ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

08 พฤศจิกายน 2559 เวลา 10:55 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/464080

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ วีรวงศ์ วงศ์ปรีดี

หากปัจจุบันคือผลิตผลจากประสบการณ์ ปอนด์-ภาริษา ยาคอปเซน คงเป็นผลิตผลจากความกลัว หลังได้เผชิญกับอาการแพนิกแอทแท็ก (Panic Attack) ที่ทำให้เธอเฉียดตาย

ปอนด์ใช้ชีวิตตามใจด้วยความมั่นใจมาโดยตลอด ลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อเลือกในสิ่งที่อยากเรียน ลาออกจากบริษัทใหญ่เพื่อไปตามทางฝัน และลาจากเมืองไทยเพื่อไปใช้ชีวิตของตัวเอง จนกระทั่งความกลัวเกือบพรากเธอไป เธอจึงใช้ธรรมะขับไล่และพัฒนาจิตใจให้ตั้งหลัก ก่อนตัดสินใจกลับมาอยู่เมืองไทยเพื่อทำงานที่อยากทำ และอีกด้าน ปอนด์ยังเป็นผู้บุกเบิกวงการเน็ตไอดอลในเมืองไทยด้วยการเป็นเจ้าของคลิป ใจดีทีวี ที่มีเนื้อหาเหน็บแนมสังคมแบบแสบๆ คันๆ

เดินบนทางที่เลือกเอง

เท้าความกลับไปตั้งแต่อายุ 15 ปี เธอได้เดินทางไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่สหรัฐ 1 ปี จากนั้นกลับมาเรียนที่เมืองไทย 1 ปี แล้วกลับไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่อังกฤษอีก 1 ปี เธอติดใจ

“ก่อนไปเรียนต่างประเทศ พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ เราไปเพื่อไปเรียนรู้ภาษา วัฒนธรรม ระบบการเรียน การใช้ชีวิต ทุกอย่างมันแปลกใหม่ไปหมด แล้วพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วรู้สึกว่า ทุกอย่างมันไม่ถูกจริต ทั้งสังคม ระเบียบต่างๆ ที่ทำไมต้องบังคับกันมากมายเมื่อโตขนาดนี้แล้ว ปอนด์เลยบอกกับพ่อแม่ว่าจะไปเรียนรามฯ ตัดสินใจลาออกจากที่เก่าตั้งแต่เทอมแรก คณะจิตวิทยา หันมาเรียนสิ่งที่เราชอบดีกว่า เรียนไปทั้งหมด 6 ปี เพราะระหว่างที่เรียนก็ได้ทำงานไปด้วย ไปเป็นดีเจให้ห้างสรรพสินค้าทั่วประเทศ เรารู้สึกว่าทำงานแล้วสนุกกว่า จึงทำให้รู้ตัวเองแล้วว่า เราไม่ได้โฟกัสที่การเรียน แต่โฟกัสที่ชีวิต”

ขณะที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยรามคำแหง เธอได้เสนอตัวเองเป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยไปประกวดปาฐกถาภาษาอังกฤษ ซึ่งได้รับรางวัลชนะเลิศระดับประเทศมาครอบครอง แต่สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่ความภูมิใจ เธอได้ไปออสเตรเลียฟรี

“เป็นคนไม่ชอบเที่ยว ถ้าไปไหนจะอยู่เลย การเที่ยวไม่ได้อะไร ได้แต่รูป แต่ต้องอยู่เพื่อให้รู้ว่าเขาอยู่กันยังไง พอได้ไปออสเตรเลียก็บอกกับตัวเองเลยว่า ต้องกลับมาอยู่เป็นปีให้ได้” เธอเพิ่มเติม

หลังจากจบปริญญาตรี มีบริษัทใหญ่เสนองานให้เธอ เป็นงานที่ถูกจริต แต่ระบบองค์กรไม่ถูกจริต ด้วยอุดมการณ์ส่วนตัวที่อยากทำงานให้เข้าถึงรากหญ้าเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านจริงๆ แต่เมื่อได้ทำงานตามความต้องการแล้ว ก็ลาออกเพื่อไปออสเตรเลีย

“พ่อแม่ก็เสียใจอีกรอบหนึ่ง หลังจากที่ทิ้งมหาวิทยาลัยเอกชนนั้นมา มาได้งานที่ทิ้งบริษัทใหญ่นี้อีก งานดีมั่นคงแต่จะทิ้งไปอยู่เมืองนอก สุดท้ายเราก็ไปจริงๆ ไปอยู่ที่เมลเบิร์น 1 ปี ซึ่งก่อนที่ปอนด์จะเดินทางไปได้วิเคราะห์แล้วว่าเราจะไปทำมาหากินอะไร เรามองว่าฝรั่งชอบดอกไม้ เลยไปลงเรียนการจัดดอกไม้ฟรีที่ กทม. จนถึงวันที่อยู่ออสเตรเลียวันแรกก็ได้งานที่ร้านผลไม้ดอกไม้ จากนั้นได้ลองไปสมัครงานร้านเบอร์เกอร์ สรุปได้งานเป็นผู้จัดการร้าน จากปกติที่จะให้คนไทยเรียกฝรั่งว่าบอส แต่คราวนี้ฝรั่งเรียกคนไทยว่าบอส ซึ่งสาเหตุที่ได้ตำแหน่งอาจเป็นเพราะเราเข้าใจการทำงานของฝรั่ง จากที่เคยคลุกคลีกับวัฒนธรรมเขามาตั้งแต่ ม.4”

