ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 ตุลาคม 2559 เวลา 14:47 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/462690

โดย…ปริญญา ผดุงถิ่น

วันนี้ขอไปคุยกันเรื่องสัตว์น้ำกันหน่อย ว่าด้วยเรื่องของปลานิล ซึ่งอ่านประวัติความเป็นมาแล้วน้ำตาจะไหล (เวอร์ชั่น ดร.ธรณ์ เขียน) แต่ขณะเดียวกัน ก็มีการชูประเด็นปลานิลเป็นสัตว์เอเลียนบ่อยอย่างผิดสังเกตในโลกโซเชียล จากแฟนคลับปลาซักเกอร์ เอ๊ย จากคนที่คงมีอะไรในใจอยู่

เนื่องจากไม่ใช่นักวิชาการ ขี้เกียจสืบค้น แล้วก็ขี้เกียจมาทุ่มเถียง ผมจะเขียนถึงปลานิลในความทรงจำวัยเยาว์ ตลอดจนประสบการณ์ปลานิลในวัยหนวดหงอก ให้อ่านกันเบาๆ

ตอนยังเด็กแหล่งน้ำข้างถนนแจ้งวัฒนะอันค่อนข้างเปลี่ยวเหงา ไม่ใช่ถนนที่รถติดทั้งวันอย่างทุกวันนี้ มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตผม ประสานักเลงปลา ลุยทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะหย่อนเบ็ดไม้ไผ่ ปักเบ็ด เบ็ดราว เป่าปลา ทอดแห (เป็นแค่ลูกมือรื้อผักตบ และช่วยงมแห)

ไม่มีการล่าแบบบ้านๆ อันไหน จะสำรวจชนิดและปริมาณปลาในคูข้างถนนเหล่านี้ ได้ดีเท่ากับการทอดแห พวกผู้ใหญ่เขาจะรวมตัวกันไปหลายคน พอได้ทำเลเหมาะ ก็กั้นตาข่ายปิดหัวท้ายกันปลาหนี จากนั้นก็เป็นคิวของเด็กอย่างผม ลงไปผลักดันกอผักตบ และรื้อขึ้นฝั่ง จนคูที่เคยปกคลุมไปด้วยพืชเอเลียนแทบหาประโยชน์ไม่ได้ กลายเป็นท้องน้ำโล่งๆ ให้เหวี่ยงแหควานปลากันแทบทุกตารางนิ้ว

ในความทรงจำที่เลือนๆ ไปมากแล้ว ผมยังจำได้ว่าปลาที่ถูกจับมากที่สุดในการลงแขกทอดแหแบบนี้ ก็คือปลากระดี่ ตามด้วยปลาสลิด ปลาหมอ ปลาฉลาด ปลาช่อน โดยปลาดุกจะน้อยกว่าปลาช่อนเสมอ เวลาจับปลาดุกได้ อารมณ์ก็ประมาณส่องเจอนกมีเกรด ทั้งนี้ทั้งนั้น ปลาช่อนก็ใช่จะจับได้มากมายอะไร ประสาปลานักล่าตัวโตที่สุดในคู

เมื่อหมดวัน ผู้ใหญ่ก็จะแบ่งปลาให้ลูกมืออย่างผม อาจเป็นปลาช่อนย่อมๆ 1 ตัว ปลาสลิด 3-4 ตัว และก็ปลากระดี่เยอะสุด แต่ละหน่อ ล้วนแต่ปลาผอมแห้งแรงน้อยทั้งนั้น

วันหนึ่ง ก็เริ่มมีปลานิลโผล่มาแถวคูน้ำแจ้งวัฒนะ (ตอนแรกเรียกกันเรื่อยเปื่อยว่า ปลาหมอเทศ) แค่ปลานิลตัวย่อมๆ ลอยหัวให้เห็น ก็ทำเอาผมตะลึงแล้ว โห ปลาไรวะ ตัวเบ้อเริ่ม เข้าใจความรู้สึกใช่ไหม ในเมื่อผมคุ้นชินกับปลาไทยตัวแค่ฝ่ามือหรือเล็กกว่ามาตลอด

ต่อมาที่บ้านขุดบ่อเล็กๆ ให้ผมลองเลี้ยงปลานิล อาหารก็ช้อนแหนมาให้ หรือไม่ก็โปรยผงรำข้าว ผลประกอบการเป็นปลานิลโก๊ะตี๋ ตัวแคระแกร็น สงสัยให้อาหารน้อยไป แหะๆ

ในแง่การตกปลาด้วยชิงหลิว (ตัดภาพมาตอนโตเลยนะ) ปลานิลเป็น “ครู” ที่ช่วยให้การหัดตั้งทุ่น อ่านทุ่น การวัดอัดเย่อ ออกจะเพลิดเพลิน ไม่เงียบเหงาอย่างการตกปลาใหญ่

ในแง่อาหาร หากเป็นปลาน้ำจืดในตลาด ปลานิลเป็นปลาหลักของผม ทอดร้อนๆ กินกับน้ำปลาพริกบีบมะนาว  หรือจะทำเป็นปลานิลผัดพริกแกง กินอร่อยกินดี เนื้อเยอะก้างน้อย ยิ่งปลานิลตัวใหญ่ในแหล่งน้ำใสตามทะเลสาบ เนื้อหวานไร้คาว อร่อยที่สุดแล้ว

สำหรับคนที่อยากแนวอยากเท่ แนะนำเลย กินปลาซักเกอร์!

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 ตุลาคม 2559 เวลา 14:32 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/462683

โดย…นิธิพันธ์ วิประวิทย์

“คำสาปตึกสูงที่สุด” (Curse of tallest building) คือปรากฏการณ์ประหลาดที่หลังจากมีการสร้างตึกที่สูงที่สุดในประเทศหรือในเมืองเกิดขึ้นครั้งใด เศรษฐกิจมักจะกระชากตัวสวนทางในไม่นาน

เมื่อตึก Chrysler และ ตึก Empire State สร้างเสร็จก็เป็นช่วง Great Depression ทันที Petronas Towers และใบหยก 2 จบด้วยวิกฤตต้มยำกุ้ง นี่ยังมี Taipei 101 กับเศรษฐกิจที่ขยับหนีไต้หวัน กับ Shanghai Tower ที่พ่วงมาด้วยดัชนีตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้ดิ่งเป็นประวัติการณ์

สำหรับคำสาปนี้ในโลกเศรษฐกิจยุคใหม่ มีผู้คนอธิบายทฤษฎีไว้บ้าง แต่ก็ซับซ้อนด้วยหลายปัจจัย แต่ดูเหมือนว่าเมกะโปรเจกต์ยุคโบราณก็มีคำสาปไม่ต่างกัน

แต่อาจมีคำอธิบายที่ซับซ้อนน้อยกว่า

สิ่งที่ทำให้สภาวะบ้านเมืองพังหลังเมกะโปรเจกต์ยุคโบราณที่เห็นได้ชัดเป็นอย่างแรก คือ แรงงานที่หายไปจากสังคม ประชากรที่ถูกเกณฑ์รวมถึงครอบครัวที่ต้องสูญเสียกำลังที่ควรจะได้มาหล่อเลี้ยงหน่วยย่อย กลายเป็นความสูญเสียทั้งทางวัตถุและเป็นความทุกข์ที่เห็นได้โดยตรงผ่านตัวอักษรที่คร่ำครวญในหน้าบันทึกประวัติศาสตร์ หลายครั้งก่อให้เกิดการลุกฮือต่อต้านฝ่ายปกครองโดยตรง

แต่ผลกระทบอีกด้านหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่ไม่ค่อยมีบันทึกไว้คือผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม

โปรเจกต์ใหญ่ย่อมต้องใช้ทรัพยากร ธรรมชาติจำนวนมากรองรับ ทรัพยากร ธรรมชาติที่สำคัญในยุคโบราณอย่างหนึ่งก็คือป่าไม้

ภาพกำแพงเมืองจีน ไม่ว่าจะเป็นภาพวาดจากนักเดินทางยุคบุกเบิกหรือจากภาพถ่ายยุคแรก จะเห็นชัดว่าพื้นที่บริเวณแนวกำแพงนั้นแห้งแล้ง ไร้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งนั่นไม่น่าจะเป็นสภาพภูมิประเทศดั้งเดิม แต่น่าจะเป็นสภาพธรรมชาติที่ยังไม่ฟื้นคืนจากการก่อสร้างซ่อมแซมกำแพงยักษ์

ระบบการขนส่งก่อนยุคที่ประดิษฐ์เครื่องจักรไอน้ำได้สำเร็จ ล้วนด้อยประสิทธิภาพในการขนส่งทางไกล เสบียงที่ขนส่งส่วนหนึ่งจะหมดไปกับแรงงานกองคาราวาน (ทั้งคนและสัตว์พาหนะ) ไปด้วยเสมอ ยิ่งไกลยิ่งใช้เวลานาน ยิ่งนานเสบียงอาหารที่จะเหลือส่งถึงเป้าหมายก็ยิ่งน้อย โดยเฉพาะในทางกันดาร

การระดมแรงงานครั้งใหญ่จึงจำเป็นต้องหาแหล่งน้ำแหล่งอาหารในบริเวณนั้น รวมถึงฟืนไฟ ก็ย่อมมาจากต้นไม้และป่าใกล้ๆ นั่นเอง

การก่อสร้างแต่ละครั้งจึงต้องผลาญทรัพยากรป่าไม้ในพื้นที่ใกล้เคียง (เป็นอย่างน้อย) อยู่เสมอ

ศักยภาพในการรองรับแรงงานจำนวนมากอย่างฉับพลันจึงขึ้นกับความอุดมสมบูรณ์ในท้องที่ กำแพงเมืองจีนส่วนใหญ่สร้างขึ้นในเขตทุรกันดารเป็นทุนเดิม และด้วยสภาพแวดล้อมที่เปราะบาง รองรับคนได้น้อย จึงไม่แปลกที่จะมีนักวิเคราะห์ประเมินไว้ว่า ขณะที่ก่อสร้างกำแพงเมืองจีนในสมัยจิ๋นซีฮ่องเต้ บางพื้นที่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากแนวกำแพงมีค่าครองชีพสูงขึ้นมากกว่า 100 เท่าตัว

ตัวเลขนี้ไม่ซับซ้อน เพราะมีเหตุมาจากเชื้อเพลิงและอาหารหายากอย่างเฉียบพลัน เป็นตัวเลขจากเหตุผลง่ายๆ ไม่ต่างจากยุคนี้

ที่สำคัญคือหลังโครงการเสร็จสิ้น ชาวบ้านที่อยู่อาศัยในแถบนั้นยังต้องทนทุกข์ในระยะยาวจากการสูญเสียป่าสูญเสียหน้าดิน ต้นน้ำ และแหล่งอาหารสำรองไปอีกนาน

