ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

29 ธันวาคม 2558 เวลา 10:03 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/407267

เรื่อง…วรธาร

ในปี 2559 ที่จะมาถึงให้จับตาหนุ่มคนนี้ให้ดี “กอล์ฟ” ฐกร รัตนกมลพร ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท ดิทโต้ (ประเทศไทย) ผู้บริหารหนุ่มวัย 30 ต้นๆ ซึ่งมีงานใหญ่รออยู่ข้างหน้า นั่นคือการนำดิทโต้กรุ๊ปเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ ซึ่งเป็นเรื่องที่ท้าทายความสามารถของเขา หนุ่มโสดจาก อ.บ้านบึง จ.ชลบุรี คนนี้อย่างยิ่ง

เกี่ยวกับดิทโต้ (ประเทศไทย) นั้นทำอะไรเชื่อว่าหลายคนอยากรู้ ฐกร บอกว่า คือบริษัทผู้เชี่ยวชาญด้านการวางระบบบริหารจัดการงานเอกสารด้วยเทคโนโลยีและนวัตกรรมทางเลือกที่ทันสมัย ภายใต้แนวคิด “ครบวงจร คุ้มค่า ประหยัด รักษ์สิ่งแวดล้อม” เป็นบริษัทหนึ่งในเครือดิทโต้กรุ๊ป ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2542 โดยกลุ่มพี่น้องตระกูล รัตนกมลพร โดยเขาคือน้องคนเล็กในจำนวนพี่น้อง 4 คน

“นอกจากดิทโต้จะนำเสนอระบบถ่ายเอกสารมัลติฟังก์ชั่นสมรรถนะสูงที่รวมการทำงานของเครื่องถ่ายเอกสาร พรินเตอร์ แฟกซ์ และสแกนเนอร์ไว้ในเครื่องเดียวให้เลือกหลายรุ่นตามความเหมาะสมในการใช้งานแล้ว ยังมีทีมงานที่ปรึกษาให้บริการวิเคราะห์ปัญหาด้านการจัดการเอกสารเพื่อวางรูปแบบโครงสร้างระบบเครือข่ายบริหารงานเอกสารและเครื่องใช้สำนักงานให้ตรงกับความต้องการของลูกค้าเฉพาะราย รวมถึงเชื่อมต่อเครือข่ายการใช้งานให้ครอบคลุมทุกแผนกเพื่อเพิ่มศักยภาพและความคล่องตัวในการดำเนินงานขององค์กรต่างๆ” ฐกร ขยายภาพธุรกิจบริษัทให้เห็น

พร้อมกับเล่าย่างก้าวชีวิตตัวเองให้ฟังว่า เขาเติบโตมาในครอบครัวพ่อค้าขายเคมีเกษตรที่ จ.ชลบุรี ทำให้มีพื้นฐานด้านการขายของมาก่อน โดยช่วยพ่อแม่ในช่วงที่พี่ชายและพี่สาวมาเรียนที่กรุงเทพฯ จนกระทั่งเข้าสู่มัธยมปลาย เขาจึงได้ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ ที่เตรียมอุดม และสอบเข้าเรียนปริญญาตรีที่คณะวิศวะไฟฟ้า จุฬาฯ ก่อนที่จบมาจะเปิดบริษัท ดิทโต้ กับพี่ชาย

“ผมเลือกวิศวะไฟฟ้า จุฬาฯ เพราะตอนนั้นไฟฟ้ากำลังมา แต่วิศวะคอมพ์ปิโตรเคมีก็มาแรง ตอนที่เลือกเรียนไม่ได้ตั้งเป้าหมายธุรกิจอะไร แค่ออกมาทำงานเงินเดือนหลักแสน (หัวเราะ) แต่ว่าพอจบปุ๊บก็ไม่ได้ไปทำงานที่ไหนเลย มาเปิดบริษัทกับพี่ชายตอนนั้นพี่ลาออกจากงานพอดี ดิทโต้จึงก่อตั้งขึ้นในปี 2542”

ซีอีโอหนุ่ม เล่าต่อว่า ดิทโต้เกิดจากพี่คนหนึ่งเป็นเซลส์ขายสินค้าให้กับกรมพัฒนาฝีมือแรงงาน ทำให้รู้จักข้าราชการ แล้วพี่เป็นคนมองเห็นโอกาส เห็นเครื่องถ่ายเอกสาร สำนักงานเครื่องเสียบ่อย เดือนหนึ่งประมาณ 7-8 ครั้ง ใช้งานไม่ได้ต้องไปถ่ายข้างนอก สร้างความลำบากให้ข้าราชการ แล้วระบบราชการเมื่อมีปัญหาการเบิกจ่ายเงินต้องเป็นระบบมีขั้นตอนชัดเจนและใช้เวลานานถ้าเครื่องเกิดเสียใช้การไม่ได้ขึ้นมา

“พี่ผมเห็นโอกาสจึงได้มาตั้งบริษัท แล้วนำเสนอเอาเครื่องมาวางแล้วให้เช่าโดยไปซื้อเครื่องมือสองจากต่างประเทศ สภาพดีมาผ่านกระบวนการซ่อมแซมปรับปรุงให้พร้อมใช้งาน เทรนทีมช่างก่อนจะนำไปวางให้เช่าเป็นรายเดือน หรือถ้าหน่วยราชการจะซื้อก็ขาย เราคิดราคาค่าเช่าแบบเหมารวมเซอร์วิสทุกอย่างในนั้น ทำให้หน่วยงานเกิดความคล่องตัวในการทำงาน ภาครัฐสามารถควบคุมค่าใช้จ่ายได้ ผลตอบรับดีมาก เราทำทีโออาร์กับกรมพัฒนาฝีมือแรงงานเป็นที่แรกก่อนขยายไปยังหน่วยอื่นๆ”

ช่วงแรกๆ คือช่วงปี 2546-2547 เป็นช่วงที่ธุรกิจเติบโตดีมาก ทว่าธุรกิจเกี่ยวกับเทคโนโลยีนั้นเปลี่ยนเร็วมาก เจ้าของต้องตามให้ทันและปรับตัวให้เร็วไม่อย่างนั้นธุรกิจอยู่ลำบาก ดีไม่ดีอาจไปไม่รอด เขากับพี่จึงนำเสนอเทคโนโลยีใหม่ๆ เครื่องใหม่ที่ทันสมัยที่มาพร้อมกับแอพพลิเคชั่นและซอฟต์แวร์ต่างๆ ที่ทันสมัยบวกกับเซอร์วิสที่มีอยู่แล้วให้ลูกค้าก่อนที่เจ้าอื่นๆ จะมาแทนที่

“เรารู้กันอยู่เทคโนโลยีเปลี่ยนเร็ว เมื่อเปลี่ยนเราก็ต้องเปลี่ยน เครื่องเก่าไม่อาจตอบสนองความต้องการได้ครบถ้วน เราจึงหาเครื่องใหม่มาเสนอลูกค้าในราคาถูกแทนที่ลูกค้าจะทำเองซึ่งราคาจะสูงมาก แล้วเครื่องเรามีแอพพลิเคชั่น มีซอฟต์แวร์ให้ ซึ่งซอฟต์แวร์ที่ว่ามีหลายตัว เช่น ตัวสแกนจัดเก็บเอกสารที่สามารถเก็บข้อมูลทุกอย่างเข้ามาอยู่ในเครื่อง ไม่ต้องจัดเก็บเอกสารเป็นแผ่นๆ อีกต่อไป นอกจากนี้ทั้งสามารถเรียกข้อมูลพวกนั้นมาใช้ได้อีก เพิ่มความสะดวกในการทำงาน ทั้งยังลดการใช้เอกสารและเวลาการทำงานได้ด้วย ผลตอบรับดีมาก”

ทว่า ด้วยความเป็นธุรกิจที่อิงกับเทคโนโลยี แล้วเทคโนโลยีสมัยนี้ก็เปลี่ยนแปลงเร็วทุกวัน ซึ่งมีส่วนทำให้ราคาสินค้าถูกลง ที่สำคัญเป็นช่องทางให้คู่แข่งเข้ามาได้ ทำให้ฐกรต้องมองถึงกลยุทธ์ในการทำธุรกิจให้เจริญมั่นคง เขาจึงขยายฐานธุรกิจใหม่ออกไป ล่าสุดได้ทำธุรกิจเกี่ยวกับรัฐเป็นหลัก แต่เป็นงานโปรเจกต์ใหญ่ๆ

“ตอนนี้ที่ผมทำก็มีเกี่ยวกับระบบบริหารจัดการน้ำและระบบท้องฟ้าจำลอง ล่าสุด บริษัท สยาม ทีซี เทคโนโลยี บริษัทในเครือของเราได้งานทำระบบฉายดาวในศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพฯ ตอนนี้เสร็จเรียบร้อยเพิ่งเปิดตัวห้องฉายดาวโฉมใหม่ไปเมื่อไม่นาน ภายใต้แนวคิดแสงแห่งออโรร่าเพื่อสร้างสีสันสดใสแปลกตาให้กับห้องฉายดาวที่มีอายุยาวนานกว่า 52 ปี พร้อมด้วยเทคโนโลยีเครื่องฉายดาวระบบดิจิทัลและซอฟต์แวร์ระบบดิจิสตาร์ 5 ในเวอร์ชั่นใหม่ล่าสุดที่ใช้ฐานข้อมูลทางดาราศาสตร์ที่ทันสมัยจากองค์การนาซ่า และยังสามารถแบ่งปันร่วมใช้ข้อมูลทางดาราศาสตร์ต่างๆ ที่ผู้ใช้งานสร้างขึ้นกับท้องฟ้าจำลองทั่วโลกที่ใช้ระบบเดียวกัน กำหนดเตรียมเปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นทางการในวันที่ 5 ม.ค. 2559”

เมื่อถามถึงการนำบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ ฐกร ให้ข้อมูลว่า ความคิดดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้นแต่แรกเริ่มตั้งบริษัท แต่เกิดขึ้นในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา ซึ่งเป็นช่วงธุรกิจเติบโตดีมาก ทำให้เขาและพี่มองถึงการนำบริษัทเข้าตลาดจนถึงวันนี้ และเขาเชื่อว่าถ้าบริษัทเข้าสู่ตลาดก็จะสร้างมิติในการทำธุรกิจได้มากขึ้น คงต้องลุ้นให้เขานำพาดิทโต้ไปสู่ฝั่งฝันต่อไป

ขณะที่ดูไลฟ์สไตล์ของเขา ฐกร บอกว่า เขาเป็นผู้ชายเรียบง่าย กินง่าย ไม่ชอบช็อปปิ้ง ชอบอ่านนิยายจีน ซึ่งมีเป็นพันเล่ม นอกจากนี้ยังชอบดูหนัง (ส่วนใหญ่ดูที่บ้าน) ท่องเที่ยวโดยชอบไปคนเดียวมากกว่าไปเป็นกลุ่ม ขณะที่การออกกำลังกายมีเข้าฟิตเนสบ้างบางโอกาส แต่ไม่ได้เข้าประจำ และสถานภาพตอนนี้ยังโสด แต่บอกไว้ก่อนว่าผู้หญิงคนนั้นต้องถูกชะตา และสามารถแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันและกันได้

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

28 ธันวาคม 2558 เวลา 09:38 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/407115

โดย…แจนยูอารี ภาพ : กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

แม้ไม่ได้รางวัลกลับบ้าน แต่แฟนๆ ทั้งประเทศ (เราก็ด้วย) ขอยกให้ “หนอยแน่-ณรัชต์หทัย วโรตมะภัทร์” (ทีมโค้ช เจนนิเฟอร์ คิ้ม) กับ “ไข่มุก-รุ่งรัตน์ เหม็งพานิช” (ทีมโค้ช โจอี้ บอย) เป็นดาวเด่นเดอะวอยซ์ ซีซั่น 4