ออสเตรเลียเหมือนโลกที่ให้เธอได้ลองทำอะไรใหม่ๆ ทั้งทำงานที่ร้านขายดอกไม้ ร้านขายเบอร์เกอร์ ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็ก หรือรับโทรศัพท์ให้รัฐบาล ภายใต้แนวคิดว่า ในระยะ 1 ปี เธอจะลองทำสิ่งใหม่ๆ ให้มากที่สุด เพราะมันคือช่วงเวลาแห่งการตักตวงมากกว่าช่วงเวลาของการทำเงิน

ก้าวข้ามความกลัว

หลังกลับจากเมลเบิร์นมาอยู่ที่เมืองไทยได้ 1 ปี เธอก็ได้เดินทางไปนอร์เวย์เพื่อแต่งงานกับแฟนที่คบหาดูใจกันที่เมลเบิร์น ซึ่งเป็นการย้ายชีวิตไปอยู่อีกประเทศที่นานที่สุด ตอนเธออายุ 28 ปี

“เราไปอยู่ที่นั่นเราทำอะไรไม่ได้เลย เพราะต้องพูดภาษาของเขา ซึ่งเรารู้สึกว่าไม่อยากเรียนแล้ว เราเบื่อกับการเรียนภาษา ทำไมคนนอร์เวย์ไม่พูดภาษาอังกฤษกับเรา ทั้งที่ก็ดูทีวีเป็นภาษาอังกฤษ ถ้าอยากได้งานก็ต้องพูดภาษาเขา ตอนแรกอยู่บ้านเป็นแม่บ้าน แต่ตอนหลังก็ยอมเรียน ซึ่งช่วงที่ว่างอยู่บ้านทั้งวันเราได้ทำคลิปสอนภาษาอังกฤษให้ชาวต่างชาติชื่อ ใจดีทีวี”

ใจดีทีวี เป็นคลิปที่เผยแพร่ทางยูทูบ ในชื่อแอ็กเคานต์ bononstage ช่วงแรกมีเนื้อหาเกี่ยวกับการสอนภาษาอังกฤษให้ชาวต่างชาติ ซึ่งคลิปเป็นที่รู้จักในหมู่ฝรั่ง แต่หลังจากทำไปได้ 20 ตอน ปอนด์ได้เปลี่ยนเนื้อหามาในแนวสะท้อนบุคลิกต่างๆ ในสังคม เช่น พริตตี้ คนที่พูดไทยคำอังกฤษคำ สื่อมวลชน ที่ทั้งตลกและเหน็บแนมซึ่งถูกจริตคนไทย ใจดีทีวีโด่งดังถึงขนาดได้ขึ้นเว็บไซต์ go.cnn.com ได้รับตำแหน่ง ยูทูบ สตาร์ ดาวรุ่ง ของเมืองไทย และในตอนนั้นยังไม่มีคำว่าเน็ตไอดอล การถ่ายคลิปลงยูทูบยังไม่ใช่เทรนด์ของคนไทย จึงเรียกได้ว่าเป็นเน็ตไอดอลยุคบุกเบิก

“เราทำคลิปโดยไม่ได้หวังว่าจะได้เงิน ตอนนั้นไม่มีใครให้เงินคนลงยูทูบ เราทำเพราะอยากทำอย่างเดียว ซึ่งชื่อเสียงโด่งดังจนเราต้องกลับมาเมืองไทย ถูกสัมภาษณ์ลงนิตยสารเกือบทุกเล่ม อาจไม่ใช่เพราะเราเป็นคนดัง แต่เราเป็นคนไทยคนเดียวที่ทำคลิปในยูทูบ”

ปอนด์กลับมาอยู่เมืองไทยได้ไม่นาน ก็กลับไปอยู่ที่นอร์เวย์ต่อ คราวนี้ร่างกายและจิตใจของเธอถูกโจมตีด้วยอาการแพนิกแอทแท็ก เธออธิบายว่า โรคนี้ไม่สามารถอธิบายอาการได้ บางคนบอกว่ามันเกิดจากความวิตกกังวลสะสม เกิดจากความเครียดสะสม หรือเป็นเพราะบรรยากาศที่นอร์เวย์จะไม่มีแสงแดดในหน้าหนาวจนทำให้รู้สึกหดหู่ ซึ่งเธอมาทราบภายหลังว่ามีคนไทยเป็นอาการนี้มาก

“คนที่เคยอยู่ประเทศที่มีแสงแดดตลอดปีอย่างคนไทยแล้วไปเจอประเทศมืดๆ จะเป็นแพนิกแอทแท็ก ปอนด์จำได้ว่าวันนั้นหลังทำกับข้าวเสร็จก็รู้สึกเพลีย เลยไปนอน แล้วตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกลัว แพนิกนี่คือความกลัว เป็นความกลัวที่ถาโถมเข้ามาว่าเราจะต้องตาย ซึ่งทางการแพทย์บอกว่า เป็นเพราะสารเคมีในสมองผิดปกติ แล้วทำให้เรารู้สึกว่า เราต้องออกไปจากที่นี่