แม้สภาพรอบกำแพงเมืองจีนในภาพถ่ายโบราณไม่ได้เกิดจากการก่อสร้างสมัยจิ๋นซีฮ่องเต้เมื่อ 2,200 ปีที่แล้ว แต่การซ่อมแซมกำแพงครั้งแล้วครั้งเล่า จนถึงเมื่อไม่กี่ร้อยปีที่แล้ว ย่อมทำให้เกิดสภาวะใกล้เคียงกัน และด้วยสภาวะแวดล้อมที่ฟื้นตัวยาก บริเวณรอบกำแพงเมืองจีนจึงคงเป็นเขาหัวโล้นเรื่อยมา (จนไม่กี่สิบปีให้หลัง จีนจึงค่อยมีการรณรงค์ปลูกต้นไม้บริเวณแนวกำแพงเมืองจีนอย่างจริงจัง)

ป่าไม้ผูกเข้ากับความมั่นคงทางด้านอาหารอย่างแยกไม่ออก ป่าไม้เป็นแหล่งต้นน้ำ เป็นแหล่งปุ๋ยธรรมชาติ เป็นเกราะป้องกันหน้าดินจากลมและน้ำ เป็นแหล่งอาหารเสริมและอาหารสำรอง (จากสัตว์ป่าและพืชผักผลไม้ที่ไม่ได้ถูกนำมาเพาะปลูก)

นอกจากนั้น ในยุคโบราณ ป่าไม้ยังมีความสำคัญโดยตรงทั้งในแง่เป็นแหล่งเชื้อเพลิงสำหรับการปรุงอาหาร สร้างความอบอุ่น และที่อยู่อาศัย อาวุธทหารก็มีไม้เป็นส่วนประกอบ นอกจากนั้นการผลิตเหล็ก เครื่องปั้นดินเผา กระเบื้อง หรือแม้กระทั่งการต้มเกลือก็ต้องใช้ความร้อนจากไม้ฟืนในกระบวนการผลิต

ที่ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1582 ฮิเดโยชิ ไดเมียว ผู้สยบแผ่นดินญี่ปุ่นต้องการสร้างปราสาทเป็นอนุสรณ์สถานความยิ่งใหญ่ของตนเอง จึงเกณฑ์ไม้แปรรูปนำเข้าจากทั่วญี่ปุ่น ประเมินว่าปราสาท 3 หลังที่ฮิเดโยชิสั่งสร้าง ต้องใช้ไม้จากพื้นที่ป่าไม้ถึง 10 ตารางไมล์ (ประมาณ 16,180 ไร่)

ผนวกกับภาวะสันติสุขของญี่ปุ่น ทำให้จำนวนประชากรญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ความต้องการไม้มาสร้างบ้านสร้างเมืองเพิ่มขึ้นสูง ไดเมียวคนอื่นต่างก็ระดมสร้างปราสาทหรูของตนบ้าง ทำให้พื้นที่ป่าไม้ลดลงอย่างฮวบฮาบ

ญี่ปุ่นในยุคต่อมาจึงเกิดวิกฤตหน้าดินถูกชะล้าง แม่น้ำกัดเซาะริมตลิ่ง อาหารที่ใช้เลี้ยงสัตว์หาได้ยากขึ้นไฟป่าเกิดง่ายและสร้างความเสียหายมากกว่าก่อน รวมถึงอาหารสำรองที่เคยมีป่าไม้เป็นแหล่งสะสมก็หมดไป

ทางสังคม เกิดข้อพิพาทเรื่องการใช้ไม้แต่ละหมู่บ้าน และข้อพิพาทระหว่างหมู่บ้านกับไดเมียว ทางสิ่งแวดล้อม เกิดความแห้งและอดอยากหลายระลอก หากนักรัฐศาสตร์และนักสิ่งแวดล้อมสมัยใหม่ย้อนเวลาไปในยุคนั้นได้ จะต้องเดาว่าอีกไม่นานญี่ปุ่นจะต้องล่มสลาย

ยังดีที่ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ในยุคโตกุกาวา ฝ่ายปกครองไหวตัวทัน เกิดการจัดระเบียบป่าไม้และทรัพยากรกันยกใหญ่ เช่น จำกัดปริมาณการใช้ไม้ของประชาชนและผู้คนแต่ละชนชั้นอย่างเข้มงวด สร้างระบบป่าปลูก ผ่อนคลายวิกฤตอาหารด้วยการนำเข้าอาหารที่เป็นสัตว์ป่าและอาหารทะเลจากชาวไอนุในเกาะฮอกไกโด (ตอนนั้นเกาะฮอกไกโดยังไม่รวมอยู่ในญี่ปุ่น) เป็นต้น

แน่นอนญี่ปุ่นเข้าสู่ยุคฟื้นฟูป่าไม้ด้วยจุดสิ้นสุดของยุคสมัยแห่งการสร้างอนุสรณ์สถานใหญ่โต

โชคดีที่สภาพภูมิประเทศและภูมิอากาศของญี่ปุ่นทำให้ป่าไม้ฟื้นคืนได้รวดเร็ว ญี่ปุ่นยังมีแหล่งอาหารสำรองจากทะเลที่อุดมสมบูรณ์ และด้วยการจัดการของฝ่ายปกครองที่เด็ดขาดและเป็นหนึ่งเดียวของญี่ปุ่น ญี่ปุ่นจึงรอดพ้นการล่มสลายมาได้

(สุดท้ายชาวไอนุกลายเป็นผู้สูญเสียความสามารถในการพึ่งพิงตนเองไปแทน เนื่องจากปริมาณปลาและกวางลดน้อยลงเพราะขายให้กับญี่ปุ่น-จึงควรระวังว่าสถานการณ์บ้านเราอาจไม่ต่างกับบ้านไอนุยุคนั้น)

วิกฤตป่าไม้ไม่ใช่เรื่องเล็ก และไม่ได้หมายถึงแค่ฟ้าใส โลกสวยด้วยทุ่งลาเวนเดอร์ แต่หมายถึงความมั่นคงทางด้านอาหาร และความมั่นคงของชาติ

ในหลายๆ อารยธรรมโบราณทั่วโลก วิกฤตป่าไม้ส่งผลรุนแรงมากถึงขั้นแทบสิ้นอารยธรรม โดยเฉพาะในพื้นที่ที่เป็นเอกเทศจากอารยธรรมอื่น เช่น เกาะอีสเตอร์ หรือบางชนเผ่าในอารยธรรมมายา ความรุ่งเรืองอาจหายสาบสูญฉับพลันหลังกระแสก่อสร้างเมกะโปรเจกต์ และจุดจบก็ไม่สวยงามเอาซะเลย เช่น ผู้คนอดอยากจนนำไปสู่สงครามฆ่าล้างกันเอง หรือถึงขั้นคนกินคน

ทั้งหมดมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากความเสื่อมโทรมของสภาพแวดล้อมอย่างไม่ต้องสงสัย

แทนคำอธิบายปรากฏการณ์หน้าดินลมถูกกัดเซาะ ปุ๋ยธรรมชาติหมดไป หรือป่าต้นน้ำสูญหาย ในบันทึกประวัติศาสตร์ยุคโบราณจะเขียนแทนที่ด้วยคำว่า ฟ้าดินวิปริตแปรปรวน เกิดทุพภิกขภัย ประชาชนอดอยากยากแค้น ฟ้าถอนอาณัติสวรรค์

ซึ่งแท้จริงแล้ว ป่าไม้คือมือที่มองไม่เห็นในหน้าประวัติศาสตร์ เป็นหนึ่งในผู้กำหนดชะตาของแผ่นดินทุกอารยธรรมนั่นเอง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 ตุลาคม 2559 เวลา 11:40 น   http://www.posttoday.com/life/life/462781

โดย…ชลญ่า ภาพ อีพีเอ, รอยเตอร์ส

ขึ้นชื่อว่าปัญหาย่อมมีในทุกองค์กร โดยเฉพาะปัญหาที่เกิดจากคนด้วยเหตุและปัจจัยที่แตกต่างกัน เพราะคนมาจากต่างพ่อต่างแม่ ต่างเพศต่างวัย ต่างวุฒิต่างการศึกษา และต่างจิตต่างใจเป็นพื้นฐาน เมื่ออยู่รวมกันแล้วการกระทบกระทั่งกันทั้งเรื่องของงาน เรื่องส่วนตัวก็ย่อมเกิดเป็นธรรมดา มากบ้างน้อยบ้าง สลับกันไป ตามตลาดอารมณ์ของคนในแต่ละช่วงเวลา

ณรงค์วิทย์ แสนทอง ผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารเชิงกลยุทธ์และงานด้านทรัพยากรมนุษย์และประธานที่ปรึกษา narongwits.com กล่าวว่า ในทุกสังคมเมื่อคนบางคนมีปัญหา คนบางคนจะเป็นผู้ให้คำปรึกษา ซึ่งมีทั้งผู้ให้คำปรึกษาเพราะความจำเป็นและแบบสมัครใจ มีทั้งผู้ที่มีความสามารถในการให้คำปรึกษาและผู้ที่ขาดความเข้าใจในหลักของการให้คำปรึกษา อาจจะแก้ปัญหาได้บ้างไม่ได้บ้าง

“ในแต่ละองค์กรเมื่อเพื่อนร่วมงานมีปัญหามักจะหาใครบางคนที่ใกล้ชิดสนิทสนมเป็นผู้ให้คำปรึกษา ถ้าผู้ให้คำปรึกษาสามารถช่วยให้เขาลดระดับของปัญหาลงหรือแก้ปัญหาได้ ครั้งต่อไปเมื่อมีปัญหาเขาก็จะเดินเข้ามาหาอีก และคนที่เป็นผู้ให้คำปรึกษานี้จะได้รับความไว้วางใจจากเพื่อนร่วมงานเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นผู้นำกลุ่มทางจิตใจไปได้เหมือนกัน แต่ถ้าผู้ที่เป็นผู้นำทางจิตใจไม่ดีล่ะ คืออาศัยความได้เปรียบนี้ไปใช้ในทางไม่สร้างสรรค์อาจเกิดปัญหาชวนปวดหัวแก่การบริหารงานภายในองค์กรได้”

ณรงค์วิทย์ เสนอว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ระบบการให้คำปรึกษาในองค์กรเกิดขึ้นตามยถากรรมไร้รูปแบบและกระบวนยุทธ์ หรือเกิดกระบวนการให้คำปรึกษาแบบลองผิดลองถูก องค์กรจึงควรให้ความสำคัญกับการจัดทำระบบการให้คำปรึกษาขึ้นมา ซึ่งสามารถทำได้หลายวิธี ดังนี้