เจอตัวเป็นๆ เราจึงชวนพวกเธอมานั่งคุยสบายๆ ด้วยการโยนคำถามเดียวกันตัวจริง (เสียงจริง) พวกเธอน่ารักกว่าในจอ ยิ่งเมื่อให้โพสท่าถ่ายรูป ตอนแรกออกอาการเขิน แต่ไปๆ มาๆ อินเนอร์นางแบบก็มาทั้งคู่

เป็นใคร มาจากไหน

หนอยแน่ : “เป็นคนกรุงเทพฯ อายุ 23 ปีค่ะ เพิ่งจบค่ะ จาก มศว คณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกการขับร้อง เคยประกวดชิงช้าสวรรค์ตอนมัธยม ได้ที่ 2 หลังจากนั้นก็ไม่ได้ประกวดอีกเลย เริ่มร้องเพลงตั้งแต่ 6 ขวบ มีเรียนกับครู แต่พอมัธยมปลายก็ไม่ได้เรียน ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ต้องเลือกระหว่างแจ๊ซหรือคลาสสิก พอไปนั่งฟังคลาสสิก รู้เลยว่าตัวเองไม่ใช่ทางคลาสสิก หนูก็เลยมาสรุปที่แจ๊ซ”

ไข่มุก : “ตอนนี้อายุ 19 ปีค่ะ เรียนอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ วิทยาลัยศิลปะการแสดง ซูเปอร์สตาร์ คอลเลจ ออฟ เอเชีย มหาวิทยาลัยสยาม จริงๆ หนูเป็นลูกครึ่งค่ะ ครึ่งอุบลฯ กับอุดรฯ ค่ะ (หัวเราะกลิ้ง) พ่ออุบลฯ แม่อุดรฯ แต่หนูมาเกิดที่กรุงเทพฯ หนูร้องเพลงตั้งแต่เด็กๆ เริ่มจากร้องคาราโอเกะกับที่บ้าน เพิ่งจะมาเรียนจริงจังและร้องเพลงสากลตอนเรียนมหาวิทยาลัย ก่อนหน้านั้นก็ฝึกเองด้วยวิธีแกะคำตามต้นฉบับ”

วงการเพลง ใครคือไอดอล

หนอยแน่ : “พี่เบิร์ดค่ะ ครบเครื่อง ทั้งเสียงร้องและการวางตัว ถ้าได้เจอพี่เบิร์ดก็อยากจะบอกว่าหนูมีพี่เป็นไอดอลนะคะพี่คือคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้อยากร้องเพลงตั้งแต่เด็กๆ เพลงพี่เบิร์ด ‘กลับไม่ได้ไปไม่ถึง’ คือเพลงแรกที่หนูหัดร้อง ซึ่งหนูก็เลือกเพลงนี้มาประกวดด้วยค่ะ กลายเป็นเพลงที่สะท้อนความรู้สึกของหนู มีแรงบันดาลใจ แต่ไม่มีโอกาส จะกลับก็ยังไม่ได้ จะไปก็ยังไม่ถึง”

ไข่มุก : “สำหรับหนูต้องยกให้แม่ผึ้งมีทุกอย่างในตัวคนเดียว เสียงดี เพอร์ฟอร์แมนซ์ดี เก่งมากกกกก ทั้งๆ ที่อ่านหนังสือไม่ออก ทำให้หนูทึ่งในความสามารถ สุดๆ แล้วค่ะ ถ้าแม่ผึ้งนั่งตรงหน้าหนูอยากจะบอกว่าขอบคุณมากๆ นะคะ ที่แม่ผึ้งเป็นแรงบันดาลใจให้หนูรักการร้องเพลงลูกทุ่ง และจะรักตลอดไป”

เสียใจมั้ย ไม่ได้เป็น  4 คนสุดท้าย

หนอยแน่ : “ถ้าบอกว่าไม่เสียใจเลยก็ไม่จริงหรอกค่ะ เสียใจ แต่หนูก็ทำเต็มที่แล้ว มันคงย้อนเวลากลับไปไม่ได้อีก มีแต่คิดว่าต้องพัฒนาต่อ ไม่ว่าจะเรื่องการร้องหรือการแสดง เพราะที่ผ่านมาหนูจะคิดเสมอว่าหนูแอ็กติ้งไม่ได้ รู้สึกว่ามันไม่ถนัด ตรงนี้แหละคือจุดที่หนูจะต้องพัฒนา ต้องเปิดใจ ต้องทำลายกำแพงตรงนี้ให้ได้ ส่วนเรื่องเสียงก็ต้องทำให้เสียงตัวเองแข็งแรงมากขึ้น ล่าสุดไปหาหมอมาก็พบว่าหนูมีปัญหาเรื่องเส้นเสียงไม่ติดกัน เพราะมีแผลเป็นที่เส้นเสียง ทำให้เวลาร้องเสียงสูงจะไม่แข็งแรง”

ไข่มุก : “ไม่เสียใจเลยค่ะ จริงๆ นะคะ เพราะหนูไม่อยากเจอแรงกดดัน ไม่อยากให้ใครมาคาดหวัง สำหรับหนูการเป็นที่หนึ่งไม่ใช่คือที่สุด แค่ได้มายืนบนเวทีนี้ก็เจ๋งแล้วค่ะ หนูมาประกวดเดอะวอยซ์ก็ไม่ได้หวังจะเป็นแชมป์ ที่มาประกวดนี่เพราะอยากให้คนรู้จักหนู เพื่อจะได้มีงานให้หนูได้ทำต่อ เพราะหนูไม่อยากให้พ่อกับแม่ทำงาน ถ้าได้งานร้องเพลงหนูก็จะเป็นคนดูแลครอบครัวเอง”

ได้อะไรจากการประกวดเดอะวอยซ์

หนอยแน่ : “อย่างแรกเคือทำให้หนูรู้ว่าตัวเองมีปัญหาเส้นเสียงห่าง (หัวเราะร่วน) เป็นของขวัญสำหรับหนูก็ว่าได้ ส่วนของขวัญอย่างอื่นคือการที่หนูสามารถทำตามฝันได้ ตั้งแต่รอบไบลด์ออดิชั่น โค้ชกดไฟแล้วหันมา หนูประสบความสำเร็จละ รอบต่อๆ มามันกำไร ส่วนอนาคตชีวิตจะยังไงก็ค่อยว่ากันค่ะ”

ไข่มุก : “ได้เยอะมากๆ และยังงงๆ กับสิ่งที่เข้ามา แฟนคลับ คนรักหนู จนต้องถามตัวเองว่าใช่เหรอ ใช่จริงๆ เหรอ หนูยังไม่เชื่อว่าจะมีคนตอบรับดีขนาดนี้เลยเหรอ สำหรับหนูนะไม่ว่าอะไรจะเข้ามามากมายยังไง หนูก็ยังเป็นไข่มุกคนเดิม เพราะที่บ้านจะสอนหนูตลอดเวลาว่าเราไม่ใช่เกิดมารวย ต้องอยู่อย่างเจียมตัว”

ทีเด็ดที่จะมัดใจแฟนๆ คืออะไร ถ้าได้ออกซิงเกิ้ล

หนอยแน่ : “ความเป็นตัวของหนูนี่ละ ความเป็นธรรมชาติของหนูนี่ละ จะทำให้ทุกคนรักหนูได้ แต่ถ้าเป็นทักษะด้านดนตรี หนูว่าฟิลลิ่ง หนูจะมีความเชื่ออย่างหนึ่งว่าร้องเพลงเก่งอาจไม่เท่ากับร้องเพลงแล้วเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้ ไม่ว่าจะอยากเป็นนักร้อง หรือนำไปต่อยอดในการใช้ชีวิต หนูว่าอันนั้นเต็มอิ่มมากกว่าคำชื่นชมเสียอีกนะคะ”

ไข่มุก : “เสียงสูง เสียงใส และก็คงเอาลูกทุ่งนี่ละเข้าสู้ เคยจะเปลี่ยนไปร้องแนวอื่นนะ แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาร้องลูกทุ่งจนได้ เพราะสำเนียงลูกทุ่งของหนูชัดกว่าแนวอื่น แล้วหนูก็สามารถทำให้เพลงทุกแนวเป็นลูกทุ่งได้หมดเลย อย่าให้หนูเปลี่ยนแนวเลย (หัวเราะ) คิดว่าถ้าแฟนๆ จะชอบหนูก็เพราะความที่หนูเป็นลูกทุ่งนี่ล่ะ”

แฟนๆ ของสองสาวก็อย่าลืมเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ เพราะไม่นานเกินรอได้ฟังผลงานพวกเธอชัวร์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

25 ธันวาคม 2558 เวลา 12:29 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/406725

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

24 ธันวาคม 2558 เวลา 10:34 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/406518

โดย…อณุสรา ทองอุไร ภาพ ราม ลาดอุ่น

ชีวิตของคนเราตอนยังหนุ่มสาวก็มักจะโลดแล่นอยู่ในเมืองหลวง ทำงานตามที่ได้ร่ำเรียนมาใช้ชีวิตแบบมีสีสันแต่บางครั้งนั้นอาจไม่ใช่เป้าหมายจริงๆ ที่ต้องการ จนกระทั่งเมื่อถึงจุดหนึ่งเมื่อทำงานในเมืองไปสักพักใหญ่จนดูเหมือนว่าบางทีร่างกายโดนดูดพลังไปจนเกือบหมดแรง พอถึงวัย 30 ปลายๆ ก็มักจะมีเรื่องให้ต้องตัดสินใจใหม่ ต้องทบทวนตัวเองว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นมันใช่ทางที่ต้องการแน่หรือเปล่า จังหวะชีวิตจะบอกเองว่าคุณต้องตัดสินใจอีกครั้ง เหมือนเช่นเขาคนนี้ ราม ลาดอุ่น เจ้าของฟาร์มออร์แกนิกฟรุต ที่ทำผลไม้ส่งออกไปยังประเทศแถบยุโรป

หนุ่มรูปหล่อท่าทางใจดีวัย 38 ปี ด้านการศึกษาเขาจบปริญญาตรีจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และเป็นคนเชียงรายโดยกำเนิด เคยทำงานเป็นผู้บริหารของบริษัทส่งออกข้าวขนาดใหญ่อยู่หลายปี ก่อนจะผันตัวเองมาเป็นเกษตรกรเต็มตัว

เขาเล่าถึงจุดพลิกผันในชีวิตที่ต้องลาออกจากการเป็นผู้บริหารในเมืองหลวง กลับบ้านเกิดมาเป็นเกษตรกรทำสวนออร์แกนิกแบบเต็มตัว

“คุณแม่ป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ก็เลยอยากจะกลับมาดูแล เพราะพอเรียนจบก็ไปทำงานที่กรุงเทพฯ ไม่เคยอยู่ดูแลท่านจริงๆ จังๆ เลย คิดว่าถึงเวลาที่ต้องเลือกแล้ว ที่จริงสนใจเรื่องการทำเกษตรแบบปลอดสารเคมีมานานแล้ว ตอนอายุ 27 ปี ก็เคยมาเปิดโรงงานทำผลไม้อบกรอบแบบออร์แกนิกอยู่ช่วงหนึ่งเป็นโรงงานเล็กๆ เพราะยังไม่ได้ออกมาทำเต็มตัว คือที่บ้านบอกเรียนมาตั้งเยอะจะมาทำสวนทำไร่ทำไม ก็ค่านิยมสมัยก่อนก็อยากให้ลูกทำงานบริษัทใหญ่เหมือนกันหมด ตั้งแต่ตอนนั้นก็หาข้อมูลมาเรื่อยๆ ยังไม่กล้าลุยเต็มตัว จนกระทั่งคุณแม่ป่วยก็เลยตัดสินใจทันทีกลับบ้านมาซื้อที่เพิ่ม 20 ไร่ แถวบ้านทำสวนออร์แกนิกส่งออกเป็นเรื่องเป็นราว”