เชื่อมั้ยว่าเราวิ่งออกมาจากห้องนอนแล้วรู้สึกหายใจไม่ออก อยากออกไปข้างนอกเหมือนคนบ้า ตอนเด็กๆ เราเคยตกน้ำแล้วเหมือนกลไกของจิตมันเชื่อมกันหมด เหมือนกับว่าเรากำลังจะตกน้ำจริงๆ หลังจากที่โวยวายทั้งคืนก็เข้าสู่ช่วงขาลง มานั่งซึม หมดอาลัยตายอยาก ซึ่งเป็นเรื่องที่โหดร้ายมากสำหรับตัวเอง เพราะเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร เราไม่เข้าใจว่าเกิดจากอะไร เลยไม่รู้ว่าต้องแก้ไขอาการนี้อย่างไร จากคนที่อารมณ์ดีทำไมมาเป็นแบบนี้ เราไม่เข้าใจ

ทั้งเดือนนั้นเราไปไหนไม่ได้เลย ด้วยความกลัวที่จะไปเจอผู้คน แฟนจะให้ไปหาหมอ แต่เราก็ไม่ยอมไป และเมื่อผ่านไปเราก็รู้สึกว่าระบบทั้งหมดมันเป๋ไปหมดเลย ฮอร์โมน ความเสถียรต่างๆ ไปหมด แต่เราก็พยายามจะออกจากบ้านไปเรียนภาษา ไปสวดมนต์ นั่งสมาธิ ที่วัดไทย แม้ว่าจะไม่เข้าใจว่าเราเป็นอะไร แต่ก็เพื่อระงับความกลัว”

หลังจากผ่านช่วงพีกที่สุดของชีวิตมา เธอเริ่มทำทุกอย่างที่อยากทำ ไปทุกที่ที่อยากไป เหมือนกับว่าได้โลกใหม่ที่เธอเข้าใจแล้วว่าคนที่เคยเฉียดตายเขารู้สึกอย่างไร

ช่วงแรกที่เกิดอาการเธอไม่กล้าบอกแม่ที่เมืองไทย แต่สุดท้ายลูกก็ย่อมต้องการแม่ และเหมือนอย่างที่คิดไว้ แม่พูดกับเธอว่า “มีทางลงก็ต้องมีทางขึ้น แค่ขึ้นมาในทางที่ลงไป” เพียงเท่านั้นก็เหมือนพบแสงสว่างให้ชีวิต

หลังจากนั้นเธอได้กลับมาเมืองไทยและได้ไปหาจิตแพทย์ แพทย์ระบุแน่ชัดว่า เธอเป็นแพนิกแอทแท็ก ซึ่งต้องรักษาด้วยยาเท่านั้น แต่เธอกลับปฏิเสธยา โดยการพิสูจน์ให้เห็นว่า ธรรมะโอสถ คือยาที่ดีที่สุด

“คนทั่วไปที่ฟังอาการของพวกเรา แล้วจะไม่มีวันเข้าใจพวกเราเลย อาการกลัวที่เราเป็นมันอธิบายไม่ได้ว่ากลัวอะไร กลัวในความไม่จริง เป็นความกลัวที่เราสร้างขึ้นเอง จากคนที่มั่นใจในตัวเองมาตลอดชีวิต เราว่าเราดี เราว่าเราเยี่ยม แล้วพอมาเจอเหตุการณ์นี้ เหมือนแก้วที่ถูกขว้างลงพื้น ถ้าเราเยี่ยมจริงเราคงไม่เจอเหตุการณ์แบบนี้ เราต้องมีอะไรบางอย่าง เราจึงเริ่มค้นหาว่าอะไรคือความสุขที่แท้จริง หลายคนที่บอกว่าฉันไม่กลัวอะไรเลย แต่เชื่อสิว่าท้ายที่สุดต้องกลัว ความกลัวเป็นสิ่งที่ลึกที่สุดในก้นบึ้งของจิตใจ เป็นสิ่งที่แยบยลที่สุดที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอ”

ชีวิตใหม่

ปอนด์กลับมาอยู่ที่เมืองไทยพร้อมความฝันที่อยากเป็น โอปราห์ วินฟรีย์ เธออยากมีรายการของตัวเอง อยากมีรายการสัมภาษณ์ที่ได้เจาะลึกไปในจิตวิญญาณของคน เพื่อคนดูจะได้เรียนรู้ โดยเธอเริ่มด้วยการโทรศัพท์หารายการโทรทัศน์ทุกช่องที่รู้จัก หนึ่งในนั้นคือ ผู้บริหารเวิร์คพอยท์

เธอบอกสามีว่าจะกลับมาเมืองไทย 1 เดือน เปลี่ยนเป็น 1 ปี ภายใต้เงื่อนไขว่าหากหางานไม่ได้จะกลับไปนอร์เวย์โดยที่จะไม่กลับมาเมืองไทยอีก การกลับมาเมืองไทยครั้งนี้ เธอมาพร้อมพลังเต็มเปี่ยม ทัศนคติและการใช้ชีวิตเปลี่ยนไป เธอมีพลังมหาศาลเพื่อทำในสิ่งที่อยากทำ หลังจากผ่านเหตุการณ์โหดร้าย เธอก็มีแต่พลังงานดีในชีวิต