1.จัดตั้งหน่วยงานให้คำปรึกษาโดยเฉพาะ

กำหนดให้หน่วยงานนี้ทำหน้าที่ให้คำปรึกษาทั้งปัญหาเชิงรับและรุก เปรียบเสมือนหน่วยงานซ่อมบำรุงเครื่องจักรที่มีหน้าที่ซ่อมเมื่อเครื่องจักรเสียเพื่อให้กลับคืนมาสู่สภาพการใช้งานได้ปกติ ขณะเดียวกันต้องจัดทำแผนบำรุงรักษาเชิงป้องกัน เพื่อให้เครื่องจักรมีอายุการใช้งานได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยไม่เกิดปัญหาเสียกลางคัน เช่นเดียวกันกับคนที่ต้องดูแลสภาพจิตใจคนทั้งสภาพจิตใจที่ตกต่ำกว่าปกติ ขณะเดียวกันต้องหาทางพัฒนาศักยภาพทางจิตใจให้แข็งแกร่ง ป้องกันปัญหาที่จะเข้ามารบกวนได้อย่างยั่งยืนอีกด้วย

2.อาสาสมัครให้คำปรึกษา

อาจทำในรูปของโครงการต่างๆ เช่น เพื่อนช่วยเพื่อน หรือแบ่งปันกำลังใจ โดยให้พนักงานในองค์การอาสาเข้ามาร่วมเป็นสมาชิกโครงการและมีการพัฒนาฝึกอบรมวิธีการในการให้คำปรึกษาที่ถูกต้อง มีการฝึกปฏิบัติในการให้คำปรึกษาจริง กลุ่มให้คำปรึกษานี้จะทำหน้าที่เป็นเครือข่ายในการสอดส่องดูแลปัญหาคนภายในองค์กร มีการแบ่งกลุ่มสมาชิกตามสายสัมพันธ์ในด้านต่างๆ เช่น หน่วยงานเดียวกัน เพื่อนกลุ่มเดียวกัน อาศัยอยู่ด้วยกัน ฯลฯ เพื่อให้อาสาสมัครสามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้ง่ายขึ้น

“กลุ่มอาสาสมัครจะทำหน้าที่คล้ายๆ NGO คอยทำหน้าที่ช่วยเหลือคนที่ด้อยโอกาสทางสังคม คนกลุ่มนี้จะทำหน้าที่ด้วยใจรักไม่หวังผลตอบแทน สิ่งจูงใจที่สำคัญคือกำไรทางจิตใจ และผลพลอยได้ที่เกิดขึ้นคือ การให้คำปรึกษาเป็นหนทางนำไปสู่การสร้างความไว้วางใจ การยอมรับนับถือ”

3.ผู้ให้คำปรึกษาประจำกลุ่มและหน่วยงาน

เป็นการแต่งตั้งบุคคลใดบุคคลหนึ่งในทุกหน่วยงานให้ทำหน้าที่ให้คำปรึกษากับเพื่อนร่วมงาน องค์กรส่วนมากมักจะมอบหน้าที่นี้ให้หัวหน้าหน่วยงานนั้นๆ แต่ปัญหาในทางปฏิบัติที่เกิดขึ้นจริงคือ คนบางคนมีปัญหาอันสืบเนื่องมาจากตัวหัวหน้า คงเป็นเรื่องยากที่จะไปขอคำปรึกษาจากหัวหน้า ดังนั้น ในแต่ละหน่วยงานน่าจะมีบุคคลอื่นนอกเหนือจากหัวหน้าหน่วยงานที่ผ่านการฝึกอบรมเกี่ยวกับเทคนิคการให้คำปรึกษา เพราะอย่างน้อยคนคนนี้เปรียบเสมือนตัวกรองปัญหาของคนในหน่วยงานลงได้ระดับหนึ่งแม้ว่าไม่ทั้งหมดก็ตาม

ณรงค์วิทย์ กล่าวว่า แนวทางเหล่านี้เป็นเพียงตัวอย่างที่สามารถนำไปใช้ให้เกิดเป็นรูปธรรมในองค์กรได้ ส่วนขั้นตอนและรายละเอียดการนำไปใช้ก็ขึ้นอยู่กับความเหมาะสมของแต่ละองค์กร เช่น บางองค์กรอาจมีระบบการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ เพราะผู้ขอคำปรึกษาจะรู้สึกสะดวกกว่าการเข้ามาขอคำปรึกษาต่อหน้า

“ถ้าองค์กรให้ความสำคัญกับระบบการให้คำปรึกษาจริงจัง โอกาสที่จะเกิดปัญหาอันเนื่องมาจากพฤติกรรมอันไม่เหมาะสมของคนคงจะลดน้อยลง โอกาสที่จะเกิดปัญหาใหญ่ๆ คงจะมีน้อยลงเช่นกัน นอกจากนี้ระบบการให้คำปรึกษาโดยเฉพาะเชิงรุกจะช่วยให้องค์กรสามารถยกระดับความสามารถของคนให้สูงขึ้นได้ เพราะบางคนมีศักยภาพในตัวเองสูง ขาดแต่ช่องทางที่จะดึงเอาศักยภาพออกมาใช้เท่านั้น” ณรงค์วิทย์ ทิ้งท้าย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 ตุลาคม 2559 เวลา 11:37 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/462780

โดย…โยโมทาโร่

งานวิจัยชิ้นหนึ่งของมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย พบว่าการท่องอินเทอร์เน็ตช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานและทำให้สมาธิดีขึ้น

ดร.เบรนต์ โคเกอร์ อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น ระบุว่า ผู้ที่แอบเล่นอินเทอร์เน็ตในเวลาทำงานเพื่อความสนุกสนานมีประสิทธิภาพการทำงานเพิ่มขึ้น 9 เปอร์เซ็นต์ เมื่อเทียบกับผู้ที่ไม่ได้เล่น แต่เวลาที่เข้าอินเทอร์เน็ตต้องไม่เกิน 20 เปอร์เซ็นต์ของเวลาทำงานทั้งหมด

ภาวะขาดสมาธิในการทำงานมักเกิดขึ้นหลังการทำงานต่อเนื่องเกิน 20 นาที การเล่นอินเทอร์เน็ตช่วยรักษาภาวะระหว่างการขาดสมาธินั้นได้ดี และคนส่วนใหญ่ต้องการปลดปล่อยสมองเป็นบางช่วง เพื่อดึงสมาธิให้กลับคืนมาการหยุดพักสมองชั่วคราว ด้วยการเล่นอินเทอร์เน็ตเป็นเพียงระยะสั้นๆ จะช่วยให้สมองผ่อนคลายและมีสมาธิดีขึ้นกับการทำงานในช่วงเวลาที่เหลือ

อย่างไรก็ดี หากคุณเล่นอินเทอร์เน็ตมากเกินไปอาจทำให้คุณหลงติดกับไปกับโซเชียลมีเดีย ซึ่งทำให้คุณลืมไปว่าคุณยังอยู่ในช่วงเวลาของการทำงาน หรือวิธีคิดง่ายที่สุดก็คือหากคุณทำงานเฉลี่ย 10 ชม./วัน คุณต้องเล่นอินเทอร์เน็ตไม่เกิน 2 ชม./วัน ระหว่างการทำงานนั้น หรือพักเล่นอินเทอร์เน็ตครั้งละประมาณ 30 นาที 4 ครั้ง/วัน

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 ตุลาคม 2559 เวลา 11:36 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/462779

โดย…โยโมทาโร่

การทำงานให้มีความสุขท่ามกลางความเครียดจากความกดดันในการทำงานนับเป็นเรื่องยากที่คนส่วนใหญ่จะทำได้ เพราะนอกจากคุณต้องบริการงานให้เป็นแล้ว ยังต้องบริหารจิตใจและทัศนคติให้แจ่มใสอยู่เสมอ และต่อไปนี้คือแนวทางที่จะช่วยให้คุณทำงานได้อย่างมีความสุขมากขึ้น

ออกเดินเล่นและหาเรื่องเรียกเสียงหัวเราะ

ควรพูดคุยกับคนรอบข้างการเล่าเรื่องตลกสู่กันฟังเป็นวิธีผ่อนคลายความเครียดที่ดี ช่วยกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์และเสริมสร้างความสัมพันธ์ในกลุ่มเพื่อนให้แนบแน่นยิ่งขึ้น นอกจากนี้ควรเดินไปมาในออฟฟิศบ่อยๆ จะช่วยให้อารมณ์แจ่มใส อย่างน้อยๆ เดินไปบอกเรื่องงานแทนการส่งข้อความ ก็จะช่วยให้คุณได้ออกกำลังกายและมีเรื่องให้ได้พูดคุยกับเพื่อนร่วมงานอื่นๆ ด้วย

รู้จักหาความสุขระหว่างวัน

ต้องตระหนักไว้เสมอว่าหน้าที่อีกประการของคุณคือทำตนเองให้มีความสุข และอย่าลืมใส่ใจต่อสิ่งดีๆ ในงานและสิ่งที่คุณชื่นชอบ คนที่มีความสุขมักจะรู้จักแบ่งเวลาให้กิจกรรมที่ช่วยให้เกิดความรู้สึกดีๆ เช่น การรดน้ำต้นไม้กระถางตั้งโต๊ะ หรือจัดท่าโมเดลพลาสติกที่คุณชื่นชอบ ดังนั้นจงทำกิจกรรมที่คุณชื่นชอบอย่างน้อยวันละ 1 อย่าง จะก่อนหรือหลังทำงานก็ได้

เปิดใจเพื่อรักษาความสัมพันธ์

ช่องว่างระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง คือปัจจัยสำคัญที่กำหนดความสุขในการทำงาน หากเป็นไปได้พยายามควบคุมความสัมพันธ์ให้ดีอยู่เสมอ ทำความเข้าใจกับงานภายใต้ความรับชอบของตนเองให้ดี บางทีคุณอาจต่อรองขอเพิ่มงานที่ชอบหรือขอลดงานที่ไม่ค่อยถนัดเพื่อทำให้คุณทำในสิ่งที่ถนัดได้อย่างมีประสิทธิภาพเต็มที่

อย่าผัดวันประกันพรุ่ง

ไม่ควรผัดวันประกันพรุ่งหากมีงานคั่งค้างอยู่ในตารางการทำงาน ควรทำให้สำเร็จลุล่วงให้เร็วที่สุด หากเป็นงานชิ้นใหญ่ให้ลองทยอยทำครั้งละ 15 นาที อย่าไปคิดว่าเมื่อไหร่จะเสร็จทำไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เสร็จเอง