เขาบอกว่าพอคุณแม่ป่วยนี่ มันให้บทเรียนกับตนเองหลายอย่างว่าเงินซื้อสุขภาพดีไม่ได้ ถึงเวลาแล้วที่ต้องเลือกว่าจะเอาเงินหรือเอาสุขภาพ และเพื่อจะได้มาดูแลคนที่รักในช่วงสุดท้ายด้วย ถ้าไม่ทำตอนนี้ก็ไม่แน่ใจว่าจะมีโอกาสได้ทำอีกหรือเปล่า ก็มาลุยโรงงานผลไม้อบแห้งอย่างจริงจัง โดยส่งไปยังเยอรมัน ฝรั่งเศส อิตาลี ซึ่งเป็นลูกค้าเดิมๆ ที่เคยส่งออกกันอยู่

แล้วก็มาซื้อที่ดินเพิ่มเพื่อส่งออกผลไม้สดควบคู่ไปด้วย โดยลงแรงทำเองทุกขั้นตอน ใช้แรงงานของคนในบ้านเพียง 3-4 คน ตั้งแต่เกลี่ยที่ดิน ทำแปลง ทำระบบน้ำหยด ลงกล้าผลไม้ มาลงมือเองเกือบทุกขั้นตอน โดยไปดูงานสวนออร์แกนิกที่ประเทศศรีลังกา ที่นั่นเขามีเกาะขนาดใหญ่ที่ทำไร่ออร์แกนิกทั้งเกาะเลยเขาขึ้นชื่อเรื่องนี้

ที่สวนเขาปลูกผลไม้หลากหลายชนิดทั้งสับปะรด กล้วย มะเฟือง ลูกหม่อน อาติบูย่า (ลักษณะคล้ายทุเรียนเทศผสมน้อยหน่า) เป็นผลไม้ที่มีสารต้านอนุมูลอิสระสูงมาก ในประเทศไทยผมเป็นเจ้าแรกที่ปลูก เพื่อส่งออกอย่างเป็นเรื่องเป็นราว มีออร์เดอร์ไปฮ่องกง สิงคโปร์

“ที่สวนเราเน้นเลยว่าออร์แกนิกแท้ๆ ไม่มีจีเอ็มโอ เราต่อต้านเรื่องนี้เพราะนี่คือความเข้มแข็งมั่นคงทางอาหารที่เราต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้มีเมล็ดพันธุ์ที่เก็บไว้ได้อย่างยาวนาน ไม่ใช่ซื้อแต่เมล็ดพันธุ์ในระบบอุตสาหกรรมเราจะไม่ยอมถูกครอบงำต้องซื้อตลอดพึ่งตัวเองไม่ได้เลยเกษตรกรไทยถึงยากจนหมดไปกับค่าปุ๋ยค่าเมล็ดพันธุ์ เมล็ดพันธุ์พวกนี้ปลูก 2-3 เดือนตายต้องซื้อใหม่อีกมาเพาะเพิ่มเองก็ไม่ได้ ต้องซื้อเมล็ดพันธุ์ตลอดเวลาจะเอาเงินที่ไหนมาเหลือเสร็จระบบอุตสาหกรรมหมดทำงานเอาเงินให้เขาพึ่งตัวเองไม่ได้เลย เราไม่ใช้ยาฆ่าแมลงเราให้ระบบนิเวศดูแลตัวเองปลูกพืชหลายอย่าง เก็บเมล็ดพันธุ์ไว้ใช้เองในระยะยาว ทุกอย่างพึ่งพิงธรรมชาติแต่เราใช้ระบบการจัดการที่มีหลักการมีองค์ความรู้เพื่อยั่งยืนและพึ่งพาตัวเองให้ได้ แบ่งปันกันในกลุ่มเกษตรกรด้วยกันเองแล้วผ่าตัดต่อพันธุกรรมกินนานๆ ก็สะสมเป็นโรคนั้นโรคนี้” เขากล่าวอย่างมุ่งมั่น

เขาบอกว่าจากการลองถูกลองผิดมา 2-3 ปี จึงรู้ได้ว่าการใช้กฎของธรรมชาติในการดูแลกันเองปลูกพืชให้หลากหลายประเภทและทำเกษตรแบบไม่รบกวนธรรมชาติ มันจะช่วยดูแลกันเองแมลงบางชนิดจะเป็นอาหารของอีกชนิด โดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้สารเคมีหรือยาฆ่าแมลงเลย หากจำเป็นต้องใช้ก็ใช้พวกทำจากสะเดา จุลินทรีย์หมักใช้เอง แม้กระทั่งเอายาฉุนมาแช่น้ำแล้วกรองน้ำไปฉีดซึ่งไม่มีอันตรายหรือเหลือสิ่งตกค้างอะไรเลย พอทำไปเรื่อยๆ ก็จะเรียนรู้มีประสบการณ์ขึ้นเอง ทำปุ๋ยจากมูลไส้เดือนขึ้นใช้เอง แล้วจะมีเพื่อนที่อยู่ในอวดวงนี้จะคอยแบ่งปันข้อมูลคอยช่วยเหลือกันมีเครือข่ายที่ช่วยๆ กัน

การทำสวนที่พึ่งพิงธรรมชาติไม่ใช้สิ่งที่แปลกปลอมมากเกินไป จะทำให้เรามีความเคารพธรรมชาติรู้จักรอ รู้จักใจเย็น การปลูกผลไม้จากพืชที่เพราะเองอาจจะต้องใช้เวลารอโตถึง 2-3 ปีก็มี อย่าไปเร่งอยากได้ของดีจากธรรมชาติต้องรู้จักรอต้องมีความละเอียดอ่อน

“ผมมีร้านกาแฟเล็กๆ ชื่อออร์แกนิกโฮม การทำเค้กทำขนมต่างๆ ก็พยายามเอาผักผลไม้จากในสวนของเราเอง การทำโรงเรือน โต๊ะเก้าอี้ ตู้ เคาน์เตอร์ต่างๆ ก็เอามาจากหอพักเก่าที่เราเคยทำ ไม่หรูหรา ทำให้กลมกลืนแอบอิงกับธรรมชาติ ผมเริ่มใช้วิถีสีเขียวอย่างแท้จริง ใช้ชีวิตช้าๆ ไม่เร่งรีบไม่กระหืดกระหอบมากเกินไป

พอมาอยู่นี่ไม่มีปัญหารถติดไม่มีปัญหาการเดินทางไปไหนก็แค่ 15-20 นาที ทำให้เรามีเวลาเหลือ อารมณ์ก็ดี ความเครียดก็น้อย มาทำตรงนี้เงินอาจจะน้อยหน่อย ถ้าเทียบกับทำงานเป็นผู้บริหาร แต่ตรงนี่เราได้สุขภาพจิต สุขภาพกายดี ได้ดูแลพ่อแม่ถือว่าดีกว่ากันเยอะครับ” เขากล่าวทิ้งท้ายอย่างจริงจัง

พร้อมทั้งบอกต่อไปว่าตอนนี้การใช้ชีวิตแบบแบ่งปันเกื้อกูลแบบวิถีชนบท เดินสายกลาง ทำไปเรื่อยๆ ไม่กดดัน ไม่ฟุ้งเฟ้อพอมีพอใช้ไม่เดือดร้อน ขณะดียวกันเขาก็ศึกษาวิถีชีวิตแบบ ZEN ซึ่งถือว่าเป็นวิถีชีวิตที่สอดคล้องกับธรรมชาติดีมาก ทำอะไรที่เราคุ้นเคยหาได้เอง ปลูกสิ่งที่กิน กินในสิ่งที่ปลูก มีงานอดิเรกกับการถ่ายรูปธรรมชาติต้นหมากรากไม้วิวทิวทัศน์ มีความสุขแบบเรียบง่าย

“ในอนาคตอาจจะทำอีโครีสอร์ทเล็กๆ ให้คนมาเยี่ยมชมอยู่กับธรรมชาติอย่างแท้จริง ขุดเผือกขุดมันลองมาปลูกต้นไม้เก็บผลไม้ด้วยตัวเอง ตอนนี้ทิ้งชีวิตเมืองหลวงไปแล้วนานๆ จะเข้ากรุงเทพฯสักครั้งเมื่อมีธุระจำเป็นจริงๆ ติดต่องานผ่านเมล ทางโทรศัพท์ ตอนนี้ชีวิตผมโกกรีนเกือบ 70 เปอร์เซ็นต์แล้วครับ มีความสุขลงตัวพอดีพอเหมาะพอสม เลือกทำตอนนี้ยังพอมีแรงมีกำลังทำเองถือเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดที่เราออกแบบเองได้” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

23 ธันวาคม 2558 เวลา 10:45 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/406285

โดย…ตุลย์ จตุรภัทร ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

ผมเชื่อแน่ว่า สาวๆ หลายคนคงเคยอินไปกับเพลงของหนุ่มเคราเสน่ห์ เบล-สุพล พัวศิริรักษ์ ไม่ว่าจะเป็น ตอบได้ไหมว่า…ได้ไหม แสนล้านนาที หรือหยุดความคิดไม่ได้

หลังจากที่ชายหนุ่มคนนี้ได้หายไปจากการมีผลงาไนเพลงของตัวเองถึง 2 ปี มาวันนี้เขากลับมาแล้ว กลับมาพร้อมผลงานเพลงที่มีชื่อว่าตัวละครลับ ที่มีสไตล์เพลงแบบอิเล็กทรอ-ออร์แกนิกส์ ซึ่งผสมผสานระหว่างเพลงอิเล็กทรอนิกส์กับการใช้เครื่องดนตรีสด

“ตัวละครลับก็เหมือนคนที่แอบมีความรู้สึกดีๆ หรือแอบทำอะไรดีๆ ให้กับใครคนหนึ่ง โดยแอบอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง ไม่คิดไปจีบ หรือเปิดเผยตัวให้คนที่เราแอบชอบได้รับรู้ ผมเชื่อว่ามันตรงกับคนในยุคสมัยนี้ที่คนชอบส่องเฟซบุ๊กหรือไอจีคนอื่นแล้วรู้สึกมีความสุข โดยไม่ต้องมีอะไรมากไปกว่านี้ ในขณะเดียวกันก็อาจมีตัวละครลับที่ส่องเฟซบุ๊กหรือไอจีของเรา โดยที่เราไม่ได้รู้เรื่องเลยก็ได้ ผมว่ามันเป็นความโรแมนติกที่เท่ดีนะ”

กับประสบการณ์ส่วนตัวที่คล้ายกับเพลง สุพลเผยว่าก็มีเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่มี “ผมก็มีไปส่องไอจีของคนที่ผมแอบชอบหรือแอบปลื้ม แต่ไม่คิดเผยตัว ผมไม่ได้อยากแสดงตัวว่าผมชอบเขา บางที ผมก็กดดูคนโน้นคนนี้ไปเรื่อย บางทีมีคนมากดไลค์รูปของผม ผมก็กดเข้าไปดูไอจีของเขา อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร เขามีรสนิยมแบบไหน หรือใช้ชีวิตอย่างไร ถ้าชอบเขา ก็แค่เข้าไปดูรูปของเขาในไอจีบ่อยๆ หรือกดไลค์ให้ก็แค่นั้น (ยิ้ม)”

สุพล บอกเล่าว่า คนที่เป็นตัวละครลับ ถ้าเจอตัวกัน หรือเดินผ่านกันไปมาอาจทำเป็นนิ่งเหมือนไม่รู้จักกัน หรือทำเป็นไม่สนใจเขา แต่ข้างในกลับร้อนรุ่มจะเป็นจะตาย “กับคนที่ทำงานในออฟฟิศเดียวกัน ถ้าเราแอบสนใจเขา อยากรู้เรื่องราวของเขา แต่เวลาเจอกันในลิฟท์ หรือที่กดน้ำดื่ม ก็ทำเป็นชิล ทำเหมือนไม่สนใจ แต่คล้อยหลังไปก็แอบโฟกัสไปที่เขาคนนั้นล้วนๆ นี่แหละพฤติกรรมของตัวละครลับขนานแท้”