“เรากลับมาเมืองไทย เราไม่ได้อยากเป็นแค่พิธีกร แต่เราอยากเปลี่ยนทัศนคติ อยากฉีดอะไรดีๆ ให้คนที่เราอยู่ แม้ว่าในตอนนี้เป็นผู้ประกาศข่าวก็พยายามที่จะพูดไม่เหมือนคนอื่น พยายามทำอะไรที่บิดมุมออกไป เราคิดว่าจะอยู่ในสื่อไปเพื่ออะไร ถ้าเราไม่สร้างความเปลี่ยนแปลง”

เธอเป็นผู้ประกาศข่าวบันเทิงทางช่องเวิร์คพอยท์ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ และเป็นผู้บรรยายสร้างแรงบันดาลใจให้แก่นิสิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัย จากความตั้งใจที่จะเป็นโอปราห์ วันนี้เธอกำลังสั่งสมประสบการณ์และนำแก่นหลักเรื่องการสร้างรายการที่เป็นประโยชน์แก่คนดูมาใช้ในอาชีพ

สัจธรรม

จังหวะชีวิตของผู้หญิงคนนี้ประสบเรื่องราวหลากหลาย ทั้งเรื่องดี เรื่องร้าย ล้วนเป็นวัตถุดิบที่ผสมผสานให้เธอเป็น ภาริษา ยาคอปเซน

“เราสบายตัวเอง เราได้ทิ้งอะไรไปเยอะ ทิ้งภาพลักษณ์แซ่บๆ ที่คนมอง ทิ้งความตลกเฮฮาที่คนชอบ จนถึงวันนี้ยังไม่รู้สึกว่าเป็นตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ จะต้องทิ้งให้มากกว่านี้ เราจะไม่ปั้นสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเองขึ้นมาแสดง”

เธอแสดงทัศนะถึงคนในยุคสมัยนี้ที่มักให้คุณค่าของตัวเองมากไป ใครตำหนิติเตียนไม่ได้ ใครแสดงความคิดเห็นไม่ได้ ซึ่งนั่นคือสงครามในตัวเอง เธอกล่าวว่า ถ้าคนเราสะบัดคำว่า “ฉัน” ออกไปได้บ้าง ชีวิตก็จะสบายขึ้น มีความสุขขึ้น เพราะท้ายที่สุดปลายทางของชีวิตทุกคนย่อมเหมือนกัน

“อาการแพนิกแอทแท็ก จะมีกลับมาบ้างวันที่ร่างกายอ่อนแอ แต่วันนี้เรารู้เท่าทัน รู้ว่าความกลัวก็คือตัวเรา อย่าไปห้ามให้เขาเข้ามา เพราะนั่นคือตัวเราเอง และยิ่งเมื่อเราเรียนรู้ธรรมะ จะยิ่งทำให้เรามีความสุขและความสงบมากขึ้น มันคือความสุขโดยไม่ต้องมีมือถือ ไม่ต้องพันไลค์ ไม่ต้องมีคนมาคอมเมนต์ว่าดีแบบนั้นแบบนี้ ธรรมะคือความสุขที่ได้อยู่กับตัวเอง และเราจะสามารถจัดการกับความทุกข์นั้นได้มากขึ้น ชีวิตจะมีความสงบสุข” เธอกล่าวทิ้งท้าย

ติดตามปอนด์ได้ที่เฟซบุ๊ก ปอนด์ ใจดีทีวี หรือเว็บไซต์ www.bonpodcast.com หรือยูทูบ bononstage และทางหน้าจอทีวี ช่อง 23 เวิร์คพอยท์

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

07 พฤศจิกายน 2559 เวลา 10:16 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/463923

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

เมืองไทยเมืองร้อนแต่เขากลับเป็น ‘มนุษย์น้ำแข็ง’

มนู ทรงศรี หัวหน้าช่างศิลป์แผนกครัว โรงแรมรอยัล ออคิด เชอราตัน เจ้าของรางวัลมากมายจากเวทีใหญ่ระดับโลก เขาเคยคว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับสองในงานแกะสลักน้ำแข็งชิงแชมป์โลก The BP World Ice Art Championships ณ เมืองอลาสกา สหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นงานแข่งขันแกะสลักน้ำแข็งที่ใหญ่ที่สุด เขาเป็นผู้บุกเบิกวงการแกะสลักน้ำแข็งในประเทศไทยและได้นำพาชื่อเสียงคนไทยไปสร้างความภาคภูมิใจในสากล

ปัจจุบันเขามีหน้าที่ ‘แกะสลักน้ำแข็ง’

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

มนูร่ำเรียนวิชาแกะสลักน้ำแข็งจากพี่เขย ซึ่งเป็นการเปิดประตูให้เขาเจอโลกใหม่ที่ ใช่ สำหรับตนเอง เขากล่าวว่า การแกะสลักน้ำแข็งเป็นงานที่มีเสน่ห์ จากตอนแรกที่คิดว่าเป็นแค่การทำงานสวยๆ งามๆ แต่เมื่อทำไปเรื่อยๆ แล้ว งานที่ทำก็กลายเป็นความรัก และได้ซึมเข้าไปในเส้นเลือดทะลุเข้าไปในกระดูก เป็นงานที่ยิ่งทำก็ยิ่งสนุก เพราะการแกะสลักน้ำแข็งเป็นช่องทางหนึ่งที่เขาจะได้ถ่ายทอดจินตนาการและไอเดียอย่างเต็มที่