หลีกเลี่ยงเรื่องแย่ๆ ในที่ทำงาน

ปัญหาในที่ทำงานนั้นมีอยู่มากมาย ทั้งจากความเหน็ดเหนื่อยในการลงแรงทำงาน ปัญหากับเจ้านาย หรือเพื่อนร่วมงาน ล้วนทำให้คุณรู้สึกแย่ได้ทั้งนั้น ทางที่ง่ายที่สุดคือปล่อยวาง โฟกัสเวลาส่วนใหญ่ไปกับสิ่งที่คุณทำแล้วมีความสุข ยิ่งถ้าคุณคบเพื่อนนิสัยดีและมีความสุขจิตใจคุณจะสดใสไปด้วย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

31 ตุลาคม 2559 เวลา 11:22 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/462776

โดย…นกขุนทอง

มีหลายบทเพลงในขณะนี้ที่ผู้คนกำลังได้รับฟังเกี่ยวกับพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศรรามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามินทราธิราช บรมนาถบพิตร ในห้วงโมงยามนี้เมื่อความโศกเศร้ายังมิคลาย ฟังแล้วน้ำตาก็ยังหลั่งรินรดเป็นสาย ทว่าเมื่อเวลาผันผ่านไป ทุกถ้อยคำในบทเพลงแม้ความหมายจะยังคงเดิม แต่ความรู้สึกจะแปรเปลี่ยน จากความเศร้าหมอง จะกลายเป็นความเข้มแข็ง จากท้องฟ้าที่หม่น จะมีแสงตะวันที่สาดส่องสดใส ให้คนไทยลุกขึ้นมาใช้ชีวิต โดยมีคำพ่อสอนเป็นสิ่งนำทางในการดำรงชีวิต และทุกบทเพลงที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยนักแต่งเพลงศิลปินไทยมีจุดหมายเดียวกัน เพื่อรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณของพ่อหลวง

ในเพลงมีคำพ่อ

“เล่าสู่หลานฟัง” เป็นอีกหนึ่งบทเพลงที่ตอนนี้ถูกนำไปคัฟเวอร์หลายเวอร์ชั่น ทั้งจากศิลปินมีชื่อเสียงและประชาชนทั่วไป มีทั้งยังคงดนตรีแบบลูกทุ่งได้ยินเสียงโหวตชัดเจนเช่นเดิม และนำไปดัดแปลงดนตรีเป็นแนวอื่นๆ ซึ่งต้นฉบับเป็นของ “สลา คุณวุฒิ” ครูเพลงอีสาน ที่ครั้งนี้นอกจากจะเขียนเนื้อร้องยังขับร้องเองด้วย ซึ่งครูสลาบอกเจตนาว่า ภายในระยะเวลา 1 ปีนี้ ใครจะเอาไปร้องไปดัดแปลงยังไงก็ได้ เพราะเชื่อว่าคนไทยอยากแสดงความรู้สึกตรงนี้เหมือนกัน

ในชีวิตของการเขียนเพลง ครูสลาได้น้อมนำสิ่งที่รัชกาลที่ 9 ทรงเป็นแบบอย่างให้พสกนิกรชาวไทยมาถ่ายทอดสอดแทรกอยู่ในงานเพลงเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความพอเพียง การทำเกษตร คำสอนต่างๆ จนมาถึงบทเพลงเล่าสู่หลานฟัง นัยที่น่าสนใจในบทเพลงนี้ครูสลาได้เล่าถึงแรงบันดาลใจว่า

ฟองเบียร์-ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม

“พอทราบข่าวอย่างเป็นทางการในวันที่ 13 ต.ค. มีอาการไฟดับในความรู้สึก สำนึกหนึ่งในความรู้สึกคือเราจะทำอะไรได้บ้าง ในนามที่เราเป็นลูกทุ่งอีสานจนวันที่ 14 ต.ค. ดูไอจีแล้วเห็นรูปถ่ายในหลวงแบบธรรมดาๆ ก็รู้สึกถึงครอบครัวเราอยู่ท้องนา ไม่ว่าบ้านจะมีสภาพแบบไหนทุกบ้านต้องมีภาพของในหลวง จึงเลือกเล่าในนามของชาวบ้านคนหนึ่ง จินตนาการไปถ้าเราอยู่ตรงนั้นเราคงจุดเทียนกราบต่อหน้ารูปในหลวงกันทั้งครอบครัว แล้วร้องไห้ แล้วหลานมาเห็น ท่อนสุดท้ายก็เป็นเล่าสู่หลานฟังบอกรักดังๆ ด้วยการทำความดี ทำในสิ่งที่ในหลวงห่วงใยนั้นคือการทำความดี การเลือกใช้คำไม่ถึงกับยากพอนึกถึงในหลวงจะมีคำต่างๆ ผุดขึ้นมาอัตโนมัติเหมือนเป็นเส้นทางของถ้อยคำที่ระลึกถึงท่านเสมอ ภาษาบ้านๆ รวมถึงอุดมคติที่เราได้รับจากท่านมันฝังอยู่ในความจำของเรามานาน เราได้ทำหลายอย่างผูกพัน ครั้งนี้เลือกร้องเองคิดว่าครั้งหนึ่งในชีวิตเราอยากร้อง และอาจารย์บอย (ธีระพงษ์ ศักดิ์แก้ว ผู้เรียบเรียงเพลง) ก็บอกว่าคนฟังเขาไม่ฟังว่าร้องเพราะหรอกเขาจะฟังความรู้สึกของครูมากกว่า”

เพลง “พ่อครับ” เขียนและขับร้องโดย “ฟองเบียร์-ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม” นักแต่งเพลงและผู้บริหารค่ายเพลงมี เรคคอร์ด ที่ใช้ความรู้สึกทั้งหมดหัวใจของลูกคนหนึ่งส่งถึง “พ่อของแผ่นดิน” ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีกลั่นออกมาเป็นเพลง “ผมเขียนขึ้นหลังทราบข่าวใหญ่สะเทือนหัวใจที่สุด ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงไม่รู้สึกว่านี่คือการเขียนเพลงเลย เหมือนผมเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง ใจความสั้นๆ แต่ผมรู้สึกแบบนั้นทุกตัวอักษรความรู้สึกชัดเจนมาก แล้วคนที่อยู่รอบตัวเราเห็นทุกคนเสียใจ ตอนนั้นผมเปิดดูข่าวเห็นพระราชกรณียกิจของพระองค์ซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ การใช้คำเหมือนลูกบอกกับพ่อ ไม่มีการประดิษฐ์ เนื้อหาพูดถึงเรามีพ่อคนเดียว อะไรที่พ่อเคยสอนไว้เราจะทำเพื่อให้พ่อภูมิใจในตัวลูก ผมเชื่อว่าลูกทุกๆ คนเคยได้ยินคำสอนของท่านทั้งนั้น แต่มีไม่เยอะที่ทำตามอย่างจริงจังและเคร่งครัด ในเพลงนี้ผมอยากบอกทำเถอะครับ ถ้าเรารักพ่อจริงต้องบอกก่อนตอนแรกเอาเพลงลง เพื่อระบายความรู้สึกของตัวเองแต่ตอนนี้ยอดวิวเลยเกินครึ่งล้านไปแล้วมันก็จะมีเรื่องของรายได้ที่ทางยูทูบต้องจ่ายเข้ามา ซึ่งผมก็จะนำเงินทั้งหมดไปบริจาคให้กับผู้ที่เดือดร้อน”

สลา คุณวุฒิ

“พ่อภูมิพล” อีกบทเพลงที่ “ยืนยง โอภากุล” (แอ๊ด คาราบาว) เขียนเกี่ยวกับรัชกาลที่ 9 อีกครั้ง ทว่าเพลงนี้ช่างบีบเค้นหัวใจศิลปินผู้ยิ่งใหญ่เหลือเกิน เพราะเคยได้รับคำชมจากในหลวงว่า เป็นศิลปินที่เก่ง สามารถเอาชื่อพระองค์ท่านไปแต่งเพลงได้ และครั้งนี้เขาก็นำสิ่งที่พระองค์ทรงปฏิบัติเพื่อพสกนิกรชาวไทยมาตลอดระยะเวลา 70 ปี แห่งการครองสิริราชสมบัติ มาแต่งเป็นเพลง ให้เยาวชนรุ่นหลังได้จดจำได้ว่า พระองค์ทรงงานหนักขนาดไหน ทรงทำอะไรมาบ้างเพื่อผืนแผ่นดินไทย ดังคำว่า

“พ่อท่องไปใกล้ไกลทุกถิ่น เหยียบพื้นดินทุกตารางนิ้ว…

…นำแนวทางที่คิดไว้ก่อน เข้าไปสอนไปบอกไปสร้าง

แก้ปัญหาให้อย่างถูกทาง นำความหวังสู่สังคมไทย…”

“ผมคิดว่าพี่น้องประชาชนชาวไทยทุกคน ต้องใช้แนวพระราชดำริของพระเจ้าอยู่หัว เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต ทั้งในเรื่องของความขยัน อดทน ความเสียสละ ความใฝ่รู้ และที่สำคัญที่สุด คือความสามัคคีปรองดอง อยากให้คนในชาตินั้น ยืดมั่นถือมั่น ตามรอยเบื้องพระยุคลบาทของพระองค์ท่านครับ” แอ๊ด คาราบาว

“ยืนยง โอภากุล” (แอ๊ด คาราบาว)

จารจารึกวันวิปโยคปลุกพลังทำความดี

เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ดำเนินการผลิตมิวสิควิดีโอร่วมกับศิลปินเพลงลูกทุ่งและศิลปินป๊อป โดยเพลง “ฟ้าร้องไห้” ประพันธ์คำร้อง-ทำนอง โดยศิลปินแห่งชาติ ชลธี ธารทอง ศิลปินลูกทุ่งที่มาร่วมขับร้อง เช่น ผ่องศรี วรนุช ไวพจน์ เพชรสุพรรณ ชินกร ไกรลาศ สดใส รุ่งโพธิ์ทอง สุนารี ราชสีมา มนต์สิทธิ์ คำสร้อย ศิรินทรา นิยากร พรศักดิ์ ส่องแสง ฯลฯ บรรยากาศเป็นไปด้วยความโศกเศร้ามีแต่น้ำตาแห่งอาลัย ศิรินทรากอดคอกับเพื่อนรักสุนารี ราชสีมา ร้องไห้กันตั้งแต่เริ่มลงเสียงกระทั่งตอนถ่ายทำก็กลั้นร้องไห้ไม่ได้ ส่วน จันทน์จวง ดวงจันทร์ ถึงกับเป็นลมกลางเวที ส่วนเพลง “บทเพลงของพ่อ” เนื้อร้องและทำนองโดย บอย ตรัย ภูมิรัตน เรียบเรียงและควบคุมการผลิตโดย บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์ และกันต์ รุจิณรงค์ ได้เพื่อนศิลปินกว่า 20 เสียงคุณภาพ เช่น ปุ๊-อัญชลี จงคดีกิจ บี-พีระพัฒน์ เถรว่อง สงกรานต์-รังสรรค์ ปัญญาเรือน เก่ง-ธชย ประทุมวรรณ ปั่น-ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว บิลลี่ โอแกน กบ-ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี เต้ง-พิชัย จิราธิวัฒน์ ดุ๋ง-พาที สารสิน อะตอม-ชนกันต์ รัตนอุดม ฯลฯ

