง ด้วยการใส่ไอเดีย ดีไซน์และนวัตกรรมใหม่ๆ เข้าไปพัฒนาออกมาเป็นสินค้าคุณภาพที่แตกต่างและตอบสนองไลฟ์สไตล์ของคนในยุคปัจจุบันเป็นอย่างดี”

ที่น่าสนใจคือช่วงทำธุรกิจดังกล่าวพิชเยนทร์ได้ทำงานประจำที่บริษัทชั้นนำหลายแห่งควบคู่ไปด้วย รวมระยะเวลาเกือบ 12 ปี ก่อนออกมาทำธุรกิจของตัวเองเต็มตัว เริ่มจากบริษัท สปาย ไวน์คูลเลอร์ บลูเอเลเฟ่นท์ เอสซีจี (บริษัท ปูนซิเมนต์ไทย) บีเจซี (บริษัท เบอร์ลี่ ยุคเกอร์) และเบทาโกร ซึ่งต้องบอกว่าหายากที่จะมีนักธุรกิจรุ่นใหม่ทำเช่นนี้แล้วธุรกิจตัวเองก็ไปได้สวยหรู“ถามว่าเอาเวลาไหนไปทำธุรกิจตัวเอง บอกเลยว่าช่วงทำงานประจำนั้นผมนอนวันละประมาณ 4 ชั่วโมง และเชื่อไหมตอนที่ธุรกิจผมมียอดขายปีละเกือบร้อยล้านผมยังรับเงินเดือนบริษัทไม่กี่หมื่นบาท แต่ผมก็สนุกกับงานประจำมากและประสบการณ์จากการทำงานในบริษัทต่างๆ นั้นก็ช่วยให้ผมขับเคลื่อนธุรกิจของผมมาได้ถึงวันนี้และรายได้เติบโตทุกปีมาเป็นเวลา 10 ปีติดต่อกัน” พิชเยนทร์ กล่าว

เมื่อถามหลักการทำธุรกิจให้ประสบความสำเร็จ นักธุรกิจหนุ่มบอกว่า จากรายได้ที่เติบโตต่อปี 20-30% มาเป็นเวลา 10 ปีติดต่อกันโดยไม่เคยขาดทุนนั้น เนื่องจากสินค้าที่ออกมาปีละกว่า 100 รายการเขาได้คำนวณความเสี่ยงทุกด้านไว้เรียบร้อย ขณะเดียวกันก็ดำเนินธุรกิจตั้งแต่ต้นน้ำไปจนถึงปลายน้ำอย่างมีกลยุทธ์

“ผมจะไม่เป็นนักธุรกิจที่จ่ายเงินสุดๆ แล้วก้าวไปอย่างไม่มีกลยุทธ์หรือไปตายเอาดาบหน้าซึ่งจะไม่เกิดกับผมแน่นอน ทุกเรื่องที่ทำต้องใช้กลยุทธ์ (Strategy) เสมอ เช่น เรื่องเงินต้องคุยกับแบงก์ มีวงเงินเตรียมพร้อมไว้เสร็จสรรพ แต่ที่สำคัญคือคอนเนกชั่นต้องมี เพราะเรื่องอื่น เช่น การเงิน การขายเราสร้างคนทำแทนได้”

ธรรมะและดนตรี ความสุขของชีวิต

นอกจากทำธุรกิจแล้วอีกมุมหนึ่งของเขาคือปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิ ทุกเดือนจะต้องหาความสงบให้ตัวเองด้วยการเดินทางไปปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิที่วัดมาบจันทร์ อ.แกลง จ.ระยอง สาขาวัดหนองป่าพง อันเป็นวัดที่ทำให้เขาค้นพบว่าธรรมะหรือหลักของศาสนาพุทธเป็นสิ่งจำเป็นในการดำเนินชีวิตและทำให้รู้คุณค่าชีวิต

“เรื่องปฏิบัติผมไม่ได้เคร่งมาก แค่ไปหาความสงบไปชาร์จแบตให้จิตใจ และความสงบก็ทำให้เรามีสติมากขึ้น เวลามีสติอยู่กับตัวก็ช่วยให้ทำอะไรมักไม่ผิดพลาดและสามารถแก้ปัญหาต่างๆ ลุล่วงไปได้ ซึ่งผมเริ่มสนใจธรรมะและศาสนาช่วงที่ธุรกิจได้ร้อยล้านแล้วตอนนั้นอายุยังไม่ถึง 30 ปีเลย ตอนแรกที่ทำธุรกิจก็คิดว่าถ้าได้ร้อยล้านคงเท่น่าดู แต่พอทำได้จริงก็ไม่เห็นเท่ตรงไหน คนอื่นก็ทำได้เยอะแยะ

วินาทีนั้นก็เกิดความคิดว่าชีวิตคนต้องไม่ใช่แค่นี้ ธุรกิจมันเรื่องทางโลก แล้วเรื่องธรรมะจิตใจหรือจิตวิญญาณอยู่ไหน ผมจึงหันไปอ่านธรรมะ ซื้อพระไตรปิฎกมาศึกษา เพราะมองว่าศาสนาคือทางออกหนึ่งของชีวิต ใช้เวลา 1 ปี ศึกษาศาสนาและลัทธิต่างๆ ธรรมกายก็ไปมาหมด ผมถือว่าถ้าจะพิสูจน์อะไรต้องเปิดใจเหมือนจะพิสูจน์ว่าน้ำเย็นไหมต้องเอาขาลงจุ่มเองถึงจะรู้ ทว่าศึกษามาแล้วก็ไม่เจอ ในที่สุดได้มาพบแนวทางการสอนที่วัดมาบจันทร์ ทำให้เห็นตัวตนและลดอีโก้เราลง รู้สึกว่าที่นี่ทำให้ผมพัฒนาและเจริญทางด้านจิตใจ”

พิชเยนทร์ มองว่า การเข้าถึงเรื่องจิตวิญญาณนี้ใช้ความรู้อย่างเดียวไม่พอ เพราะความรู้เจาะไปได้ไม่ถึงแก่น อย่างมากก็แค่ยางต้นไม้ที่ซึมออกมา แต่ถ้าลองปฏิบัติจริงๆ วันหนึ่งเราอาจไปถึงแก่นได้ หรือถ้าไม่ถึงแก่น อย่างน้อยทะลุเปลือกไปได้หน่อยหนึ่งก็ยังจะรู้ว่าต้นไม้ต้นนั้นไม่ได้มีแค่ยาง

นอกจากปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิ ดนตรีก็เป็นส่วนหนึ่ง พิชเยนทร์ มองว่า การได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักมีความสุขเสมอ ดนตรีคือสิ่งที่เขารักและเล่นมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย โดยถนัดเบสและกีตาร์ แต่เวลาเล่นกับวงต่างๆ มักจะถูกจับไปเป็นนักร้องอยู่เสมอ ทุกวันนี้ก็สวมบทเป็นนักร้องในวง และปัจจุบันเล่นอยู่ 2 วง