“เป็นงานศิลปะที่ไม่มีกรอบจำกัด” เขากล่าวต่อ “อย่างในงานแข่งขันจะไม่มีธีมให้แข่งแบบนั้นแบบนี้ จึงเป็นงานที่ท้าทายมาก โดยเฉพาะขั้นตอนคิดแบบ มีบางครั้งที่ตั้งใจคิด คิดแทบตายก็คิดไม่ออก แต่บางทีไอเดียมันออกมาเองตอนเดิน ตอนนั่งเฉยๆ พอคิดได้ก็ต้องรีบจดไว้ รีบสเกตช์ไว้ก่อน”

งานส่วนใหญ่ที่เขาได้รางวัล คือ งานที่มีรายละเอียด สวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีความแปลก มีความคิดสร้างสรรค์ และมีความหมาย

อุปสรรคคือความท้าทาย

ถึงแม้เมืองไทยจะเป็นเมืองร้อน แต่ความร้อนก็ไม่ใช่อุปสรรคในการฝึกฝน ทว่าสิ่งที่ท้าทายที่สุดกลับเป็นการที่ไม่สามารถฝึกซ้อมกับน้ำแข็งจริงได้ เพราะน้ำแข็งที่ใช้เป็นน้ำแข็งก้อนใหญ่พิเศษที่ไม่มีขายในร้านทั่วไป โมเดลจำลองจึงเป็นสิ่งสำคัญ ที่เสมือนของจริงโดยการทำมาตราส่วนอย่างย่อที่ต้อง “เป๊ะ” ทุกกระเบียด

“ถ้าเราแม่นเรื่องสเกล… จะทำงานที่ได้ง่ายขึ้น ห้ามผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ไม่เช่นนั้นงานจริงจะล้มเหลว มีบ้างที่ผมเคยทำโมเดลไปแล้วไม่ตรงกับที่แกะสลัก เราก็ต้องแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำได้แต่จะเสียเวลา เวลาทุกนาทีมีค่ามากในการแข่งขัน ขณะที่แกะสลักเราต้องใจเย็นแต่จะใจร้อนกับเวลา”

อย่างไรก็ตาม สภาพอากาศที่หนาวเย็นกลับเป็นอุปสรรคกับคน เพราะงานแข่งขันจะจัดขึ้นที่เมืองหนาวในฤดูหนาวจัด จึงส่งผลกระทบต่อคนเมืองร้อนที่ต้องปรับตัวและต้องอดทน

เวทีแรกเริ่มต้นในปี 2552 ที่การแข่งขัน Harbin International Ice Sculpture Competition เมืองฮาร์บิน สาธารณรัฐประชาชนจีน ครั้งนั้นเกิดจากแรงบันดาลใจที่ได้เห็นการแข่งขันระดับโลกในอินเทอร์เน็ตทำให้เขาอยากไปยืนอยู่ตรงนั้น แต่ก็ติดอุปสรรคด้านที่สองเรื่องค่าใช้จ่าย มนูเล่าว่า การไปแข่งขันต่างประเทศต้องใช้เงินมาก ต้องหาทีมที่ดี และต้องไปแข่งขันกับคนเก่งทั่วโลกโดยที่ไม่แน่ใจว่าจะได้ชัยชนะกลับมา

“ไปกันทั้งหมด 5 คน” มนูกล่าวถึงการแข่งขันที่เมืองฮาร์บิน “ใจผมอยากไปมาก อยากไปลองแข่งสักครั้งในชีวิต อยากไปดูว่าเขาแข่งกันอย่างไร การแกะสลักกลางแจ้งในอากาศหนาวจัดเขาทำอย่างไร ผมเลยตัดสินใจออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด”

เขาออกแบบน้ำแข็งเป็นรูปสุดสาครขี่ม้านิลมังกร ซึ่งสุดท้ายไม่ได้รับรางวัลใดกลับมา แต่ก็สามารถสร้างเสียงฮือฮาให้งานแข่งขันเพราะเขาเป็นทีมไทยทีมแรกที่ไปแข่งขัน และเผยว่า ไม่ได้ผิดหวังที่ไม่ได้รางวัล แต่กลับผิดหวังกับลูกทีมมากกว่า

“พอกลับมาเมืองไทย ลูกทีมไปหาสปอนเซอร์ และเขี่ยผมทิ้งไป ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องมาคร่ำครวญ แต่ผมใช้เป็นแรงฮึด แล้วกลับไปแข่งขันที่ฮาร์บินอีกในปีถัดไป คราวนี้ผมไปคนเดียว”

ปี 2553 เขาได้พิสูจน์ตัวเองโดยการลงแข่งขันคนเดียว ขณะที่รู้อยู่เต็มอกว่าคงไม่ได้รางวัลอะไรกลับมา แค่อยากแข่งกับตัวเอง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างหนักหน่วงในช่วงเวลา 2 ปี ทำให้เขามีความคิดที่จะหยุดแข่งขันในเวทีระดับโลกเพราะเริ่มท้อกับการแข่งขันตัวคนเดียว แต่ “ใจ” กลับไม่หยุด เขาจึงทำจดหมายขอสปอนเซอร์และในที่สุดก็มีคนอุปถัมภ์