เก่ง-ธชย ประทุมวรรณ

บุรินทร์ เผยว่า “โทรหาเพื่อนๆ พี่ๆ ศิลปินทุกคนเพียงแค่ 2 วัน ทุกคนเสียสละร่วมใจกันมาทำโปรเจกต์นี้ให้สำเร็จให้ได้ นอกจากศิลปินที่มาแล้ว ซีอีโอบริษัทใหญ่อย่างพี่ดุ๋ง พาที พี่เต้ง พิชัย ก็มาร่วมด้วย จุดมุ่งหมายของโปรเจกต์นี้ เราเป็นศิลปิน และในหลวงของเราก็ถือว่าเป็นคีตราชา ดังนั้นสิ่งที่ศิลปินไทยทุกคนทำได้ คือการทำเพลงขึ้นมาเพื่อเทิดพระเกียรติท่าน และอีกอย่างผมคิดว่าในช่วงเวลานี้ เราน่าจะมีเพลงเพลงหนึ่งที่เรามาร่วมกันร้องแสดงความรักที่มีต่อพระองค์ท่านครับ”

ด้านคนเขียนเพลง บอย ตรัย เผยว่า “เพลงนี้ความตั้งใจคือ อยากจะให้เป็นเพลงที่พูดถึงบทเพลงพระราชนิพนธ์ทั้งหลายของในหลวง ที่เมื่อเราฟังเมื่อไหร่ก็รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ฟัง และรู้สึกว่ายังใกล้ชิดกับท่าน และอยากให้เพลงนี้เป็นเพลงที่แทนความรู้สึกของทุกคนในช่วงเวลานี้ว่า เราอยากจะส่งความรู้สึกที่ดีๆ ในมุมที่อบอุ่น ความจงรักภักดีต่อท่านผ่านเพลงนี้ครับ”

บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์

ยังมีอีกหลายบทเพลงที่ศิลปินและค่ายเพลงตั้งใจทำขึ้น เนื้อหาแตกต่างกันไป ทั้งเป็นการบันทึกเหตุการณ์วันที่ 13 ต.ค. ว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของคนไทย บอกเล่าความทรงจำในห้วงเวลาที่คนไทยหัวใจแตกสลาย ดังเพลง “13 ตุลา หนึ่งทุ่มตรง” ของ ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ หรือ “ลำล่อง” หรือ ลำยาว (กลอนลำสำหรับใช้ลำในงานการกุศล งานมหรสพต่างๆ) ที่หมอลำศิลปินเลือดอีสาน ประพันธ์ขึ้นมาแสดงความไว้อาลัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสียงแคนเป็นดนตรีนำผสมผสานกับเสียงร้องคำภาษาอีสานนั้นแม้คนฟังแปลความหมายไม่ได้ แต่เชื่อว่าสามารถสัมผัสความรู้สึกอันรวดร้าวและความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้ ซึ่งเป็นอีกศิลปะพื้นบ้านเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกในห้วงยามนี้ เช่น หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน ศิลปินแห่งชาติ ปี 2536 (ประพันธ์กลอนลำโดย จักรินทร์ สร้อยสูงเนิน และพงศพร อุปนิ เป็นหมอแคน) “แผ่นดินร้องไห้อาลัยพ่อหลวง” ขับร้องและเขียนโดย เฉลิมพล มาลาคำ หมอลำชื่อดัง “ลำล่องลูกพ่อหลวง” ของศิลปินลูกทุ่ง “น้องหนึ่ง พรอุมา” ยังมี “เสภาเพื่อพ่อ” แสดงถึงความโศกเศร้าเสียใจของพสกนิกรชาวไทยที่ต้องสูญเสียพ่อของแผ่นดิน ความสูญเสียอันเกินจะรับไหวของคนไทยทุกคน ขับเสภาโดย “เก่ง-ธชย ประทุมวรรณ” เป็นต้น

หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน

เนื้อหาในบทเพลงยังมีที่ปลุกพลังความเข้มแข็ง เช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นมาทำความดีเพื่อพ่อ เฉกเช่นเพลง “ลูกขอสัญญา” ที่วงบิ๊กแอส ตูน บอดี้สแลม เมธี ลาบานูน และวีทรีโอ ร่วมกันทำขึ้นมาเพื่อหวังเป็นจุดเล็กๆ ที่ได้แสดงความไว้อาลัยและร่วมสืบสานพระราชปณิธานของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในการสร้างความรัก ความสามัคคี และความเชื่อมั่นในการทำความดี หรือเพลง “มองบนฟ้า” ค่ายโมโน มิวสิค ระดมศิลปินกว่า 200 ชีวิต มาร่วมขับร้อง เช่น เศรษฐา ศิระฉายา เบน ชลาทิศ ติ๊ก ชิโร่ อู๋ ธรรพ์ณธร ตุ๊ก วิยะดา โบว์ สุนิตา แอน ธิติมา จั๊ก ชวิน ศักดา อินคา มาเรียม เล็ก ทีโบน

“พีธ พีระ” ได้กล่าวถึงแรงบันดาลใจในการเขียนเนื้อร้องมองบนฟ้าว่า “เนื้อร้องยึดคำสอนของพ่อหลวงเรื่องที่พระองค์อยากให้เรารักกัน อยากทำให้ทุกคนรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกันได้ด้วยเพลงนี้ และด้วยพระอัจฉริยภาพด้านดนตรีของพระองค์ท่าน ทำนองดนตรีในเพลงนี้เราก็จะมีวงออร์เคสตราชุดใหญ่ใช้เครื่องดนตรีประมาณ 80 ชิ้น เป็นเพลงที่ฟังแล้วต้องไม่เศร้า พูดถึงพ่อที่อยู่ในใจเราเสมอ ฟังแล้วทำให้เรามีกำลังใจในการก้าวเดินต่อไปข้างหน้า”

สุนารี ราชสีมา, ศิรินทรา นิยากร

อีกเพลงที่ต้องพูดถึง “พลังแสงอาทิตย์” เนื้อร้องทำนองขับร้องโดย กอล์ฟ ฟักกลิ้งฮีโร่ ฟีทเจอริ่งโดย คิว วงฟลัวร์ เป็นอีกบทเพลงที่ทั้งดนตรีและเนื้อหาช่วยกระตุ้นให้เกิดความฮึดฝ่าฟันม่านหมอกแห่งความเศร้าอาลัยลุกขึ้นมาทำความดี ใช้คำพ่อสอนนำทางในการดำเนินชีวิตให้เป็นคนดีทำดี ให้พ่อที่มองอยู่บนฟ้าได้ชื่นใจ

ยังมีอีกหลายบทพลงที่เขียนขึ้นหลังสิ้นรัชกาลที่ 9 เช่น เพลง จากความรู้สึกด้วยใจ (ดาว ขำมิน) ฉันเกิดในรัชกาลที่ 9 (เสก โลโซ) วันที่พ่อไม่อยู่ (ว่าน ธนกฤต ว่านไฉ อคิร ชวิน พัดชา เอนกอายุวัฒน์ ต้นหยาง ธีรัตม์) ขอเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป (เป้ วงมายด์) คิดถึงพ่อ (เรทโทรสเปค) รักเพื่อพ่อ (สิงโต นำโชค) พ่อจ๋า (วงพริกไทย) สลาย (แอ๊ป-ธุวชิต วิไลโอฬาร) ฯลฯ และยังมีอีกหลายบทเพลงที่กำลังอยู่ในขั้นตอนการผลิต ในบทบาทของศิลปินที่เกิดในแผ่นดินรัชกาลที่ 9 บทเพลงเหล่านี้จึงเปรียบสมือนการบันทึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ แสดงถึงความจงรักและอาลัย และคนไทยจะไม่ลืมพระองค์ท่าน “พ่อภูมิพล”

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 ตุลาคม 2559 เวลา 11:27 น….. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/462716

โดย…กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัย ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

บางครั้งฝันสลายอาจกลายเป็นเรื่องดี เพราะบางทีมันจะทำให้แข็งแรง โต้ง-ไตรรงค์ ประสิทธิผล หรือที่หลายคนรู้จักในนาม หัวแจกัน (หจก.) เขาได้รวบรวมการ์ตูนจากคอลัมน์ a spiritual day ในนิตยสารอะเดย์ จำนวน 55 เรื่อง ไว้ในหนังสือเรื่อง ฝันสลายรายวัน กับสำนักพิมพ์บัน ในเครือบริษัท บันลือ พับลิเคชั่นส์ ในรูปแบบการ์ตูนจบในตอน เฉลี่ยตอนละ 24-30 ช่องจบ ว่าด้วยเรื่องความรู้สึกนึกคิดของ “คน” และแอบวิพากษ์ “สังคม” ด้วยในที

โต้งเป็นนักวาด นักเขียน กราฟฟิกดีไซเนอร์ และคุณพ่อลูกสองในวัยกำลังซน หากให้ไล่ไทม์ไลน์การทำงาน เขาเริ่มทำงานที่ฝ่ายศิลป์ของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งเมื่อปี 2545 ทำหน้าที่ทำกราฟฟิกตามสั่ง เช่น ออกแบบปก จัดรูปเล่ม ทำโฆษณา และวาดภาพประกอบบ้าง จนกระทั่งได้รับโอกาสให้วาดการ์ตูนลงคอลัมน์ทั้งแนวเสียดสีการเมืองและสังคมปัจจุบัน ซึ่งเขาวาดตัวละครเป็นหัวแจกัน ผ่านไปสักระยะเขาก็ได้รับโอกาสอีกครั้งจากบรรณาธิการให้ทำหนังสือรวมเล่มการ์ตูน เขาจึงตั้งชื่อหนังสือเล่มแรกในชีวิตว่า หจก.