“แนวเพลงที่ผมร้องจะเป็นแจ๊ซและป๊อปร็อก ตอนนี้ก็มีอัลบั้มของตัวเองแล้ว (ไม่เกี่ยวกับวงที่เล่น) ชื่อ Classy Gala Collection ค่าย Classy Records วางจำหน่ายราวต้นเดือน ก.ค.นี้ ในอัลบั้มนี้มีศิลปินดังๆ เช่น พี่อุ้ย รวิวรรณ จินดา พี่สุกัญญา มิเกล รวมทั้งหมด 15 ศิลปินกับ 15 เพลง เป็นอัลบั้มรวมศิลปิน”

พิชเยนทร์ บอกว่า ดนตรีเป็นศิลปะอย่างหนึ่งและเป็นสิ่งที่เขารักและอยู่มาด้วยตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นทุกครั้งที่ขึ้นแสดงบนเวทีในงานอีเวนต์ต่างๆ เขามีความสุขเสมอ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

02 มิถุนายน 2560 เวลา 10:58 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/497347

โดย…วรธาร ภาพ ภัทรชัย ปรีชาพานิช

ใครที่ติดตามรายการท็อปเชฟไทยแลนด์ (Top Chef Thailand) ซึ่งออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 20.20-21.50 น. ทางช่อง One 31 คงคุ้นหน้า เชฟบัส-ธวัชชัย อัครวงศ์วัฒนา วัย 30 ปี เชฟชื่อดังของ จ.นครราชสีมา และเป็นเจ้าของร้านอาหารถึง 5 ร้านในเมืองโคราชภายในระยะเวลาแค่ 5 ปีเศษๆ

“ผมเข้าแข่งขันท็อปเชฟไทยแลนด์ เพราะคนในโคราชรู้ว่าผมเป็นเชฟ และมีร้านอาหารคนรู้จักเยอะ สอบถามมาว่า จะไปแข่งขันทำอาหารไหม ตอนแรกก็ปฏิเสธเพราะไม่เคยแข่งและไม่ชอบไปแข่งขันด้วย แต่พอรู้ว่าเป็นท็อปเชฟ (Top Chef) ก็สนใจขึ้นมาทันที เนื่องจากเคยดูรายการนี้ของต่างประเทศ แล้วอยากไปแข่งแบบนี้บ้าง จึงเขียนใบสมัครส่งเข้ามา ซึ่งก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เข้ามาแข่ง เพราะรู้อยู่ว่าคนสมัครเป็นเชฟระดับมืออาชีพของประเทศทั้งนั้น จำนวนใบสมัครนับร้อยมาออดิชั่นที่แกรมมี่ 30 คน แต่เอาแค่ 15 คนเข้าไปแข่ง และผมก็ติดหนึ่งในนั้น”

กับการแข่งขันที่ดำเนินมาถึงปัจจุบัน เชฟบัสยังอยู่ในผู้แข่งขัน 6 คนสุดท้าย และหลังการแข่งขันในวันเสาร์ที่ 3 มิ.ย.นี้ จะเหลือ 5 คน เชฟบัสจะยังคงอยู่ในการแข่งขัน และได้สิทธิแข่งต่อในวันเสาร์หน้าหรือไม่ และที่สุดแล้ว ใครจะเป็นท็อปเชฟไทยแลนด์คนแรกคงได้รู้กัน

“หลังได้รับเลือกเป็นผู้แข่งขัน 1 ใน 15 คน ผมรู้สึกดีใจมากแล้ว พอได้เข้ามาเจอเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่เข้าร่วมแข่งขัน พวกเราสนิทกันเร็วมาก และเริ่มรู้สึกเป็นเหมือนอีกครอบครัวหนึ่ง สิ่งที่ได้จากรายการ ก็คือ ประสบการณ์ที่ได้แบบก้าวกระโดดมากๆ ได้เรียนรู้เทคนิคและแนวคิดจากเชฟท่านอื่นๆ และที่ขาดไม่ได้ คือ ได้รับการคอมเมนต์จากกรรมการในข้อที่เราผิดพลาด และได้นำไปปรับปรุงแก้ไขให้ดีขึ้น”

สำหรับเส้นทางการเป็นเชฟของเขา เริ่มจากการเข้าครัวช่วยคุณแม่ทำอาหารเป็นประจำ โดยเฉพาะเวลาที่เพื่อนๆ ของคุณพ่อคุณแม่มาหา จะต้องทำอาหารต้อนรับ ก็เป็นโอกาสที่เขาจะเข้าไปช่วยทุกครั้ง จนรู้สึกชอบการทำอาหาร และคิดไว้ว่า ถ้าเรียนจบมัธยมก็จะเอาดีด้านการทำอาหาร

“พอจบมัธยมปลาย ก็เลือกเรียนปริญญาตรีที่วิทยาลัยดุสิตธานี สาขาการจัดการครัวและภัตตาคาร 4 ปี จากนั้นหาประสบการณ์ด้วยการทำงานในกรุงเทพฯ 3 ปี เริ่มจากห้องอาหารเซน บนชั้น 17 เซ็นทรัลเวิลด์ ในส่วนอาหารไทยฟิวชั่น จากนั้นไปอยู่ห้องอาหารฝรั่งเศส โรงแรมปาร์คนายเลิศ และโรงแรมหรรษา ตรงราชดำริ ที่ละ 1 ปี เป็นการย้ายเพื่อเลื่อนตำแหน่งและหาประสบการณ์ หลังจากนั้นก็มาเปิดร้านอาหารของตัวเองที่โคราชโดยการชักชวนของคุณแม่”

เชฟบัส บอกว่า ร้านแรกคือร้านหรรษา เรสเตอรองท์ เป็นอาหารไทยสไตล์ฟิวชั่น ขายเฉพาะกลางคืน เปิดมาครบ 5 ปีพอดี ส่วนร้านที่สองขายกลางวันเป็นร้าน “ก๋วยเตี๋ยวเน้นเนื้อ” ซึ่งแตกต่างจากก๋วยเตี๋ยวเนื้อทั่วไป คือเป็นเนื้อสไลซ์ เปิดมาได้ 3 ปี ต่อมาเมื่อ 2 ปีที่แล้วได้เปิดร้านเอท บิสโทร (8 Bistro) เป็นอาหารยุโรปสไตล์ที่เขาถนัด ตามด้วยร้านเอทไดนิง (8 Dining) ขายอาหารไทยอย่างเดียว ร้านใหญ่โตโอ่โถงนั่งสบายในพื้นที่ของคอนโดแห่งหนึ่ง

“ต่อมาเดอะมอลล์ โคราช ให้ผมไปเปิดร้าน จะใช้แบรนด์อะไรก็ได้ ผมเลยเอาก๋วยเตี๋ยวเน้นเนื้อไปลงเป็นสาขา 2 แล้วพอก๋วยเตี๋ยวเนื้อเราขายดี เดอะมอลล์ก็ให้ผมไปเปิดอีกร้าน ผมเลยคิดแบรนด์ใหม่ชื่อ ชีสมี (Cheese Me) ขายพวกพิซซ่า สปาเกตตี และอาหารเกี่ยวกับชีส เพิ่งเปิดเมื่อต้นเดือน พ.ค.นี่เอง