มนูเลือกลูกทีมใหม่ สร้างกำลังใจให้ตัวเองใหม่ เพื่อการแข่งขันครั้งใหม่ที่จะมาถึง เขากลับไปเวทีฮาร์บินเป็นครั้งที่ 3 ด้วยความมั่นใจและลูกทีมที่มีศักยภาพ ครั้งนั้นเขาคว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง จากการแกะสลักน้ำแข็งรูปสิงห์กับพญานาค เป็นการเรียกความมั่นใจให้กลับคืนมา ทำให้เขามีกำลังกายและมีกำลังใจที่จะทำต่อ จากนั้นในปี 2556 เขาและทีมได้คืนสังเวียนฮาร์บินอีกครั้ง และคว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับสองมาครอง

ชัยชนะที่ได้มาไม่ทำให้เขาผยอง และไม่ทำให้เขาหยุดพัฒนาตัวเอง มนูเลือกที่จะก้าวสู่เวทีที่ใหญ่กว่าและยากกว่า ในปี 2557 เขาได้นำทีมแกะสลักน้ำแข็งของโรงแรมรอยัล ออคิด เชอราตัน เข้าร่วมการแข่งขันแกะสลักน้ำแข็งชิงแชมป์โลก (The BP World Ice Art Championships) นับเป็นตัวแทนประเทศไทยทีมแรกและทีมเดียวที่ร่วมแข่งขันที่เมืองอลาสกา ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นงานแข่งขันแกะสลักน้ำแข็งที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เขาลงแข่งขันประเภท มัลติ บล็อก (Multi block) เป็นการแกะสลักโดยใช้น้ำแข็งขนาดใหญ่ที่สุดในโลก สูงประมาณ 18 เมตร จำนวน 10 ก้อน ซึ่งได้ถ่ายทอดออกมาในแนวแอบสแทรกต์ (Abstract) ผลงานชื่อ Emotion เขาแกะสลักให้ด้านหนึ่งเป็นหน้าเทพ ส่วนอีกด้านเป็นหน้าของยักษ์ สะท้อนให้เห็นถึงด้านบวกและด้านลบในจิตใจของมนุษย์ และทีมไทยสามารถคว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับสอง จากอีก 70 ทีมทั่วโลก

“เป็นผลงานที่พอใจมาก เพราะไปครั้งแรกแล้วได้ที่ 3 ถือว่าประสบความสำเร็จพอสมควร ที่อลาสกาทุกทีมเป็นมืออาชีพและทุกทีมเคยลงแข่งขันทุกปี แต่เราเป็นโนเนมเข้าไปเป็นปีแรก โดยเฉพาะการที่เราไปแข่งขันแค่สองคนในประเภททีมสี่คน ถือว่าเป็นรางวัลที่เราภาคภูมิใจมาก ทำให้เราฮึกเหิม ทำให้เรามีความมั่นใจ”

เขาและลูกทีมอีกหนึ่งคนใช้เวลาแกะสลัก 6 วันท่ามกลางอากาศติดลบ 15 องศาเซลเซียส แต่ในขณะทำงานเขากลับไม่รู้สึกหนาวหรือรู้สึกลำบากแต่อย่างใด เพราะความมุ่งมั่นในการทำงานทำให้ลืมความหนาว ลืมความยากลำยากไปหมดสิ้น

ชัยชนะไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต

จากนั้นในปี 2558 เขากลับไปสู่เวทีอลาสกา เพื่อคว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับสามในการแข่งขันประเภท มัลติ บล็อก จากผลงานชื่อ Peace in Spite of Evil แนวแอบสแทรกต์อย่างที่เขาถนัด และล่าสุดเมื่อต้นปี 2559 เขาได้ลงแข่งขันอีกครั้ง แต่เสียดายที่ได้เพียงประสบการณ์กลับมา

“การที่ได้ไปแข่งขันต่างประเทศทำให้เราเห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น เราได้ทำในแบบที่เราไม่เคยทำมาก่อน เครื่องไม้เครื่องมือของเขาเยอะมาก เราเห็นความทุ่มเทของเขา ซึ่งที่สำคัญคือทุกทีมที่ไปไม่ได้แข่งเพื่อเงิน แต่แข่งเพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง”

ทุกครั้งที่ไปแข่งขัน มนูจะนำศิลปะและวัฒนธรรมไทยไปเผยแพร่ผ่านผลงาน แม้ว่าจะเป็นงานเหนือจริง เขาก็ยังใส่ความอ่อนช้อยและลายกนกลงไป ซึ่งบางครั้งกรรมการต่างชาติอาจไม่เข้าใจ แต่เขาก็ยังอยากทำตามความตั้งใจมากกว่าความต้องการของกรรมการ

สำหรับมนู เป้าหมายในอาชีพนักแกะสลักน้ำแข็ง เขาอยากไปแข่งขันทุกเวทีในโลก เพื่อที่จะนำชื่อประเทศไทยไปสร้างความภูมิใจให้มากที่สุด ในปีหน้า เขาวางแผนที่จะกลับไปเวทีฮาร์บินอีกครั้งเพื่อนำแชมป์กลับมา

“จะพัฒนางานไปเรื่อยๆ จะสร้างสรรค์งานไปเรื่อยๆ เพราะบอกไม่ได้ว่าเราจะได้ไปที่ไหน แต่ถ้ามีโอกาสได้ไปอีกสัญญาว่าจะดีกว่าเดิม จะนำชื่อคนไทยไปสู่ที่หนึ่งในโลก”