กับที่ตอนนี้เริ่มมีบทเพลงฮิตที่ถูกนำไปขยายความเป็นละคร เช่น เพลงทิ้งไว้กลางทาง สุพล เผยว่า เขาก็อยากให้เพลงนี้ฮิตและถูกนำไปทำละครบ้างหมือนกัน “ถ้าได้แสดงนำด้วยยิ่งดี (หัวเราะ) ผมคิดว่างานทางด้านการแสดง ก็เป็นงานที่น่าสนใจ ถ้ามีโอกาสก็ยินดีทำครับ”

สำหรับเส้นทางในวงการบันเทิงหลังจากนี้ สุพล กล่าวว่า เขายังจะทำผลงานเพลงต่อไป เพราะยังมีแนวเพลงที่เขาอยากทำอีกมากมาย “อาจเป็นสไตล์เพลงที่ทำขึ้นด้วยการคิดนอกกรอบ หรือไม่ก็อาจจะแบ็กทูเบสิก ผมคิดว่าแนวดนตรีมีความเป็นแฟชั่นสูง เพลงกับแฟชั่นมันไหลเลื่อนไปด้วยกันครับ”

อีกสิ่งหนึ่งที่คนอาจจะยังไม่รู้เกี่ยวกับสุพล นั่นคือเขาเป็นคนชอบฟังเพลงจากแผ่นเสียงและเป็นนักสะสมแผ่นเสียงตัวยงเหมือนกัน “ผมรู้สึกดีนะที่ได้ฟังเพลงจากแผ่นเสียงและได้สะสมมัน มันสะท้อนให้เราได้เห็นถึงคุณค่าของเพลง ที่ไม่ได้เป็นเพลงที่ลอยในอากาศที่ฟังกันได้แบบฟรีๆ เรายอมเสียเงินเป็นพันๆ เพื่อจะได้ฟังเพลงที่เราอยากฟัง มันทำให้เราเห็นคุณค่าของเพลง”

ที่สุพลหลงใหลแผ่นเสียง เป็นเพราะเขาหลงใหลในรูปลักษณ์ ในอาร์ตเวิร์กของแผ่นเสียงที่ดูเป็นงานศิลปะ และได้ฟังเพลงที่มีเสียงเฉพาะตัว “มันมีมิติและอรรถรสที่แตกต่างจากการฟังเพลงผ่านแผ่นซีดีหรือไฟล์เพลง”

ท้ายสุด สุพลฝากบอกว่า หลังจากนี้เขาจะมีผลงานเพลงใหม่ๆ ที่น่าสนใจออกมาอีกแน่นอน “ผมคิดว่าเพลงใหม่ๆ หลังจากนี้ จะทำให้คุณอินยิ่งๆ ขึ้นไป หวังว่าทุกคนจะให้โอกาสเพลงของผมได้เข้าไปอยู่ในเพลย์ลิสต์ของคุณนะครับ หากใครอยากตามอินสตาแกรมของผม ตามได้ที่ bell_supol ได้เลยครับ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

21 ธันวาคม 2558 เวลา 10:33 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/405889

โดย…วราภรณ์ ภาพ : กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

หนุ่มนักการตลาดมาดคุณหนู ฮอน-สันติ วจนพานิช ในวัยเพียง 23 ปี อดีตนิสิตจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ยานยนต์ ภาคอินเตอร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทำธุรกิจมาแล้วหลากหลาย ส่วนใหญ่เริ่มตั้งแต่เขาเรียนอยู่ชั้นปี 4 อาทิ เป็นนายหน้าค้าทุเรียนส่งออกไปยังจีน ไต้หวัน และอินโดนีเซีย เป็นหุ้นส่วนดูแลด้านการตลาดให้กับแบรนด์ NICHA ของ ณิชชา ธนาลงกรณ์ รวมทั้งร่วมหุ้นกับรุ่นพี่นักวิจัยทำครีมกันแดดแบรนด์ ไวส์เซ่ (Weisse) โดยเขานั่งเป็นมาร์เก็ตติ้ง แอนด์ เซลส์ แมเนเจอร์ อีกทั้งยังร่วมหุ้นกับเพื่อนทำร้านอาหารชื่อเก๋ๆ ว่า “สตั๊น 3 วิ” และล่าสุดกับการเป็นศิลปินนักร้องภายใต้ชื่อ ฮอน สันติ กับซิงเกิ้ลแรก “พยายามไม่คิด” ซึ่งแต่ละธุรกิจกำลังขับเคลื่อนได้ระดับหนึ่งเป็นที่น่าพอใจ

งานด้านร้องเพลงเป็นอีกหนึ่งงานที่หนุ่มฮอนรู้สึกคุ้นเคยเพราะค่าที่รักการร้องเพลงตั้งแต่เด็กๆ ขณะที่เรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยเขาก็เป็นนักร้องวงซียู แบนด์ แต่ละธุรกิจของเขาโดยเฉพาะนายหน้าค้าทุเรียน
ส่งออกต่างประเทศและจำหน่ายภายในประเทศไทยด้วยเพียงระยะเวลา 5 เดือน สามารถทำกำไรให้เขามากถึง 10 ล้านบาท ซึ่งถือเป็นตัวเลขที่น่าพอใจทีเดียว

หนุ่มฮอนเล่าถึงพื้นฐานการชอบทำธุรกิจของเขาเริ่มตั้งแต่ในวัยเด็กชอบเล่นเกมออนไลน์ และทำการซื้อขายของขวัญในเกมจนทำให้มีรายได้เป็นกอบเป็นกำเพราะเป็นเด็กเล่นเกมเก่ง ทำให้เขารู้จักการต่อรอง เรียนรู้ความต้องการของนักเล่นเกมออนไลน์ว่าอยากได้สินค้าชนิดไหน เขาก็จะหามาซัพพอร์ต มีการซื้อขายกันและสร้างรายได้ให้กับเขาได้จริงในอายุเพียง 17 ปีเท่านั้น ประกอบกับด้วยวิสัยทัศน์ของคุณพ่อซึ่งเป็นนักธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ จึงส่งเขาไปเรียนภาษาช่วงปิดภาคเรียนเกือบทุกปี ทำให้เขาเห็นความแตกต่างระหว่างเรียนเมืองนอกและเมืองไทย และยังเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษมากมายจากการเล่นเกมอีกด้วย

ขณะที่เรียนอยู่ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์นี่เอง ทำให้เขารู้จักกับเพื่อนรุ่นพี่ที่มีสวนทุเรียนเป็นจำนวนมาก ซึ่งเห็นแววของฮอนว่าน่าจะเป็นนักการตลาดที่ดีได้ จึงชักชวนเขามาซื้อขายทุเรียนโดยมุ่งขยายตลาดไปส่งออกต่างประเทศ เพราะเห็นว่าหนุ่มฮอนเก่งทางด้านภาษาซึ่งก็ทำกำไรได้ดีอีก เพราะทุเรียนไทยเป็นที่ต้องการของตลาด โดยหนุ่มฮอนมีหน้าที่ดีลกับลูกค้าต่างชาติ และเจรจาต่อรองกับเจ้าของสวนทุเรียนต่างๆ และหาสวนเพิ่มอีกหนึ่งหน้าที่

“ตอนเรียนอยู่ปี 4 ก่อนที่ผมจะมาค้าขายทุเรียน ผมได้ตั้งบริษัททำครีมบำรุงผิวกับครีมกันแดดกับรุ่นพี่นักวิจัยคนหนึ่งอยู่แล้ว แต่เป็นบริษัทเล็กๆ ชื่อแบรนด์ไวส์เซ่ เราผลิตส่งโรงพยาบาล จึงได้รู้จักกับพี่เจ้าของสวนทุเรียน พี่ก็ชวนเราเพราะเขารู้สึกทึ่งว่าเขาไม่เคยเห็นเด็กอายุเท่านี้ทำธุรกิจครีมมาก่อน ผมก็ตกลง” ซึ่งธุรกิจส่งทุเรียนไทยไปจำหน่ายต่างประเทศได้รับความนิยมมากๆ เพราะทุเรียนไทยมีรสชาติที่อร่อย ปัจจุบันส่งทุเรียนสดขาย ณ อินโดนีเซีย จีน ไต้หวัน และจำหน่ายภายในประเทศด้วย

“ผมมีหน้าที่ดีลกับเจ้าของสวน มีทุเรียนออกมาเราซื้อหมดเลย ซึ่งต้องใช้คอนเนกชั่น สนิทเชื่อใจ เราต้องติดต่อลูกค้า เพราะเราต้องการจำนวนมากๆ เราไปดีลกับสวนทุเรียนที่ จ.จันทบุรี ชุมพร ราชบุรี สุราษฎร์ธานี  เพราะเราต้องการจำนวนทุเรียนให้ครอบคลุม อย่างจันทบุรีมีทุเรียนตั้งแต่เดือน พ.ค.ยาวถึง ก.ย. หลังจากนั้นเดือน ก.ย. ต.ค. เราไปสวนทุเรียนจังหวัดอื่นๆ คือ 5 เดือนเท่านั้นที่จะมีทุเรียนสดออกมา ตอนนี้เราสนใจไปทำทุเรียนแปรรูปด้วย เรากำลังศึกษาเรื่องโรงงาน เพราะคนที่ขายทุเรียนได้ทั้งปีเพราะเขาซื้อตุนไว้ด้วยการแช่แข็ง ซึ่งปีนี้เป็นปีที่ทุเรียนพีกที่สุด ได้ราคาดี ซึ่งไม่เพียงพอกับความต้องการของตลาด” หน้าที่การเป็นผู้เจรจาดีลกับลูกค้าทั้งไทยและต่างประเทศนั้น ฮอนบอกว่ามีความยากตรงการขอสินค้าคือทุเรียน เนื่องจากออร์เดอร์มีเยอะมากๆ แต่ทุเรียนมีผลผลิตเป็นฤดูกาล วิธีแก้ไขคือต้องคลุกคลีกับเจ้าของสวนเยอะๆ เพื่อให้เขาใจอ่อนยอมขายทุเรียนให้ฮอน

“ทำการค้าเราต้องผูกมิตร แม้บางสวนไปตัดทุเรียนลงมาแล้ว แต่ทุเรียนบางสวนก็ไม่ได้มาตรฐาน ก็ต้องถกเถียงกันเรื่องมาตรฐาน เพราะถ้าทุเรียนไม่ได้มาตรฐานก็ส่งออกไม่ได้ หรือการคัดทุเรียนนำลูกดีไปกองไว้กับลูกมีตำหนิในกลุ่มบี ซึ่งราคาต่างกัน หรือวันนี้เราดีลกันที่กิโลกรัมละ 55 บาท อีกวันราคาขยับไป 59 บาท แพงขึ้น 4 บาท เราเลือกกำไรน้อยหน่อยยอมกันที่ 57 บาท เราต้องเน้นทำธุรกิจยาวๆ ยอมที่จะกำไรนิดเดียว เพื่อรักษาคอนเนกชั่นกันเอาไว้ ผมคิดว่า เจ้าของสวนก็จะเชื่อมั่นในความจริงใจของเรา เข้าใจว่าเราไม่ได้ตั้งใจเอาเปรียบ แต่เรายอมกำไรน้อยหน่อยเพื่อรักษามิตรสัมพันธ์ที่ดีเอาไว้”

ด้วยอายุเพียง 23 ปี ในการเจรจาทางการค้า ฮอนบอกว่าต้องใช้ศิลปะในการพูดคุย ซึ่งต้องอาศัยความจริงใจล้วนๆ เป็นตัวของตัวเอง พยายามหาทางออกระหว่างสองฝ่ายที่วินๆ ด้วยกันทั้งคู่ เพราะธรรมชาติมนุษย์ไม่ต้องการแพ้ ต้องได้เปรียบทั้งคู่ สำหรับการเป็นนักเจรจาการค้าทุเรียน ฮอนบอกว่า เขาตั้งใจทำไปเรื่อยๆ เพราะยังเห็นอนาคตที่สดใสของทุเรียนไทยในอีก 2-3 ปีข้างหน้า