“คนมักคิดว่า หจก.เป็นนามปากกา แต่จริงๆ แล้วมันคือชื่อการ์ตูน”

เขาทำงานที่แรกได้ 5 ปี ด้วยความสนุกสนานทั้งสะสมวิชาจนเก่งกล้าสามารถก็ได้ลาออกมาเป็นฟรีแลนซ์ “สมัยนั้นฟรีแลนซ์อยู่ได้จริงๆ มีงานเยอะมาก ได้ทำปกให้ทุกสำนักพิมพ์ ได้จัดรูปเล่ม เรียกได้ว่าทำไม่ทันเลย ทำมาตั้งแต่ปี 2549 จนถึงตอนนี้ ควบคู่กับเป็นคอลัมนิสต์ เขียนหนังสือ เป็น บก.บ้างบางครั้ง จนมีหนังสือของตัวเอง 8 เล่มแล้ว” เขากล่าว

ผลงานทั้ง 8 เล่ม ได้แก่ หจก. (รวมเล่มการ์ตูน) สมุดวาดเขียน (รวมเล่มการ์ตูน) อุปมาการ์ตูน (เขียนใหม่ เรื่องเกี่ยวกับข้าว) best of หัวแจกัน (รวมเล่มการ์ตูน) มรดกแห่งความประสาท (เรื่องใหม่ เป็นบทความล้วน) เรื่องอะไร? (รวมเล่มการ์ตูน) It was a good year นามธรรมประจำวัน (เขียนใหม่) และ ฝันสลายรายวัน (รวมเล่มการ์ตูน)

ผลงานชิ้นล่าสุด ฝันสลายรายวัน โดยรวมเป็นเรื่องของสังคมและชีวิตคนทั่วๆ ไป เขาเล่าว่า ปกติจะมีสมุดวาดและปากกาดำติดตัวเสมอ เวลามีเรื่องอะไรที่ประทับใจ ไม่ประทับใจ หรือเรื่องปกติ ก็จะจดเอาไว้ในสมุดเล่มนั้น

“จดลงไปเพื่อดูความคิดตัวเอง” เขาเปิดสมุดที่เต็มไปด้วยภาพและตัวอักษร “มันจะมีบางอันที่จะนำมาเล่าเป็นการ์ตูนได้ ผมก็นำมาเรียบเรียงให้เป็นการ์ตูน ปกติเวลาเขียนจะมีทั้งภาพและตัวหนังสือโดยถ่ายทอดมาจากประสบการณ์ของตัวเองที่เจอ หรือข่าว บางทีมันอาจจะมาเป็นประโยคๆ เดียว แล้วเราก็คิดว่าประโยคนี้เจ๋งดี น่าจะเอามาเป็นช่องสุดท้ายของการ์ตูนได้ จากนั้นค่อยคิดว่า ช่องก่อนหน้านี้มันจะเป็นยังไง เราก็เขียนออกมาเป็นย่อหน้าๆ แล้วค่อยซอยออกมาเป็นการ์ตูน 24 ช่อง หรือ 30 ช่อง ตัวหนังสือจะมาก่อนภาพ คิดให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคิดภาพทีหลัง” โต้งอธิบาย

ฝันสลายรายวัน ล้วนถูกต่อยอดมาจากสมุดวาด ทั้งเล่มจึงเล่าถึง “ทุกเรื่องทุกอย่าง” ที่เขามองเห็นและรู้สึก บางบทเกิดขึ้นตอนใจลอย การวาดภาพจึงเหมือนการระบายความรู้สึก ระบายความนึกคิด ระบายออกมาเป็นความเงียบที่กำลังส่งเสียงดังอยู่ในลายเส้น

“อย่างปก เรื่อง ฝันสลายรายวัน ก็เกิดจากการที่นึกภาพปกไม่ออกก็เลยหยิบกระดาษมาใบหนึ่ง แล้ววาดไปเรื่อยๆ บอกตัวเองว่าอย่าเพิ่งหยุด แต่ให้วาดไป วาดจนเต็มกระดาษอย่างที่เห็น” ตัวการ์ตูนที่เป็นเอกลักษณ์น่าจะเป็น คนจมูกยาว และแมวหูตั้งที่มักซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในภาพ

เบื้องหลังของคำว่า ฝันสลายรายวัน เขาเล่าว่าเกิดจากชีวิตช่วงหนึ่งในเดือน เม.ย.ที่ผ่านมา ได้เจอปัญหาหลายอย่างจนต้องบันทึกในสมุดบอกกับตัวเองว่า ช่วงนี้ฝันสลายรายวัน

“เรื่องที่เราเจอในชีวิต อาจเป็นเรื่องที่ไม่ถูกใจเรา แต่เราก็ต้องทำใจยอมรับมัน แล้วคำว่า ฝันสลายรายวัน ฝันที่สลายไปอาจเป็นฝันร้ายก็ได้ เวลาเราเจอความผิดหวัง บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องดี ผมรู้สึกว่าความผิดหวังมันมีเสน่ห์ของมันอยู่ ผมรู้สึกว่าเจ๋งดี ในบางอารมณ์รู้สึกว่า ถ้าผิดหวังบ่อยๆ ฝันสลายบ่อยๆ เราจะเข้มแข็ง” เขาอธิบาย

“ผมไม่รู้ว่าคนที่อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วจะได้อะไรกลับไป ผมไม่รู้ว่าสารที่ส่งไปจะเป็นยังไงบ้าง เพราะการ์ตูนมันทำให้คนอ่านตีความได้กว้างกว่า ถ้าคนอ่านอ่านแล้วไม่เข้าใจ ผมก็เกรงใจนะครับ แต่ผมชอบมันมากเลยการ์ตูนเล่มนี้”

เขายกตัวอย่างตอน in and out การ์ตูน 24 ช่อง โดย 7 ช่องแรกไม่มีตัวหนังสือ แต่จะเริ่มที่ช่อง 8 ความว่า เพลงบางเพลงฟังแล้วมันเศร้า บางทีก็เพราะเพลงมันเศร้า แต่…บางทีก็ไม่ใช่เพราะเพลงมันเศร้าหรอก ความทรงจำต่างหากที่มันเศร้า และเพลงก็แค่นำพาความทรงจำเหล่านั้น…มากับมัน แต่บางที…ก็ไม่ใช่ความทรงจำที่เศร้า หลายครั้งความทรงจำก็งดงาม แต่ความอาลัยอาวรณ์ในความทรงจำนั่นแหละที่ทำให้เศร้า ตกลง…ความเศร้ามันมีทางเข้ามาหาเราได้หลายทางจังนะ แล้วเรามีทางออกให้กับมัน…สักกี่ทาง? ซึ่งเขาให้สมญาว่าเป็นตอนที่โรแมนติกที่สุด

“ผมเป็นคนชอบวาดรูป ชอบเขียนบันทึก และชอบสังเกตสิ่งต่างๆ” เขานิยามตัวเอง “ผมไม่สามารถเป็นนักครีเอทีฟที่ต้องเค้นไอเดียเจ๋งๆ ออกมาเดี๋ยวนั้นได้ ภาพหรือตัวหนังสือมันต้องออกมาเอง ถ้าคิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด ไปทำอย่างอื่นแทน ไปเลี้ยงลูก ไปอยู่กับลูก อย่างตอน น้ำหนึ่งแก้ว ก็เกิดขึ้นจากบทสนทนาระหว่างผมกับลูกชาย”

โต้งจบจากคณะวิจิตรศิลป์ สาขาศิลปบัณฑิต (จิตรกรรม) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ปัจจุบันอายุ 41 ปี เป็นนักวาดมาตลอดชีวิต ซึ่งภาพล้วนเกี่ยวโยงกับงานเขียนและหนังสือ เขาเล่าถึงพัฒนาการตั้งแต่เล่มหนึ่งจนถึงเล่ม 8 ว่า “จะเรียกว่ามีการพัฒนาก็คงไม่ผิด สิ่งที่เปลี่ยนไปแน่ๆ คือ ความคิด คนเราอายุ 30 กับ 40 ไม่มีทางคิดเหมือนกันแน่นอน เรามีครอบครัว เรามีลูก เราอยู่ในยุคสมัยที่เปลี่ยนไปอย่างมหาศาลในช่วง 10 ปี ทั้งความคิดทั้งชีวิตไม่มีอะไรเหมือนเดิมแน่นอน” เขาลงน้ำหนักทุกคำพูด

“สำหรับตอนนี้ไม่เชิงว่าจะตื่นเต้นกับอะไรน้อยลง เรายังรู้สึกดีกับชีวิตมากๆ อยู่ แต่ว่ามันสงบมากขึ้น ไม่ได้รู้สึกหมดหวังหรือท้อแท้กับอะไร ยังรู้สึกดีที่แก่ ชอบวัยนี้ ช่วงอายุ 20 ถึง 30 เราจะเหวี่ยงจะแกว่งกว่านี้มาก แต่ตอนนี้มันแกว่งคนละแบบ สามารถจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ดีขึ้น เราเห็นได้จากตัวหนังสือที่เขียนออกมาตั้งแต่เล่มแรกจนถึงเล่มนี้ ยกเว้นเล่มอุปมาการ์ตูน ทุกเล่มเป็นการเขียนที่สำรวจตัวเองทั้งนั้น”

ไดอารี่รายวันกลายมาเป็นการ์ตูนรายวัน และจากตัวหนังสือกับการ์ตูนรายวันก็กลายมาเป็น ฝันสลายรายวัน หนังสือการ์ตูน 448 หน้า ที่จะทำให้คุณยิ้มแต่ไม่หัวเราะ ทำให้คุณคิดแต่ไม่กลัดกลุ้ม ทำให้คุณเห็นไม่ใช่แค่มอง และทำให้คุณร่วมวิพากษ์แต่ไม่วิจารณ์ ซึ่งหนังสือเล่มนี้อาจไม่ใช่การ์ตูนในฝัน แต่มันจะเป็นการ์ตูนที่คุณจะเก็บไปฝันและอยากลุกขึ้นมาวาดการ์ตูนช่องต่อไปด้วยตัวเอง

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 ตุลาคม 2559 เวลา 10:57 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/462705

โดย…สมแขก

สำหรับสปอร์ตแมนและสปอร์ตเกิร์ลทั้งหลาย มักจะมีไอเท็มที่พกติดตัวเสมอเวลาออกกำลังกายหรือเล่นกีฬา สำหรับนักวิ่งแล้ว นอกจากชุดวิ่งสีสันสดใส ผ้าเบาสบาย และรองเท้าคู่เก่งแล้ว หูฟังสำหรับฟังเพลงก็เป็นอีกหนึ่งไอเท็มสำคัญที่นักวิ่งหลายคนขาดไม่ได้ เพราะการฟังเพลงระหว่างการออกกำลังกาย หลายคนเชื่อว่านอกจากจะช่วยสร้างความเพลิดเพลินแล้ว ยังทำให้มีสมาธิ และจิตใจไม่จดจ่อกับสิ่งเร้าภายนอก ช่วยให้ออกกำลังกายได้นานขึ้น