“การเปิดร้านอาหารของผมต้องบอกว่า ดีมากๆ ครับ พอเปิดชีสมี ที่เดอะมอลล์แล้ว เดือน ก.ย. เซ็นทรัลเปิดที่โคราช ผมก็จะนำร้านเน้นเนื้อและชีสมี เข้าเซ็นทรัลด้วย และหลังจากนั้นอยากจะเข้ามาเปิดที่กรุงเทพฯ เพราะห้างเองก็บอกว่า แบรนด์ของผมโอเค ถ้าจะมาเปิดก็ยินดี นี่คือแผนที่คิดไว้ครับ”

เชฟบัส ยอมรับว่า อาชีพเชฟคืออาชีฟที่เขารักมาก ความสุขของเขาก็คือการได้ทำอาหารสวยๆ เลิศหรู หน้าตาน่ากิน และรสชาติอร่อยได้ให้ลูกค้าได้รับประทานอย่างมีความสุข

สลัดเฟนเนลและแซลมอนย่างกับซอสส้ม

ส่วนผสมน้ำสลัด

น้ำส้มคั้น

มัสตาร์ด

อบเชย

น้ำมันมะกอก

เกลือ

พริกไทย

ส่วนผสม

ปลาแซลมอน

เฟนเนล

ผักร็อกเกต

มะเขือเทศเชอร์รี่สีส้มและสีแดง

สตรอเบอร์รี่

ส้ม

ไข่ปลาแซลมอน

เรทแรดิช

วิธีทำ

เริ่มจากทำน้ำสลัด ตั้งไฟเคี่ยวน้ำส้มคั้นกับอบเชยให้งวด จากนั้นกรองแล้วตีกับมัสตาร์ดและน้ำมันมะกอก ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทย

ย่างปลาแซลมอนในกระทะให้สุก ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทยจัดลงจานเสิร์ฟ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

01 มิถุนายน 2560 เวลา 11:35 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/497203

โดย…มัลลิกา ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

จากนักร้องในผับ มาออกอัลบั้มเพลงเป็นศิลปินดูโอ (วงพีซเมกเกอร์) แสดงตัวตนผ่านแนวทางเพลงด้วยการเป็นศิลปินเดี่ยว เปิดค่ายเพลงของตัวเอง ตลอดเวลา 18 ปี บนถนนดนตรี ในที่สุด พีธ พีระ หรือ
พีราวัชร์ อัศววชิรวิท ก็ขึ้นมาสู่ตำแหน่ง “Music Creator” โดยได้รับมอบหมายจากโมโนกรุ๊ป ให้เปิดสายงานใหม่ จัดคอนเสิร์ตโชว์บิซ ประเดิมด้วย 7 คอนเสิร์ตสุดเอ็กซ์คลูซีฟ ภายใต้คอนเซ็ปต์ “GSB 2 Tone Concert”

“ตอนนี้มีภาระหน้าที่เพิ่มขึ้น ตอนแรกมาเป็นศิลปิน โปรดิวเซอร์ และทำโปรเจกต์ Pitcs Music ชวนเพื่อนศิลปินที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว มาทำเพลงในรูปแบบที่แตกต่างจากที่เขาทำ ก็เป็นจุดเริ่มไอเดียคอนเสิร์ตนี้ด้วย ที่นำ 2 ศิลปินที่แตกต่างกัน มาอยู่บนเวทีเดียวกัน แนวเพลงต่างกัน ยุคต่างกัน แต่จะมีจุดที่เชื่อมกันอยู่ อาจจะมีแบทเทิลกัน แลกแนวดนตรีกันร้อง แลกเปลี่ยนอารมณ์ทางดนตรีซึ่งกันและกัน แต่ละคู่เราก็จะดีไซน์ต่างกันออกไป”

เจ้าตัวประเดิมคอนเสิร์ตแรก ในตอน Magical Love Tunes โคจรมาเจอกับศิลปินต่างขั้วดนตรี บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์ เจ้าพ่อเพลงรักดิสโก้ ส่วน พีธ พีระ ก็ได้รับฉายาเจ้าพ่อเพลงเศร้า อกหัก (ทำการแสดง 11 มิ.ย.) ตามด้วย เบน ชลาทิศ และ B5 ตอน เบน ชลาทิศ & Friends เพื่อนกัน เพื่อแบ่งปัน (17 มิ.ย.)

ป๊อป ปองกูล กับ บอย ตรัย ตอน Big Love เพลงรักหัวใจใหญ่ (2 ก.ค.) ธีร์ ไชยเดช กับ เล็ก Grease Cafe ตอน Love & Touch เพลงรัก และกำลังใจ (16 ก.ค.) Poly Cat กับ Boom Boom Cash ตอน What’s Up Dude, Shall We Dance (29 ก.ค.)

ป๊อด โมเดิร์นด็อก กับ สิงโต นำโชค ตอน Surf Rock สองจังหวะรัก (2 ก.ย.) และ Room 39 กับ สงกรานต์ ตอน Love Room Service เปิดห้องโชว์ (30 ก.ย.)

“การคัดเลือกศิลปิน มองด้วยมุมศิลปินก่อน เลือกเอาคนที่แนวชัด แล้วมองหาอีกคนที่ต่างแต่มีอะไรเหมือนกัน อย่าง พี่โอ๋ (ธีร์ ไชยเดช) กับพี่เล็ก แนวเพลงตรงข้ามกันมาก แต่ทั้งคู่เล่นมีแบนด์ซัพพอร์ต และเล่นกีตาร์โปร่งเหมือนกัน ส่วน Poly Cat กับ Boom Boom Cash มีคาแรกเตอร์ของคนรุ่นใหม่เหมือนกัน แต่ Poly Cat ซาวด์ยุค 80 ส่วน Boom Boom Cash แนวดนตรีอีดีเอ็ม

สิงโตก็มาสบายๆ มีอูคูเลเล่ พี่ป๊อดแนวก็ชัดเจนมาก ตรงข้ามกันมาก แต่เราอาจจะได้เห็นสิงโต นำโชค ร้องเพลงร็อก Room 39 และสงกรานต์ คู่นี้แมสสุด ณ ปัจจุบัน แต่กลุ่มแฟนเพลงก็ต่างกัน ส่วน ป๊อป กับ บอย ตรัย นี่คงใกล้เคียงกันสุด ทั้งแนวดนตรี เสียงอบอุ่น ไซส์ศิลปิน การเอนเตอร์เทนคนดูได้สนุก ฝีปาก มุขสองคนนี้สุดๆ มาก

อีกหนึ่งศิลปินที่ร่วมโปรเจกต์คือ เบน ชลาทิศ ที่ชวนเพื่อนในวงเก่ามา (B5) ถือว่าเป็นคอนเสิร์ตที่เบนในฐานะทูต UN AIDS จะได้เห็นเบนร้องเพลงที่เขาอยากร้องจริงๆ แต่ไม่ค่อยได้ร้อง และรอบนี้รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายมอบให้การกุศล”