“ปีนี้ทุเรียนไทยมีน้อย แต่ในอีก 3 ปี คนจะยิ่งปลูกทุเรียนแต่ไม่มีการจัดระเบียบที่เหมาะสม ปลูกตามกระแสกันไปอีก 3 ปีทุเรียนจึงมีแนวโน้มล้นตลาด แล้วถึงตอนนั้นเราจะทำอย่างไร ผมก็ยังคิดไม่ออก ซึ่งการส่งทุเรียนไปจีน ไต้หวัน อินโดนีเซีย 5 เดือนที่ผ่านมา ส่งออกเป็นหลักร้อยตันทีเดียว”

การดีลธุรกิจสำหรับเด็กอายุ 23 ปี ท้าทายมากที่สุดคือทุเรียน แต่แม้เขาไม่ได้จบการตลาดมาโดยตรง แต่การเรียนด้านวิศวะสอนเขาเรื่องความคิดแบบมีระบบ ซึ่งผมสามารถประยุกต์ใช้ได้กับทุกอย่าง ส่วนความรู้ด้านการตลาดเขาสามารถหาอ่านจากหนังสือได้ จริงๆ งานด้านการตลาดและการสร้างแบรนด์คือการลองผิดลองถูก เช่นเดียวกับการทำครีมบำรุงผิวหน้า

“รุ่นพี่เป็นนักวิจัยที่ผมร่วมธุรกิจด้วยเขาเป็นคนที่เก่งมากๆ เขาคิดสร้างและทดลองทำวิจัยสารนาโนแคลเซียมคาร์บอเนตได้ ซึ่งมีอนุภาคที่เล็กมากๆ และรุ่นพี่ได้จดสิทธิบัตรแล้ว ซึ่งสารนี้มีความพิเศษสามารถใช้ได้ในหลายอุตสาหกรรม และไม่เป็นภัยต่อมนุษย์ และสารนี้คล้ายๆ ปูนขาวหากใช้กับครีมกันแดด ซึ่งเราเชื่อว่าสามารถสะท้อนรังสียูวีได้ เสริมความแข็งแกร่งของยางรถยนต์ก็ได้ แต่จุดพีกของเราสามารถนำสารนาโนแคลเซียมไปผสมกับสารอีกตัวเพื่อใช้แยกน้ำเสียออกจากน้ำเสียในโรงงานอุตสาหกรรม ซึ่งนวัตกรรมนี้เราไปชนะที่ญี่ปุ่น ตอนนี้เราจึงต้องเร่งผลิตสารตัวนี้เพราะมีออร์เดอร์สั่งเข้ามาเยอะมาก แต่เราผลิตได้จำกัดมาก เราจึงกำลังออกแบบเครื่องจักรอยู่”

ตำแหน่ง มาร์เก็ตติ้ง แอนด์ เซลส์แมเนเจอร์ ในบริษัททำผลิตภัณฑ์เวชสำอางนั้น หน้าที่ของหนุ่มฮอนคือ วางแผนแบรนด์ว่าจะไปในทิศทางไหน และจะจัดจำหน่ายในช่องทางใดบ้าง ใช้แผนโปรโมทอย่างไร

“ด้วยบริษัทนี้เป็นบริษัทแรกที่เราทำ เรามองว่าครีมกันแดดคนเปิดกันเยอะ และใช้คำว่านาโนกันเยอะมาก สอง มีครีมดาราเยอะมาก โจทย์คือเราจะสร้างแบรนด์อย่างไรให้แตกต่าง ซึ่ง 2 ปีที่แล้วมีครีมกันแดดยี่ห้อใหม่ๆ ออกสู่ท้องตลาดเยอะมาก เราจึงตั้งใจมุ่งไปในตลาดเวชสำอาง ซึ่งกฎหมายบ้านเรายังไม่มีข้อกำหนดไหนกำหนดว่า นี่คือเวชสำอาง มีแต่เครื่องสำอาง การบ้านของเราคือ การทำครีมของเราเขาไปจำหน่ายในโรงพยาบาลให้ได้” ซึ่งหนุ่มฮอนบอกว่าเป็นงานที่หินและโหดมาก เพราะการที่จะนำตัวอย่างครีมไปนำเสนอกับคุณหมอ และนำงานวิจัยนาโนแคลเซียมคาร์บอเนตไปพรีเซนต์ให้คนได้รู้จักตลอดครึ่งปี เขาต้องเดินสายโปรโมทเยอะมาก แต่ได้รับผลตอบรับกลับมาไม่ถึง 10% ซึ่งการนำสินค้าไปเสนอตามโรงพยาบาลสอนให้เขาโตขึ้น ความอีโก้และคำว่าลูกคุณหนูกระเด็นหายไปเลย

“คุณหมอคือมองแค่เราเป็นเด็กกะโปโลมาขายสินค้า ไม่ได้มองว่าเราคือหุ้นส่วนบริษัท ฮอนเคยรอนานสุด 8 ชั่วโมง ไม่มีใครสนใจผมเลย พอได้พบคุณหมอ ผมก็โดนบี้จนเหลือตัวนิดเดียว เพราะคุณหมอถามความรู้ผมมากกว่าความรู้ที่มีในเปเปอร์งานวิจัยของรุ่นพี่ ซึ่งผมจำข้อมูลได้หมด แต่บางคำถามเป็นทางการแพทย์มากๆ ซึ่งผมจบวิศวะมาก็เป็นปัญหา หรือบางครั้งรอคุณหมอนานมากแต่ได้เข้าพบเพียง 5 นาที เพราะศัพท์เฉพาะด้านการแพทย์ทั้งนั้น สุดท้ายผมกลับมา ผมต้องมีการบ้าน คุณหมอถามอะไรมา ให้พี่นักวิจัยตอบ และผมก็จะกลับไปพบคุณหมอท่านเดิมเพื่อตอบโจทย์ ทำให้ผมได้ความรู้ด้านยาที่เยอะมากขึ้น จนสะสมประสบการณ์มาเรื่อยๆ จากเมื่อก่อนที่ผมไม่เคยง้อใคร เปลี่ยนแปลงเราให้เข้มแข็ง ตอนนี้การตลาดครีมกันแดด ประสบความสำเร็จไปได้ระดับหนึ่ง และตอนนี้ครีมกันแดดของเขาสามารถยืนอยู่ได้ในตลาดด้วยตัวสินค้าเอง ซึ่งตอนนี้เรากำลังคิดผลิตโปรดักต์และครีมบำรุงผิวออกมาอีก 4 โปรดักต์ เช่น มีครีมกันแดด 2 ตัวสำหรับหญิงผิวขาว กับผู้หญิงผิวคล้ำ ซึ่งมีคุณสมบัติแตกต่างกัน และมีมอยส์เจอไรเซอร์อีก 2 ตัว ซึ่งมีกำหนดวางตลาดเร็วๆ นี้

“จริงๆ ลูกค้าในท้องตลาดจะตัดสินใจซื้อสินค้าด้วยการใช้อารมณ์ตัดสิน สองคือดูโฆษณา สุดท้ายถ้าเรารอพัฒนาไปเรื่อยๆ ไม่ได้ขายแน่นอน เราเลยดึงคนที่เก่งด้านแพ็กเกจจิ้งมาออกแบบบรรจุภัณฑ์ให้ ผมคิดว่าเราน่าจะลอนซ์โปรดักต์ได้เร็วๆ นี้ครับ” นักการตลาด สันติ กล่าวจบด้วยสายตามุ่งมั่น

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

18 ธันวาคม 2558 เวลา 11:10 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/405466

โดย…โจ เกียรติอาจิณ

จอหน้า (เข้มๆ) และได้ทักทายกัน จากนั้น “เอกชัย บัวแก้ว” หรือ “เชฟฟิลิปป์” ก็บอกกับเราว่า ก่อนที่จะมาเป็นเชฟเต็มตัว ในตำแหน่งเฮดเชฟ ประจำร้านน้องใหม่ Bon Bon และร้านป๊อปปูลาร์ Fat’R Gut’z เขาเคยเป็นสตันต์แมนมาก่อน

“ไม่อยากเรียกว่าเป็นอาชีพหรอกครับ น่าจะเป็นจ๊อบพิเศษมากกว่า คือเพื่อนผมเป็นสตันต์แมนอยู่แล้ว วันหนึ่งเขาชวนผมไปกองถ่ายละคร พอทีมงานเห็นหน้าผม เขาเลยชวนผมให้ลองมาเล่น ซึ่งส่วนใหญ่ผมจะได้รับบทบู๊ ไม่เป็นโจร ก็บอดี้การ์ด ก็หน้าอย่างนี้ เขาคงไม่ให้ผมเล่นบทอื่นแน่นอนครับ”

ปัจจุบันเชฟฟิลิปป์เลิกรับงานสตันต์แมนอย่างถาวร เพราะอยากทุ่มเทและจริงจังกับการทำอาหาร เขาว่าการทำอาหารคือสิ่งที่เขารักที่สุด

“การทำอาหารเปลี่ยนชีวิตผมไปเยอะครับ เมื่อก่อนผมค่อนข้างจะเป็นคนใจร้อน เห็นอะไรไม่ถูกใจนี่อารมณ์เดือดเลย แต่หลังจากที่ผมมีโอกาสมาทำอาหาร ใจจะเย็นลงมากๆ หรือเวลาหงุดหงิด โมโห ผมเข้าครัว ผมก็หายทันที ผมก็จะมานั่งเด็ดผัก ตีซอส ผมว่าอาหารทำให้ผมมีสมาธิด้วยนะ ใจจะจดจ่อกับสิ่งที่ทำในครัว เนี่ยผมก็เลยรักที่จะทำอาหาร”

8 ปีบนเส้นทางอาหารของเชฟฟิลิปป์อาจไม่เหมือนกับเชฟคนอื่นๆ เพราะเขาเริ่มจากศูนย์ เขาไม่มีประกาศนียบัตรจากสถาบันชื่อดังรองรับ การเรียนรู้อาศัยครูพักลักจำและการฝึกฝน สั่งสมประสบการณ์ด้วยการลงมือทำ ทำทุกวัน กระทั่งเกิดเป็นความช่ำชอง

“ถ้าไม่เข้าใจอะไรก็ถามครับ ถามทุกอย่าง ทั้งจากเพื่อนและจากคนที่มีประสบการณ์ที่ผมมีโอกาสร่วมงานด้วย ซึ่งคนเหล่านี้ผมยกให้เป็นอาจารย์ของผมเลยนะครับ เพราะการทำอาหารของผมมันเริ่มมาจากศูนย์จริงๆ ผมเรียนจบไม่สูง จบมัธยมต้นที่สาธิตรามคำแหงผมก็ไม่ได้เรียนต่อ โชคดีที่ผมไม่เกี่ยงงาน มีงานอะไรผมก็ทำและโชคดีที่ผมมาเจองานที่ผมรัก ผมก็อาศัยเรียนรู้จากคนรอบข้าง ยิ่งเจอเชฟที่เก่งๆ ผมจะไม่พลาด ถามเทคนิคต่างๆ ถึงตอนนี้พอเจออะไรยากๆ ผมก็ยังต้องถามคนที่รู้อยู่นะ แล้วก็ค่อยเอามาลองทำ ด้วยความที่ผมไม่ได้เรียนมาด้านนี้โดยตรง ผมเลยต้องขยันมากกว่าคนอื่น

ที่ผ่านมาแนวอาหารที่ผมทำจะเป็นอเมริกันซะส่วนใหญ่ อิตาเลียนบ้าง ฝรั่งเศสนิดหน่อย อาหารไทยนี่จะน้อยมาก เพราะผมเริ่มทำงานที่ร้านอาหารต่างชาติ สำหรับผมไม่ว่าจะทำอาหารแนวไหน หรือชาติไหน สิ่งสำคัญคือความใส่ใจ ต้องเอาใจใส่ในทุกๆ ขั้นตอนการทำ ทำมันอย่างตั้งใจ ทำอย่างสุดฝีมือ ไม่ใช่ทำแค่ว่าให้มันเสร็จๆ แล้วก็เสิร์ฟ อันนั้นผมว่าคนกินก็สัมผัสได้นะครับจากอาหารแต่ละจาน ไม่ว่ารสชาติ หรือการตกแต่ง สมัยนี้คนที่เป็นเชฟต้องพิถีพิถันครับ แล้วไม่ได้สู้กันที่ว่าใครจบจากที่ไหน ใครมีประสบการณ์มากกว่าใคร แต่สู้กันที่ความใส่ใจ เพราะมันจะสามารถสะท้อนตัวตนของเชฟได้ดี”