ดังนั้น เพื่อเพิ่มความสนุกสนาน และเพิ่มประสิทธิภาพในการฟังเพลงและมีความปลอดภัยในระหว่างออกกำลังกาย ขอแนะนำ 10 เคล็ดลับการเลือกหูฟังคู่ใจที่เหมาะสมกับการออกกำลังกายที่ดี และวิธีการรักษาที่ช่วยยืดอายุหูฟังจาก Yurbuds มาฝากกัน

1.ควรเลือกหูฟังที่ออกแบบมาเพื่อการออกกำลังกายโดยเฉพาะ เพราะหูฟังจะออกแบบมาให้สายและวัสดุมีความแข็งแรงกว่าปกติ ไม่เปราะบางขาดง่าย ตอบสนองการใช้งานในสภาวะที่หลากรูปแบบ โดยเฉพาะกีฬาแอ็กทีฟ

2.เลือกหูฟังเพื่อการออกกำลังกายที่ระบุว่าสามารถกันน้ำหรือกันความชื้นได้ เพราะขณะที่เราออกกำลังกาย จะมีเหงื่อเกิดขึ้นตลอดเวลา ดังนั้นหูฟังที่กันน้ำได้จะช่วยให้มีอายุการใช้งานที่นานกว่าหูฟังธรรมดา

3.เลือกหูฟังที่หุ้มด้วยจุกยางดีกว่าฟองน้ำ ในเวลาที่ออกกำลังกายหนักหรือต่อเนื่องนานๆ เหงื่อที่ออกมาจะซึมเข้าหูฟังทำให้ไดร์เวอร์ลำโพงชำรุดเสียหายได้เร็ว และเกิดกลิ่นไม่พึงประสงค์ก่อให้เกิดความสกปรกและเป็นแหล่งสะสมของแบคทีเรียอีกด้วย

4.ควรลองใส่ ก่อนตัดสินใจซื้อหูฟังควรลองและสะบัดหัวไป-มา หรือขยับร่างกายจำลองการออกกำลังกายจริงๆ เพื่อให้มั่นใจได้ว่า เมื่อคุณใส่แล้วแน่นกระชับกับสรีระของหูของเราได้ดี หูฟังจะไม่หลุดจากหูบ่อยๆ เวลาใช้งาน

5.ปัจจุบันหูฟังมีให้เลือกหลายราคา แต่แนะนำว่าให้เลือกแบรนด์ที่มีประกัน การเลือกซื้อหูฟังต้องเลือกแบรนด์ที่มีการรับประกันนานไม่น้อยกว่า 1 ปี เคลมประกันง่าย หากชำรุดเสียหายจะได้ซ่อมแซมที่เหมาะสม

6.ปัจจุบันมีหูฟังเพื่อการออกกำลังกายโดยเฉพาะ มีแบบฝังแม่เหล็กที่หูฟังด้วย ประโยชน์คือ สามารถคล้องคอได้ระหว่างออกกำลังกายและไม่อยากใช้หูฟังในขณะใดขณะหนึ่ง ช่วยอำนวยความสะดวกในการพกพา

7.ผู้ที่ออกกำลังกายแนว Adventure เช่น วิ่งมาราธอน วิ่งวิบาก ปีนเขา เข้าป่า ควรเลือกหูฟังรุ่นที่สายถักทอด้วยเส้นใยเคฟลาร์ เพื่อเพิ่มความแข็งแรงของสายให้มีความทนทานต่อทุกสภาวะยิ่งขึ้น หูฟังบางชนิดมีสายเคลือบเรืองแสงทำให้ปลอดภัยในเวลากลางคืนแล้วยังได้ยินเสียงจากภายนอก ทำให้ไม่เกิดอันตรายในเวลาออกกำลังกาย

8.แนวเสียงที่ใช้ฟังในการออกกำลังกายควรเป็นเพลงดนตรีแนวมันๆ เน้นเบส เพื่อความฮึกเหิมและแรงบันดาลใจให้รู้สึกอยากออกกำลังกายมากยิ่งขึ้น

9.สำหรับนักวิ่ง เวลาวิ่งมักจะสอดหูฟังไว้ในเสื้อ เพื่อที่เวลาวิ่งสายจะได้ไม่กระเด้งกระทบตัวให้รำคาญ แต่ข้อเสียคือ หากเป็นหูฟังที่มี Small Talk ด้วย หากโดนความชื้นนานๆ อาจจะชอร์ตและชำรุดได้ เพราะฉะนั้นควรจะเลือกหูฟังที่ทนต่อความชื้นสูงด้วย

10.วิธีเก็บรักษา เมื่อออกกำลังกายเสร็จแล้ว ควรเช็ดหูฟังด้วยผ้าสะอาดนุ่ม ที่บิดหมาดๆ ถอดจุกยางออกมาล้างแล้วผึ่งให้แห้งก่อนเก็บใส่กล่องหรือถุงสำหรับหูฟัง ไม่ควรม้วนสายหูฟังจนแน่นจนสายหัก เพราะจะทำให้สายทองแดงที่อยู่ด้านในหักด้วย

ศาสตร์เกษตรดินปุ๋ย : ขอบคุณแหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์

30 ตุลาคม 2559 เวลา 10:45 น…. อ่านต่อได้ที่ : http://www.posttoday.com/life/life/462702

โดย…โยธิน อยู่จงดี

“อินนา ลิลลาฮิ วะอินนา อิลัยฮิ รอญิอูน แท้จริงเราเป็นของอัลลอฮ์ และแน่แท้เราย่อมกลับคืนสู่พระองค์”

ฟาติม๊ะห์ เข็มมณี มองไปยังริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งกำลังขึ้นสูงและไหลเชี่ยวกรากจากอิทธิพลมรสุมพายุที่พัดผ่านอย่างต่อเนื่องในช่วงเดือน ก.ย.ที่ผ่านมา สายน้ำเส้นเดียวกับที่เคยพรากชีวิตคนที่เธอรู้จักไปมากมาย จากเหตุการณ์เรือล่มหน้าวัดสนามไชย จ.พระนครศรีอยุธยา เมื่อวันที่ 18 ก.ย.ที่ผ่านมา

เธออาศัยอยู่ในชุมชนมัสยิดอาลียินนูรอยน์ จ.พระนครศรีอยุธยา ทุกๆ ปีมัสยิดแห่งนี้จะประกอบพิธีโฮ้ลร่วมกับมัสยิดอื่นๆ ที่นับถือ โต๊ะกีเเซะ ที่ชาวอยุธยากลุ่มหนึ่งเคารพให้เกียรติในฐานะบรมครู พิธีนี้จะจัดงานทุกปีเป็นเวลา 3 วัน โดย 2 วันแรกจะเป็นงานเลี้ยงฉลอง และวันสุดท้ายจะมีการแห่คานหามที่เคยเป็นพาหนะของโต๊ะกีแซะ ด้วยการล่องเรือจากมัสยิดอาลียิดดารอยน์ ภูเขาทอง ไปยังมัสยิดตะเกี่ยโยคิน ซึ่งปีนี้ตรงกับวันที่ 18 ก.ย. โดยมีกลุ่มชาวมุสลิมที่มีจิตศรัทธาในสิ่งเดียวกันหลั่งไหลมาจากทุกสารทิศเข้าร่วม และฟาติม๊ะห์ก็เป็นหนึ่งในคนที่ร่วมขบวนแห่คานหามที่ประสบเหตุการณ์อันน่าเศร้าสลดในครั้งนี้

“เหตุการณ์เรือล่มระหว่างร่วมขบวนไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดกับเรา ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2550 บริเวณโค้งน้ำหน้าป้อมเพชร จ.พระนครศรีอยุธยา เพียงแต่ว่าเรือที่ล่มในคราวนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน คราวนั้นเป็นเรือรับรองสำหรับร้านอาหาร ล่มใกล้ตลิ่งและกระแสน้ำไม่ได้เชี่ยวมากเหมือนคราวนี้ จึงรอดปลอดภัยกลับมาทุกคน

“ครั้งนี้เป็นเรือที่โต๊ะอิหม่ามหามาจากตลาดขวัญนนทบุรี ชื่อเรือสมบัติมงคลชัยทับทิม เพราะว่าผู้ร่วมทางนั้นจะมาหลายวันเลยจัดหาเรือกองกลางมาใส่ในขบวนเรือให้ ซึ่งขบวนเรือในแต่ละปีก็มีหลายสิบลำแห่กันไป แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่ามีใครได้บนบานสานกล่าวอะไรไว้บ้างก็มาแก้เนียด (การแก้บน) กันไป

“ตอนปี พ.ศ. 2550 พี่ก็เนียดไว้ว่า ถ้าแฟนได้ไปญี่ปุ่นเราจะแก้เนียดด้วยการหาเรือมาร่วมแห่ของเราเอง ในปีนั้นเราจึงไม่ได้อยู่ในเรือที่ล่ม ซึ่งแต่ละปีจะมีเรือร่วมขบวนประมาณ 20 ลำ หรือมากกว่า บางคนที่มีเรือของเขาเองก็เอาเรือส่วนตัวเข้ามาร่วมในขบวนเรือ แต่คนที่ไม่มีเรือหรือจัดหาเรือมาก็มาขึ้นเรือกองกลาง ซึ่งเป็นเรือที่ครอบครัวไหนก็สามารถขึ้นได้ ส่วนปีนี้ครอบครัวเราเลือกขึ้นเรือกองกลางในลำที่ประสบเหตุพอดี

“เวลาที่พวกเราอยู่ในเรือกองกลางพวกเราก็จะเล่นเครื่องดนตรี ตีกลอง ร้องเพลงในแบบของชาวมุสลิม เรือก็จะล่องไปเรื่อยๆ ตามลำน้ำเจ้าพระยา เป็นบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเองระหว่างชาวมุสลิมด้วยกัน”

ฟาติม๊ะห์ เล่าพลางเปิดรูปถ่ายจากสมาร์ทโฟนของเธอ ซึ่งทำให้เราเห็นบรรยากาศความสุขของเหล่าผู้คนที่มาร่วมทำบุญด้วยกัน โดยไม่มีใครจะคาดคิดเลยว่าจะเกิดเหตุร้ายตามมาหลังจากนั้น ระหว่างที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับวิวริมแม่น้ำสองข้างทาง เรือสมบัติมงคลชัยทับทิม มี วิรัตน์ ไชยศิริกุล เป็นนายท้าย ซึ่งเป็นเรือกองกลางบรรทุกผู้โดยสารมาประมาณ 150 คน ก็หักหลบเรือบรรทุกทรายเข้าหาตลิ่ง และเข้าเกียร์ถอยหลังเพื่อเบรกเรือเต็มแรงจนทุกคนในเรือโซเซ จากนั้นเรือก็ชนเข้ากับแท่งปูนใต้น้ำที่ห่างจากตลิ่งราว 5 เมตร เกิดเสียงดังสนั่นทั้งลำเรือ น้ำพุ่งทะลักเข้าท่วมเรืออย่างรวดเร็ว เกิดความโกลาหลจนยากจะควบคุม