กว่าจะเกิดคอนเสิร์ต GSB 2 Tone Concert ใช้เวลากว่าครึ่งปี “โมโนกรุ๊ป มีทีวี วิทยุ หนังสือ กีฬา เพลง ตอนนี้ที่ยังไม่มีก็คือ คอนเสิร์ตโชว์บิซ เราก็เสนอขึ้นไป ทางผู้บริหารก็อยากได้ 3 ครั้ง/ปี แต่เป็นสเกลใหญ่ เราก็แพลนกันไปเรื่อยจนมาสเกลที่เล็กลง ตบตัวเลขจาก 40 ครั้ง/ปี ตอนนี้ก็เหลือ 20 ครั้ง/ปี ที่จะเกิดขึ้นมาปีนี้

ตอนนี้เราทำเฟสแรกคือ GSB 2 Tone Concert ตอนนี้เฟสสองก็จะตามมา กำลังวางตัวศิลปิน เป็นคอนเสิร์ตเอ็กซ์คลูซีฟ พรีเมียม เรามีจุดเด่นที่ฮอลล์ของตัวเอง (Stadium 29 Stage) จุได้ประมาณ 500 คน ติดตั้งจอแอลอีดี 270 องศา ลงทุนกว่า 10 ล้านบาทเฉพาะจุดนี้ เพื่อให้ผู้ชมได้สัมผัสประสบการณ์ใหม่ มีการลงทุนเรื่องของกราฟฟิก ผู้ชมจะนั่งจุดไหนก็เห็นได้รอบ เพราะการจัดแสดงเราทำแค่รอบละ 450 คน เราต้องการให้พรีเมียมสุดๆ ผู้ชมได้ใกล้ชิดศิลปินมากที่สุด”

เปิดราคาบัตรออกมาแล้ว คือ 2,000 และ 3,000 บาท ซึ่งเป็นราคาที่สูง แต่เจ้าโปรเจกต์บอกว่า คุ้มค่ากับเงินที่จ่ายแน่นอน

“ตอนแรกผมก็ชั่งใจ เพราะคอนเสิร์ตอื่นราคาไม่สูง แต่เรามองอีกมุมหนึ่ง ราคาบัตรก็ผันผวนตามจำนวนบัตรที่น้อย และทาร์เก็ตของเรามีกำลังจ่ายไหว ด้วยสถานที่ของเราอยู่ไกล (ถนนชัยพฤกษ์) กลุ่มที่จะตามมาดูเป็นแฟนคลับของ 7 คู่แน่นอน แล้วมีความต้องการที่จะดูอะไรที่แตกต่างจากที่ผ่านๆ มา ได้ใกล้ชิดศิลปิน ตีแล้วจำนวนคนยังไม่ถึง 10 เปอร์เซ็นต์ของแฟนคลับศิลปินเลย ผมมั่นใจว่าแต่ละรอบจะเต็ม”

ขณะที่การทำ 20 คอนเสิร์ตให้เกิดขึ้นในครึ่งปีหลัง นับเป็นอีกหนึ่งงานที่ท้าทาย แต่ พีธ พีระ มั่นใจว่า สามารถเป็นจริงและเป็นอีกหนึ่งงานที่จะพิสูจน์ความสามารถ

“เมื่อก่อนเราเป็นคนเบื้องหน้า เบื้องหลังบ้าง แต่ตอนนี้เราต้องไปอยู่หลังสุดเลย แล้วมองภาพทั้งหมด โชคดีที่ได้โอกาส แต่ถ้าไม่มีความรู้ความสามารถมีโอกาสก็ไปได้ไม่ถึง แต่ไม่ใช่ผมอัจฉริยะมาเลยนะ ผมก็เรียนรู้มาตลอด 18 ปีในวงการเพลง อย่างคอนเสิร์ตที่จะเกิดขึ้น ก็ขายสปอนเซอร์ ให้เขาเห็นสินค้าที่เรามีน่าสนใจแค่ไหน อีกอย่างผมว่าสังคมยังต้องการเสพคอนเสิร์ต

เรากำลังพยายามจัดคอนเสิร์ต แต่เริ่มจากเล็กๆ ก่อน แล้วโตอย่างมั่นคง การทำโชว์บิซไม่จำเป็นต้องใช้ของภายใน มันไม่จำกัดค่าย แต่ในระหว่างทางเราจะพัฒนาศิลปินโมโนเองด้วย ค่อยๆ ไปไม่ต้องรีบ อย่าง Pitcs Music ก็เป็นโปรเจกต์นำร่องชวนเพื่อนเข้าบ้าน

โชว์บิซคือจุดเริ่มต้น ในอนาคตเราอาจจะมีเฟสติวัลเป็นของตัวเอง ซึ่งทำให้เกิดกำไร และขายได้ง่ายกว่า คอนเสิร์ตสเกลเล็กด้วย แต่เราตั้งใจทำสเกลเล็กให้แข็งแรง เราอยากเป็นเล็กพริกขี้หนู เป็นสีสันใหม่ ที่จะผุดขึ้นมาเป็นอีกหนึ่งทางเลือกให้คนดูได้ดูคอนเสิร์ตแบบเป็นกันเอง ใกล้ชิด และพรีเมียม มั่นใจทุกคอนเสิร์ตจะสนุกไม่แพ้โชว์บิซอื่นๆ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 พฤษภาคม 2560 เวลา 12:35 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/497094

โดย…ปอย  ภาพ เสกสรร โรจนเมธากุล

หลายคนมองว่า คนที่จ่อมจมอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ หรือเรียกว่ากัน “เนิร์ด” มักสื่อสารกับคนทั่วไปไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่เมื่อได้ฟังนักธุรกิจบุคลิกสุดเนิร์ดเป็นที่รู้จักดีในกลุ่มนักลงทุนตลาดหุ้น นิรันดร์ ประวิทย์ธนา ประธานบริหารและผู้ก่อตั้ง เอวา แอดไวเซอรี่ อธิบายเรื่องแอพพลิเคชั่นเอวา (Ava) ซึ่งเปิดตัวไปเมื่อเร็วๆ นี้ ประกาศตัวเป็นอีกทางเลือกหนึ่งของการลงทุนด้วยเทคโนโลยีที่เรียกว่า ปัญญาประดิษฐ์ หรือ Artificial Intelligence เปิดให้บริการดาวน์โหลด iOS และ Android เมื่อเดือน พ.ค.ที่ผ่านมา รวมข้อมูลนักลงทุนในตลาดหุ้นทันเหตุการณ์แบบครบวงจร สะดวกง่ายแค่ปลายนิ้ว อีกทางเลือกหนึ่งของการลงทุน

นิรันดร์ อธิบายฟังเข้าใจได้ไม่ยากว่า ตลาดหุ้นในสหรัฐใช้หุ่นยนต์เล่นหุ้นแทนมนุษย์เราไปแล้ว! เพราะกระบวนการคิดซับซ้อน โรบอทถึง 70% เล่นหุ้นแล้วทำได้ดีกว่าสมองคน!!!