อยากมีร้านเป็นของตัวเอง คือหนึ่งความฝันสูงสุดที่เชฟวัย 33 จาก จ.นนทบุรี วาดฝันไว้ แต่คงไม่ใช่เร็วๆ นี้ เพราะเขาอยากเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้มากกว่าที่เป็นอยู่ เพื่อจะการันตีได้ว่าเขาพร้อมแล้วที่จะโบยบินและก้าวเดินอย่างสง่างามบนเส้นทางสายอาหาร

“ก็เหมือนกับเชฟคนอื่นๆ นั่นละครับ ครั้งหนึ่งในชีวิตก็อยากจะเปิดร้านเป็นของตัวเอง อยากทำร้านอาหารเล็กๆ ในแบบที่ผมอยากทำ อยากทำอาหารในแบบของผม ซึ่งคนมากินแล้วชอบทั้งตัวรสชาติและหน้าตาอาหาร แค่นั้นละครับ อย่างที่บอกจะเป็นอาหารแนวไหนอาจไม่สำคัญเท่ากับอาหารที่ทำอย่างใส่ใจ”

ก่อนจากเชฟฟิลิปป์ขอโชว์ฝีมือการทำหนึ่งเมนูไว้ให้ผู้อ่านลองไปทำกินที่บ้าน แต่ถ้าไม่มีเวลา เขาเชิญชวนให้แวะมาลิ้มรสที่ร้าน Bon Bon (โครงการ Seenspace ทองหล่อ 13) เป็นอาหารง่ายๆ ชื่อว่า Classic Burrito ที่มีการปรับสูตรเพื่อเข้ากับลิ้นคนไทย (รักสุขภาพ)

ส่วนผสมหลัก ข้าวหุงกับผงขมิ้นและปาปริกา ร่วมด้วยถั่วลันเตา แครอต หอมแดง หั่นลูกเต๋า ขาดไม่ได้คือเนยใส่ในหม้อตอนหุงข้าว ข้าวสุกหอมนุ่ม ก็เตรียมห่อกับแป้งตอติญ่า แต่ก่อนจะห่อข้าว ต้องมีถั่วแดงกับถั่วชิกพีผัดเชดดาร์ชีสใส่เพิ่มอีกหน่อย จะได้ความเข้มข้นและรสสัมผัสเวลาเคี้ยว เพื่อให้เมนูนี้อร่อยยิ่งขึ้น แป้งตอติญ่าควรย่างในกระทะไร้น้ำมัน ย่างไม่นาน เมื่อได้ที่แล้ววางแป้งตอติญ่า ตักส่วนผสมสองอย่างลงไป ทำการห่อให้แน่น ตัดเฉลียงเผยเห็นไส้ข้างใน เท่านี้ก็พร้อมเสิร์ฟ

“เคล็ดลับจานนี้อยู่ที่การหุงข้าวครับ อย่าให้ข้าวแฉะเกิน เดี๋ยวไม่อร่อย แล้วระวังอย่าหนักมือใส่ผงขมิ้นและปาปริกาเยอะะนัก เพราะถ้าเยอะ มันก็จะกลิ่นแรง ส่วนชีสก็อยู่ที่ว่าชอบมากน้อย ความอร่อยแทบไม่ต้องปรุงรสอะไรมากเลยครับ”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

11 ธันวาคม 2558 เวลา 17:04 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/404518

โดย…ภาดนุ ภาพ นนทณากรณ์ เทพสา

ถือเป็นโอกาสดีที่ครั้งนี้ได้มาพูดคุยกับเชฟชาวฝรั่งเศสหน้าตาดี โอลิวิเยร์ ลิมูแซง ที่แม้จะอยู่ในวัย 42 ปีแล้ว แต่เขาก็ยังดูหล่อเหลาสดชื่นแข็งแรงจนหนุ่มหลายคนยังต้องอิจฉา เส้นทางอาชีพเชฟของเขาจะมีที่มาอย่างไร ไปคุยกับเขากัน

“ที่จริงแล้วตอนเป็นวัยรุ่นผมใฝ่ฝันอยากเป็นตำรวจที่ขี่มอเตอร์ไซค์ แต่มันเป็นอาชีพที่ต้องมีการฝึกฝนหลายปี ซึ่งผมคิดว่ายากมาก ผมเลยหาสิ่งที่ตัวเองชอบในอันดับต่อมานั่นก็คือการเป็นเชฟ ดังนั้นตอนอายุ 15 ปี ผมจึงตัดสินใจเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนทำอาหารที่เมืองวงเด บ้านเกิดของผมซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส โดยเรียนหลักสูตร 2 ปี ซึ่งเรียน 1 สัปดาห์แล้วสลับด้วยการทำงานในภัตตาคารในเมืองอีก 2 สัปดาห์ กระทั่งเรียนจบและได้ประกาศนียบัตรมา”

เชฟโอลิวิเยร์ บอกว่า เมื่ออายุ 18 ปี เขาได้ย้ายไปอยู่ปารีสและได้ทำงานที่แรกในร้านอาหารชื่อ เลอ แบลล์กูร์ (Le Bellecour) ร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์ 1 ดาว โดยเริ่มจากการเป็นเชฟฝึกหัดก่อนเป็นอันดับแรก

“หลังจากเป็นเชฟฝึกหัดอยู่ที่ร้านเลอ แบลล์กูร์ได้สักพัก ผมก็ได้ย้ายไปทำงานที่ร้านลองฟีกล์ส (L’Amphycles) ซึ่งเป็นร้านอาหารมิชลินสตาร์ 2 ดาวในปารีสเหมือนกัน ที่นี่ผมเริ่มจากการเป็นเชฟฝึกหัดโดยใช้เวลาฝึกฝนฝีมือนานถึง 7 ปี กระทั่งก่อนที่จะลาออก ผมจึงได้เป็นซูส์เชฟประจำร้านนี้ตอนที่อายุได้ 25 ปี และเมื่อออกจากที่นี่แล้ว ต่อมาผมได้ไปทำงานที่ร้านอาหารมิชลินสตาร์ระดับ 3 ดาวที่ชื่อเลอ ไตเยอวองต์ (Le Taillevent) ทำอยู่พักใหญ่ก็ได้กลับมาทำงานที่ร้านเลอ แบลล์กูร์ ในปารีสอีกครั้ง คราวนี้ผมได้มาเป็นเอ็กเซ็กคิวทีฟ เชฟ ประจำร้านเลยละ”

เชฟโอลิวิเยร์ เล่าว่า หลังจากนั้นเขาก็มีโอกาสได้มาทำงานกับโชเอล โรบูชง เชฟชื่อดังเจ้าของมิชลินสตาร์มากที่สุดในโลกในปี 2003 ตอนที่โชเอล โรบูชงเปิดร้านลา ต๊าบล์ เดอ โรบูชง (La Table de Robuchon) ขึ้น ซึ่งเป็นร้านอาหารที่ได้มิชลินสตาร์ 1 ดาวตั้งแต่ปีแรกที่เปิดร้าน และได้มิชลินสตาร์ดวงที่ 2 ในปีถัดมา

“ต่อมาในปี 2006 ผมได้ไปช่วยมิสเตอร์โรบูชงเปิดร้านอาหารลัตเตอลิเยร์ เดอ โชเอล โรบูชง (L’Atelier de Joel Robuchon) ขึ้นที่ลอนดอน ร้านนี้ได้มิชลินสตาร์ 1 ดาวในปีแรก และได้ดวงที่ 2 ในปีที่สามของการเปิดร้าน กระทั่งปี 2013 ผมจึงได้ย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯ โดยเดินทางมาอยู่ที่นี่เพื่อดูสถานที่เป็นเวลา 1 ปี ก่อนที่จะเปิดร้านลัตเตอลิเยร์ เดอ โชเอล โรบูชง สาขาแรกในกรุงเทพฯ ขึ้นในปี 2014 ซึ่งอยู่ที่ชั้น 5 ของตึกคิวบ์ (Cube) นับจากนั้นจนถึงตอนนี้ ร้านก็เปิดมาได้ครบ 1 ปีพอดีครับ”

เชฟโอลิวิเยร์ บอกว่า แม้เขาจะเชี่ยวชาญทางด้านอาหารฝรั่งเศส แต่เขาก็ชอบอาหารไทยมาก เพราะแต่ละเมนูมีความแตกต่างและใช้วัตถุดิบที่สดใหม่ ตัวอาหารมีเทกซ์เจอร์ที่หลากหลาย ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วเวลาเชฟทำอาหารฝรั่งเศสก็มักจะใส่ความเป็นไทยเข้าไปด้วยเสมอ ซึ่งเมนูส่วนใหญ่ของที่นี่จะใช้วัตถุดิบที่มาจากโครงการหลวงอยู่แล้ว

“ถ้าถามถึงแผนในอนาคต ผมก็ตอบได้ว่าสำหรับผมแล้วขอทำให้ดีที่สุดในทุกๆ วัน เพราะผมคิดว่าอาชีพเชฟมันไม่ใช่งาน แต่มันคือแพสชั่นหรือความหลงใหลที่ผมมีต่อมัน ฉะนั้นทุกวันที่ผมมาทำงาน ผมจึงมาด้วยใจทุกวันตลอดระยะเวลาหลายปีที่ทำมา

ยิ่งที่ลัตเตอลิเยร์ เดอ โชเอล โรบูชง กรุงเทพฯ ด้วยแล้ว สิ่งแรกที่ผมคิดคือ ต้องทำให้เพื่อนร่วมงานมีความสุขก่อนเป็นอันดับแรก ทำงานกับทีมด้วยรอยยิ้ม สิ่งต่อมาคือการให้ความสุขกับลูกค้าของร้านที่มารับประทานอาหาร ดังนั้นผมจึงไม่รู้สึกว่าอาชีฟเชฟคืองาน แต่มันคือความรักความชอบที่ผมมีให้มันมากกว่า”

เชฟฝรั่งเศสคนเดิมเสริมว่า เมนูที่ร้านบางช่วงก็จะมีการคิดเมนูใหม่ๆ เพิ่มขึ้นบ้าง ซึ่งต้องดูตามฤดูกาลของวัตถุดิบที่ออกมา อย่างเร็วๆ นี้จะเป็นฤดูกาลของเห็ดทรัฟเฟิลดำ ที่ส่งตรงมาจากเมืองนอก เขาก็จะสร้างสรรค์เมนูที่ทำจากเห็ดทรัฟเฟิลดำออกมาให้ลูกค้า เป็นต้น

เห็นเป็นเชฟที่งานรัดตัวขนาดนี้ โอลิวิเยร์ บอกว่า ถ้ามีวันว่างเขาจะชอบไปเช่ามอเตอร์ไซค์ขี่ในสนามแข่งเป็นประจำ ในเมืองไทยก็มีทั้งที่พัทยาและบุรีรัมย์ ส่วนต่างประเทศก็เคยบินไปที่มาเลเซียแล้วไปเช่ามอเตอร์ไซค์ขี่ในสนามของที่นั่นด้วย

“เวลาที่ทำงานเชฟหรืองานอดิเรกอย่างการขี่มอเตอร์ไซค์ ผมว่าสองอย่างนี้มีสิ่งที่เหมือนกันคือ การที่ผมต้องโฟกัสไปที่มันและต้องมีสมาธิในสิ่งที่ทำ อย่างที่บอกแล้วว่าอาชีพเชฟมันเป็นแพสชั่น แต่การขี่มอเตอร์ไซค์ก็เป็นแพสชั่นของผมอีกเช่นกัน แม้บางช่วงจะมีวันว่างน้อยมาก อาจไม่ค่อยได้หยุดนัก แต่ผมก็มีความสุขมากๆ กับการได้ทำทั้งสองสิ่งนี้”