น้ำแข็งเป็นวัตถุที่แข็งแต่บอบบาง ทุกครั้งที่ตัดหรือทุกครั้งที่ขึ้นลายจำเป็นต้องใช้สมาธิและความเป็นมืออาชีพ ซึ่งแม้ว่าเขาจะมีประสบการณ์การแกะสลักมานานกว่า 10 ปีก็ยังไม่หยุดแข่งขัน ไม่หยุดพัฒนา และไม่หยุดสร้างสรรค์ผลงานให้ชิ้นออกมาเป็นมาสเตอร์พีซ

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

04 พฤศจิกายน 2559 เวลา 11:39 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/ent/celeb/463573

โดย…ภาดนุ ภาพ กิจจา อภิชนรจเรข

เชฟพัท-วารุตม์ ธันวารชร เชฟหนุ่มสุดครีเอทวัย 34 ปี และผู้ก่อตั้งร้าน “ไรซ์ บาก้า” (Rice Baga) เป็นอีกหนึ่งคนรุ่นใหม่ที่นำความสามารถของตัวเองมาต่อยอดโดยการเปิดร้านอาหาร พร้อมทั้งสร้างแบรนด์ขึ้นมาจนคนรู้จัก

“เดิมทีผมไปเรียนไฮสกูลที่ประเทศนิวซีแลนด์ แล้วจึงย้ายไปเรียนปริญญาตรีที่วิทยาลัยเลอกอร์ดองเบลอ ในเมืองอะเดเลด ประเทศออสเตรเลีย สาขา International Convention and Event Management

ในช่วงวัยรุ่นที่จริงผมก็ไม่ได้ชอบทำอาหารมากนักหรอก ติดจะชอบกินซะมากกว่า อีกอย่างตอนนั้นผมเป็นมือกลองในวงดนตรีที่ตั้งกันเองกับเพื่อนๆ ด้วย จึงยังไม่ได้สนใจเรื่องทำอาหารจริงจัง แต่เมื่อได้เรียนแล้วก็รู้สึกว่าการเข้าครัวนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะมันคืองานที่วุ่นวายและเป็นงานหนักที่ต้องใช้แรงและความละเอียดทั้งวัน

ตอนเรียนก็ต้องเรียนตั้งแต่เบสิก เช่น การหั่นผัก การปิ้งย่าง การอบ การทำขนม ทำเครื่องดื่มในบาร์ รวมทั้งการบริหารจัดการด้วย เรียกว่าในช่วงที่เรียนต้องรู้ครอบคลุมทั้งหมดเลย คือหลักสูตรที่ผมเรียนนี้จะเรียน 2 ปีครึ่งก็จบปริญญาตรีแล้ว ดังนั้นปีแรกจึงเรียน 6 เดือน ฝึกงาน 6 เดือน พอขึ้นปีที่ 2 ก็ต้องเรียนอีก 6 เดือน และฝึกงานอีก 6 เดือน จากนั้นจึงกลับไปเรียนในช่วงสุดท้ายจนจบ”

เชฟพัท เล่าว่า ตอนที่เรียนในช่วงปีแรกเขามีโอกาสได้ฝึกงานที่โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เอราวัณ ประเทศไทย โดยฝึกงานในทุกแผนกเวียนจนครบ แล้วจึงกลับไปเรียน ส่วนในปีที่ 2 เขาได้มาฝึกงานที่
โรงแรมพาร์ค ไฮแอท ซึ่งเป็นโรงแรมในเครือเดียวกัน ในเมืองเมลเบิร์น โดยช่วยทั้งในครัว ช่วยเสิร์ฟ เป็นลูกมือในร้านอาหาร รวมทั้งช่วยในบาร์ด้วย

“พอเรียนจบปริญญาตรี (อายุ 24 ปี) ผมมีโอกาสได้เข้ามาทำงานสายโรงแรมในแผนกแคตเทอริ่งทั้งในเครือแมริออท (โรงแรมแมริออท โรงแรมเรเนซองส์) เครือสตาร์วู้ด (โรงแรมเลอ เมอริเดียน) และเครือแอคคอร์ (โรงแรมโนโวเทล โรงแรมพูลแมน) โดยทำงานสายนี้มาร่วม 8 ปี

นอกจากงานประจำแล้ว ด้วยความที่ผมชอบกินอาหารญี่ปุ่นและเบอร์เกอร์มาก ผมจึงเริ่มฝึกทำเมนูใหม่ๆ เป็นงานอดิเรกมาเรื่อยๆ จนวันหนึ่งก็ปิ๊งไอเดียว่าอยากครีเอทเมนูที่ยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน ซึ่งก็มีหลายเมนูที่ทดลองทำออกมา จนมาลงเอยที่เมนูฟิวชั่นอย่าง “ไรซ์ เบอร์เกอร์” (Rice Burger) หรือเบอร์เกอร์ข้าวหน้าต่างๆ ที่สามารถต่อยอดความคิดไปได้เรื่อยๆ ตอนนี้ก็มีเกือบ 13 หน้าแล้ว เช่น เบอร์เกอร์หน้าหมูปิ้งเซอร์ลอยน์น้ำจิ้มแจ่ว เมนูนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากหมูปิ้งข้างทาง เบอร์เกอร์หน้าปูนิ่มทอดราดซอสเทอริยากิ ดัดแปลงมาจากอาหารญี่ปุ่น และเบอร์เกอร์หน้าเนื้อย่างราดด้วยซอส เป็นต้น ซึ่งลูกค้าสามารถเลือกข้าวญี่ปุ่นทั้งแบบดั้งเดิม แบบผสมไข่หวาน แบบผสมไข่ปลา และอื่นๆ ได้ตามชอบ