อย่างไรก็ตามมนุษย์ต้องบอกเป้าหมาย หุ่นยนต์จึงจะไปหาคำตอบให้นักลงทุนได้นะครับ” นิรันดร์ ซีอีโอ เอวา แอดไวเซอรี่ บอกพร้อมรอยยิ้มเบาๆ มุมปาก เตือนสติแมลงเม่าทั้งหลายว่าอย่าเพิ่งฝันหวานว่ามีตัวช่วยคำนวณตัวเลขระดับสมองกล แล้วจะดลบันดาลตัวเลขดั่งใจ ถ้าไม่เรียนรู้ ผลกำไรก็ไม่ได้อย่างที่ฝันหวานๆ กันแน่นอน

โรบอท (ไม่ได้) เก่งกว่าคน?!!

ฟังแล้วก็สนุกพอๆ กับฟังพล็อตหนังไซ-ไฟ ผู้บริหารบุคลิกสุดเนิร์ด นิรันดร์ อธิบายว่า วันนี้หลายคนยังไม่รู้ว่ากำลังต่อสู้ฟาดฟันกับมันสมองหุ่นยนต์อยู่โดยเฉพาะตลาดหุ้นในต่างประเทศ เป็นกระบวนการคิดในแบบเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ สร้างโรบอทขึ้นมาให้มันคิด ให้มันเป็นตัวแทนในตลาดลงทุนหุ้นของนักลงทุน

“วันนี้ในต่างประเทศหุ่นยนต์เล่นหุ้นเยอะกว่าคนอีกนะครับ” นิรันดร์ เริ่มสนทนาพร้อมรอยยิ้มส่งสัญญาณว่าเรื่องที่เขาพูด ไม่ยากที่จะทำความเข้าใจ!!!

“ในสหรัฐกองทุนยักษ์ใหญ่ทั้งหลาย กว่า 70% ของมูลค่าการซื้อขายในตลาดหุ้น เกิดผ่านกลไกโรบอทพวกนี้ มันเก่งกว่าคนตรงที่มันสามารถดูตัวเลขได้ล้านๆ ตัวพร้อมๆ กันได้ ขณะที่มนุษย์ดูจอภาพ 5-6 จอก็มึนตึ้บกันไปตามๆ กันแล้ว สมองกลจึงเริ่มเข้ามาทดแทนตลาดสมองคน นักลงทุนรายย่อยหลายๆ ราย อาจไม่รู้ตัวว่าในบางครั้งฝ่ายตรงข้ามที่ซื้อขายอยู่กับคุณ คุณอาจอยู่ในตลาดการลงทุนที่กำลังต่อสู้กับสิ่งไม่มีชีวิตไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว (บอกพลางยิ้ม)

นี่คือการเปลี่ยนโลกของการลงทุนเลยครับ โดยมีอุปกรณ์ให้คนหันมาใช้เทคโนโลยีเพื่อการลงทุนกันมากขึ้น มนุษย์ไม่ได้เหมาะกับการเป็นนักลงทุนหรอกครับ ไม่เช่นนั้นคนคงไม่เจ๊งหุ้นกันเต็มประเทศขนาดนี้ (หัวเราะ) เพราะฉะนั้นถ้ารู้ข้อจำกัดนี้ก็อย่าไปฝืนธรรมชาติเลย แล้วนี่คือแรงบันดาลใจให้ผมสร้างแอพพลิเคชั่นเอวา เพื่อให้นักลงทุนใช้เอาตัวรอดให้ได้ ผมเปรียบเทียบว่าถ้าคุณมือเปล่าไปรบกับนักลงทุนรายใหญ่ ที่มีทั้งรถถัง ปืนใหญ่ คุณคงสู้ไม่ได้หรอกนะครับ ถ้าคุณมีดาบมีโล่ก็เก่งขึ้นมาหน่อย มีปืนก็พอสู้รบปรบมือกับเขาได้

เป้าหมายของผมในการสร้างเอวา คือการสร้างยุทโธปกรณ์ให้คนมือเปล่าเอาตัวรอด และอาจเอาชนะในสนามรบที่เป็นตลาดหุ้นให้ดีที่สุด”

ฟังๆ แล้ว การลงทุนในตลาดหุ้น น่ากลัวประหนึ่งลงคลุกคลีตีโมงในสนามรบขนาดนั้นเลยเชียวหรือ?!! นิรันดร์ ซีอีโอลุคเนิร์ด ตอบกลับทันใด

“น่ากลัวสิครับ ผมบอกมือใหม่หลายคนเลยครับ ว่าถ้าใครไม่มีเวลาทุ่มเทจริงจัง ก็อย่าลงมาเล่นเลยไปซื้อกองทุนสะสม LTF/RMF อะไรทั้งหลายดีกว่า ขนาดพวกผมซึ่งเป็นนักลงทุนที่เรียกว่าคร่ำหวอดอยู่ในตลาดหุ้นหลายๆ สิบปี บางวันอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตามติดวันละสิบกว่าชั่วโมง บางครั้งก็ยังแพ้เลย แล้วขณะที่คนเล่นหุ้นส่วนหนึ่งที่ทำงานประจำมีเวลาดูหุ้น เพียงวันละ 2-3 ชั่วโมงจ้องจอ ผมบอกเลยครับว่าเอาชนะยาก

ผมไม่ได้บอกนะครับว่าแอพพลิเคชั่นเอวา ผมคิดค้นขึ้นมาจะช่วยคุณได้ทุกๆ อย่าง ทุกๆ เรื่องผมไม่ได้บอกนะครับว่าคุณต้องเริ่มต้นด้วยแอพนี้ (บอกย้ำหนักแน่น) แต่คุณจะต้องเริ่มต้นด้วยการศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับการลงทุน จนคุณสามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ว่าคุณจะเป็นนักลงทุนระยะยาว หรือนักการเก็งกำไรระยะสั้นเสร็จสิ้นภายในวันเดียว แบบ Day Trade แล้วแทนที่เริ่มโดยไปนั่งเฝ้าหน้าจอ ให้ลองเริ่มต้นศึกษาหาความรู้เรื่องเหล่านี้เสียก่อนครับ แล้วจึงไปสั่งเอวาทำงาน

แต่คนส่วนใหญ่ไม่ได้ทำแบบนี้กันเลย ตลาดเปิด 10 โมงเช้าก็นั่งเฝ้าจอหุ้นอย่างเดียว เป็นวิธีที่ผิดพลาดมาก ผมแนะนำให้เอาเวลาส่วนใหญ่ไปศึกษาเรื่องหุ้นให้ถ่องแท้ แล้วจึงสั่งให้เอวาเป็นอุปกรณ์ที่ทำงานแทนสมองคุณ