เชฟโอลิวิเยร์ทิ้งท้ายว่า เมนูอาหารที่เขาอยากทำในเวลาส่วนตัวซึ่งถือเป็นเมนูในฝันก็คือ อาหารฝรั่งเศสที่มีกลิ่นอายความเป็นไทย ซึ่งต้องเป็นอาหารที่ดีต่อสุขภาพ ทำจากวัตถุดิบชั้นดี สีสันของอาหารต้องสวยสดใส แต่แคลอรีต้องน้อย เน้นสุขภาพเป็นหลัก

“แรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์เมนูอาหารของผมมาจากเหตุผล 3 ข้อ คือ ข้อแรก การที่ผมได้พูดคุยกับลูกค้าที่มานั่งกินอาหารที่ร้าน ทำให้ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกัน ข้อสอง คือการที่ผมได้มาเรียนรู้เทคนิคการทำอาหารในเมืองไทยโดยมีเชฟคนไทยคอยให้คำแนะนำ และข้อสามคือ วัตถุดิบสดใหม่ที่ได้จากโครงการหลวง ซึ่งทั้งสามข้อนี้ถือเป็นหัวใจสำคัญและเป็นแรงบันดาลใจให้ผมสร้างสรรค์เมนูใหม่ๆ ออกมาได้เสมอ”

แหม พูดจาดีมีสาระขนาดนี้ งั้นเราลองไปดูเมนูที่เชฟภูมิใจนำเสนอกันสักหน่อย ว่ารสชาติจะอร่อยสักแค่ไหน

สลัดบีทรูท-แอปเปิ้ล-อโวคาโดบด

ส่วนผสม

– บีทรูท 1 ลูก

– แอปเปิ้ลเขียว 1 ลูก

– อโวคาโดสุก 1 ลูก (บดละเอียด)

– หอมแดงครึ่งหัว (สับละเอียด)

– ผักชีเชอร์วิล

– พาร์สลีย์ใบแบน

– ผักชีลาว

– พริกหวานสีเหลืองและแดง

– มะนาว

– เชอร์เบตมัสตาร์ดเขียว

วิธีทำ

1.หั่นหัวบีทรูทและแอปเปิ้ลเขียวเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆ

2.เตรียมทำ “กัวคาโมเล่” จากอโวคาโดบด ใส่หอมแดง และปรุงรสด้วยน้ำมะนาว

3.มิกซ์ส่วนผสมทั้งหมดเข้าด้วยกัน ปรุงรสอีกครั้งด้วยเกลือ พริกไทย และน้ำมะนาว

4.เตรียมทำซอสคูลี่จากพริกหวานเพื่อแต่งจาน จากนั้นจัดวางสลัดบีทรูทไว้ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยซอสคูลี่

5.วางผักสมุนไพรบนตัวสลัดและใช้ช้อนตักเชอร์เบตมัสตาร์ดเขียววางข้างบนอีกที เสร็จแล้วเสิร์ฟแบบเย็น

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

09 ธันวาคม 2558 เวลา 10:42 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/404022

โดย…วันพรรษา อภิรัฐนานนท์ ภาพ : วิศิษฐ์ แถมเงิน

ถึงคราวที่ต้องตัดสินใจ สำหรับบางคนคือเรื่องง่าย สำหรับบางคนคือเรื่องยาก สำหรับ ณัชณิชา จันทราสุข หรือ แพร เจ้าของกิจการน้ำผลไม้คั้น“เพรสต์ จูซ” (Prest Juice) ชีวิตเดินทางไปตามครรลอง และเมื่อถึงคราวที่ต้องตัดสินใจ เธอก็ตัดสินใจเลือกหนทางเดินของชีวิตที่ใช่! ง่ายๆ แบบนั้น

บิดาคืออดีตนักการเมืองคนดังแห่งพรรคชาติพัฒนา วราวุธ จันทราสุข แพรเติบโตขึ้นมาพร้อมกับพ่อและน้องชาย ในวัยเด็กเธอติดตามบิดาไปใช้ชีวิตที่เมืองลอสแองเจลิส สหรัฐ ในวัย 8 ขวบกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไทย เข้าเรียนโรงเรียนอินเตอร์เนชั่นแนล New International School of Thailand

“โรงเรียนอินเตอร์ฯ คือศูนย์รวมแห่งความหลากหลายและวัฒนธรรมที่แตกต่างของเด็กต่างชาติต่างภาษา สำหรับแพรแล้วไม่ใช่แค่ได้ภาษา แต่ทำให้เราได้เรียนรู้ที่จะเปิดกว้างในทุกความเห็นและความเป็นไปได้ของชีวิต” แพรเล่า

แม้จะเรียนโรงเรียนอินเตอร์ฯ วิธีเรียนวิธีคิดเป็นฝรั่ง แต่แพรก็โตขึ้นมาในกรอบ ตาชวดคือ นพ.หลวงนิตย์ เวชชวิศิษฏ์ และคุณย่าเกศเมือง เวชชวิศิษฏ์ ที่เข้มงวดในระเบียบวินัยแบบไทยๆ ขณะเดียวกันก็กล่อมเกลาหลานตัวน้อย ทำให้เธอเข้าใจในพุทธศาสนา บาปบุญคุณโทษทุกอย่างมีจริง กรรมและการกระทำที่ “เมกเซนส์” หมดในแง่ของหลักเหตุผล

“คุณย่าสอนเรื่องความกตัญญู ความมีสติ การควบคุมสติที่นำไปสู่ความถูกผิด แพรถือว่าแพรโชคดีมาก คุณย่าสอนแล้วยกตัวอย่างให้เห็นด้วย เป็นคุณย่าที่คุยกันได้และทำให้แพรโตมาในแบบที่เป็น” แพรเล่า

ตอนเด็กๆ หรือแม้กระทั่งจะเป็นสาวน้อยแล้ว แพรก็ยังติดตามคุณย่าไปถือศีลปฏิบัติธรรมที่วัดบ่อยๆ  และเมื่อโตขึ้นก็ยังใฝ่ในธรรม จิตใจอบรมอยู่ในบวรพระพุทธศาสนา ด้วยมีโอกาสหลายครั้งในการฝึกฝนตนและจิตใจตน โดยเฉพาะครั้งหนึ่งที่ได้ร่ำเรียนปฏิบัติกับ ครูธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในความรู้สึกของแพร

“คุณแม่ชีรัญจวนบอกว่า เมื่อถึงเวลา มันคือความเข้าใจของเรา”

แบบฝึกหัดคือการหายใจและความสงบ เมื่อสงบระงับได้ สติก็พึงมี บางครั้งตกวิกฤตในบางจังหวะของชีวิตแพรจะสวดมนต์ ตั้งหลักด้วยสติ ตั้งหลักด้วยความรู้ตัว แพรเล่าต่อไปว่า การสวดมนต์ทำให้อยู่กับปัจจุบัน อยู่กับปัจจุบันได้เมื่อไหร่ แพรก็รู้ตอนนั้นว่ารอดแล้ว

คุณย่าเกศเมืองเป็นคนโบราณ อยากให้หลานเรียนหมอ หากพ่อแนะนำว่าควรทำในสิ่งที่ชอบ แพรชอบศิลปะมาตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาชอบท่องเที่ยว ชีวิตของแพรคือการท่องเที่ยวและการเรียนรู้ สำหรับแพรแล้วนี่คือคำคำเดียวกัน ความสนใจอีกอย่างคือแฟชั่น ชอบการแต่งตัว ชอบดีไซน์ ในบางซัมเมอร์หรือภาคเรียนฤดูร้อน จะบินไปเรียนเกี่ยวกับแฟชั่น สไตลิ่งและแฟชั่น ดีไซน์ ครั้งหนึ่งที่ปารีส ฝรั่งเศส (Esmod Paris) และอีกครั้งหนึ่งที่อิตาลี (Marangoni)

“แพรไปเรียนปริญญาตรีด้านการสื่อสาร Media and Entertainment Management ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย (UCLA) สหรัฐ จากนั้นก็เรียนต่อด้านแฟชั่นดีไซน์ที่ Fashion Institue of Design จบแล้วทำงานเป็นแฟชั่นพีอาร์ให้กับเจน โอเว่น แฟชั่นดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียง”

พบสามีในตอนนั้น สามีของแพรเป็นชาวอเมริกันที่ทำงานอยู่ในแวดวงเดียวกัน ในตอนแรกก็คิดว่าจะตั้งรกรากและลงหลักปักฐานกับครอบครัวที่สหรัฐเสียแล้ว แต่เมื่อตั้งครรภ์ลูกคนที่สองอยากกลับมาอยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวในเมืองไทย จึงย้ายกลับบ้าน ปัญหาและความไม่เข้าใจเกิดขึ้น แพรกับสามีหย่าขาดจากกัน ลูกทั้งสองคนอยู่กับเธอ

“ลูกสาว เดไลล่า และลูกชาย เพรสตัน แพรเลี้ยงลูกเอง ชอบเลี้ยงลูก ชอบทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ยืนด้วยตัวของตัวเอง มีปัญหาก็แก้ไป ชีวิตคืออย่างนั้น”

ทำทุกอย่างเองหมด แม้จะเหนื่อยมากแต่ใจเป็นสุข ได้อยู่กับครอบครัวที่รัก และเลี้ยงดูลูกสองคนให้เติบโตขึ้นในบรรยากาศและการอบรมดูแลแบบเดียวกันกับเธอเลี้ยงลูกในแบบที่ได้โตมา กลับมาอยู่เมืองไทยตั้งแต่ปี 2556 ถึงตอนนี้เดไลล่าอายุ 5 ขวบเพรสตันอายุ 2 ขวบ ขณะเดียวกันธุรกิจของแพรก็เติบโตขึ้นพร้อมๆ กัน

แพรไม่กินเนื้อสัตว์ เธอเป็นมังสวิรัติและนักกินรอว์ฟู้ดที่เคร่งครัด มีความสุขกับการดูแลอาหารการกิน ครั้งหนึ่งเคยร่ำเรียนหลักสูตรด้านโภชนาการ Holistic and Raw Nutrition ของเดวิด โวล์ฟ แห่ง  Body Mind Institute อันโด่งดังมาแล้ว ชอบและสนุกกับการเรียนรู้เรื่องของสุขภาพ ทุกวันนี้ทำอาหารกินด้วยตัวเอง ทำน้ำผลไม้กินด้วยตัวเอง เครื่องทำน้ำผลไม้สกัดเย็นเครื่องเก่ง โชคดีมากที่นำติดตัวมาด้วยจากต่างประเทศ

“6 ปีมาแล้วที่แพรไม่กินผลิตภัณฑ์จากนมวัว ไม่กินเนื้อสัตว์ เมื่อก่อนไม่กินแอลกอฮอล์เลย เดี๋ยวนี้ดื่มเล็กน้อย ส่วนกาแฟไม่แตะเลย ออกกำลังสัปดาห์ละ 4 ครั้ง ครั้งละ 1 ชั่วโมง ชอบเล่นพีลาทิส คาดิโอ เวตเทรนนิ่ง ดูแลตัวเองค่ะ มีความสุขจากการได้ดูแลตัวเอง”

น้ำผลไม้และผักสูตรอร่อย ตอนแรกก็ทำกินเอง มาช่วงหลังแจกจ่ายให้เพื่อนฝูงดาราและนักแสดงหลายคน รสชาติอร่อยและดีต่อสุขภาพ จนเพื่อนๆ บอกว่า “ยูทำธุรกิจได้แล้วล่ะ” จุดประกายความคิดในการทำธุรกิจน้ำผลไม้ สิ่งที่ร่ำเรียนมา ไลฟ์สไตล์และวิถีความรักในสุขภาพ ทุกสิ่งอย่างนำมาผนวกกัน กลายเป็น “เพรสต์ จูซ น้ำผลไม้สกัดเย็นเพื่อสุขภาพ (Raw and Cold Pressed)