“ช่วงที่เกิดเหตุเรากำลังนั่งเล่นถ่ายรูปกันอยู่ ได้ยินเสียงเรือเบรกแล้วชนกับอะไรบางอย่าง มีเสียงกรีดร้องโวยวายกันทั้งลำ เสียงหนึ่งในนั้นบอกให้ทุกคนนั่งลงก่อน แต่ทุกคนต่างเริ่มไม่ไว้ใจในสถานการณ์ และก็เริ่มลุกขึ้นยืนดูว่าจะเอายังไงกันต่อ ตอนนั้นเราก็ยังถ่ายต่อไปว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลูกชายรีบวิ่งมาบอกให้เราเก็บของใส่กระเป๋าแล้วรีบกระโดดออกจากเรือทันที เพราะรู้ชัดเจนแล้วว่าเรือกำลังจะจมลงอย่างรวดเร็ว  คนข้างในเรือที่เหลือรีบแจกเสื้อชูชีพให้เด็กและคนแก่

“แต่ด้วยความที่กระแสน้ำนั้นเชี่ยวมากทำให้เรือจมลงอย่างรวดเร็ว พอเราถึงฝั่งหันกลับไปมองเรือที่กำลังเอียงตัวจมลงในแม่น้ำ ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ติดอยู่ในเรือ โดยเฉพาะชั้นล่างจมลงไปหมดแล้ว ตัวลูกชายและกลุ่มผู้ชายที่แข็งแรงพอต่างก็ช่วยกันดึงคนที่อยู่ใกล้ที่สุดออกจากเรือ ดำลงไปช่วยก็มี ขบวนเรือที่ตามมาก็หยุดเข้ามาช่วยพวกเราที่กำลังติดอยู่ในเรือ”

เสียงบอกเล่าเหตุการณ์จากเธอหยุดลงไปพร้อมภาพในคลิปวิดีโอ เรารับรู้ถึงความรู้สึกแสนเศร้าสลดที่ถ่ายทอดมาจากความเงียบงัน แม้ไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกมา ยิ่งมองบรรยากาศรอบๆ ชุมชนแม้มีผู้คนมากมายพักผ่อนที่บ้านในวันอาทิตย์ แต่เรากลับไม่ได้ยินแม้แต่เสียงเด็กออกมาวิ่งเล่น ไม่มีเสียงหัวเราะใดๆ ของคนในชุมชน ชายคนหนึ่งเดินก้มหน้าผ่านเราไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ฟาติม๊ะห์ บอกกับเราว่าชายคนนี้เพิ่งเสียลูกและภรรยาไป

ไม่ใช่เพียงแค่นั้น เมื่อเธอชี้ไปยังบ้านหลังที่อยู่ติดกัน แล้วบอกว่าบ้านหลังนี้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนี้ถึง 7 คน แต่ก่อนพวกเขาไม่เคยคิดจะขึ้นเรือร่วมขบวนแห่ไปกับเราเลย แต่ครั้งนี้ลูกหลานขึ้นมาจาก จ.ตรังกันเยอะและอยากจะร่วมขบวนเรือก็เลยลงเรือไปด้วยกัน มีทั้งเด็กเล็กๆ ที่เคยมาวิ่งเล่นแถวบ้าน เธอยังจำได้เลยว่าเด็กๆ มาวิ่งที่ลานหน้าบ้าน แล้วก็บอกกับเด็กๆ ไปว่าให้วิ่งเล่นที่อื่นก่อนเพราะเธอกำลังจะนอน  แต่ไม่เคยคิดว่าจะไม่ได้เห็นเด็กคนนั้นวิ่งเล่นเป็นครั้งสุดท้าย ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในบ้านหลังนั้นแล้ว เจ้าของก็เดินทางกลับภาคใต้ เพราะเขาทำใจไม่ได้ที่ต้องสูญเสียพ่อแม่และลูกหลานไปเป็นจำนวนมากขนาดนี้ บางครอบครัวนั้นหนักกว่าไม่มีใครที่ไม่สูญเสียเลย ตั้งแต่พี่ชายคนโตยันน้องคนเล็ก สูญเสียหมดทุกคน คนโตเสียลูกสาว คนที่สองเสียหลาน คนที่สามเสียภรรยา คนที่สี่กับห้าเสียทั้งลูกและเมีย และสำหรับตัวฟาติม๊ะห์เองเธอบอกกับเราว่ายังโชคดีที่ไม่สูญเสียใครในครอบครัวในเหตุการณ์ครั้งนี้

“พอเราลงเรือมาแล้วก็ยังใช้เวลาอยู่เกือบตลอดทั้งคืนเพื่อหาศพทั้งหมดให้ครบ แล้วนำมาวางนอนเรียงกันที่มัสยิดเพื่อรีบนำไปฝัง เพราะตามหลักศาสนาอิสลามจะต้องฝังศพภายใน 24 ชั่วโมง กลายเป็นภาพที่เราไม่คิดว่าในชีวิตจะต้องเจอ ภาพที่ควรเป็นการฉลองที่จบลงด้วยความสุข กลับกลายเป็นความเศร้า ที่ต้องมานั่งเฝ้าศพญาติพี่น้องของตัวเองเพื่อรอนำศพไปฝัง ทั้งมัสยิดมีศพเรียงกันเต็มไปหมด ครั้งแรกเราพบทั้งหมด 13 ศพ ในที่เกิดเหตุเวลานั้น จากนั้นตอนเช้าก็มีศพมาจากโรงพยาบาลบ้าง เจอตรงที่เกิดเหตุบ้าง ทยอยกันมาเรื่อยๆ

“มีศพเด็กคนหนึ่งลอยน้ำไปติดที่วัดพนัญเชิง เราก็รีบเอามาฝังเลยเพราะเลยเวลามามากแล้ว ศพสุดท้ายที่เราเจอคือตอนยกเรือขึ้นมา เป็นศพคุณยายที่อายุมากที่สุดที่นั่งมาในเรือลำนั้น ความรู้สึกของเราเหมือนกับว่าคุณยายแกรอให้ลูกหลานขึ้นไปหมดแล้วยายแกถึงขึ้นตามมา และบ้านแกก็อยู่ใกล้ๆ กับเรานี่เอง

“ความรู้สึกในตอนนั้นมันมีแต่น้ำตา แม้เราไม่ได้สูญเสียใคร แต่การที่ต้องมาช่วยคนอื่นๆ ห่อศพญาติพี่น้อง ศพคนที่เรารู้จักทักทายกันทุกเช้าทุกวัน ไปตลาดนัดก็เจอกัน มันเต็มไปด้วยความเศร้าที่สุด เห็นบางคนต้องมานั่งฝังลูกตัวเอง แต่ละคนที่เสียไปก็อายุน้อยๆ กันทั้งนั้น ยังไม่ควรถึงเวลาของพวกเขาเลย แต่เมื่อถึงคราวอันเป็นประสงค์ของอัลเลาะห์ เขาก็ต้องกลับคืนไปสู่พระองค์ ไม่มีใครฝืนได้”

ฟาติม๊ะห์ บอกต่อว่า “เราทุกคนไม่มีใครกล่าวโทษคนขับเรือในสิ่งที่เกิดขึ้น เราคิดว่าคงเป็นบททดสอบแห่งอัลเลาะห์ ที่ส่งบททดสอบชีวิตมาให้เรา เพราะหากเขาไม่คิดเรื่องความปลอดภัยจริงๆ เขาคงไม่เลือกที่หลบเรือบรรทุกทรายที่วิ่งสวนมา และเขาคงไม่เบรกให้เรือหยุด ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากวันนั้นเรือของเราชนกับเรือบรรทุกทรายเราคงสูญเสียกันมากกว่านี้ แต่ว่ากระแสน้ำมันแรงมากทำให้คนขับเอาเรือไม่อยู่ แกมารับจ้างก็อยากได้เงิน ไม่อยากให้เกิดการสูญเสีย เราก็สงสารเขาเหมือนกัน

“ในความคิดของคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ มองว่าเหตุการณ์ไม่น่าจะรุนแรงจนเกิดการเสียชีวิตมากขนาดนี้ แต่สำหรับเราๆ บอกได้เลยว่า คนที่เสียชีวิตในเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เพราะเขาว่ายน้ำไม่เป็น แต่พวกเขาไม่รอดเพราะไม่มีโอกาสที่จะหนีออกมาได้ทัน ต่อให้เป็นนักกีฬาว่ายน้ำระดับไปแข่งโอลิมปิก ถ้าไม่มีโอกาสก็หนีออกมาไม่ทัน วินาทีเรือชนน้ำพุ่งทะลุออกมาจากท้องเรือแล้วเรือก็จมลงอย่างรวดเร็ว บวกกับกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากยิ่งทำให้สถานการณ์คับขันยากจะเอาตัวรอดได้อีก คนที่หนีออกมาได้ส่วนใหญ่ของชั้นล่างคือคนที่อยู่บริเวณกราบเรือ คนที่อยู่ด้านในไม่ทันได้ทำอะไรน้ำก็สูงท่วมเพดานเรือชั้นล่างแล้ว พวกเขาก็หาทางออกไม่ได้ ไม่นานนักพวกเขาก็ขาดอากาศหายใจในที่สุด บางคนช่วยมาได้แต่สมองก็ขาดอากาศไปแล้ว

“ในท่ามกลางความสูญเสียเราก็ได้เห็นน้ำใจของคนจำนวนมากที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกเรา อยากจะกล่าวขอบคุณทุกคนที่ให้ความช่วยเหลือ เราได้เห็นน้ำใจจากสังคม แม้แต่พระสงฆ์ที่นับถือต่างศาสนาก็ยังยื่นมือให้ความช่วยเหลือ แสดงน้ำใจต่อเรา ตอนนี้พวกเราก็ต้องดำเนินชีวิตกันต่อไป เราต้องอยู่ให้ได้ ในเมื่อเบื้องบนกำหนดมาแบบนี้แล้วเราก็ต้องอยู่ให้ได้ แม้จะรู้สึกเหงา เศร้า บ้านที่เคยคับแคบแต่อบอุ่นด้วยคนในครอบครัว แต่เวลานี้กลับโล่งและเงียบไปชั่วอึดใจ แต่เราก็ต้องอดทนผ่านพ้นวันเวลาเหล่านี้ไปให้ได้ แม้จะรู้ว่ายากแค่ไหนก็ตาม”