ถ้าคุณไม่เสียเวลาศึกษาหาความรู้ก่อนเป็นอันดับแรก แอพพลิเคชั่นวิเศษแค่ไหนก็ช่วยคุณไม่ได้หรอกครับ เพราะคนต้องออกคำสั่งให้เอวาไปหาข้อมูลมาให้คุณ แล้วถ้าคุณออกคำสั่งผิดๆ เอวาก็หาข้อมูลผิดๆ มาให้คุณเช่นกันครับ การมีความรู้เท่านั้นครับที่ทำให้คุณเป็นชนชั้นกลางได้ คนฉลาดๆ รวยขึ้นครับ

เช่นเดียวกันการยืนอยู่ที่เดิมๆ ไม่ศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ก็ทำให้คุณจนลงเป็นธรรมดาครับ” นิรันดร์ บอกประโยคน่าคิดพร้อมรอยยิ้ม

สร้างเพื่อนคู่คิดของนักลงทุน

ถ้าบอกว่าคนมีความสุขกับงานอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ บุคลิกเนิร์ด มุ่งมั่นพัฒนาความสนใจเฉพาะด้านมากๆ เข้าถึงยาก แต่นั่นคือสิ่งตรงข้ามไม่ใช่นิยามผู้บริหารแอพพลิเคชั่นคนนี้แน่นอน นิรันดร์ อธิบายเปิดตัวเป็นเพื่อนคู่คิดของนักทุนได้อย่างฟังเข้าใจได้สบาย

“ไม่มีความรู้ ก็เพราะไม่ศึกษาก่อนเข้ามาในตลาดหุ้น ก็พ่ายแพ้ง่ายๆ แล้วพานบอกว่าหุ้นเหมือนกับการพนัน ซึ่งไม่ใช่เลยครับ (หัวเราะ) คนไทยมี Mindset แปลกประหลาด เอวา ไม่ใช่แอพพลิเคชั่นแรกที่ผมคิดค้นขึ้นมานะครับ ก่อนหน้านั้นผมคิด Market Anyware แอพพลิเคชั่นในราคาซื้อกาแฟดังๆ ได้ 2 แก้วเท่านั้นเอง คนก็ไม่สนใจ (หัวเราะ) แต่กลับรับได้ที่ไปสูญเสียเงินในตลาดหุ้นเป็นแสนบาทเป็นล้านบาท คือนอกจากไม่มีข้อมูลแล้วก็ไม่ยอมจ่ายเพื่อเป็นเครื่องมือ เพื่อความรู้ เลือกเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในสนามรบแล้วก็เจ็บตัวกันกลับมา

ถ้าไม่มีการศึกษาเรื่องหุ้นแต่ละตัวมาก่อน ต่อให้นั่งเฝ้าหน้าจอหุ้นทั้งวันก็ไม่มีประโยชน์เลยครับ”

คำถามว่าคร่ำหวอดวงการนี้มานาน คิดค้นแอพพลิเคชั่นระดับมันสมองกลขึ้นมา เส้นทางนี้น่าจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ นิรันดร์ ย้อนเล่าไปว่าเขาไม่คิดฝันอยากมาอยู่ตรงนี้ ตอนเลือกเรียนระดับปริญญาตรีอยากเป็นสถาปนิกมากกว่า สมัยวัยรุ่นชอบวาดรูป แล้วในที่สุดก็ได้ค้นพบตัวเองในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อก่อนเข้ามหาวิทยาลัย

“เป็นนักคณิตศาสตร์สนุกกว่าเยอะเลยครับ ผมจึงเลือกเรียนด้านคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ จบปริญญาตรีก็สนุกกับการเขียนโปรแกรมไปเป็นลูกจ้างอยู่พักหนึ่ง คิดทั้งวันเป็นจับกัง ก็เลยบอกครอบครัวว่าจะขอลาออกมาตั้งบริษัทของตัวเอง ถอนเงินจากหุ้นมาทั้งหมดเลย เป็นการทุ่มเทสุดๆ ครั้งหนึ่งในชีวิต มีเป้าหมายอยากคิดโปรแกรมดีๆ ให้คนไทยได้ใช้ และเป็นโมเดลไม่ได้ขายโปรแกรมให้รายย่อย ขายให้โบรกเกอร์ไปเลย

แรกๆ ก็ขายไม่ค่อยได้ เริ่มตั้งบริษัทมีท้อครับร้องไห้ก็มี (แต่ตอนนี้บอกพร้อมรอยยิ้ม) ทยอยขายหุ้นจ่ายเงินเดือนพนักงาน เพราะงานของผมเป็นนวัตกรรมต้องใช้ทีมงานคิดและวิจัยทีมใหญ่

เวลามีปัญหาผมคิดเสียว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี แล้วทำให้เราได้หยุดพักได้ปลีกวิเวก ถ้าเราดึงดันไปพุ่งชนปัญหาก็อาจจะพัง เป็นช่วงทำสมาธิรวบรวมพละกำลังเพื่อก้าวต่อไป ผมต้องขอบคุณกำลังใจจากพนักงานที่บางเดือนก็อาจนับเงินเดือนล่าช้าไปบ้าง บางปีก็ไม่มีโบนัสบ้าง ทีมงานที่ดีทำให้เราก้าวมาถึงวันนี้ครับ” นิรันดร์ ย้อนเล่าปัญหาในวันวาน

ก้าวต่อไปคือการคิดค้นโปรแกรมมีหน้าที่ “ผู้จัดการกองทุน” สำหรับนักลงทุน พัฒนาจากการเป็นโปรแกรมรับคำสั่งมนุษย์ ซึ่งโปรแกรมใหม่จะไปไกลกว่านั้น

“จากถ้ามีข้อมูลผิด เอวาก็จะหาข้อมูลผิดๆ มาให้เช่นเดียวกัน แต่เวอร์ชั่นใหม่คือเอวาอัลฟ่า นักลงทุนแค่เอาเงินไปวางให้โปรแกรมลงทุนให้ ไม่น่าตื่นเต้นอะไรมากมายครับโปรแกรมนี้ในต่างประเทศใช้กันเยอะแล้ว เพียงแต่ยังไม่มีในเมืองไทย”

นิรันดร์ ย้ำไม่ว่าเทคโนโลยีไปไกลแค่ไหนก็ตาม หากความทุ่มเทของมนุษย์จะสามารถเอาชนะได้ทุกอย่าง วิธีการลงทุนสไตล์ วอร์เรน บัฟเฟตต์ กลายเป็นคัมภีร์อมตะการวิเคราะห์การลงทุน ที่คนไม่ได้มีพื้นฐานทางการเงินก็สามารถทำความเข้าใจได้โดยง่าย

“บอกเลยผมก็เจ๊งมาเยอะครับสมัยหนุ่มๆ ผมถือหุ้นซีพีออลล์ไว้สมัยที่ราคาหุ้นละ 6 บาท ซึ่งตอนนี้เพิ่มขึ้น 10 เท่า แต่ก็ขายไปเพราะอยากซื้อรถสปอร์ตขับโชว์สาว (ว่าแล้วก็หัวเราะ) กลับมาคิดตอนนี้ก็สรุปว่าเป็นความคิดแปลกๆ สไตล์วัยรุ่น