“เพรสต์ จูซเป็นน้ำผักผลไม้ที่มีชีวิต มีถึง 14 สูตรความอร่อย เช่น บีทรูท แอปเปิ้ล ขิง มะนาว แครอต อัลมอนต์ ฯลฯ จุดเปลี่ยนคือเมื่อตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง แพรควบคุมอาหารพร้อมกับดื่มน้ำผักผลไม้สูตรของตัวเอง ทำให้น้ำหนักกลับมาเท่าเดิมก่อนคลอดอย่างรวดเร็ว จาก 55 กิโลกรัม ลดลงเหลือ 45 กิโลกรัมภายใน 2 สัปดาห์” แพรเล่า

แพรเล่าว่า เพรสต์ จูซจะมีค่าน้ำตาลต่ำมาก เนื่องจากใช้ผลไม้น้อยกว่าผัก ทั้งผักและผลไม้ส่งตรงจากไร่ออร์แกนิกที่เชื่อถือ รสชาติก็ดีมาก มีให้เลือกหลากหลายสูตรตามความชอบ รวมทั้งมีวิธีกินแบบต่อเนื่อง บางคนกินเพื่อดีท็อกซ์ ถือเป็นอีกหนึ่งทางเลือกสำหรับคนรักสุขภาพ ปัจจุบันเพรสต์ จูซจัดจำหน่ายในศูนย์การค้าเซ็นทรัลและพารากอน  รวมทั้งให้บริการเดลิเวอรี่จัดส่งถึงบ้าน

“โอกาสของเราคือเทรนด์สุขภาพ ที่เป็นเทรนด์หลักของกระแสโลก คนไทยตื่นตัวเรื่องสุขภาพและน้ำผลไม้ที่มีประโยชน์ก็เป็นสิ่งที่ใช่ แนวทางในอนาคตค่อยๆ เติบโตและมองหาโอกาสไปเรื่อยๆ ขยายทั้งตลาดในประเทศและต่างประเทศ” แพรเล่า

ถึงวันนี้กับหนทางที่เลือก คือลูกและธุรกิจน้ำผักผลไม้ รวมทั้งการทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาและผู้เชี่ยวชาญด้านโภชนาการให้แก่ดารานักแสดงและนางแบบชื่อดัง แพรบอกว่า คือความสุขและความสงบที่มาจากภายใน ชีวิตมีปัญหาเพราะเป็นชีวิต ยอมรับแล้วก้าวเดินต่อไปดีกว่าจมอยู่กับอดีต ทุกวันนี้มีความสุขกับการดูแลลูกที่กำลังเติบโต ดูแลธุรกิจที่กำลังมีแนวโน้มสดใส และแน่นอนที่สุดคือการดูแลตัวเองด้วยอาหารและวิถีเพื่อสุขภาพ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

04 ธันวาคม 2558 เวลา 11:34 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/403183

โดย…พุสดี สิริวัชระเมตตา ภาพ ทวีชัย ธวัชปกรณ์

ถึงจะโชว์ฝีไม้ลายมือตักไอศกรีมโฮมเมดสูตรพิเศษของทางร้าน พร้อมบรรจงหยิบท็อปปิ้งเพื่อแต่งจาน เนรมิตอาหารจานสวยเสิร์ฟลูกค้า แต่ปุ๊ย-วรัสพร บุรุษรัตนพันธ์ ลอว์เรนซ์ ออกตัวไว้ก่อนตั้งแต่เริ่มสัมภาษณ์ว่า ไม่กล้าเรียกตัวเองว่า “เชฟ” เพราะคำนี้อาจฟังดูยิ่งใหญ่เกินไป

“ปุ๊ยขอเรียกตัวเองว่า อาร์ติซาน (Artisan) หรือผู้ที่ผสมผสานนำศิลปะมาใส่ในการทำขนม ตามคอนเซ็ปต์ร้านของเราที่เป็นร้านไอศกรีมโฮมเมด เน้นความสดใหม่ของวัตถุดิบ เพราะเราผลิตทีละน้อย ไม่ได้ทำเป็นโรงงานที่ผลิตครั้งละมากๆ”

สาวน้อยลุคอ่อนหวานไม่แพ้ขนมหวานที่เธอบรรจงสร้าง ร่วมพูดคุยกับรุ่นน้องคนสนิท บุ้ง-ภัสสร ทรัพย์เจริญพันธ์ สาวผมสั้นสุดเซอร์ อีกหนึ่งหุ้นส่วนของร้าน ที่รับผิดชอบด้านการออกแบบร้าน และยังเป็นลูกมือในการทำขนม บอกเล่าถึงเส้นทางชีวิตก่อนจะมาโลดแล่นในโลกขนมหวานว่า เธอเรียนจบด้านภาษาวรรณคดีภาษาอังกฤษ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ก่อนจะไปคว้าปริญญาโท สาขา Master of Arts in Gastronomy ที่มหาวิทยาลัยอะเดเลด ประเทศออสเตรเลีย

“ตัวปุ๊ยเองมีแพชชั่นในการทำอาหารและขนมตั้งแต่เด็ก สมัยเด็กก็ทำไปเรื่อย ตั้งแต่ขนมครก จนถึงอบคุกกี้ แต่ก็ยังไม่ได้เรียนจริงจัง เพราะสมัยก่อนอาชีพเชฟยังไม่ได้บูมเหมือนทุกวันนี้ ความฝันที่จะเปิดร้านอาหารก็ดูไกลตัว ดังนั้นการทำอาหารและขนมจึงกลายเป็นงานอดิเรก จนพอเรียนจบปริญญาตรี ได้ลองหาข้อมูลจนมาเจอคอร์สเรียนปริญญาโทเกี่ยวกับอาหาร ซึ่งน่าสนใจมาก ได้เรียนเจาะลึกถึงประวัติการทำอาหาร เทคนิคใหม่ๆ ในการทำอาหาร การจับคู่ระหว่างอาหารกับเครื่องดื่ม เลยตัดสินใจเลือกเรียนที่นี่”

ปุ๊ยบอกว่า นอกจากจะได้เรียนรู้เนื้อหาทฤษฎีค่อนข้างแน่นแล้ว หลักสูตรนี้ยังเปิดโอกาสให้นักเรียนไปรีวิวร้านอาหารต่างๆ แบบเจาะลึก เก็บข้อมูลตั้งแต่บรรยากาศร้าน ส่วนผสมในอาหาร การบริการ เปิดโอกาสให้นักเรียนได้ลงพื้นที่ไปดูการทำฟาร์ม ทำชีส ซึ่งประสบการณ์การเรียนเป็นเวลา 2 ปี ทำให้เธอได้เปิดโลกกว้าง และยิ่งอยากจะพัฒนาศักยภาพของตัวเองให้มากขึ้นไปอีก

“พอเรียนจบกลับมาเมืองไทย ปุ๊ยไปทำงานเป็นแอ็กเคานต์ เอ็กเซ็กคิวทีฟ แผนกครัวการบิน ที่การบินไทย หน้าที่หลักของปุ๊ยคือ เป็นตัวกลางระหว่างสายการบินกับเชฟในครัวกลาง โดยลูกค้าแต่ละสายการบินจะมีคอนเซ็ปต์อาหารที่อยากได้ สไตล์การตกแต่งแบบที่ต้องการ ภายใต้งบประมาณที่ต้องการ ตัวปุ๊ยต้องดูว่าความต้องการของลูกค้าอันไหนเป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้ ต้องเดินทางไปชิมอาหารของแต่ละประเทศ เพื่อเป็นการเปิดโลกของเรา ตอนนั้นลูกค้าที่ปุ๊ยดูแลไม่ต่ำกว่า 10 สายการบิน”

ปุ๊ยยอมรับว่า 6 ปีกับการทำงานที่ครัวการบินไทย ทำให้เธอได้เรียนรู้ประสบการณ์ในโลกของอาหารไปอีกขั้น แต่สุดท้ายวันหนึ่งปุ๊ยเดินมาถึงจุดอิ่มตัวและอยากเริ่มต้นทำธุรกิจของตัวเอง จึงชักชวนน้องคนสนิทอย่างบุ้งมาลงขันเปิดร้านไอศกรีมโฮมเมด ชื่อว่า “ทรอปิคอล มังกีส์” (Tropical Monkeys)

“ตอนแรกเราคุยกันว่าจะทำอะไรดี สุดท้ายมาลงตัวที่ไอศกรีมโฮมเมด ซึ่งเราประเดิมเปิดสาขาที่เรนฮิลล์ ก่อนจะมาเปิดที่ชั้น 5 ศูนย์การเซ็นทรัล เอ็มบาสซี โดยปุ๊ยจะดูเรื่องเมนูขนมทั้งหมด ส่วนบุ้งซึ่งมีความรู้ด้านดีไซน์ จะคุมเรื่องการออกแบบร้านทั้งหมด นอกจากนี้ ยังเป็นทั้งลูกมือในการทำขนม คนที่ช่วยชิมเวลามีเมนูใหม่ๆ และยังสามารถโชว์ฝีมือในการตกแต่งจานเวลามีลูกค้าออร์เดอร์ด้วย สำหรับชื่อร้านเราสองคนอยากให้แฝงคาแรกเตอร์ของเราเข้าไป ที่เลือกลิงเพราะเพื่อนๆ บอกว่าปุ๊ยหน้าเหมือนลิง (หัวเราะ) ส่วนทรอปิคอล ต้องการสะท้อนว่าเราเป็นประเทศอยู่ในเขตร้อน”

ปุ๊ยบอกว่า ถึงทุกวันนี้เธอจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังในการคิดเมนูใหม่ๆ แต่ทั้งเธอและบุ้ง ทุกครั้งที่มีโอกาสเดินทางไปไหน นอกจากจะต้องไม่พลาดชิมอาหารและของหวานใหม่ๆ แล้ว ยังมีอีกภารกิจสำคัญนั่นคือ การมองหาวัตถุดิบใหม่ๆ ที่สามารถมาทำไอศกรีม อย่างล่าสุด บุ้งเดินทางไปโครเอเชียก็ได้ผลมะเดื่อมาเป็นแรงบันดาลใจให้ปุ๊ยสร้างสรรค์ไอศกรีมรสใหม่

“มาถึงวันนี้ ปุ๊ยก็ไม่เคยคิดนะคะว่า เราจะมีร้านไอศกรีมเป็นของตัวเอง ถามว่าจะมีสาขาสองมั้ย ในอนาคตอยากขยายไปต่างประเทศ อาจจะเป็นสวีเดน เพราะสามีปุ๊ยเป็นคนสวีเดน ตัวปุ๊ยเองตอนนี้ก็ไปๆ มาๆ ส่วนสาขาในประเทศไทย ปุ๊ยกับบุ้งเห็นตรงกันว่า อยากมีสาขาเดียว เพราะเรามองร้านนี้ 98% เพื่อเป็นการใช้ไอเดียสร้างสรรค์ ส่วนอีก 2% เป็นการทำธุรกิจ”

ปุ๊ยบอกว่า เสน่ห์ของงานที่ทำอยู่ ซึ่งเป็นทั้งเจ้าของร้าน เป็นผู้รังสรรค์เมนูใหม่ๆ เธอยังรับออกแบบรสชาติไอศกรีมตามความต้องการลูกค้า คือ การได้เปิดโลกทัศน์ของตัวเองและได้เติมไฟในตัวเองไปเรื่อยๆ

“ทุกวันนี้คนไม่ได้กินอาหารเพื่ออิ่ม แต่การกินเป็นสุนทรียภาพอย่างหนึ่ง การที่เราสามารถดึงเอารสชาติที่ลูกค้าไม่เคยสัมผัสมาให้ลูกค้าลอง แล้วเขาชอบ เป็นการสร้างความสุขให้กับตัวเราและลูกค้า ปุ๊ยบอกว่า นี่เป็นความสุขที่เราสร้างได้แบบง่ายๆ”