เมื่อมีเมนูเรียบร้อยแล้ว สเต็ปต่อมาผมจึงมองหาโลเกชั่นเพื่อเปิดร้านอยู่หลายที่ จนมาลงตัวที่โครงการ เดอะ คริสตัล พาร์ค ตอนที่เปิดก็ได้อาศัยเพื่อนในวงการสื่อฯ มาช่วยโปรโมทให้ด้วย ร้านไรซ์ บาก้า จึงเริ่มเป็นที่รู้จักของลูกค้า ตั้งแต่เปิดร้านจนถึงตอนนี้ก็เกือบ 2 ปีแล้วครับ”

เชฟพัท เสริมว่า เมื่อเปิดร้านแรกๆ ได้รับผลตอบรับที่ดีมาก อาจเพราะด้วยความแปลกใหม่ของเมนูซึ่งคนไม่เคยเห็นหรือไม่เคยมีมาก่อน…

”เมื่อลูกค้าได้มาลองชิมก็บอกว่าอร่อย โดยเฉพาะในช่วง 3-4 เดือนแรกนี่คนเยอะมากทุกวัน บางคนมาจากฝั่งธน มารอตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด ต้องบอกว่าเราใช้วัตถุดิบที่คุณภาพดีที่สุดที่เราหาได้และขายในราคาที่เหมาะสมทุกเมนู สิ่งที่สำคัญอีกอย่างที่ทำให้เราเป็นที่รู้จักก็คือ ได้พี่ๆ น้องๆ และเพื่อนๆ สื่อนี่แหละที่ช่วยกันโปรโมทให้ด้วยครับ

ในอนาคตผมวางแผนไว้ว่าจะเปิดสาขาร้านไรซ์ บาก้า ในช่วงกลางปี 2560 แล้วยังคิดต่ออีกว่าอยากจะทำแบรนด์ไรซ์ บาก้า ในรูปแบบธุรกิจแฟรนไชส์ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ โดยอาจเริ่มจากการไปเปิดบูธในงานเอ็กซ์โปของประเทศในแถบเอเชียเพื่อดูการตอบรับ ซึ่งที่ผ่านมาก็มีนักข่าวหนังสือพิมพ์ชาวญี่ปุ่นมาสัมภาษณ์ และนำไปลงเว็บไซต์ในญี่ปุ่นด้วย ผมจึงคิดว่าจะผลักดันธุรกิจ
แฟรนไชส์นี้ต่อไป

เชฟพัท บอกว่า เมนูไรซ์ เบอร์เกอร์หน้าต่างๆ ที่เขาคิดขึ้นมานี้ ไม่ใช่เมนูตามกระแสอย่างที่ปัจจุบันกำลังนิยมทำกัน แต่เขาทำเพราะความชอบและแรงบันดาลใจที่อยากจะทำจริงๆ ซึ่งพูดได้ว่าเป็นเมนูที่เป็นตัวตนของเขาจริงๆ แล้วเขายังให้ความใส่ใจในรสชาติที่เหมาะกับคนไทยและคนที่ชอบอาหารญี่ปุ่นอีกด้วย

“การที่ผมเลือกเรียนทำอาหาร ผมคิดว่าเป็นอาชีพที่ผมมาถูกทางแล้ว เพราะเป็นสิ่งที่ผมทำแล้วมีความสุข บางทีมันไม่ใช่เรื่องของเงินทอง แต่อยู่ที่ความสุขในการได้คิดเมนูใหม่ๆ ที่ยังไม่เคยมีใครทำ ยิ่งทำออกมาแล้วคนกินบอกว่าอร่อยก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นไปอีก นี่ก็ถือว่าเป็นรางวัลที่ดีในชีวิตแล้วล่ะ

ในพาร์ตของธุรกิจ เป็นธรรมดาว่าเมนูที่เราทำออกมาเราก็อยากให้มันขายได้ อยากให้คนกินชอบ ซึ่งก็จะช่วยให้ธุรกิจดำเนินต่อไปได้ แต่ผมจะทำธุรกิจแบบค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปมากกว่า ไม่รีบร้อนเปิดสาขาเยอะและเร็วเกินไป ทำแบบพอเพียง เพราะคิดว่าถ้าวันนี้เราทำแบรนด์ของเราให้แข็งแรง ต่อไปก็จะสามารถทำเงินได้เอง ถ้าให้วัดระดับความพอใจในตอนนี้ก็ถือว่าอยู่ในขั้นที่พอใจมากครับ”

เชฟพัท ทิ้งท้ายว่า ทุกวันนี้เขาทำงานตลอด 7 วันเต็ม แต่อาจจะไม่ได้เดินทางมาที่ร้านทุกวัน จะสื่อสารกันด้วยโซเชียลมีเดียมากกว่า เพราะสะดวกและรวดเร็ว ส่วนงานด้านบริหารจัดการ คิดเมนู คัดเลือกลูกน้อง ส่วนใหญ่เขาจะทำเองทั้งหมด ผู้ที่สนใจสามารถอัพเดทได้ที่ FB : ricebaga และ IG : rice_baga