ล่าสุดโดนหนักๆ ก็ปี 2011 นี้เองครับ ผมมั่นใจเกินไปว่าทองคำต้องราคาขึ้นแน่นอน ธนาคารกลางสหรัฐในสมัยประธานาธิบดีโอบามาเตรียมพิมพ์เงินเพิ่ม ผมยิ่งมั่นใจว่าเคสนี้ราคาทองคำพุ่งชัวร์ แต่ราคาพุ่ง 2 รอบแรก พอรอบ 3 ทองดิ่ง ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์บางครั้งก็เชื่อมั่นมากไม่ได้ แต่ที่สุดแล้วผมว่าความโลภและความมั่นใจในตัวเองเกินไปจะพานักลงทุนล้มเหลว

เพราะฉะนั้นคัมภีร์ที่แน่นอนต้องอยู่บนพื้นฐานที่ต้องเรียนรู้ ต้องศึกษาให้มากที่สุดเลยครับ” นิรันดร์ ย้ำจริงจัง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 พฤษภาคม 2560 เวลา 14:15 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/497001

โดย…อณุสรา ทองอุไร ภาพ  วิศิษฐ์ แถมเงิน

หนุ่มหล่อหน้าคมผิวเข้ม ยิ้มแย้มแจ่มใส ชายหนุ่มวัย 30 ปี นักบินที่ 2 ของการบินไทย บอล-นันท์ชัย เอกธรรม เขาเพิ่งเป็นนักบินได้เพียง 2 ปี ก่อนมาเป็นนักบินนั้น เขาเป็นวิศวกรไฟฟ้าอยู่ที่ประเทศเกาหลีอยู่เกือบ 2 ปี และได้ทุนจากประเทศเกาหลีเรียนต่อปริญญาโท แต่เขาสอบได้นักบินเสียก่อนจึงสละเรื่องทุนและกลับมาประเทศไทย จนเกือบเสียดุลกับสาวเกาหลีเสียแล้วหากไม่กลับประเทศไทยตั้งแต่ตอนนั้น (เขาเล่ายิ้มๆ) และตอนที่เรียนจบใหม่ๆ เขาก็ไปทำงานอยู่ที่การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยอยู่ปีกว่า

ก่อนจะค้นพบตัวเองว่าไม่ชอบทำงานที่นั่งติดที่ และชอบงานที่ต้องเดินทางไปเปิดโลกกว้างมากกว่า เขาจึงตัดสินใจลาออกจากงานที่กำลังมีอนาคตที่ประเทศเกาหลีกลับไทยมาสอบเป็นนักบินและใช้เวลาเรียนอยู่เกือบ 2 ปี จนได้เป็นนักบินผู้ช่วยอยู่ที่สายการบินรักคุณเท่าฟ้า และยังได้รับการโหวตจากคนในวงการบินว่าเป็น 1 ใน 10 นักบินหน้าตาดีของการบินไทย นอกจากนี้เขายังทำเว็บไซต์ที่แนะนำสถานที่เที่ยว ที่พัก ร้านอาหารที่น่าสนใจสำหรับคนในวงการบินอีกด้วย

ทางด้านการศึกษานั้นเขาจบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีวิทยา 2 และเคยไปสอบติดคณิตศาสตร์โอลิมปิก หลังจากนั้นเขาเอนทรานซ์ติดที่คณะวิศวกรรมไฟฟ้า จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เรียกได้ว่าเป็นเด็กเรียนดีมาโดยตลอด เกรดเฉลี่ยของเขานั้นอยู่ในระดับ 3.98 มาอย่างต่อเนื่อง กล่าวคือ เรียนดีกิจกรรมเด่น เขายังเล่นดนตรีไทยได้หลายชนิด โดยเฉพาะซออู้ ระนาดทุ้ม แถมยังเล่นกีฬาได้อีกหลายชนิด โดยเฉพาะแบดมินตัน ตลอด 4 ปีของการเรียนมหาวิทยาลัย เขาก็ช่วยออกค่ายอาสามาตลอด 4 ปี อีกทั้งยังเล่นละครเวทีของคณะเป็นพระรองมา 2-3 เรื่อง และยังสอนพิเศษทั้งเคมี ฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ มาตั้งแต่ปี 2 เพื่อหาค่าขนมและช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายที่ทางบ้านจะต้องส่งเงินมาให้

“ตอนเด็กๆ ผมก็มีชีวิตที่สบาย ไม่ต้องดิ้นรนมากนัก สบายๆ แต่พอมาเรียนมัธยมคุณพ่อมีปัญหาทางด้านการเงิน จากที่เคยสบายก็ลำบาก แต่ก็ไม่คิดว่าเป็นปัญหา มันคือรสชาติของชีวิต มีขึ้นมีลง มีสุขมีทุกข์ ตราบเท่าที่มีแรงมีกำลังและมีสมอง ก็ค่อยๆ แก้ไขไป โดยพื้นฐานแล้วผมมองโลกในแง่ดี อารมณ์ดี ยังไงก็ยิ้มไว้ก่อนประเดี๋ยวก็ดีเอง ปัญหาทุกปัญหามีทางออกเสมอ แม้อาจจะต้องใช้เวลาบ้าง และทุกปัญหาถ้าเปิดใจและใช้รอยยิ้มหรือความรักมันแก้ได้ทุกปัญหา ผมเชื่อเช่นนั้น” เขากล่าวอย่างอารมณ์ดี

เขาเล่าว่าอาชีพนักบินเป็นอีกหนึ่งอาชีพในฝันของเขา เมื่อเปิดรับสมัครเขาจึงไม่พลาดที่จะมาทำฝันให้เป็นจริง และแล้วเขาก็ไม่ผิดหวัง เป็นอาชีพที่มีเกียรติและเปิดโอกาสให้ได้เดินทางท่องเที่ยวอีกด้วย ที่สำคัญอาชีพนักบินเป็นอาชีพที่ต้องมีวินัยในการดูแลตัวเอง ดูแลสุขภาพให้ดีเพราะมีกฎระเบียบ เช่น ก่อนบินจะต้องดูแลสุขภาพให้ดี ไม่เป็นหวัด ไม่ท้องเสีย ไม่เป็นไข้ ฯลฯ

“เราจะรู้ตัวเองว่าหากพรุ่งนี้จะบินไฟลต์เช้า วันนี้ต้องห้ามไปปาร์ตี้ ห้ามดื่ม ห้ามนอนดึก แค่เป็นหวัดคัดจมูก มึนหัวนิดเดียวก็ไม่ควรขึ้นบินแล้ว ต้องดูแลร่างกายให้ดูดีแข็งแรงอยู่เสมอ น้ำหนักต้องคงที่ ไม่ปล่อยให้น้ำหนักเกิน คือต้องดูแลตัวเองมากๆ ถ้าทำงานอาชีพอื่นจะไม่บังคับให้เราดูแลตัวเองมากขนาดนี้ นี่คือผลพลอยได้ที่ผมชอบมาก จากเดิมตอนทำงานออฟฟิศจะไม่ค่อยมีเวลาไปออกกำลังกาย แต่พอมาเป็นนักบิน 2 ปีกว่านี่ออกกำลังกายเยอะขึ้นมาก ทำให้มีวินัยสุดๆ ไปเลย ตอนนี้ติดการออกกำลังกายไปแล้ว มีรองเท้าวิ่งและชุดออกกำลังกายติดท้ายรถไว้ตลอดเวลา หากไม่ได้ออกกำลังกายสัก 3-4 วัน จะรู้สึกหนักๆ ตัว ไม่สดชื่น” เขาเล่าอย่างมีความสุข

งานอดิเรกของเขาจึงมี 2-3 อย่างในตอนนี้ ก็คือการเดินทางท่องเที่ยว ถ่ายรูป และออกกำลังกาย เขามีแผนจะพักร้อนไปยุโรปตะวันออกสัก 1 สัปดาห์เร็วๆ นี้ เพราะการเดินทางคือกำไรชีวิตและการเปิดมุมมองใหม่ๆ ให้ชีวิต

นอกจากนี้ เขายังเป็นที่ปรึกษาทางด้านไอทีให้กับบริษัทสปารายใหญ่แห่งหนึ่งมาเกือบ 3 ปีแล้ว “คือพอแบ่งเวลาได้ การเป็นที่ปรึกษาเข้าไปดูงานแค่เดือนละ 2-3 ครั้ง พอเราวางระบบไว้ดีแล้วก็แทบไม่ต้องไปดูแลอะไรมาก แล้วการได้ทำงานในสิ่งที่ร่ำเรียนมาทำให้เราได้อัพเดทงานอยู่เสมอจะได้ไม่ลืมเป็นการอัพเดทตัวเองอยู่เสมอ หากไม่ใช้เลยจะลืมและคืนอาจารย์ไปหมด คนเราถ้าแบ่งเวลาและรักษาสมดุลได้ การมีงานรองจะทำให้บริหารจัดการชีวิตได้ดีขึ้น การทำงาน 2 อย่างมีงานหลักงานรองทำให้ชีวิตท้าทายขึ้นไปอีก”

เขาบอกว่าชีวิตตอนนี้เป็นช่วงที่ถือว่าลงตัวและมีความสุขมากที่สุด ทำงานทุกอย่างอย่างเต็มที่และมีความสุข แม้ว่าตอนนี้หัวใจยังว่าง แต่เขาตั้งใจว่าจะมีครอบครัวและแต่งงานตอนอายุ 35 ปี ตอนนี้ขอทำงานเก็บเงินเพื่อให้คุณแม่เขาไปซื้อที่ทางเตรียมไว้ เขาบอกสเปกสาวที่เขาชอบนั้นตอบได้ไม่ชัดเจน เพราะไม่มีสูตรสำเร็จแน่นอน คือ คุยรู้เรื่องถูกใจก็โอเคแล้ว ที่สำคัญคือต้องอารมณ์ดี จิตใจดี แต่ถ้าสวยหุ่นดีก็ถือว่าโชคดีครบเครื่อง (หัวเราะ)

คุณแม่ของเขาเป็นชาวเชียงรายย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ เขาเรียนประถมจนถึงมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ หลังจากเขาจบปริญญาตรี ครอบครัวของเขาก็ย้ายกลับไปอยู่เชียงรายถาวรอีกครั้ง บ้านเขาอยู่แถวๆ วัดร่องขุ่น

“คือตอนนี้ผมเก็บเงินส่งไปให้แม่ปลูกบ้านใหม่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้อยากให้ท่านซื้อที่นาที่สวนเพิ่มไว้ อนาคตผมก็จะกลับไปอยู่เชียงราย ผมเป็นลูกชายคนเดียว อนาคตอยากทำเกษตรพอเพียงตามแบบที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 พระองค์ท่านทรงสอนไว้ ช่วงบั้นปลายชีวิตผมคงไปเป็นเกษตรกร ผมชอบทางนี้  จึงอยากเตรียมซื้อที่เพิ่มไว้แต่เนิ่นๆ ค่อยซื้อไปทีละนิดละหน่อย อยากมีสัก 10 ไร่ เอาไว้ทำกินตอนแก่ ผมไม่มีหัวทางธุรกิจเท่าไร ชอบเกษตรทางเลือกมากกว่า ตอนนี้ก็หาข้อมูลเอาไว้เรื่อยๆ คุณแม่ปูทางเริ่มไว้ให้ก่อน ผมก็จะไปช่วยท่านเวลาวันหยุดหรือพักร้อน นั่นคือชีวิตที่ฝันเอาไว้” เขากล่าวอย่างมีความสุข

สำหรับอีกงานที่อยากทำในระยะใกล้นี้คือ เขาอยากทำผักและผลไม้ออร์แกนิก เพราะคิดว่าอยากดูแลให้สุขภาพดี ทำรับประทานเองและเหลือก็ขายให้กับคนที่รักสุขภาพ บางทีเห็นข่าวผักสารพัดชนิดมีสารพิษเต็มไปหมดแล้วไม่สบายใจ ถ้ามีโอกาสเขาคิดว่าจะลงมือทำแน่นอนภายใน 2 ปีข้างหน้า

ตอนนี้เขาจึงสะสมหนังสือเกี่ยวกับเกษตรทางเลือก หนังสือเกี่ยวกับเรื่องเกษตรพอเพียงของในหลวงรัชกาลที่ 9 ทั้งหลายเอาไว้หลายเล่ม

“พระองค์ทรงเป็นพ่อแบบทุกอย่าง ผมชื่นชมศรัทธาพระองค์มาก พระองค์ทรงเป็นอัจฉริยะ เก่งทุกเรื่องเลย ดนตรี กีฬา ถ่ายภาพ วาดรูป พระองค์ทรงคิดโครงการต่างๆ มากมายกว่า 3,000 โครงการ ผมทึ่งในพระองค์มาก ทรงเป็นพระเจ้าแผ่นดินที่แตกต่างกับที่ผมเคยคิดไว้ที่ต้องอยู่แต่ในพระราชวังเหมือนในละคร ภาพจำของผมคือ พระองค์ทรงพระดำเนินและพระเสโท (เหงื่อ) เต็มพระพักตร์ ไม่เคยเห็นท่านทรงอยู่สบายๆ เลย ท่านเป็นสุดยอดต้นแบบที่ชนะเลิศในสายตาผมที่สุดเลยครับ เพราะฉะนั้นทุกอย่างที่พระองค์ทรงคิดและพระราชทานให้ไว้นั้นดีแล้ว ทำตามที่พระองค์ทรงสอนให้ได้ก็ดีเลิศแล้วครับ” เขากล่าวด้วยความซาบซึ้ง

ส่วนงานอดิเรกอื่นๆ ก็อ่านหนังสือท่องเที่ยวบ้าง หนังสือถ่ายภาพบ้าง แล้วก็สะสมแกดเจ็ตกับแมกเน็ตติดตู้เย็น เวลาไปเที่ยวที่ไหนก็ชอบซื้อมาเป็นที่ระลึก แล้วก็เขียนเพจท่องเที่ยวให้ บริษัท การบินไทย บ้าง